เลาเสี่ยวโหลวรู้สึกประหลาดใจอย่างน่ายินดีเมื่อเขาเปิดประตูด้วยเครื่องสื่อสารบนข้อมือ ด้วยสามห้องนอนและหนึ่งห้องน้ำ บ้านใหม่ของเขาดูใหญ่โตอย่างน่าขัน ทุกอย่างสะอาดและเป็ระเบียบ เลาเสี่ยวโหลวยืนอึ้งอยู่ที่ประตูเป็เวลานาน เมื่อไม่พบรองเท้าแตะ เขาจึงเดินเข้าไปด้วยเท้าเปล่า มีห้องนอนใหญ่ ห้องรับแขก อีกห้องหนึ่งถูกดัดแปลงเป็ห้องทำงานตามความ้าของเขา และห้องครัวกับห้องน้ำก็ไม่เล็กเลย
สิ่งที่เลาเสี่ยวโหลวไม่คาดคิดคือระเบียงที่ติดกับห้องนั่งเล่นนั้นใหญ่มาก มีขนาดประมาณครึ่งหนึ่งของห้องนั่งเล่น แสดงให้เห็นถึงทรัพยากรอสังหาริมทรัพย์ที่อุดมสมบูรณ์ของสังคมในอนาคต บนระเบียงมีดอกไม้และพืชปลูกไว้มากมายเพื่อความสวยงาม รอบๆ และ้าของระเบียงเป็กระจกใส เหมือนอยู่ในเรือนกระจก
จากหน้าต่างกระจกขนาดใหญ่ของระเบียง เขาสามารถเห็นท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆและหมอกควันจากช่องว่างของตึกสูง มันเป็สีแดงเพลิงอย่างเข้มข้น สวยงามและแปลกประหลาด
นี่คือสถานที่ที่เขาจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ของเขา
เลาเสี่ยวโหลวให้กำลังใจตัวเอง แล้วเริ่มทำงานในบ้านใหม่ของเขาอย่างร่าเริงที่สุดเท่าที่จะทำได้
เลาเสี่ยวโหลวไปที่ห้องครัวก่อน เปิดประตูตู้เย็น และหยิบกล่องอาหารออกมา เขาอุ่นมันอย่างง่ายๆ ไม่สนใจรสชาติ และทำอาหารเย็นอย่างรวดเร็ว ส่วนมันฝรั่ง มันถูกเก็บไว้ในตู้เย็นเหมือนเป็ของหายาก โชคดีที่มันฝรั่งเป็อาหารที่เก็บไว้ได้นาน
หลังจากลองใช้ห้องน้ำอย่างงุ่มง่าม เลาเสี่ยวโหลวตระหนักว่าเขาลืมซื้อเสื้อผ้าและตัดสินใจรอไปอีกวันเพื่อรับสิ่งที่เขา้าจากการสั่งซื้อออนไลน์ ห่อตัวด้วยผ้าเช็ดตัวขนาดใหญ่ที่อยู่ในห้องน้ำ เขามุ่งหน้าไปยังห้องนอนใหญ่
นอนบนเตียงนุ่มสบาย โคมไฟข้างเตียงด้านหนึ่งหรี่แสงลงเมื่อเลาเสี่ยวโหลวหลับตา มันเป็วันที่น่ากลัวและวุ่นวาย และเขา้าพักผ่อนจริงๆ
หลังจากผ่านไปไม่กี่นาที เลาเสี่ยวโหลวที่กำลังจะหลับ ขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกว่ามีบางอย่างแข็งๆ อยู่ใต้หมอน ทำให้เขารู้สึกไม่สบายมาก
เลาเสี่ยวโหลวไม่สามารถลืมตาได้ เขาจึงใช้มือขวาคลำไปตามเตียง เลาเสี่ยวโหลวดึงมันเข้าหาตา ได้ยินเสียงกรอบแกรบ และแล้ว...
เขาดูเหมือนจะกำลังตกลงไป? เลาเสี่ยวโหลวกรีดร้อง และเมื่อเขารู้สึกตัว เขาก็ยืนอย่างมั่นคงแล้ว สิ่งแวดล้อมรอบตัวเป็สีขาว และตรงหน้าเขาคือวัตถุขนาดใหญ่คล้ายหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เขียนว่า: ยินดีต้อนรับสู่เครือข่ายอินเตอร์สเตลลาร์เสมือนจริง นี่เป็ครั้งแรกที่คุณเข้าสู่ระบบ กรุณาใส่ชื่อของคุณ
เลาเสี่ยวโหลวตระหนักทันทีว่าพนักงานต้อนรับได้พูดถึงคอมพิวเตอร์ขนาดเล็กในห้องนอน และดูเหมือนว่าสายเคเบิลจะอยู่ใต้หมอน
ใสดๆ ร้อนๆ เลาเสี่ยวโหลวรู้สึกตื่นตัวและอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับอนาคตของการเชื่อมต่อเครือข่าย เขาลงทะเบียนนามแฝงของเขาว่า ฉู่ซื่อ จากนั้นปรับแต่งรูปลักษณ์และเข้าสู่เครือข่าย
หลังจากแสงหลากสีสันวาบขึ้นอย่างตาพร่า เลาเสี่ยวโหลวพบว่าตัวเองยืนอยู่บนถนน
ล้อมรอบด้วยคนเดินไปมา มีร้านค้าทุกประเภทอยู่ทั้งสองข้างของถนน ปากของเลาเสี่ยวโหลวเปิดกว้าง นี่เป็เพียงโลกจริง และเมื่อเทียบกับโลกที่เงียบสงบภายนอก สถานที่นี้อาจถือได้ว่ามีผู้คนมากมายเหมือนทะเล
มีศูนย์ข้อมูล สถานที่ขายของทุกชนิด แพลตฟอร์มการซื้อขายจริง และพื้นที่การศึกษาออนไลน์ เลาเสี่ยวโหลวตั้งใจจดจำย่านที่มีการศึกษาฟรี
สถานที่ที่มีคนมากที่สุดคือพื้นที่การแข่งขันฝึกฝน เมื่อตรวจสอบข้อมูล การฝึกฝนทักษะต่างๆ ในเครือข่ายสามารถนำไปใช้ได้จริง 60 เปอร์เซ็นต์ นอกจากนี้ เมคคาในเครือข่ายไม่มีข้อจำกัดมากเท่ากับในความเป็จริง ดังนั้นหลายคนจึงกระตือรือร้นที่จะฝึกฝนการต่อสู้ออนไลน์
เลาเสี่ยวโหลวตามฝูงชนเข้าไปในห้องแข่งขันเปิด และฟังคนข้างๆ เขา มีคนกำลังท้าทาย คลาวด์ส อิน เดอะ สกาย
คลาวด์ส อิน เดอะ สกาย เป็ใคร เลาเสี่ยวโหลวไม่รู้แน่นอน เขาเข้าไปและอยู่ที่นั่นทันที เลาเสี่ยวโหลวไม่เคยเห็นเมคคามาก่อน แต่นั่นไม่ได้หยุดเขาจากการรักสิ่งที่มีเทคโนโลยีสูงแบบกันดั้มนี้ ในอดีต เขาเคยเห็นมันแค่ในภาพยนตร์ แต่ตอนนี้ เขากำลังเห็นของจริง!
เนื่องจากโลกอนาคตนี้มีเมคคา เขาอาจจะได้ััมันและขับมันด้วย — แก้มของเลาเสี่ยวโหลวร้อนขึ้นด้วยความตื่นเต้นเมื่อคิดถึงความเป็ไปได้นั้น แต่แน่นอน นี่เป็เพียงทางจิตวิทยา ในโลกออนไลน์ เขาเป็เพียงชุดข้อมูล
แม้ว่าเลาเสี่ยวโหลวจะเป็เพียงมือสมัครเล่นที่ดูการแสดง แต่เขาก็เห็นได้ว่าความแตกต่างระหว่างเมคคาสีแดงและสีขาวนั้นยิ่งใหญ่มาก เมคคาสีแดงแทบจะต่อสู้ไม่ได้เลย เมคคาทั้งสองสูงกว่าสิบเมตร แต่นักรบั์สีขาวคล่องแคล่วกว่ามนุษย์ แต่ละการโจมตีมีแรงปะทะที่น่ากลัว
และคนรอบข้างก็กรีดร้องไปตามการเคลื่อนไหวของเมคคาสีขาว "อวัต อาร์ค สเต็ป! ว้าว ฉันเห็นมันแล้ว!"
"เฮ้ย! มันสวยมาก!"
ขณะที่ผู้คนร้องอุทาน ภายในไม่กี่นาที เมคคาสีแดงก็ถูกตีจนไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้อีก และระบบตัดสินว่าคลาวด์ส อิน เดอะ สกาย เป็ผู้ชนะ
ท่ามกลางเสียงเชียร์ เมคคาสีขาวหันหลังออกจากสนามรบ และผู้คนที่กระตือรือร้นค่อยๆ แยกย้ายกันไป
มีเพียงเลาเสี่ยวโหลวที่ตื่นเต้นจนลืมแผนของเขา - ที่จะหาข้อมูลเกี่ยวกับงานออนไลน์ - และมุ่งความสนใจไปที่การหาข้อมูลเกี่ยวกับเมคคาแทน
เอกสารจำนวนมากบนอินเทอร์เน็ตถูกแบ่งปันฟรี และแน่นอน บางส่วนที่ก้าวหน้ากว่าจะมีค่าใช้จ่าย ดังนั้นเลาเสี่ยวโหลวจึงดาวน์โหลดมันแม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจก็ตาม
เลาเสี่ยวโหลวท่องไปในเครือข่ายเสมือนจริง แต่ในความเป็จริง เขานอนเงียบๆ บนเตียง สร้อยคอบนอกบนหน้าอกของเขาเรืองแสงสีเขียวอ่อนๆ เลาเสี่ยวโหลวไม่รู้ว่าเขาหลับไปเมื่อไหร่ แต่เมื่อคอมพิวเตอร์ตัดสินว่าสมองมนุษย์้าพักผ่อน มันจะตัดการเชื่อมต่อจากเครือข่ายโดยอัตโนมัติ
ดังนั้น เมื่อเลาเสี่ยวโหลวตื่นขึ้นอีกครั้ง แสงแดดสว่างจ้าก็ทอดลงบนเตียงใหญ่แล้ว
นึกถึงสิ่งที่เขาได้เห็นและได้ยินเมื่อคืน เลาเสี่ยวโหลวมีรอยยิ้มบนริมฝีปากและกินอาหารเช้าที่รสชาติแย่อย่างร่าเริง
จากนั้นเลาเสี่ยวโหลวก็ดูข้อมูลที่บัตเลอร์เลาพู่ให้มา เขาจะต้องศึกษาการศึกษาและทักษะปฏิบัติปัจจุบันของเขา แล้วดูว่าเขาจะหางานพาร์ทไทม์หรืออะไรสักอย่างได้อย่างไร
การเป็เ้าของเมคคาของตัวเองแล้วท่องเที่ยวและต่อสู้ในนั้นเป็เป้าหมายของเขา แต่ตอนนี้เขาต้องวางแผนชีวิตก่อน นอกจากนี้ เลาเสี่ยวโหลวได้ตรวจสอบเมื่อคืนแล้วว่าเมคคาที่พบบ่อยที่สุดและราคาถูกที่สุดมีราคาห้าแสน ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถซื้อมันได้ในระยะสั้น
ด้วยปากกาในปาก เลาเสี่ยวโหลวเขียนข้อมูลที่เป็ประโยชน์: เลาเสี่ยวโหลว เพศชาย อายุ 17 ปี จบมัธยมศึกษาตอนปลาย ระดับพันธุกรรม D สมรรถภาพทางกายต่ำ เกรดทฤษฎีผ่านแบบหวุดหวิด
คิ้วของเลาเสี่ยวโหลวขมวด ดูเหมือนว่าการศึกษาของเ้าของร่างเดิมจะสิ้นหวังโดยสิ้นเชิง เอาละ ในฐานะนักศึกษาปีหนึ่งของวิทยาลัยเซนต์มิโร นั่นคุ้มค่าที่จะกล่าวถึง เดี๋ยวก่อน นั่นมันอะไร?!
หมายเหตุสำหรับนักเรียนใหม่: ค่าเล่าเรียน 20,000 ดอลลาร์ต่อปีเป็เวลาห้าปี ต้องจ่ายครั้งเดียวในวันแรกของโรงเรียน
"โอ้ ไม่นะ!" เลาเสี่ยวโหลวครวญครางด้วยมือกุมหัว เขาควรอ่านประกาศรับสมัครก่อน ตระกูลเลาให้เขาแค่ค่าเล่าเรียนมหาวิทยาลัย และเงินนั้นอาจถูกนำออกมาเพื่อควบคุมเขาให้ดีขึ้นเป็เวลาห้าปีเท่านั้น
ตอนนี้จะทำยังไงดี? เมื่อไม่มีค่าเล่าเรียน เลาเสี่ยวโหลวเข้าใจว่าถ้าเขาไม่สามารถเข้าวิทยาลัยเซนต์มิโรได้ เขาจะไม่มีโอกาสเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยอื่นอีก
หากไม่มีปริญญา เขาอาจไม่สามารถเลี้ยงชีพได้ตลอดชีวิตในโลกที่เขาไม่คุ้นเคยอย่างสิ้นเชิง และเมคคาที่เขารักอาจเป็เพียงสิ่งที่เขาจะมองดูบนอินเทอร์เน็ตทุกวัน
เขาทำแบบนั้นไม่ได้ เขาต้องหาเงินให้ได้ภายในหนึ่งเดือน
เลาเสี่ยวโหลวสงบจิตใจ เปิดคอมพิวเตอร์ในห้องทำงาน และเริ่มมองหาข้อมูลงาน
ไม่ต้องพูดถึงข้อกำหนดทางวิชาการที่สูง แม้แต่งานที่ไม่มีข้อกำหนดสำหรับวุฒิการศึกษาขั้นสูง ก็ต้องมีเอกสารคุณสมบัติทางวิชาชีพที่เกี่ยวข้อง เช่น งานที่้ามากที่สุดในเครือข่าย ช่างซ่อมเมคคา ซึ่ง้าเอกสารระดับมืออาชีพระดับ 2 แม้แต่คนงานเหมือง ตัวอย่างเช่น ก็ต้องมีใบขับขี่ระดับ B
เลาเสี่ยวโหลวเกือบจะร้องไห้ มองดูข้อความแต่ละอันที่ออกมาทีละอันก่อนปิดมัน ในที่สุด เขาก็คลิกประกาศรับสมัครงานที่ไม่ค่อยมีใครสนใจสำหรับคนงานระดับต้นอย่างเฉื่อยชา
ผู้ติดต่อ: คุณหยาง; หมายเลขโทรศัพท์: XXXXXXX
ไม่มีเงินเดือนหรือเงื่อนไขการจ้างงานในประกาศรับสมัครงานนี้ แน่นอนว่าช่างเทคนิคาุโจะไม่โทรมาสมัครงานเมื่อเห็นคำว่า 'คนงานระดับต้น'
เลาเสี่ยวโหลวกัดฟัน และตัดสินใจว่าไม่ว่าเงินเดือนจะเป็เท่าไหร่ เขาก็จะไปดู
วันต่อมา
ผู้จัดการโรงงานะโ "เสี่ยวโหลว นี่คือชิ้นส่วนที่คุณต้องติดตั้ง"
เลาเสี่ยวโหลวรับปากที่จะเข็นรถขนส่งที่ฝ่ายบริหารนำมาเข้าห้องในชุดหมีหนาๆ ของเขา
เขาติดต่อคุณหยางเมื่อบ่ายวานด้วยความหวังเพียงเล็กน้อย หลังจากถามเขาเกี่ยวกับอายุและการศึกษา และว่าเขามีประวัติการรักษาหรือไม่ คุณหยางก็ขอให้เขามาทำงานในวันรุ่งขึ้นอย่างง่ายดาย ค่าจ้างคำนวณตามจำนวนวัน วันละสองร้อยเหรียญสหพันธรัฐ มี่ทดลองงานสามวัน
แม้ว่าเงินเดือนของเขาจะไม่เพียงพอที่จะครอบคลุมค่าเล่าเรียน แต่เลาเสี่ยวโหลวก็โล่งใจที่อย่างน้อยเขาจะไม่สูญเสียเงินน้อยนิดในบัตรเครดิตของเขาอีก
เมื่อมาถึงที่ทำงาน เลาเสี่ยวโหลวพบว่ามันเป็ร้านผลิตและซ่อมชิ้นส่วนเมคคา งานของเขา อย่างไรก็ตาม คือการติดตั้งชิ้นส่วนเล็กๆ บนสายการผลิต หลังจากการฝึกอบรม เลาเสี่ยวโหลวก็เริ่มทำงานได้อย่างรวดเร็ว
ร่างกายที่ยังหนุ่มและความจำที่ยอดเยี่ยมของเขาทำให้คุณหยางที่รับเขาเข้ามาพอใจมาก
โรงงานมีคนงานหลายสิบคน แต่ละคนรับผิดชอบชิ้นส่วนที่แตกต่างกัน เขาไม่รู้ว่าเป็เพราะความลับหรือเหตุผลอื่น แต่คนงานแต่ละคนมีโรงงานแยกต่างหาก
ขณะท่องอินเทอร์เน็ตเมื่อวาน เลาเสี่ยวโหลวพบว่าตอนนี้เขามีความจำที่ดีอย่างน่าประหลาด และยังมีเื่น่าประหลาดใจใหม่อีกอย่าง แม้แต่นิ้วของเขาก็ยืดหยุ่นมาก
ดูเหมือนว่าเทพเ้าได้ชดเชยให้กับการเกิดใหม่ที่น่าสงสารนี้โดยการชดเชยหลายสิ่งหลายอย่าง ยกเว้นความจริงที่ว่าความแข็งแรงของเขาคล้ายกับตัวเขาเดิม เขาดีขึ้นในทุกด้านอื่นๆ
ต้องใช้สิบขั้นตอนในการติดตั้งชิ้นส่วนแต่ละชิ้น และเลาเสี่ยวโหลวก้าวจากความเชื่องช้าไปสู่ความชำนาญ ค่อยๆ เร็วขึ้น ใน่เช้า เขาติดตั้งชิ้นส่วนยี่สิบชิ้นที่ส่งมาโดยรถขนส่งเสร็จสิ้น
เลาเสี่ยวโหลวไม่รู้ว่าความเร็วของเขาเป็ไปตามมาตรฐานหรือไม่ แต่เขาได้ทำดีที่สุดแล้ว เลาเสี่ยวโหลวยิ้มขณะกลับจากโรงงาน ราวกับว่าเขาไม่ใช่คนเดียวกับที่บ่นเมื่อสองวันก่อนว่าอาหารไม่ใช่อาหารมนุษย์
หลังจากเสร็จสิ้นอาหารกลางวันในโรงงาน เลาเสี่ยวโหลวเข้าหาผู้จัดการและบอกว่าเขาทำงานเสร็จแล้วและจะนำชุดต่อไปเข้ามา
ผู้จัดการมองดูชิ้นส่วนยี่สิบชิ้นครู่หนึ่ง แล้วถาม "เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?"
เลาเสี่ยวโหลวใ แล้วยิ้ม ดูเหมือนว่าเขาไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับ่ทดลองงาน
ฝ่ายบริหารรีบนำชิ้นส่วนออกไปอย่างรวดเร็ว แล้วส่งชุดใหม่มาให้เลาเสี่ยวโหลว ชุดหนึ่งมีชิ้นส่วนยี่สิบชิ้น และแต่ละคนจะได้รับชิ้นส่วนเป็ชุด
เลาเสี่ยวโหลวขยับนิ้วแล้วเริ่มติดตั้งชิ้นส่วนด้วยสมาธิสูง เมื่อเขาเริ่มจมดิ่งในงานที่ซ้ำซากนี้ เลาเสี่ยวโหลวไม่รู้สึกเบื่อ เขาพบว่าทุกอย่างใหม่ และขณะที่เขาติดตั้งชิ้นส่วน เขาอดคิดไม่ได้ว่าหลักการที่เขารู้จักถูกนำมาใช้อย่างไร และชิ้นส่วนเหล่านี้ ที่ทำจากวัสดุที่ไม่รู้จักแต่มีความโค้งที่สมบูรณ์แบบ จะถูกใช้ที่ไหน
จนกระทั่งเขาไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนสองคนกำลังมองเข้ามาจากหน้าต่างห้องของเขา
เมื่อเลาเสี่ยวโหลวติดตั้งชิ้นส่วนชุดนี้เสร็จ เขาก็ยืดหลังและลุกขึ้นยืน งานวันนี้เสร็จแล้ว แม้ว่าจะไม่เหนื่อยมาก แต่ก็ไม่ใช่เื่ง่ายเลย
ในขณะนั้น ประตูห้องทำงานถูกเคาะสองครั้ง ปกติแล้ว ถ้าคนงานไม่ออกจากห้องทำงานด้วยตัวเอง จะไม่มีใครรบกวนเขา
เลาเสี่ยวโหลวใและพูดว่า "เชิญเข้ามาครับ" คุณหยางเดินเข้ามาพร้อมกับผู้จัดการของเขา
"มีอะไรหรือครับ? คุณกำลังมองหาผมเหรอ?" เลาเสี่ยวโหลวจับตามองสีหน้าของคุณหยางไม่วางตา หวังว่าเขาจะไม่ได้ทำอะไรผิด
"ฮ่าๆ คนใหม่ คนใหม่ เสี่ยวโหลว ฉันดูเธออยู่ข้างนอกตลอดบ่ายวันนี้ ความเร็วของเธอน่าทึ่งมาก มือใหม่ที่เกือบจะเร็วกว่าพนักงานเก่าเลยนะ" คุณหยางพูดด้วยรอยยิ้มกว้าง
"ผมแค่พยายามทำให้เสร็จเท่าที่ทำได้ครับ" หัวใจของเลาเสี่ยวโหลวเต็มไปด้วยความยินดี แต่ปากของเขาถ่อมตัว
คุณหยางมองดูคนงานที่เขาเพิ่งรับเข้ามาด้วยความพอใจ เด็กคนนี้ทำงานเร็วและขยัน เนื่องจากโรงงานจ่ายค่าแรงรายวัน คนงานแต่ละคนจะได้รับมอบหมายหนึ่งชุดต่อวัน และไม่มีใครทำงานมากเกินความจำเป็
ส่วนใหญ่พวกเขาทำงานได้ถึงขีดจำกัดแล้วกับหนึ่งชุด และบางคนก็ยังทำไม่ได้ถึงขนาดนั้น
คุณหยางชมเชยเลาเสี่ยวโหลวด้วยประโยคสองสามประโยค ครุ่นคิดสักครู่ แล้วพูดว่า "เสี่ยวโหลว เนื่องจากเธอทำงานได้มากกว่า ถ้าฉันจ่ายเธอตามจำนวนวันที่ทำงาน มันก็ไม่ค่อยสมเหตุสมผลนัก ฉันตัดสินใจจะจ่ายเธอตามจำนวนชิ้น สิบเหรียญสหพันธรัฐต่อชิ้นที่ผลิต และเธอจะได้รับเท่าที่ทำงาน ดังนั้น เงินเดือนของเธอวันนี้คือสี่ร้อยเหรียญสหพันธรัฐ"
เลาเสี่ยวโหลวดีใจมาก เขาได้เงินเดือนเพิ่มเป็สองเท่า!
และถ้าเขาสามารถเร่งความเร็วได้ - เขาก็สามารถจ่ายค่าเล่าเรียนได้อย่างง่ายดาย!