(จบ)ระบบสังหารโชคชะตา ข้าเกิดมาเพื่อพิฆาตตัวเอกและวายร้าย

        หลังจากจัดการปัญหาน่ารำคาญที่ด้านนอกห้องบ่มเพาะเรียบร้อย

        หลัวหยางก็ได้เข้าสู่ภายในห้องบ่มเพาะพลังของหอคอยฟ้าสวรรค์โดยสมบูรณ์ ประตูหินสีดำปิดสนิทตามหลังอย่างไร้เสียง ราวกับตัดเขาออกจากโลกภายนอกในพริบตา และในขณะที่ความเงียบสงัดแผ่ปกคลุม เขาก็กวาดตามองสำรวจห้องบ่มเพาะด้วยความสงบและพิจารณา

        ห้องนี้มีขนาดไม่ใหญ่นัก เพดานสูงประมาณสามจั้ง ผนังล้อมรอบด้วยหินสีเทาเข้มที่แผ่พลังงานลึกลับแผ่วเบา ทั่วทั้งห้องไม่มีอุปกรณ์หรือสิ่งของใดๆนอกจากแท่นหินทรงกลมที่ตั้งอยู่ตรงกึ่งกลาง ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่สะดุดตาที่สุด

        แท่นหินนั้นดูคล้ายเบาะนั่งสำหรับฝึกสมาธิแต่กลับมีลวดลายค่ายกลสลักวนอยู่โดยรอบ

        ลวดลายนั้นลึกและซับซ้อน พาดผ่านพื้นหินเป็นทางเชื่อมโยงไปยังทิศทั้งสี่

        มองด้วยตาเปล่าก็สามารถสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานที่หมุนเวียนภายในอย่างช้าๆ ดุจสายธารพลังที่ไม่มีวันเหือดแห้ง

        เขาก้าวเข้าไปใกล้แท่นหินพร้อมกับกล่าวขึ้นในใจอย่างไม่เร่งร้อน

        “ไม่เลวเลย เพียงแค่นั่งลงบนแท่นหิน ข้าก็จะได้รับปราณแห่งสวรรค์และโลกที่ออกมาจากซากของมังกรเพลิงอมตะโดยตรงเลยสินะ?”

        ซึ่งคำถามนั้นก็ตามมาด้วยเสียงของระบบสังหารโชคชะตาที่ดังขึ้นอย่างไม่รีรอ พร้อมน้ำเสียงกึ่งประชดกึ่งเห็นชอบในความเข้าใจของเขา

        【เออ ประมาณนั่นแหละศิษย์รัก】

        น้ำเสียงของมันฟังดูผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะอธิบายเพิ่มเติมให้ลึกยิ่งขึ้นทันที

        【ในชั้นที่สิบค่ายกลในการรวบรวมพลังปราณดูเหมือนจะเป็นระดับต่ำสุด มีประสิทธิภาพมากกว่าการบ่มเพาะที่โลกภายนอกไม่มากนัก มันแค่ดึงปราณที่เจือจางจากแก่นกลางที่อยู่ลึกลงไปขึ้นมา แล้วส่งผ่านให้กระจายตัวอยู่ทั่วห้องบ่มเพาะพลังในระดับที่พอเหมาะ】

        【แต่ส่วนในชั้นที่เก้าหรือลึกลงไปกว่านั้น ค่ายกลรวบรวมปราณจะยิ่งทรงพลังมากขึ้น

        【ยิ่งเข้าใกล้ซากของมังกรเพลิงอมตะมากเท่าไหร่ กลไกของค่ายกลก็ยิ่งสามารถเชื่อมกับพลังงานต้นกำเนิดได้อย่างสมบูรณ์มากขึ้น】

        【ชั้นที่เราอยู่นี้อาจเพิ่มความเร็วในการบ่มเพาะได้ประมาณสองเท่าเมื่อเทียบกับฝึกในธรรมชาติหรือที่โลกภายนอก】

        【แต่หากเป็นชั้นที่เก้าหรือแปดหรือเจ็ด ความเร็วอาจเพิ่มขึ้นสามเท่า สี่เท่า หรือถึงห้าเท่าเลยเชียวละ】

        【เพราะฉะนั้นถ้าเจ้าอยากพัฒนาเร็วก็จงเก็บแต้มให้มากเข้าไว้】

        ระบบเว้นจังหวะครู่หนึ่ง ก่อนจะสรุปในน้ำเสียงที่เข้มงวดขึ้นทันที

        【แต่ช่างเรื่องนั้นก่อน เพราะตอนนี้เจ้าไม่มีแต้มคะแนนมากพอที่จะนั่งบำเพ็ญเพียรในห้องบ่มเพาะที่ดีมากยิ่งกว่า】

        【อย่างน้อยตอนนี้เจ้าก็ควรรีบใช้แต้มเท่าที่มีให้เกิดประโยชน์สูงสุดก่อนจะหมดเวลา】

        พอระบบกล่าวจบ หลัวหยางก็ลับเข้าใจทุกอย่างโดยไม่ต้องเสียเวลาสงสัยให้มากความอีกต่อไป เขาก้าวเท้าตรงไปยังแท่นหินอย่างรวดเร็ว

        และเมื่อมาถึงเบื้องหน้าของมัน ชายหนุ่มก็เริ่มนั่งลงและจัดท่าทางให้เป็นรูปแบบการทำสมาธิในทันที

        กระทั่งตัวของหลัวหยางได้นั่งลงเต็มที่ ทันใดนั้นแสงสว่างจากค่ายกลเบื้องล่างก็พลันลุกโชนขึ้นอย่างฉับพลัน

        ลวดลายอักขระที่ดูเหมือนจะนิ่งเงียบมาช้านาน บัดนี้กลับเปล่งประกายสีแดงทองจ้าจนห้องทั้งห้องถูกแช่ในแสงนั้น

        เปลวเพลิงนี้มิได้ให้ความร้อนหรือเผาผลาญเหมือนไฟทั่วไป ทว่ากลับอบอุ่นแน่นหนักและมั่นคง มันห่อหุ้มร่างของชายหนุ่มไว้

        ปราณแห่งสวรรค์และโลกที่ถูกเก็บสะสมไว้ในค่ายกลเบื้องล่างก็ค่อยๆหมุนวนขึ้นมาอย่างเงียบงันและราบรื่น พลังงานอันบริสุทธิ์นั้นค่อยๆไหลเข้าสู่ฝ่าเท้าทั้งสองของหลัวหยาง จากนั้นก็แผ่ขยายไปตามเส้นชีพจรปราณภายในร่าง

        ไล่ตั้งแต่ข้อเท้า แข้ง หัวเข่า สะโพก ลำตัวทั้งซ้ายขวา ข้อมือ หัวไหล่ กลางหลัง จนกระทั่งถึงบริเวณหว่างคิ้วซึ่งเป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างจิตวิญญาณกับสติรับรู้ ราวกับเครือข่ายแม่น้ำสายลึกนับร้อยที่หลั่งไหลเข้าไปหล่อเลี้ยงแผ่นดินอันแห้งผากของเขตพงไพร

        ปราณที่หลั่งไหลเข้ามานั้นไม่มีอาการปะทะหรือปฏิเสธจากร่างกายของเขาเลยซักนิดเดียว

        ตรงกันข้าม มันราวกับว่าทุกส่วนของกายเนื้อได้เตรียมพร้อมรอคอยพลังนี้มาตลอดเวลา

        ปราณบริสุทธิ์เคลื่อนไหวไปทั่วทั้งตัวอย่างเป็นระบบ สอดคล้องกับการโคจรของลมหายใจและจังหวะชีพจรของเขา

        เสียงก้องเบาๆเริ่มดังขึ้นภายในร่าง ชีพจรพลังเริ่มหมุนวนเร็วขึ้นเรื่อยๆ

        กายเนื้อทั้งร่างที่เคยสงบเย็น บัดนี้ได้ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอีกครั้งจากการหลับใหลอันยาวนาน

        “นี่มัน..”

        หลัวหยางที่สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงภายในร่างของตนเองถึงกับลืมตาขึ้นเล็กน้อยในชั่ววูบ

        แววตาฉายประกายแห่งความตระหนักและประหลาดใจในระดับที่ไม่อาจกล่าวออกมาเป็นคำพูดได้

        เพราะชายหนุ่มไม่เคยรู้มาก่อนว่าการบ่มเพาะภายในหอคอยฟ้าสวรรค์จะส่งผลต่อร่างกายของตนถึงเพียงนี้

        ความหนักแน่นของปราณ ความอ่อนโยนของการไหลเวียน ความบริสุทธิ์ของพลังเหล่านี้ล้วนแต่เกินกว่าคำว่าธรรมดาไปมาก

        ทำให้ตัวของเขาไม่จำเป็นต้องเสียเวลาครุ่นคิดหาคำตอบใดๆอีกต่อไปแล้ว

        โดยไม่ลังเล หลัวหยางยกมือขึ้น สัมผัสเข้าสู่แหวนมิติที่พันอยู่ที่นิ้วกลางข้างขวา แล้วหยิบขวดน้ำเต้าสีเขียวหม่นออกมา

        ขวดน้ำเต้านั้นดูเหมือนจะไม่ได้มีอะไรพิเศษ ทว่าภายในบรรจุสุราศักดิ์สิทธิ์ซึ่งได้มาจากท่านอาจารย์หวังฉี

        การดื่มเพียงหนึ่งอึกสามารถกระตุ้นให้พลังปราณภายในร่างถูกขยายขอบเขตและช่วยปรับสมดุลของเส้นชีพจรทั้งหมดให้เสถียรมากยิ่งขึ้น

        หลัวหยางเองก็ไม่รอช้า รีบยกขวดขึ้นแนบริมฝีปากแล้วดื่มลงไปหนึ่งอึก กลิ่นหอมของสมุนไพรวิญญาณผสานเข้ากับกลิ่นอวลเย็นของไอหิมะเข้าไปถึงทรวงอก ร่างกายของเขาสั่นไหวเล็กน้อยจากพลังที่ถูกกระตุ้นอย่างฉับพลัน แต่เขาก็สามารถควบคุมมันได้อย่างง่ายดาย

        “ยังไม่พอ!”

        จากนั้นชายหนุ่มก็ดึงเม็ดยาหลอมกายาที่ตนได้เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาจากแหวนมิติ

        เม็ดยาทั้งสิบเม็ดนั้นเปล่งประกายสีทองหม่น แก่นของมันอัดแน่นด้วยพลังแห่งสมุนไพรที่ถูกกลั่นจนกลายเป็นพลังงานบริสุทธิ์

        เม็ดยาเหล่านี้มีสรรพคุณในการเร่งเสริมความแข็งแกร่งให้กับกายเนื้อและขยายขอบเขตให้สามารถรองรับพลังได้มากยิ่งขึ้น

        โดยปกติแล้วผู้บำเพ็ญเพียรในระดับหลอมกายาจะกินได้ไม่เกินหนึ่งถึงสองเม็ดในคราเดียว

        หากเกินกว่านั้นร่างกายอาจไม่สามารถรับพลังได้และเกิดการย้อนกลับของพลัง ทำให้เส้นชีพจรภายในฉีกขาดจนถึงขั้นเสียชีวิต

        แต่หลัวหยางมิใช่ผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไป ตัวของเขามีพื้นฐานวิชาบ่มเพาะจากคัมภีร์จักรพรรดิแห่งความโกลาหล ซึ่งสามารถควบรวมพลังปราณและย่อยพลังภายนอกเข้าสู่ร่างกายได้ดั่งเตาเผาเทพเจ้า

        เขาโยนเม็ดยาทั้งสิบเม็ดเข้าไปในปากโดยไม่ลังเล

        เมื่อพลังของเม็ดยาเริ่มแตกตัวในร่างกาย ไอสีทองเข้มก็พลันลอยออกจากรูขุมขนทั่วทั้งร่างราวกับควันจากเตาหลอมโบราณ

        จากนั้นชายหนุ่มก็เริ่มโคจรพลังวิชาบ่มเพาะคัมภีร์จักรพรรดิแห่งความโกลาหลทันทีโดยไม่เสียเวลา

        กระทั่งลมหายใจก็ยังถูกปรับจังหวะให้สอดคล้องกับเส้นทางของปราณที่หมุนเวียนภายในค่ายกล

        พลังจากเม็ดยาหลอมกายาถูกดูดกลืนเข้าสู่ตันเถียนของเขาอย่างไม่ติดขัด ทุกส่วนของร่างกายถูกแผดเผาและเยียวยาพร้อมกันโดยพลังแห่งสุราศักดิ์สิทธิ์ที่ยังคงแทรกซึมอยู่ในกระแสเลือด ผสานเข้ากับปราณจากค่ายกลที่ไหลออกมาจากแท่นหินที่หลัวหยางกำลังนั่งอยู่

        พลังทั้งหมดนั้นไหลหลั่งเข้าสู่ร่างของชายหนุ่มดั่งคลื่นมหาสมุทรอันเชี่ยวกราก

        ความรู้สึกของชายหนุ่มในเวลานั้นคือความลื่นไหลไร้ขอบเขต คล้ายถูกโอบล้อมด้วยสายธารพลังงานแห่งฟ้าและดินที่ไร้สิ้นสุดเลยก็ว่าได้

        ทว่าตัวของระบบกลับส่งเสียงออกมาอย่างเย้ยหยัน

        【เหอะๆ ให้เม็ดยาหลอมกายามาแค่สิบเม็ดเนี่ยนะ ตาแก่หวังฉีนั่นจะขี้เหนียวเกินไปแล้ว ราคาของมันก็ไม่ได้แพงอะไรเลยซักนิด】

        【ช่วยไม่ได้ ถ้าอยากจะบ่มเพาะพลังให้ได้เร็วๆ งั้นข้าก็ต้องนำเอาหินปราณระดับต่ำทั้งหมดออกมาให้กับเจ้าเด็กบ้าคนนี้แล้วละ】