มหาจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่ในโลกเซียน (Great Wizart into the immortal world )

ขณะที่สถานการณ์กำลังร้อนระอุได้ที่ฟูหลินคุนที่พึ่งเดินมาถึงก็ตะโกนด้วยเสียงอันดังก้อง

“ฟูเฉิง หยุดมือ!” 

“ขออภัยในความเสียมารยาทของบุตรชายข้าด้วย ข้าฟูหลินคุนไม่ทราบว่าท่านสามารถบอกนามของท่านแก่พวกเราได้หรือไม่” ฟูหลินคุนเดินไปหยุดที่ด้านหน้าของทีโอแล้วพูดอย่างเคารพนอบน้อม

“ทีโอ” เมื่อฟูหลินคุนและฟูเฉิงได้ยินเสียงที่ทีโอเปล่งออกมาก็ชะงักเล็กน้อย

“ท่านปู ท่านพ่อ นายท่านเป็นคนช่วยชีวิตข้าจากฝูงหมาป่าหลังเหล็กนะ” ฟูหมิงที่เห็นสถานการณ์เริ่มสงบลงก็รีบอธิบาย

“งั้นรึ ข้าขอขอบคุณท่านมากที่ช่วยฟูหมิงไว้” ฟูหลินคุนพูดขอบคุณทีโอ ส่วนฟูเฉิงเมื่อได้ยินว่าทีโอช่วยชีวิตบุตรชายตัวเองไว้ท่าทางก็อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดแต่ก็ระมัดระวังตัวอยู่

“ไม่เป็นไร” ทีโอพยักหน้าตอบ

“นายท่านขอรับข้าจะนำทางท่านไปที่พักเอง” ฟูหมิงรีบอาสาพานายท่านของเขาไปที่พักเพื่อหนีจากบิดาของเขา

“ฟูหมิงข้ายังไม่หมดธุระกับเจ้านะ!” ฟูเฉิงที่เห็นฟูหมิงกำลังจะหนีเขาจึงพยายามไปหยุดฟูหมิงแต่ฟูหลินคุนยกมือขวางไว้ก่อน

“เงียบซะฟูเฉิง ฟูหมิงนำท่านทีโอไปที่พักเถิด” ฟูหลินคุนขวางฟูเฉิงไว้แล้วบอกให้ฟูหมิงออกไป

เมื่อฟูหมิงและทีโอเดินจากไปแล้วฟูเฉิงก็ถามบิดาของตนอย่างไม่พอใจ“ท่านพ่อ ท่านจะขวางข้าทำไมกันท่านไม่เห็นรึว่าโครงกระดูกที่ชื่อทีโอตัวนั้นมันน่าสงสัยน่ะ?”

“ฟูเฉิงข้าไม่อาจมองเห็นระดับพลังของเขาได้” ฟูหลินคุนพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ฟูเฉิงที่ได้ยินบิดาตัวเองกล่าวก็ตกใจ

“ท่านพ่อเป็นถึงระดับแตกใบขั้นที่3เลยนะหรือว่าโครงกระดูกตัวนั้นจะแข็งแกร่งกว่าท่าน?” ฟูเฉิงมองหน้าฟูหลินคุนด้วยความสับสน

“ข้าก็ไม่แน่ใจ แต่ข้ามั่นใจว่าโครงกระดูกที่ชื่อทีโอนั้นมีความสามารถไม่ธรรมดาเป็นแน่” ตอนที่ฟูหลินคุนเห็นทีโอครั้งแรกเขาก็แอบประเมินพลังของทีโอแล้วแต่เขาไม่สามารถเห็นระดับพลังของทีโอเลย ซึ่งการที่เขาไม่สามารถเห็นระดับพลังฝ่ายตรงข้ามได้นั้นก็เป็นไปได้อย่างเดียวคือทีโอนั้นแข็งแกร่งกว่าเขาหลายขั้นแถมเคียวที่ทีโอถืออยู่คือสมบัติขั้นมนุษย์แน่ๆอย่างน้อยก็ขั้นมนุษย์ระดับต่ำ เผ่าของเขาก็มีสมบัติขั้นมนุษย์อยู่บ้างและยังมีขั้นปฐพีถึงหนึ่งชิ้นแต่การที่จะถือสมบัติวิเศษได้ต้องเป็นระดับผู้อาวุโสหรือหัวหน้าเผ่าเท่านั้น

โครงกระดูกตนนั้นถือสมบัติแบบนั้นเดินไปเดินมาต้องมั่นใจในฝีมือตนเองเป็นอย่างมากหรือเขาทรงพลังจนไม่ได้คิดเรื่องหัวขโมยกันนะ

ฟูเฉิงถามฟูหลินคุนด้วยความกังวล“แล้วท่านปล่อยตัวตนแบบนั้นเข้าไปในหมู่บ้านจะดีรึ” ฟูเฉิงผู้เป็นหัวหน้าเผ่าต้องรับผิดชอบชีวิตอสูรทุกตนในเผ่าถ้าเจ้าทีโอนั่นอันตรายขนาดนั้น ทำไมบิดาของเขาถึงให้มันเข้าไปกันนะ

“ป้าบ! เจ้าทำตัวให้สมกับเป็นหัวหน้าเผ่าหน่อยสิเจ้าโง่” ฟูหลินคุนตบหลังฟูเฉิงอย่างแรงจนฟูเฉิงตัวงอ เขาเหนื่อยใจกับสองพ่อลูกนี้จริงๆฟูเฉิงตอนอยู่ต่อหน้าคนอื่นก็เป็นอสูรที่แข็งแกร่งกล้าหาญดีอยู่หรอกแต่พออยู่ต่อหน้าเขากลับทำตัวเป็นเด็กน้อยเหมือนกับเจ้าฟูหมิงไม่มีผิด

“เจ้าคิดว่าฟูหมิงจะพาทีโอไปที่ไหนกันล่ะ” ฟูหลินคุนเตือนสติฟูเฉิง

“ใช่แล้วต้องเป็นสถานที่นั้นแน่ๆ!” ฟูเฉิงได้บิดาตัวเตือนสติก็เด้งขึ้นมาราวสปริง

“ถูกต้อง หึหึโครงกระดูกที่อ้างตัวว่าเป็นเทพมารจะจริงหรือไม่นั้นเมื่อไปสถานที่นั้นเดี๋ยวพวกเราก็จะรู้เอง” ฟูหลินคุนหัวเราะเสียงต่ำ 

“ถ้าเจ้าทีโอนั่นไม่ใช่เทพมารข้าจะจับโยนออกไปทันทีแล้วขังเจ้าฟูหมิงสัก6ปีไปเลย” เนื่องจากทีโอช่วยชีวิตลูกชายเขาไว้ทำให้เขาไม่ฆ่าทีโอแต่ไม่ฆ่าก็ส่วนไม่ฆ่าขอแค่ไม่ตายก็พอเขาจะกระทืบยังไงก็ได้โทษฐานบังอาจมาหลอกลูกชายของเขาอย่างน้อยต้องดึงกระดูกแขนออกมาสักท่อน

ขณะที่ฟูหมิงกำลังคิดว่าจะโยนทีโอออกไปท่าไหนดีก็ชะงักขึ้นมาแล้วหันหน้ามาถามบิดาตนเอง “แล้วถ้าทีโอเป็นเทพมารจริงๆล่ะท่านพ่อ?”

“เราก็จะทำตามคำสั่งที่บรรพบุรุษให้ไว้” ฟูหลินคุนมองไปบนไปฟ้าแล้วถอนหายใจ แต่ในใจของเขาก็แอบหวังว่าทีโอคนนั้นจะเป็นเทพมารที่มาจุติจริงๆ

...

ทีโอที่เดินตามหลังฟูหมิงมาสักพักก็เริ่มแปลกใจ ทีโอมองไปรอบๆตัว

นี้มันใกล้จะออกนอกหมูบ้านแล้วนะ ที่พักของข้ามันควรจะไกลขนาดนี้เลยหรือ? ขณะที่ทีโอคิดในใจเพลินๆฟูหมิงก็นำมาหยุดที่ถ้ำแห่งหนึ่ง ปากถ้ำปกคลุมด้วยหญ้าและกิ่งไม้แต่ก็ยังเห็นลวดลายซับซ้อนเหมือนเป็นภาษาอะไรสักอย่างสลักอยู่ตามปากทางเข้าภายในถ้ำนั้นมืดสนิทแม้จะมีแดดส่องลงมาก็ไม่สามารถเห็นข้างในถ้ำได้ราวกับปากอสูรโบราณที่กลืนกินทุกอย่างแม้กระทั่งแสง

“นายท่านขอรับนี้คือที่พักของนายท่าน” ฟูหมิงก้มหัวอย่างเคารพนอบน้อมแล้วทำมือเชื้อเชิญทีโอให้เข้าไป

ที่พักมารดาเจ้าสิ! ดูยังไงนี้มันก็รังอสูรชัดๆหรือว่าเทพมารคือชื่อสิ่งของบูชายัญกันนะ? ทีโอเริ่มไม่แน่ใจต่อสถานะเทพมารของตัวเองแล้ว