ราชันย์ลมปราณอนันต์

ตอนที่ 79: ค่ายกลปะทะค่ายกล

เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วทั้งลานกว้าง! การสร้างค่ายกลที่สมบูรณ์ขึ้นกลางอากาศธาตุโดยไม่ใช้อุปกรณ์ช่วยใดๆ นั้นเป็นทักษะที่บ่งบอกถึงระดับปรมาจารย์อย่างแท้จริง!

แต่ปรมาจารย์กู่ผู้หยิ่งผยองกลับแค่นเสียงหัวเราะออกมาอย่างดูแคลน

"ค่ายกลสลายพลังรึ? เป็นแค่ของเด็กเล่น!" เขากล่าวเสียงดัง "เจ้าคิดว่าค่ายกลเล็กๆ ที่เจ้าสร้างจากอากาศธาตุจะทำอะไร 'ค่ายกลปฐพีทองคำ' ที่ข้าหลอมรวมเข้ากับพลังของผืนดินได้!"

เฉียนหลงและซุนเทียนก็รีบผสมโรงเยาะเย้ยทันที "อย่ามาทำเป็นอวดดีหน่อยเลยเจ้าพ่อค้าชา! รีบลงจากเวทีไปเสียก่อนที่จะต้องขายหน้าไปมากกว่านี้!"

เฟิงหวงไม่กล่าวโต้ตอบแม้แต่ครึ่งคำ เขายังคงมีรอยยิ้มที่สงบนิ่งประดับอยู่บนใบหน้า เขาค่อยๆ ผลักวงเวทสีทองขนาดเล็กที่ลอยอยู่เบื้องหน้าออกไปช้าๆ

ค่ายกลสลายพลังลอยไปในอากาศอย่างเชื่องช้า...มันไม่ได้มีความเร็วหรือพลังทำลายล้างที่น่าเกรงขามเลยแม้แต่น้อย มันลอยไปแปะลงบนม่านพลังงานสีทองอร่ามของค่ายกลปฐพีทองคำอย่างแผ่วเบา...

วินาทีแรก...ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ปรมาจารย์กู่กำลังจะแสยะยิ้มออกมา...แต่แล้วสีหน้าของเขาก็พลันแข็งค้าง!

จุดเล็กๆ บนม่านพลังงานที่ค่ายกลของเฟิงหวงสัมผัสอยู่...มันเริ่ม "สั่นไหว" อย่างผิดปกติ! อักขระค่ายกลที่เคยไหลเวียนอย่างราบรื่นบนม่านพลังงานพลันเกิดความโกลาหลขึ้นรอบๆ จุดนั้น!

"เป็นไปได้อย่างไร!?" ปรมาจารย์กู่ตื่นตระหนก
เขาไม่เข้าใจ! และคนอื่นก็ไม่เข้าใจ! แต่เฟิงหวงรู้ดี...ค่ายกลของเขาไม่ได้ใช้กำลังเพื่อ "ทำลาย" แต่เป็นการใช้ปัญญาเพื่อ "สั่นคลอน" มันทำงานราวกับไวรัสคอมพิวเตอร์...มันไม่ได้โจมตีกำแพง แต่กลับเข้าไปค้นหา "จุดอ่อน" ที่เล็กที่สุดในโครงสร้างของระบบ และส่งคลื่นพลังงานที่ปั่นป่วนเข้าไปทำลายสมดุลจากภายใน!

เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!

รอยร้าวเล็กๆ ราวกับใยแมงมุมเริ่มปรากฏขึ้นบนม่านพลังงานสีทอง! มันลุกลามออกจากจุดที่ค่ายกลเล็กๆ นั้นสัมผัสอยู่ด้วยความรวดเร็ว!

"ไม่! เป็นไปไม่ได้!"

ปรมาจารย์กู่หน้าซีดเผือด เขารีบโคจรพลังทั้งหมดของตนเองเพื่อพยายามจะรักษาเสถียรภาพของค่ายกลเอาไว้ แต่ก็สายไปเสียแล้ว! "ไวรัส" ที่เฟิงหวงส่งเข้าไปได้ทำลายสมดุลจากภายในจนไม่อาจแก้ไขได้อีกต่อไป!

เพล้งงงงงงงง!

เสียงดังราวกับแก้วผลึกขนาดมหึมาแตกสลาย!

"ค่ายกลปฐพีทองคำ" ที่เคยดูเหมือนไร้เทียมทาน...บัดนี้ได้แตกสลายกลายเป็นเศษเสี้ยวแสงสีทองนับล้านและจางหายไปในอากาศธาตุ! เหลือเพียงอาคารของหอร้อยสมบัติที่บัดนี้ไร้ซึ่งการป้องกันใดๆ!

ความเงียบ...เข้าปกคลุมทั่วทั้งลานกว้างอย่างสมบูรณ์

ทุกคนต่างจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยความตกตะลึงอย่างสุดขีด! ค่ายกลที่แข็งแกร่งที่สุดซึ่งสร้างโดยปรมาจารย์ผู้เลื่องชื่อ...ถูกทำลายลงโดย "พ่อค้าชา" คนหนึ่ง...ด้วยค่ายกลเล็กๆ ที่เขาสร้างขึ้นมาในพริบตา!

"อึก!"

ปรมาจาจารย์กู่ถึงกับกระอักเลือดออกมาคำหนึ่งจากการที่ค่ายกลที่ตนเองเชื่อมจิตวิญญาณไว้ถูกทำลาย เขาทรุดลงไปนั่งกับพื้นและมองมายังเฟิงหวงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไม่เชื่อ "เจ้า...เจ้า...เป็นใครกันแน่..."

เฉียนหลงและซุนเทียนยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปเป็นหิน แผนการทั้งหมดของพวกเขา...ความพยายามที่จะหยามเกียรติและทำลายเฟิงหวง...บัดนี้ได้พังทลายลงอย่างย่อยยับ และกลับกลายเป็นพวกเขาเองที่ต้องอัปยศอดสูต่อหน้าคนทั้งใต้หล้า!

เฟิงหวงค่อยๆ ลดมือลง วงเวทเล็กๆ ของเขาสลายไปในอากาศ

เขามองไปยังปรมาจารย์กู่ที่นั่งอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย "ดูเหมือนว่า...ค่ายกลของท่านปรมาจารย์จะยังมี 'ช่องโหว่' เล็กน้อยอยู่นะขอรับ"

คำพูดที่สุภาพของเขา...กลับเชือดเฉือนยิ่งกว่าคมดาบเล่มใด

จากนั้น...เขาก็หันไปมองยังฝูงชนที่ยังคงตกตะลึง และทอดสายตาไปยังห้องรับรองชั้นบนที่เหล่าผู้นำของห้าตระกูลใหญ่กำลังจ้องมองลงมา
"การแสดงจบลงแล้ว..." เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม "ตอนนี้...มาคุยเรื่อง 'ธุรกิจ' กันดีหรือไม่?"