ใต้หล้าโกลาหล (นิยายแปล)

ตอนที่ 14 กาฬโรค (6)

        ความจริงแล้วอวี๋ฉูฉู่เป็นสตรีอ่อนแอบอบบางคนหนึ่ง นางเดินทางออกตามหาเซี่ยงอวี่ รอนแรมนับพันลี้จนถึงแคว้นจ้าวมากว่าสองสามเดือนแล้ว แต่ไม่เคยได้ข่าวคราวมาตลอด

        เมื่อวันก่อนนี้เองได้ยินชาวบ้านละแวกใกล้เคียงพูดกันว่ามีแม่ทัพสกุลเซี่ยงนำกำลังทหารมาแวะพักที่นี่ จึงคิดว่าลองเสี่ยงดวงมาดูสักหน่อย เดิมทีควรเป็นเรื่องน่ายินดี กลับไม่คิดไม่ฝันว่าบัดนี้เซี่ยงอวี่ดันล้มป่วยติดเชื้อกาฬโรค อยู่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน!

        ความรู้สึกดีใจและโศกเศร้าที่เข้ามากะทันหันเช่นนี้ ฉูฉู่ทนรับไม่ไหวอีกต่อไป ฟุบหน้าลงร้องไห้โฮอยู่ข้างกายเซี่ยงอวี่

        เซี่ยงอวี่ซึ่งเดิมทีนอนหลับสนิทคล้ายจะได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ เห็นเพียงใบหน้างามหมดจดของคนผู้หนึ่งสะท้อนสู่นัยน์ตา

        “ฉูฉู่รึ เป็นข้าเห็นแสงตะวันรอนยามสายัณห์[1] แล้วหรือ ไม่นึกเลยว่าจะได้เห็นเจ้าที่นี่...”

        “พี่จี๋ เป็นข้าจริงๆ...สวรรค์ไม่รังแกผู้มีปณิธาน ในที่สุดข้าก็หาท่านเจอแล้ว!”

        ฉูฉู่เห็นเขาตื่นขึ้นมาก็เปลี่ยนจากน้ำตาเป็นรอยยิ้มด้วยอารมณ์ตื่นเต้น จับมือเซี่ยงอวี่ไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือแล้วเขาจะจากนางไป

        เซี่ยงอวี่คล้ายนึกอะไรขึ้นได้ พลันชักมือกลับทันใด ร้องบอกเสียงตกใจ “เจ้ารีบออกไปเร็วเข้า! ยายเด็กโง่ ข้าป่วยเป็นกาฬโรค มันแพร่เชื้อติดเจ้าได้!”

        “ข้าไม่กลัว...” ฉูฉู่พูดพลางสะอื้นไห้ น้ำตาไหลพรูจนเปียกชุ่มอาภรณ์เขา

        “พี่จี๋ เราเป็นเหมยเขียวม้าไม้ไผ่[2] เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ไม่เคยแยกจากกันมาก่อน ก่อนหน้านี้ท่านยืนกรานจะมาแคว้นจ้าวทำภารกิจให้สำเร็จด้วยตัวคนเดียว ข้าเองก็แอบหนีตามออกมาลับหลังท่านพ่อ ครั้งนี้ท่านอย่าได้คิดทิ้งข้าไปอีก...”

        เสวี่ยสวินที่อยู่นอกเรือนเห็นภาพทั้งหมดนี้อยู่ในสายตา ใจไม่แข็งพอจะเข้าไปรบกวนขัดจังหวะคนทั้งสอง เพียงสั่งหมอหลวงเตรียมผ้าคลุมหน้าและน้ำยาป้องกันกาฬโรคให้แก่แม่นางฉูฉู่เป็นการส่วนตัว

        เป็นสตรีเหมือนกัน นางไหนเลยจะไม่เข้าใจความเจ็บปวดเสียใจของฉูฉู่ ตนนั้นก็ปรารถนาจะอยู่เคียงข้างพี่ใหญ่เซี่ยงทุกเช้าค่ำ! เพียงแต่ในฐานะองค์หญิง เสวี่ยสวินมีความรับผิดชอบที่สำคัญกว่าต้องแบกรับ!

        …

        คืนนี้เงียบเหงาเป็นพิเศษ ความอ้างว้างเกาะกุมพัวพันในหัวใจของจ้าวเสวี่ยสวิน

        นางสัมผัสความหนาวเย็นตรงหน้าต่างเพียงลำพัง ฝนหมึกยกพู่กันใต้แสงจันทร์ส่องสว่าง ลอบเขียนเรื่องราวภายในใจที่อัดแน่นอยู่เต็มอกลงบนผืนผ้าไหม

        ‘พี่ใหญ่เซี่ยง หลังพรากจาก สองฟากต่างคำนึงหา สวินเอ๋อร์ตัดสินใจแล้วว่าพรุ่งนี้จะเดินทางไปยังแคว้นฉินกับญาติผู้พี่ ขอสูตรเทียบยาช่วยรักษาท่านและไพร่ฟ้าใต้หล้า ทว่าหัวใจผูกไว้กับท่าน เฝ้าคิดถึงยากลืมเลือน หวังเพียงท่านปลอดภัยสบายดี อย่าได้เป็นห่วงพะวงไป สงบใจรอคอยข้า สวินเอ๋อร์เดินทางไปครั้งนี้จะนำเทียบยารักษากาฬโรคมาให้ได้ ไม่นานจะได้กลับมาพบกันใหม่อย่างปลอดภัย!’

        เขียนจดหมายเสร็จ เสวี่ยสวินก็สวมผ้าคลุมหน้า ตรงไปยังเขตกักกันโรค กลับเห็นพี่ใหญ่เซี่ยงนอนพักผ่อนแล้ว ทว่าอวี๋ฉูฉู่ยังคงเฝ้าอยู่ข้างกาย เอาใจใส่ดูแลไม่แยกกลางวันกลางคืน ไม่ว่าใครเห็นล้วนต้องประทับใจ

        สตรีอ่อนแอบอบบางคนหนึ่งสามารถทุ่มเทแรงกายแรงใจดูแลเซี่ยงอวี่ในเขตกักกันโรคเช่นนี้ได้ คาดว่าความสัมพันธ์คนทั้งสองคงแน่นแฟ้นเป็นอย่างยิ่ง ครั้นคิดถึงตรงนี้ ในใจเสวี่ยสวินก็เจ็บขึ้นมารางๆ ทว่ามันถูกเรื่องสำคัญในใจเจือจางไปอย่างรวดเร็ว

        พูดได้ว่าอวี๋ฉูฉู่ดูแลเซี่ยงอวี่อย่างพิถีพิถันละเอียดอ่อนทุกขั้นตอน หมอหลวงต่างกล่าวตรงกันว่าอาการป่วยของเขาดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ขอเพียงเร่งนำเทียบยามาทันเวลาก็ยังมีโอกาสรักษาได้

        เซี่ยงอวี่ต้องติดกาฬโรคเพราะปกป้องตน บัดนี้เห็นเขาได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ในที่สุดเสวี่ยสวินก็สงบใจลงได้เล็กน้อย

        “องค์หญิง พระองค์เองก็เป็นห่วงพี่จี๋มากใช่หรือไม่” ฉูฉู่เห็นเสวี่ยสวินก็เป็นฝ่ายพูดทำลายความเงียบขึ้นก่อน ด้วยความเป็นสตรีเหมือนกัน นางคล้ายจะมองทะลุความคิดจิตใจของเสวี่ยสวิน

        “แม่นางฉูฉู่ หากเจ้าเชื่อใจข้า ขอรบกวนช่วยนำของสิ่งนี้มอบให้พี่ใหญ่เซี่ยงแทนข้าด้วย”

        สิ้นคำ เสวี่ยสวินก็หยิบจดหมายฉบับนั้นออกจากแขนเสื้อ “หลังเขาได้อ่านแล้ว บางทีอาจมีกำลังใจยืนหยัดต่อไป ข้ารับรองว่าจะรีบนำเทียบยากลับมาโดยเร็วที่สุด!”

        พูดจบนางก็เดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว ถึงขั้นทำใจบอกลาเซี่ยงอวี่ต่อหน้าไม่ได้

        การเดินทางไปขอเทียบยารักษากาฬโรคที่แคว้นฉินเป็นเรื่องคับขันจวนตัวแล้ว เสวี่ยสวินรู้ดี เสี่ยวเซียและพี่ใหญ่เซี่ยงกำลังรอนาง ราษฎรชาวแคว้นจ้าวเองก็กำลังรอนาง ไม่มีเวลาให้ลังเลอีกต่อไปแล้ว!

        เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฟ้าเพิ่งเริ่มสว่าง เสวี่ยสวินกับญาติผู้พี่ก็เตรียมตัวพร้อมแล้ว พาแค่อาซิ่นและองครักษ์ที่วรยุทธ์แข็งแกร่งเพียงไม่กี่คนติดตามไป ส่วนหมอหลวงและทหารคนอื่นๆ ยังคงให้ปักหลักอยู่ที่เดิม จากนั้นก็เริ่มออกเดินทางสู่แคว้นฉิน

        เส้นทางสุดแสนยาวไกล อุปสรรคคดเคี้ยวขรุขระ จ้าวเสวี่ยสวินไม่มีวันคาดคิดไปถึง การเดินทางสู่แคว้นฉินครั้งนี้จะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงพลิกผันครั้งใหญ่ ก่อเกิดกระแสคลื่นลมซัดโหมระหว่างแว่นแคว้นต่างๆ ในวันข้างหน้า จนถึงขั้นเปลี่ยนแปลงตัวนางไปทั้งชีวิต!

        

        เชิงอรรถ

^ อุปมาว่าเห็นภาพย้อนความทรงจำก่อนตาย^ อุปมาถึงคู่รักซึ่งเป็นเพื่อนเล่นเติบโตด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ