บทที่21
ทาบทาม
---
ชื่อโจวผิง(แม่ทัพใหญ่ของกองทัพดินแดนห้าธาตุ) LV.81
เผ่ามนุษย์ เพศ ชาย
HP[6350/6350]
--
หลี่หยางจ้องมองความแข็งแกร่งของผู้ที่อยู่ด้านหน้าอย่างตาไม่กระพริบคนผู้นั้นกำลังฉีกยิ้มด้วยความดีใจบุคลิกท่าทางของเขาเปลี่ยนไปหลังจากที่เขาทำการเปิดปากพูดออกมา
กระนั้นความแข็งแกร่งของเขามันก็ดึงดูดความสนใจทั้งหมดของหลี่หยางไปแล้วหลี่หยางในตอนนี้ไม่ได้สนใจเลยด้วยซ้ำว่าคนผู้นี้จะมีบุคลิกอย่างไรแต่สิ่งที่เขาสนใจคือก็คืนหน้าต่างของระบบที่มันปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขาต่างหาก
‘ ตอนแรกเจอพวกเลเวลห้าสิบก็มองว่าพวกมันเป็คนที่แข็งแกร่งแล้วแต่ในตอนนี้คนด้านหน้าของเราเลเวลแปดสิบระดับความต่างพลังนี่มันอะไรกันพลังที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างกายสามารถััได้เลย’
‘ ไม่แปลกใจเลยสักนิดที่ว่าทำไมทั้งที่รับการโจมตีได้ร่างกายยังถึงาเ็’ หลี่หยางตอนนี้เขาไม่ประหลาดใจเลยสักนิดเมื่อมองถึงความแข็งแกร่งของผู้ที่อยู่ด้านหน้า
เพียงแค่จ้องมองด้วยสายตาไม่ต้องมาปะทะกันไปก็รู้ถึงความแข็งแกร่งและความแตกต่างได้แล้ว
“ ท่านแม่ทัพใหญ่!! ” อี้ชิงทำท่าทางลนลานแล้วก็รีบทำการคุกเข่าอย่างรวดเร็ว
ผู้ที่อยู่ด้านหน้าของพวกเขาในตอนนี้คือแม่ทัพใหญ่ผู้ที่นำทัพมาทำการสู้ศึกกับดินแดนเผ่ามารในครั้งนี้เขามีนามว่าโจวผิง
คนผู้นี้มีความแข็งแกร่งอยู่ในระดับที่หลี่หยางนั้นไม่เคยพบเจอมาก่อนในทางกลับกันแม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้มีท่าทางที่ดูดุร้ายแต่ว่าเขาเองก็ไม่สามารถละสายตาได้เช่นเดียวกัน
ผู้ที่อยู่ด้านหน้าชายวัยกลางคนร่างกายดูสมบุกสมบันผู้นั้นทำการยกกระบี่ของตนเองแล้วก็เก็บกระบี่เล่มยาวเข้าไปภายในฝักกระบี่ที่เอว
เขาไม่ได้มีท่าทางที่ดูดุร้ายหรือว่าแผ่ซ่านจิตสังหารในการใช้รุกรานทั้งสองเลยดูเหมือนว่าเหตุการณ์ที่มันเกิดขึ้นก่อนหน้านี้มันจะเป็สิ่งที่คนผู้นี้ทำไปเพื่อเย้าหยอกเท่านั้น
ชายผู้นั้นทำการเดินเข้ามาอย่างรวดเร็วเขาได้ทำการยื่นมือมาััที่ร่างของทั้งสองแล้วก็ทำการพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง “ ขอโทษด้วยเมื่อครู่ข้าเพียงแค่ทดสอบเล่นเท่านั้น”
“ แต่ว่าข้าไม่คิดเลยว่าพวกเ้าจะรับการโจมตีของข้าได้โดยที่ร่างกายยังคงสมบูรณ์เช่นนี้ ”
อี้ชิงเขาแสดงท่าทางเกร็งออกมาอย่างชัดเจนก่อนที่จะตอบกลับไป “ ท่านแม่ทัพใหญ่มาทำอันใดที่นี่ขอรับ”
“ ตัวของข้าเพียงแค่ออกมาเดินเล่นเท่านั้นแล้วก็เห็นว่าพวกเ้าทำการฝึกซ้อมกระบี่กันอย่างแข็งขันมองเห็นแววเลยอยากจะทดสอบสักหน่อยแล้วมันก็เป็อย่างที่ข้าคิดพวกเ้ามีความสามารถจริงๆด้วย ” ชายวัยกลางคนที่อยู่ด้านหน้าพูดขึ้นเขาทำการยกมือขึ้นมาลูบปลายเคราสีดำที่มีอย่างประปรายอยู่บริเวณปลายทางนั้นไปด้วยในขณะที่พูด
“ หาไม่ได้ขอรับ!! ”
หลี่หยางตัวของเขาทำการยกเก้าอี้ของตนเองขึ้นมาลองมองดูกระบี่เหล็กของตนเองกระบี่และคงเขามีรอยแตกหักปรากฏขึ้น
แม่ทัพโจวผิงมองเห็นว่าบุรุษผู้นี้กำลังสนใจกับรอยแตกหักของกระบี่เขาเลยพูดขึ้นมา “ เื่กระบี่ข้าผิดเองถ้าเช่นนั้นพวกเ้าไปเบิกกระบี่จากกองอาวุธเดี๋ยวข้าจะบอกคนเ่าั้เอาไว้ให้ว่าให้เตรียมกระบี่ชั้นดีไว้ให้พวกเ้าเลย”
“ ขอบคุณท่านแม่ทัพขอรับ ” อี้ชิงกล่าวขอบคุณออกไปตามมารยาท
“ เอาล่ะลุกขึ้นมายืนสนทนากันดีๆได้แล้ว ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นทั้งสองได้ทำการลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
ดวงตาของโจวผิงจ้องมองทั้งสองที่อยู่ด้านหน้าของตนเองเขาทำการเอียงคอไปทางซ้ายและขวา “ ตัวของพวกเ้าเป็ผู้ใดกันเป็คนที่อาสาเข้ามาภายในกองทัพอย่างนั้นรึ ข้าไม่เคยเห็นพวกเ้ามาก่อนเลย”
“ น่าแปลกถ้าเป็คนที่มีความสามารถข้าเองก็ควรจะเคยเห็นมาบ้าง ”
อี้ชิงที่กำลังยืนอยู่ด้านหน้ายกมือขึ้นมาประสานกันพร้อมกับกล่าวแนะนำออกไปด้วยท่าทางที่นอบน้อม “ เรียนท่านแม่ทัพข้าน้อยมีนามว่าอี้ชิงติดตามกองทัพมาจากเมืองหลวงเพิ่งเข้าร่วมศึกาในครั้งนี้เป็ครั้งแรกส่วนนี่เป็นายน้อยของข้ามีนามว่าหลี่หยางขอรับ ”
เมื่อได้ยินนามนั้นชายวัยกลางคนที่อยู่ด้านหน้าขมวดคิ้วทั้งสองข้างเข้าหากันพลางกล่าวออกไป “ ตระกูลหลี่จากเมืองหลวงเหตุใดถึงไม่อยู่ภายในกองทัพเช่นนี้และยังเป็เพียงแค่ทหารชั้นล่างอีก ”
เมื่อได้ยินว่าเป็ตระกูลหลี่จากเมืองหลวงก็รู้ได้ทันทีว่าเป็ตระกูลใหญ่โตแต่ที่มันน่าแปลกก็คือเหตุใดนายน้อยของตระกูลนั้นถึงไม่อยู่ที่สถานที่แห่งนี้แล้วยังเป็เพียงแค่ทหารชั้นล่างอีก
อี้ชิงได้ยินคำถามเช่นนั้นเขาทำใบหน้าสลดใจก่อนที่จะเล่าทุกอย่างออกไปด้วยท่าทางเช่นนั้น “ นายน้อยของข้าโดนกลั่นแกล้งขอรับนายนายของข้าเป็คนที่อ่อนแอแล้วก็เป็เพียงแค่หลานชายของผู้นำตระกูลเลยโดนคนในตระกูลกลั่นแกล้งเพราะไร้ความสามารถส่งชื่อมาภายในกองทัพ”
แม่ทัพโจวที่อยู่ด้านหน้าเขาเงยใบหน้าของตนเองขึ้นเล็กน้อยคิ้วทั้งสองข้างที่มันขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยตอนนี้ภายในหัวของเขากำลังนึกบางอย่างอยู่ “ หลานชาย~ ”
แต่แล้วทันใดนั้นเองดวงตาทั้งสองข้างก็เบิกกว้างขึ้นใบหน้าของเข้าได้ตอนนี้ราวกับว่ามันนึกบางอย่างขึ้นมาได้
ใบหน้าของคนผู้นั้นก้มต่ำลงมาจ้องมองไปที่ผู้ที่อยู่ด้านหน้า “ บิดาของเ้าใช่แม่ทัพหลี่หรือไม่!!!”
คนผู้นั้นแสดงท่าทางตื่นตระหนกใเมื่อนึกขึ้นมาได้
ตอนนี้ผู้ที่อยู่ด้านหน้าทั้งสองได้แสดงใบหน้าตกตะลึงออกมาอี้ชิงพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่แ่เบา “ ท่านแม่ทัพรู้จักกับบิดาของนายน้อยด้วยอย่างนั้นหรือขอรับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นใบหน้าของผู้ที่อยู่ด้านหน้าเปลี่ยนไปดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างรอยยิ้มปรากฏขึ้นราวกับว่าได้พบเจอคนรู้จักก่อนที่จะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น “ เ้าคือบุตรชายของหลี่เหยียนจริงๆด้วย”
หลี่หยางก้าวเท้าออกไปด้านหน้าเด็กน้อยก่อนจะถามออกไป “ ท่านรู้จักท่านพ่อของข้าอย่างนั้นหรือขอรับ?”
“ แน่นอนว่าย่อมรู้จักสิก็ข้าเป็สหายกับหลี่เหยียนพวกเราเคยร่วมสู้ภายในาเดียวกันมาไม่รู้ตั้งกี่ครั้งต่อกี่ครั้งบิดาของเ้าเป็แม่ทัพใหญ่ที่เก่งกาจมากเลยทีเดียวตัวของข้าในตอนนั้นเป็เพียงแค่รองแม่ทัพในยามราชการของเขาเป็ผู้บัญชาของข้าแต่ยามที่ไม่ใช่ราชการพวกเราเป็สหายกัน”
เมื่อเล่าออกมาด้วยท่าทางที่ตื่นเต้นอยู่สักพักอยู่ๆใบหน้าของเขาก็ได้เปลี่ยนไปดวงตาทั้งสองเศร้าหมองลงทันทีพร้อมกับเอ่ยออกมา “ เ้าโดนกลั่นแกล้งสินะ”
“ ั้แ่บิดาของเ้าตายไปตัวของข้าเองก็เลิกยุ่งเกี่ยวกับตระกูลหลี่แต่ก็เคยได้ยินข่าวมาบ้างว่าตัวของเ้าลำบากมาก เพราะว่าเกิดมาไร้พร์เลยโดนคนในตระกูลกลั่นแกล้ง ”
“ แต่ในวันนี้ตัวของข้ามามองเห็นกับตากลับไม่ได้มองเช่นนั้นเลยเ้ามีทั้งพร์และความสามารถข้าคิดถูกจริงๆที่ข้าไม่เชื่อคำเ่าั้ บุตรของราชสีห์ไม่มีวันเป็สุนัข”
หลี่หยางยกฝ่ามือทั้งสองข้างขึ้นมาประสานกันพลางกล่าวออกไปยังเรียบเฉย “ ก่อนหน้านี้ข้าเป็คนไร้ความสามารถจริงๆขอรับแต่เพราะว่าได้เดินทางมาที่นี่ตัวของข้าได้สนามรบเป็ที่บ่มเพาะจนทำให้ข้าเป็เช่นนี้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นผู้ที่อยู่ด้านหน้าทำการส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างสะใจ “ ดี!!! ดี!!!จะอย่างไรก็ดีอย่างไรเ้าก็เติบโตมาเป็ราชสีห์ ”
หลี่หยางดวงตาทั้งสองข้างของเขาได้เปลี่ยนไปใบหน้าของเขาเงยขึ้นมาเล็กน้อย “ ท่านแม่ทัพ!!ท่านกล่าวว่าท่านเป็สหายกับพ่อของข้า ”
“ เพราะฉะนั้นตัวของข้าขออันใดท่านอย่างหนึ่งได้หรือไม่ขอรับ ”
ผู้ที่กำลังหัวเราะอย่างสะใจอยู่ด้านหน้าอยู่เสียงหัวเราะของตนเองก้มใบหน้าต่ำลงแล้วก็มาเผชิญหน้ากับบุรุษด้านหน้าของเขา “ อันใดล่ะอยากจะขออะไรกับข้าตัวของข้าสามารถส่งเ้ากลับไปที่เมืองหลวงเลยก็ได้ไม่จำเป็จะต้องมาเสี่ยงตายอยู่ที่ชายแดนตอนนี้”
อี้ชิงเมื่อได้ยินเช่นนั้นดวงตาของเขาเปล่งประกายขึ้นมาในทันทีตัวของเขาไม่คิดว่าเขาจะได้ยินคำพูดนี้
โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆโดยทั่วไปแล้วทหารระดับล่างอย่างพวกเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะถอนตัวจากาในครั้งนี้ถ้าายังไม่จบลง
แต่ในตอนนี้ท่านแม่ทัพใหญ่ที่อยู่ด้านหน้าเลยปากเองว่าจะสามารถส่งพวกเขากลับไปได้เพราะเขาเองก็ไม่ต้องไปเสี่ยงตายอยู่แนวหน้าอีกแล้ว
“ ไม่ใช่ขอรับ.. ” หลี่หยางแสดงใบหน้าจริงจัง
แม่ทัพใหญ่ที่อยู่ด้านหน้าร่างกายของเขาแน่นิ่งไปใบหน้าปรากฏความฉงนในตอนนี้แม้แต่อี้ชิงที่อยู่ข้างๆต้องแสดงใบหน้าตื่นตระหนกได้น้อยของเขาปฏิเสธข้อเสนอที่ดีเช่นนั้น
“ ถ้าเช่นนั้นตัวของเ้าอยากจะได้อะไรจากข้า? ”
หลี่หยางทำใบหน้าจริงจังก่อนที่จะพูดจุดประสงค์ของตนเองออกไป “ ตัวของข้าอยากจะได้รับสิทธิ์ในการเข้าร่วมาอย่างอิสระขอรับ”
“!!! ” อี้ชิงเขาให้แสดงใบหน้าตื่นตระหนกใ
“ หมายความว่าอย่างไร? ” ผู้อยู่ด้านหน้าแสดงใบน่าประหลาดใจ
“ สำหรับข้าในตอนนี้การเข้าร่วมาเพียงแค่สัปดาห์ละ 1 ครั้งมันน้อยเกินไปขอรับข้าจำเป็จะต้องเข้าร่วมาให้ได้มากกว่านั้นเพื่อที่ข้าจะแข็งแกร่งขึ้น” แววตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความจริงจังมองตรงไปที่อีกฝ่าย
โจวผิงตัวของมันได้มองสบเข้ากับดวงตาอันจริงจังคู่นั้นมันรู้ได้ในทันทีว่าบุรุษที่อยู่ด้านหน้าไม่ได้โกหก
มุมปากทั้งสองข้างฉีกยิ้มออกมาอย่างสะใจ “ ได้!!!”
“ เ้านี้น่าสนใจจริงๆ!! ”
“ ออกจากนี้ของข้าจะให้สิทธิ์ของเ้าเลือกที่จะเข้าร่วมาด้วยตนเอง!!!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นหลี่หยางยกยิ้มอย่างพึงพอใจเขาก้มศีรษะของตนเองต่ำลงก่อนจะกล่าว “ ขอบคุณท่านแม่ทัพที่เมตตาขอรับ!!”
†††
และแล้ว่เวลาที่หลี่หยางเฝ้ารอมันก็มาถึง่เวลาในการเก็บเลเวล เขาสามารถลงไปสู่สนามรบได้อย่างอิสระ
---
ระบบ: ค่าความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น 1 หน่วย
---
---
ระบบ: : ค่าความรวดเร็วเพิ่มขึ้น 1 หน่วย
---
---
ระบบ: ยินดีด้วยเลเวลของท่านเพิ่มขึ้น
---
---
ระบบ: ท่านได้สังหารศัตรูได้รับค่าประสบการณ์ 300 หน่วย
---
---
ระบบ: ท่านได้สังหารศัตรูได้รับค่าประสบการณ์ 360 หน่วย
---
่เวลาเดินผ่านไปอย่างรวดเร็วหลี่หยางลงไปสู่สนามรบเกือบจะทุกวัน เขาเอาชีวิตรอดภายในาได้ถูกขังการต่อสู้ที่ดูแลดูแล
---
ระบบ: ยินดีด้วยเลเวลของท่านเพิ่มขึ้น
---
---
ระบบ: ยินดีด้วยเลเวลของท่านเพิ่มขึ้น
---
---
ระบบ: ยินดีด้วยเลเวลของท่านเพิ่มขึ้น
---
เวลานั้นผ่านไปอย่างรวดเร็วร่างกายของเขาเริ่มชินชากับาการฆ่าฟันมันกลายเป็เื่ปกติเขาสามารถตัดคอของศัตรูได้โดยที่ไม่กระพริบตาเลยสักนิดเขารู้สึกว่าตนเองแข็งแกร่งขึ้นแต่ว่าเขาเองก็เปลี่ยนไปเช่นเดียวกัน
1 เดือนผ่านไป
จบบท
2K
![เจ้าของร้านพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721126392_62129049.webp)
