คำทำนายสื่อรัก

          “ริจะเป็นจอมโจรเด็ดบุปผาอัปลักษณ์เช่นข้า..พี่ได้เป็นฮ่องเต้รึยัง” คำปฏิเสธบุรุษที่นางมักจะใช้มันเสมอและมันมักจะได้ผล

            “..เป็นอยู่” 

            “_” เจ้าเฟิ่งเซียนเงียบไป..หัวใจสั่นไหวดวงตากลมล่อกแล่ก คนทั้งคู่ต่างเงียบงันไปร่วมสองจิบชา 

            “เหตุใดชอบหาเรื่องใส่ตัวนัก มิรู้รึว่าตนเองเป็นสตรี” มือหยาบลูบกลุ่มผมของนาง “ทุกเรื่องของเจ้าที่ข้ารับรู้มิเคยมีเรื่องใดที่ทำให้ข้าอยู่เป็นสุข..เพียงแค่สิบวันเท่านั้น สิบวันที่ข้ารู้จักเจ้า เจ้าทำให้ข้าคิด” คิดถึงเพียงเรื่องเจ้า 

            “_” 

            “เจ็บมากรึไม่ หมอว่าอย่างไร?” 

            “เพียงแค่บวมช้ำมิถึงกับหัก..พี่ผ่านเงาของข้ามาได้อย่างไร” นางยังคงพูดเสียงอู้อี้ มือเป็นตุ่มถูกจับไว้โดยบุรุษผู้นั่งด้านข้าง 

            “แค่กระโดดเข้ามามิเห็นมีผู้ใดเฝ้า” 

            “งั้นรึ” 

            “อืม” 

            “_” เจ้าเฟิ่งเซียนทั้งง่วงทั้งเบลอ นางจึงเอ่ยไหว้วานอันน่าอาย “พี่ห่มผ้าให้ข้าด้วยอย่าลืมว่าพี่กำลังมองแผ่นหลังของข้า ไหล่ข้า” ดวงตาปรือปรอยอยากจะหลับเต็มแก่แต่ยังคงฝืนพูด

            “ต้องรับผิดชอบหรือไม่” ยกยิ้ม 

            เจ้าเฟิ่งเซียนขมวดคิ้วมุ่น ‘นั่นสิ’ แล้วนางจะเอ่ยขึ้นมาทำไมกันล่ะ “ไม่ต้องเพราะซิงอีชมชอบพี่ ข้าย่อมหลีกทางให้ บุรุษรูปงามควรคู่กับสตรีงดงาม” กล่าวอย่างไม่ใส่ใจนักเพราะนางปวดเมื่อยเนื้อตัวมากแล้ว

            ???? เป็นอีกครั้งที่นางกล่าววาจาเช่นนี้ อีกครั้งที่เขาไม่ชอบใจ “อย่ามาพูดว่าข้าคู่ควรกับผู้ใด อย่าพูดว่าผู้ใดรักชอบข้า อย่าพูดอีก…มิเช่นนั้นเจ้าจะเสียใจแน่เฟิ่งเซียน” กระซิบชิดริมหูแผ่วเบา “สตรีอื่นร่างกายงดงามนอนทอดกายรอข้า ถ้าข้าไม่เอาก็คือไม่เอา แต่สตรีอัปลักษณ์เช่นเจ้าหากข้าจะเอาใครหน้าไหนก็มิมีสิทธิ์มาห้ามจำเอาไว้” เพ่ยหานหรงลุกขึ้นและห่มคลุมร่างกายท่อนบนให้นาง “นอนพักเสียเถิด พรุ่งนี้ข้าจะมาหาอีกครั้ง” จับมือนางและวางตลับยาสีทอง “อย่าลืมนวดยาด้วย” ขาแกร่งเดินออกไปตรงริมระเบียงก่อนจะปิดประตูแผ่วเบาทะยานกายหายไปอย่างไร้ร่องรอยทิ้งสตรีอัปลักษณ์นอนคว่ำด้วยใจเต้นกระหน่ำจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

            แกร่กๆๆ!! “คุณหนู!!” หว่าหวาเดินเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน “เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

            “เป็นอย่างไร” 

            “เมื่อครู่บ่าวได้ยินเสียงพูดคุยมาจากด้านในแต่ทำอย่างไรก็มิสามารถเปิดประตูเข้ามาได้ไม่ทราบว่ามีสิ่งใดรั้งตรงประตูเอาไว้” นางเดินมานั่งตรงที่เดิมที่บุรุษผู้นั้นนั่งเมื่อครู่ ‘มันอุ่น’ องครักษ์สาวมองไปทางประตูระเบียงที่ปิดสนิท ‘ผู้ใดเข้ามาในนี้กัน..เข้ามาโดยที่นางและองครักษ์ทั้งหลายไม่รู้’ 

            “ทายาให้ข้าก่อนพี่หว่าหวา” นางเรียกให้สาวใช้สนใจนางก่อนจะแบมือออกกล่าว “ใช้ยาอันนี้”

            หว่าหวาหยิบกระปุกยาสีทองขึ้นมาอย่างแปลกใจ..พลิกดูด้านใต้มีตราประทับเป็นลวดลายมังกรสลักตัวอักษร ‘เพ่ย' มันคือตราประทับของฮ่องเต้ไม่ผิดแน่ ไร้เสียงพูดคุยออกมาจากปากบาง เหงื่อนางไหลซึมลงสู่แผ่นหลัง…คุณหนูมีของสิ่งนี้ได้อย่างไรและเมื่อครู่ผู้ใดเข้ามาในห้องนี้ “คุณหนูได้สิ่งนี้มาจากผู้ใดเจ้าคะ”

        “อย่ารู้เลย..ข้าง่วง” แล้วคุณหนูของนางก็หลับไปทั้งอย่างนั้น หว่าหวาเปิดตลับยาชั้นดีพลางสูดดม สมุนไพรชั้นยอด ‘ไม่ผิดแน่ฮ่องเต้แคว้นเพ่ย’ ฮ่องเต้ที่พวกนางยังมิเคยเข้าเฝ้า มิเคยพบหน้าแต่เหตุใดถึงมาวนเวียนอยู่แถวนี้ได้

๑-------------------๑

วังหลวงในเวลาราชการ

        “ฮ่องเต้เสด็จ!!!!” ขันทีหน้าท้องพระโรงตะโกนเสียงดังลั่นก่อนที่ฝ่าบาทผู้มีรูปโฉมงดงามจะย่างกรายผ่านเหล่าขุนนางที่พร้อมใจกันเอ่ยถวายพระพรเฉกเช่นทุกวัน ความเบื่อหน่ายนี้มิมีผู้ใดจะเข้าใจนอกจากพระองค์เอง

        “มิต้องมากพิธี พูดเรื่องสำคัญมาเลย” ทรงประทับบนพระที่นั่งสีทองอร่ามตาด้านซ้ายมีขันทีชรามุ่ยกงกง ด้านขวามีต้าสึองครักษ์คู่ใจยืนอยู่ร่วมครึ่งชั่วยามความเบื่อหน่ายจึงหมดลงก่อนที่พระองค์จะเดินออกไปยังห้องทรงงานที่ตำหนักจินเซ่อ “อีกไม่เกินสามวันจะถึงกำหนดการณ์วางเพลิงของพ่อตา จัดเตรียมทุกอย่างให้รัดกุมเพราะเราไม่รู้ว่าแผนจะเริ่มเวลาใด”

        “พะยะค่ะ”

        “อีกไม่ถึงหนึ่งเดือนจะครบรอบวันเกิดของข้า” เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง

        “แคว้นต่างๆ เริ่มเข้ามากันแล้วพะยะค่ะ องค์หญิงมากมายต่างงดงามกันทั้งนั้น” มุ่ยกงกงกล่าวขึ้นเมื่อได้ยินข่าวมา “พระองค์คงจะถูกตาต้องใจองค์หญิงสักคนหนึ่งในวันงานเป็นแน่พะยะค่ะ”

        “_” ผู้ฟังหวนคิดไปถึงเจ้าเฟิ่งเซียน ‘ยามนี้นางจะเป็นอย่างไร’ มิมีคำตอบโต้ออกมาแต่กลับลุกเดินเข้าไปหลังฉากกั้น ขันทีชรารับรู้ในทันทีพร้อมกับรีบถอดชุดขันทีออกผ้าเช็ดหน้ายังคงกำไว้ในมือไม่ยอมปล่อย ‘มีไว้เพื่อซับหน้าผาก’

        “องค์หญิงจินอวี้เหนียงขอเข้าเฝ้าพะยะค่ะ!!!” ขันทีหน้าห้องทรงงานตะโกนเรียกเสียงดังลั่น ขันทีชราและต้าสึมองกันอย่างหน่ายใจ

        ฮ่องเต้แคว้นเพ่ยทรงเดินออกมาจากด้านในด้วยชุดธรรมดาและมิสนใจคำขอนั้นแม้เพียงนิดทำเพียงแค่เดินออกไปด้านหน้ามีมุ่ยกงกงในชุดชายชราเปิดประตูให้พระองค์เดินหายไปทางด้านหลังและมิรู้ว่าจะกลับเข้าวังยามใด ขันทีน้อยเพียงแค่ก้มหน้าลงมองพื้นและกลับออกไปบอกองค์หญิงผู้นั้นว่าพระองค์มิอนุญาตให้ผู้ใดเข้าเฝ้า องค์หญิงผู้นี้นับตั้งแต่พบพระพักตร์ฮ่องเต้ในครั้งนั้น นางเฝ้าตามติดมิยอมปล่อยจนน่ารำคาญ