[จบ]1-1 ย้อนเวลามากับระบบใส่เดี่ยว

กริ๊ง….กริ๊ง…. กริ๊ง~

ปลายนิ้วของชุดเกราะเคาะลงไปยังต้นขาพลางมองไปยังทหารในหน่วยที่กำลังเดินมาคนแล้วคนเล่า แอชเชอร์ที่ตื่นขึ้นมาในช่วงตี 5 เขาได้ออกมานั่งรอทีมของเขาที่จะออกไปทำงานในช่วง 7.00 น. การมาก่อนเขาไม่ได้ต้องการมารอเพียงเท่านั้น แต่เขาต้องการมองดูพฤติกรรมของลูกทีม ใครที่จะเชื่อฟังคำสั่งของเขาบ้าง ไม่เพียงแค่รอเขายังต้องการสำรวจความเรียบร้อยของอุปกรณ์ที่กำลังจะนำไปในภารกิจครั้งนี้ด้วย

นอกจากพวกเขาทุกๆคนจะต้องสวมใส่ชุดเกราะแล้ว การเดินทางยังต้องนั่งรถหุ้มเกราะไปด้วยเช่นกัน เนื่องจากว่าการเดินทางจะต้องนำรถขุดเจาะไปด้วย ภายในเขต F47 มีสิ่งกีดขวางมากมาย หากเกิดปัญหารถขุดเจาะติดหล่มรถหุ้มเกราะเป็นอีกหนึ่งหนทางที่จะทำให้พวกเขาเดินหน้าต่อไปได้

บรืน~!

เสียงเครื่องยนต์ดังมาจากนอกค่ายทหาร จากการเร่งเครื่องของมันแอชเชอร์รู้ได้ในทันทีเลยว่ารถขุดเจาะที่ทางผู้บัญชาการกองทัพที่ 7 ได้เตรียมเอาไว้ให้หน่วยของพวกเขาเดินทางมาถึงแล้ว มันไม่ได้มาเพียงแค่รถเท่านั้น ผู้เชี่ยวชาญในการใช้งานเครื่องขุดเจาะและวิศวกรที่ควบคุมการขุดยังเดินทางมาด้วยเช่นกัน แอชเชอร์จึงเดินไปรับเพื่อจะกล่าวทักทาย

“สวัสดีครับ ผมร้อยตรีแอชเชอร์ แอสลาส หัวหน้าทีมขุดเจาะที่จะเริ่มภารกิจในครั้งนี้”

“สวัสดีครับ ผมไรอัน วิศวกรขุดเจาะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก”

“ต้องการพักผ่อนไหม เรามีห้องน้ำ มีอาหารให้”

“ไม่ครับไม่ ผมทำทุกอย่างระหว่างเดินทางมาแล้วครับ สามารถเริ่มภารกิจได้ในทันที”

“ถ้าอย่างนั้นเชิญที่ประตูทิศเหนือเลยครับ ทีมของเราอยู่ที่นั่น”

แอชเชอร์บอกตำแหน่งที่รถขุดเจาะจำเป็นต้องเคลื่อนตัวไป แต่เมื่อรถขุดเจาะค่อยๆวิ่งไปช้าๆจนพ้นประตูค่ายแอชเชอร์ก็มองเห็นรถหุ้มเกราะหลายคันวิ่งเข้ามาค่ายทหารเขต F47 สร้างความงุนงงให้เขาไม่น้อย เนื่องจากมันไม่ใช่รถหุ้มเกราะที่มากับรถขุดเจาะ เลขด้านข้างไม่ใช่รถที่ใช้ในกองทัพที่ 7 เขาจึงเกิดความสงสัยเกี่ยวกับการเดินทางมาของหน่วยที่ไม่ได้มีการแจ้งใดๆ

“หืม ผู้บัญชาการเหรอ โทรมาทำไมกัน”

แอชเชอร์นำโทรศัพท์ออกมารับสาย หลังจากเห็นเบอร์โทรของผู้บัญชาการ

“สวัสดีครับผู้บัญชาการ”

“สวัสดีแอชเชอร์ ฉันได้รับรายงานมาว่ารถขุดเจาะเดินทางไปถึงแล้ว”

“ครับ ผมพึ่งได้ทักทายกับวิศวกรที่ชื่อไรอันเมื่อครู่ ผู้บัญชาการมีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ”

“มีสิ ฉันอยากจะเตือนนายสักหน่อยว่า ภารกิจขุดเจาะเลือกคนดีๆหน่อย”

“เกี่ยวกับหน่วยที่พึ่งเข้ามาในเช้าวันนี้หรือเปล่าครับ” แอชเชอร์โยงเรื่องที่ผู้บัญชาการเตือนเข้ากับเรื่องของหน่วยเสริมที่มาจากกองทัพอื่น

“ใช่ ตอนนี้น่าจะมีทีมมากมายเดินทางเข้าไปในเขต F47 จากที่คาดการณ์เอาไว้พรุ่งนี้น่าจะมีคนเข้าไปเพิ่มในหน่วยขุดเจาะของนาย”

“ครับผมจะระวังตัว”

“หากมีเรื่องร้ายเกินกว่าที่นายจะควบคุมได้ เดี๋ยวฉันจะส่งคนไปช่วย”

“ขอบคุณครับ”

“ขอให้โชคดี”

 แอชเชอร์วางสายแล้วหันมองไปยังรถหุ้มเกราะที่วิ่งเข้ามาในค่ายทหารเรื่อยๆ จากการคุยกันกับผู้บัญชาการกองทัพที่ 7 แอชเชอร์สามารถสรุปได้ในทันทีเลยว่า เหล่าคนหิวกระหายในผลประโยชน์กำลังเดินทางมายังค่ายทหารแห่งนี้  แต่เหล่าคนที่เข้ามาไม่ได้มาเพื่อผลประโยชน์เท่านั้น แอชเชอร์ยังเห็นถึงความวุ่นวายต่างๆที่กำลังจะเกิดขึ้น รวมไปถึงกลุ่มที่อาจจะทำให้ภารกิจครั้งนี้มันยุ่งยาก จนพวกเขาพลาด 

“มีใครอยากได้อะไรเพิ่มเติมอีกไหม อาหาร น้ำ เราอาจจะต้องทำภารกิจนานกว่ากำหนด”

แอชเชอร์เดินกลับไปรวมกลุ่มกันกับทีมขุดเจาะที่มีทั้งหมด 22 คน รวมเขาเป็น 23 คน เมื่อทุกๆคนเงียบหลังจากตรวจสอบตัวเองแอชเชอร์ก็ได้กระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังคารถหุ้มเกาะคันที่อยู่ด้านหน้าสุดพลางสั่งให้ทีมของเขาออกเดินทาง

“ออกเดินทางได้!”

ขบวนรถของทีมขุดเจาะค่อยๆเคลื่อนตัวไปช้าๆ มุ่งหน้าไปยังจุดที่แอชเชอร์ตรวจเจอมอนสเตอร์ที่ขุดดินนำเพื่อนของมันลงไปในรัง ระหว่างที่ทีมขุดเจาะของแอชเชอร์เดินทางออกไปนั้นผู้พันเจมส์ก็ได้รับหน้าที่ในการตรวจเช็คหน่วยที่ถูกส่งมาช่วยเหลือ ตามมาตรการป้องกันที่ทางผู้บัญชาการทั้ง 10 ได้จัดตั้งขึ้นร่วมกันเมื่อ 3 เดือนก่อน

—-----------------------

“หัวหน้าครับ~!” 

เสียงร้องของชายที่นั่งอยู่บนรถหุ้มเกราะข้างหน้าสุดหันมาร้องตะโกนบอกแอชเชอร์ เกี่ยวกับเส้นทางข้างหน้า จากขนาดของหลุมที่เกิดขึ้นจากชั้นหินที่เคลื่อนตัว พวกเขาไม่สามารถนำรถขุดเจาะผ่านไปได้ จำเป็นต้องเลือกเส้นทางใหม่ แอชเชอร์ที่พอจำบริเวณนี้ได้เขาจึงชี้นิ้วสั่งเปลี่ยนเส้นทาง จนขบวนรถเปลี่ยนเส้นทางในการเดิน 

ระหว่างนี้เอง ทุกๆคนต่างสงสัยในตัวของแอชเชอร์ เนื่องจากเขากำลังถือธนูขนาดใหญ่กว่า 2 เมตรเอาไว้ในมือพร้อมกับขึ้นสายเตรียมยิงทุกๆเวลา การที่ทุกคนสงสัยก็เพราะว่า ในภารกิจมากมายที่เคยทำ ไม่เคยมีใครใช้งานอาวุธระยะไกลที่มีขนาดใหญ่แบบนี้เลยสักคนเดียว แอชเชอร์เป็นคนแรกที่กำลังใช้ธนูใหญ่ที่เหมือนจะยิงทะลุรถถังหุ้มเกราะ จากขนาดของมันและหัวธนูที่ทำจากชิ้นส่วนมอนสเตอร์ 7ดาว คาดว่าน่าจะมีพลังทำลายที่รุนแรงมาก แต่พลังทำลายที่ได้จากมันก็มักจะต้องจ่ายด้วยพลังมานาที่มากเช่นกัน เนื่องจากการง้างสายธนูทุกๆครั้งจำเป็นต้องใช้พละกำลังมหาศาล

“อีก 2 นาทีจะเข้าสู่พื้นที่สัญญาณแทรกซ้อน ขอให้ทุกคนเตรียมตัวรับมือ”

ทหารที่มีหน้าที่ควบคุมการสื่อสารบอกกล่าวคนในทีมของแอชเชอร์ ก่อนที่พวกเขาจะปิดระบบสื่อสารทิ้งไปแล้วใช้หูของตัวเองในการรับฟังเสียง 

—---------------------

“แสดงข้อมูลที่พักในระบบ”

ผู้บัญชาการกองทัพที่ 7 บอกกับทหารในห้องควบคุม การนำจำนวนที่พักแสดงในระบบของค่ายทหารเขต F47 ก็เนื่องมาจากว่ามันเป็นหนึ่งในวิธีการควบคุมจำนวนทหารที่มาจากกองทัพอื่นไม่ให้ส่งมาเพิ่ม การมาของหน่วยต่างๆที่ถูกส่งมาเสริมจะต้องพอดีกับจำนวนที่พัก หากจำนวนทหารเกินจะต้องมีเรื่องยุ่งยากตามมาแน่นอน  

ตามกฎของกองทัพทหารที่เดินทางมาเป็นกองกำลังเสริมจะต้องทำตามคำสั่งผู้บัญชาการภารกิจนั้นๆ แต่ความจริงมันเป็นเพียงแค่กฎที่ตั้งเอาไว้ใช้ในยามฉุกเฉินเท่านั้น ตอนนี้ในค่ายทหารเขต F47 ยังไม่มีเหตุการณ์ฉุกเฉินเกิดขึ้น เหล่าทหารที่เดินทางมาเสริมส่วนมากจะทำตามคำสั่งของผู้บัญชาการเดิมในกองทัพที่พวกเขาสังกัด  ภารกิจที่พวกเขาได้รับช่วงเดินทางมาคือเข้าเสริมหน่วยต่างๆของค่ายทหารเขต F47 ยกตัวอย่างเช่นถูกมอบหมายให้เข้าเป็นหน่วยเสริมของหน่วยสำรวจ เมื่อพวกเขามาถึงจะถูกบรรจุรายชื่อเขาไปในหน่วยแล้วร่วมเดินทางทันที 

แต่การทำแบบนี้ส่วนมากที่เกิดขึ้นมักจะกลายเป็นการกลืนกินหน้าที่ของคนที่ทำหน้าที่อยู่ก่อน ทีมสำรวจที่ทำงานก่อนหากพวกเขาพลาดจะค่อยๆถูกกลืนกินจนผลงานที่ทำมาโดนแย่งไป กลายเป็นการแย่งผลประโยชน์กันซึ่งๆหน้า ถ้าคนที่ทำหน้าที่ก่อนไม่ยอมจะทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น ดังนั้นผู้บัญชาการที่ 7 จึงสั่งระงับการเสริมที่พักอาศัย พลางลดจำนวนหน่วยที่ต้องทำงานลงให้เหลือเพียงแค่หน่วยขุดเจาะเท่านั้น

ยิ่งมีจำนวนหน่วยที่มากก็ยากจะควบคุมเพราะคนที่ทำหน้าที่ไม่ใช่คนของกองทัพที่ 7 อีกต่อไป มันจะเป็นการร่วมทำภารกิจที่มีคนจากหลากหลายกองทัพ ซึ่งการทำแบบนี้เสี่ยงมากเพราะหากภารกิจล้มเหลวคนที่เสียหายจะเป็นผู้บัญชาการกองทัพที่ 7 เพียงคนเดียว หากว่าภารกิจสำเร็จ คนที่ได้หน้าจะเป็นทุกๆคน ไม่ใช่แค่ผู้บัญชาการกองทัพที่ 7  การยุบหน่วยต่างๆลงเพื่อให้หน่วยเสริมที่เข้ามาอยู่เพียงแค่ในค่าย จึงเป็นสิ่งที่สมควรทำที่สุด

“ผู้บัญชาการ เราส่งหัวหน้าหน่วยไปช่วยเขาเลยไหม”

“ยัง ยังก่อน ตอนนี้เหมือนเรากำลังถูกล่อ อย่าพึ่งส่งระดับ S ไป ฉันมีแผนบางอย่างอยู่ในใจแล้วตอนนี้ งานนี้ให้แอชเชอร์รับหน้าไปก่อนเพราะฉันรู้สึกถึงอันตรายที่กำลังหลอกล่อให้เราส่งระดับ S ไปเพิ่ม”

ผู้บัญชาการกองทัพที่ 7 มองดูเขตทั้งหมดภายใต้การดูแลของเขา เหตุการณ์ในครั้งนี้ที่แอชเชอร์ตรวจสอบตำแหน่งแมงมุมจับตัวคนไป ทำให้หลายกองทัพตื่นตัว แต่หากว่าเขาสามารถขุดลงไปเจอรังมอนสเตอร์ จะต้องทำให้หลายกองทัพตื่นตัวมากกว่านี้ เขาจึงจำเป็นต้องเตรียมตัว เพื่อไม่ให้ใครมาลอบทุบหางของเขาได้ เรื่องผลประโยชน์ไม่เข้าใครออกใคร

การที่เขต F47 ถูกปล่อยให้เป็นพื้นที่สีแดงมานาน ถ้าหากมีใครสามารถเคลียร์พื้นที่ได้ จะได้ประโยชน์มหาศาล ดังนั้นมันจะต้องมีผู้บัญชาการอีกหลายคนที่ต้องการมีส่วนร่วมในผลประโยชน์จนหาทางทำอะไรสักอย่างที่อันตรายต่อผู้บัญชาการกองทัพที่ 7 เพื่อให้ออกไปจากหน้าที่นี้

 —-----------------------------

ตึง~!

แท่นขุดขนาดใหญ่ถึงมันจะถูกบอกว่าเป็นรุ่นเล็กสุด  ตั้งทำองศาตั้งตรงกับพื้นดิน หลังจากการเดินทางของทีมสำรวจมาถึงตำแหน่งที่แอชเชอร์เจอแมงมุมขุดดินเมื่อวาน วิศวกรขุดเจาะจึงเริ่มตรวจสอบผิวดินและหินรอบๆแล้วใช้ประสบการณ์คาดการณ์ชั้นหินที่อยู่ใต้ดินจากนั้นก็เริ่มการขุดเจาะ 

สาเหตุที่วิศวกรต้องคาดการณ์ด้วยประสบการณ์ก็เนื่องมาจากว่าเครื่องตรวจสอบชั้นหิน เซนเซอร์ และทุกๆอย่างที่ต้องปลดปล่อยคลื่นสัญญาณออกไป ใช้งานไม่ได้ในพื้นที่แห่งนี้เลยสักนิด วิศวกรจึงนำข้อมูลการขุดดินของแมงมุมบวกกับภูมิประเทศรอบๆนี้มารวมกันเพื่อคาดคะเนชั้นหินว่าตำแหน่งไหนเหมาะที่จะขุดมากที่สุด การมีแมงมุมขุดรูลงไปในตำแหน่งตั้งเครื่องขุดเจาะก็เป็นอีกหนึ่งในการยืนยันว่าตำแหน่งนี้จะต้องขุดได้ง่าย

“ภารกิจหลักคือป้องกัน ภารกิจรองคือขุดเจาะ รับทราบ”

“ทราบ!”

แอชเชอร์บอกกับหน่วยของเขาหลังจากจอดรถหุ้มเกราะรอบๆรถขุดเจาะที่กำลังเปิดเครื่องทำงาน เหล่าทหารไม่จำเป็นต้องเข้าไปควบคุมเครื่องขุดเป็นจำนวนมาก เพียงแค่วิศวกรและคนขับรถ 2 คนก็มากพอสำหรับการขุดเจาะแล้ว สิ่งที่ทหารจำเป็นต้องทำคือการป้องกันรอบๆสถานที่แห่งนี้เอาไว้ เพื่อไม่ให้การขุดล้มเหลวจากการถูกมอนสเตอร์บุก

“หาพบตำแหน่งที่เกิดหมอกให้รีบรายงาน”

“ทราบ~!”

แอชเชอร์เตือนทุกๆคนด้วยประสบการณ์ จากนั้นเขาก็ได้หันไปมองเครื่องขุดที่กำลังทำงานด้วยการหมุนบริเวณหัวที่เป็นเหมือนสว่านจนเกิดเสียงดังกึกก้องกังวานออกไปไกล ด้วยเสียงนี้แอชเชอร์กลัวว่ามันจะล่อมอนสเตอร์มาแน่นอน แต่เมื่อวิศวกรพิมพ์บางอย่างลงไปยังคอมพิวเตอร์ที่ต่อพ่วงเข้ากับเครื่องขุดเจาะ เสียงที่กำลังเกิดก็ค่อยๆหายไปทันที จากเทคโนโลยีที่ทางกองทัพใช้ในการลดเสียงเครื่องยนต์ที่กำลังทำงาน จากเดิมมีเสียงก้องกังวานตอนนี้เสียงของมันไม่ต่างจากเครื่องยนต์ของรถที่กำลังสตาร์ทเครื่องจอดทิ้งไว้เท่านั้น ไม่มีเสียงรบกวนใดๆมากไปกว่านี้