ฤดูใบไม้ร่วงมาถึงแล้วที่หน้าผาหวังเย่ว์! ลมทะเลพัดมา พัดเศษทรายและกรวดไป และต้นตุงสีเขียวโดยรอบก็ส่งเสียงกรอบแกรบเช่นกัน
ในศาลาบนยอดหน้าผา ชายหนุ่มคนหนึ่งมองดูทะเลตรงหน้า ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้ไม่เคยเปลี่ยนไปในความทรงจำของเขา
เขาชอบรูปลักษณ์อันเงียบสงบของทะเลและเสียงคำรามของมัน เมื่อมองดูทะเลอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตในอดีต งดงามและไร้ขอบเขต ทำให้เขาลืมความคับแคบ ความแออัด และเสียงอึกทึกของเมืองตลอดจนความยากลำบากและความเ็ปของชีวิต
วันนี้ก็เป็ครั้งสุดท้ายที่จะได้เห็นทะเล
ชายหนุ่มชื่อเจียงเฉิน เขาอาศัยอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าั้แ่เขาจำได้ เมื่ออายุ 16 ปี เขาเข้าสู่สังคมและเริ่มหาเลี้ยงชีพหลังจากเรียนจบมัธยมต้น เมื่ออายุได้ 18 ปี ได้รับการวินิจฉัยว่าป่วยหนัก เงินออมทั้งหมดของเขาที่ได้รับใน 2 ปีก็ถูกใช้ไปอย่างง่ายดาย
เจียงเฉินยังมีความทะเยอทะยานที่ยิ่งใหญ่และ้าเริ่มต้นชีวิตอันงดงามเหมือนทะเลและลืมความโชคร้ายในวัยเยาว์ของเขา
น่าเสียดายที่ความโชคร้ายไม่เคยเกิดขึ้นโดยลำพัง ตอนนี้ฉันอายุไม่ถึง 19 ปีแล้ว ความรู้สึกไม่สบายทางร่างกายทำให้ฉันไม่สามารถทำงานและหาเงินได้ และฉันไม่สามารถมีเงินสักบาทเดียวได้อีกต่อไป
แทนที่จะตายด้วยความอับอายภายใต้คำพยานของคนแปลกหน้า เป็การดีกว่าที่จะกลับไปสู่มหาสมุทรสีฟ้าที่คุณปรารถนา!
“ถ้าฉันทำได้อีกครั้ง ฉันหวังว่าโชคชะตาคงจะเข้าข้างฉัน!” เจียงเฉินหัวเราะเยาะตัวเอง แล้วค่อย ๆ เดินไปที่ขอบหน้าผา และปีนข้ามรั้วไป
คลื่นกระทบโขดหินอย่างไม่ไยดี และพระจันทร์เต็มดวงก็ลอยสูงขึ้นไปบนท้องฟ้า แสงจันทร์นวลส่องบนร่างของเจียงเฉิน ราวกับว่ามันกำลังมองเขาออกไป
“คุณต้องะโให้ไกลกว่านี้ แม้ว่าคุณจะต้องตาย แต่ถ้าคุณชนก้อนหินแล้วตาย ฉันก็ทนไม่ได้…” เจียงเฉินกัดฟันและะโ บางทีเขาไม่จำเป็ต้องใหญ่ขนาดนั้นก็ได้ ย้ายอิฐ จงเข้มแข็ง!
ตอนนี้ไม่มีความกลัวมากนัก ฉันแค่รู้สึกว่าหัวใจของฉันถูกบีบรัดแล้วถูกดึงอย่างรุนแรง และความรู้สึกไร้น้ำหนักก็ตามมาทีหลัง! ใน่สุดท้ายของชีวิต เจียงเฉินมีเวลาเพียงเหลือบมองพระจันทร์ที่สว่างไสวและทะเล ราวกับว่าเขากำลังกล่าวคำอำลาเป็ครั้งสุดท้ายกับพวกเขา!
ไม่มีเสียงน้ำที่ตกลงมาอย่างไม่คาดคิด! โลกดูเหมือนจะหยุดหมุนทันทีที่เจียงเฉินััน้ำ!
ร่างกายขยับไม่ได้ ตาก็ปิดไม่ได้ และภาพการมองพระจันทร์ยังค้างอยู่ในวินาทีที่แล้ว แต่ก็ไม่กระทบต่อความคิดที่ว่า “อีกนานไหมกว่าจะตายให้คุณมองย้อนกลับไป ชาติที่แล้ว?” เจียงเฉินคิด
ฉันเห็นรอยแตกค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนพื้นผิวดวงจันทร์ ไม่เพียงแต่ดวงจันทร์เท่านั้น แต่ทุกสิ่งที่อยู่รอบๆ ดูเหมือนจะแตกสลาย ราวกับกระจกที่แตกกระจาย มี "ปัง" อยู่ในใจของฉัน และฉันมองไม่เห็นอะไรเลยอีกต่อไป ร่างกาย การมองเห็น และจิติญญาของฉันดูเหมือนจะตกอยู่ในความมืดอันไม่มีที่สิ้นสุด
ฉันไม่มีประสาทััทั้งห้า ฉันไม่รู้ว่าฉันหนาวหรืออุ่น หิวหรือไม่ ฉันไม่รู้ว่ามันผ่านไปนานแค่ไหนก่อนที่ฉันจะเห็นลูกบอลแสงอันงดงามปรากฏขึ้นต่อหน้า ดวงตาของฉัน ฉันไม่สามารถอธิบายสีหรือรูปร่างของมันได้เพียงชั่วครู่เท่านั้นและดูเหมือนว่ามันจะชนกับแสงจ้า
ไม่มีใครรู้ว่ากลุ่มต้นกำเนิดของโลกใหม่ถูกพรากไปโดย เจียงเฉิน และกลุ่มต้นกำเนิดนี้คิดว่า ก็เกิดมาด้วยกันเช่นกัน ไม่มีใครรู้ว่าสิ่งที่น่าเหลือเชื่อจะเกิดขึ้นหลังจากที่พวกเขาเสร็จสิ้นแล้ว รวมกัน!
“สามี สามี มาเร็วเข้า!” เสียงผู้หญิงแปลก ๆ เข้ามาในใจของเจียงเฉินด้วยความรู้สึกเร่งด่วน
“มันจบลงแล้ว เกิดอะไรขึ้นสามี นี่มันความฝันแบบไหน?” เจียงเฉินอุทานในใจ พยายามอย่างหนักที่จะลืมตา แต่สิ่งที่เขาเห็นตรงหน้าทำให้เจียงเฉินสับสน
“??? ฉันเป็ใคร ฉันอยู่ที่ไหน” เจียงเฉินไม่กล้าพูดออกมาและคิดอย่างรอบคอบ ภาษาที่เขาพูดก็แตกต่างออกไป แต่ความทรงจำในใจของเขาทำให้เขาสามารถเข้าใจมันได้ เจียงเฉินเข้าใจว่าฉันได้เดินทางผ่านกาลเวลา
ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าฉันคือแม่ของร่างนี้ มู่เหลียน เ้าของร่างเดิมตกลงมาจากแท่นสูงขณะเล่นเมื่อไม่กี่เดือนก่อนและหมดสติไปตลอดกาล อย่างไรก็ตาม การทำงานของร่างกายของเธอยังคงเป็ปกติ และชื่อของเธอก็คือ เจียงเฉิน!
“ฉันเหรอ กำลังเล่นเหรอ อายุ 5 ขวบเหรอ ไม่ว่ายังไง ร่างกายของฉันก็ดีขึ้นกว่าเดิม” เจียงเฉินตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วยอมรับสถานการณ์ปัจจุบัน
จากนั้นเขาก็มองดูผู้หญิงตรงหน้าอย่างเงียบๆ เธออายุประมาณ 30 ปี แต่งกายด้วยผ้าลินินหยาบ มีผมยาวสีดำพาดไหล่ด้านหลังของเธอ ใบหน้าที่บอบบางของเธอซีดเซียวเล็กน้อย ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
โต๊ะไม้ เก้าอี้ไม้ และตู้ไม้นั้นไม่มีค่าอะไร และทุกสิ่งรอบตัวก็แสดงให้เห็นว่าครอบครัวนี้ไม่ร่ำรวย
ผู้หญิงคนนั้นหันศีรษะของเธอและะโต่อไป จนผมของเธอร่วงหล่นลงมาที่ใบหน้าของเจียงเฉิน และกลิ่นหอมที่อธิบายไม่ได้ก็ถูกััด้วยกลิ่นทันที
“สามี มาเร็วเข้า เสี่ยวเฉินตื่นแล้ว!” หญิงสาวยังคงะโต่อไป แสดงให้เห็นถึงความประหลาดใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นเรื่อยๆ
ในขณะที่ะโ ชายร่างสูงก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องและรู้สึกตื่นเต้นมากเมื่อเห็นเจียงเฉินตื่นขึ้นมา
เจียงเฉินเข้าใจว่าชายที่เข้ามาคือเจียง หลิน พ่อของร่างนี้สกปรกเล็กน้อย และเสื้อผ้าของเขาถูกคลุมด้วยขี้เลื่อย อย่างไรก็ตาม เขาไม่สนใจเื่นี้ และััร่างกายของเจียงเฉิน ใช้หน้าผากแล้วบีบไหล่เล็กๆ ของเขาราวกับว่าเขาสามารถไปพบแพทย์ได้
เจียงเฉินพูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง แต่สิ่งที่เขารู้สึกมากกว่าคือความอบอุ่น ความอบอุ่นที่เขาไม่เคยมีมาก่อนในชีวิตก่อนหน้านี้
เขาเป็เด็กกำพร้ามาโดยตลอดและไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของการมีพ่อแม่ดูแลเขาเลย เขาเคยอยู่คนเดียวในโรงพยาบาลเมื่อเห็นคนอื่นอยู่เคียงข้างครอบครัว เขาก็ปรารถนาเช่นนั้นนับครั้งไม่ถ้วน จะมาหาเขา!
ตอนนี้ฉันเริ่มต้นใหม่แล้ว ฉันไม่สนใจอดีต คนตรงหน้าฉันในชีวิตนี้คือพ่อแม่ของฉัน!
เจียงเฉินพยายามดิ้นรนที่จะลุกขึ้นนั่ง คิดเกี่ยวกับภาษาของโลกนี้ และะโด้วยน้ำเสียงแบบเด็ก ๆ: "ญาติในครอบครัว! ญาติห้าคน!"
มูเลียนหัวเราะออกมาดังๆ แล้วปิดหน้าอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าเป็เพราะเสียงหัวเราะหรืออารมณ์ความรู้สึก
เจียง หลินตบเธอ มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่ามู่เหลียนเป็อย่างไรบ้างหลังจากแพทย์ประจำหมู่บ้านได้รับการวินิจฉัยและรักษาแล้ว เขาบอกว่าเจียงเฉินอาจจะไม่ตื่นเลย แต่เขาก็ยังคงเฝ้าดูเจียงเฉินอยู่ตลอดทั้งคืน หวังว่าเขาจะตื่นขึ้นมา "ญาติทั้งห้า" ที่ไม่ชัดเจนนี้ทำให้เธอกลับสู่ความเป็จริงอย่างสมบูรณ์ และเธอเข้าใจว่าลูกชายของเธอตื่นขึ้นมาแล้วจริงๆ ทุกอย่างไม่จริงเลยแต่ก็จริงมาก!
เจียงเฉิน้าหาช่องที่จะคลานเข้าไปในขณะนี้ แต่ทำไมเขาถึงยังพูดไม่ชัด?
พวกเขาทั้งสามกอดกันและปลอบโยนจิติญญาของกันและกัน
ิญญาประหลาดปะปนญาติสายเื!
ความผูกพันในครอบครัวที่ทุกคนขาดก็กลับมาเชื่อมโยงกันที่นี่!
พระอาทิตย์จะต้องส่องแสงเจิดจ้านอกบ้าน และผ่านหน้าต่างคุณสามารถมองเห็นเงาต้นไม้กระดำกระด่างในลานบ้านได้ชัดเจน สายลมพัดมาทักทายอย่างอ่อนโยน และเงาของกิ่งก้านที่พลิ้วไหวในใจ
ตอนนี้บอกไม่ได้ว่าตอนนี้เป็ฤดูอะไร แต่ไม่ใช่ฤดูหนาวแน่นอน! เพราะตอนนี้ไม่หนาวแล้ว ใจฉันก็เช่นกัน!
เจียงเฉินแอบคิดเกี่ยวกับทุกสิ่งก่อนหน้านี้ ว่ามันเป็พลังแบบไหน ราวกับว่ามันอยู่เหนือเวลา พื้นที่ และมิติ
กลุ่มแสงนั้นคืออะไร?
ตอนนี้เขาสามารถสังเกตได้ชัดเจนว่ากลุ่มแสงนี้อยู่ที่ไหนสักแห่งในร่างกายของเขา และเขารู้สึกได้ว่ากลุ่มแสงนี้รวมเข้ากับร่างกายของเขาอย่างใกล้ชิด และกระบวนการรวมกลุ่มนี้อาจไม่นานเหมือนอยู่ในความมืดเมื่อก่อน!