“เก้าชั่งย่างแผ่นแป้งขนาดใหญ่เช่นนี้ได้แปดสิบแผ่นข้าคิดมาดีแล้ว หากย่างแป้งให้เล็กลงเสียหน่อยจะย่างได้ร้อยกว่าแผ่นแป้งย่างหนึ่งแผ่นขายหนึ่งทองแดง จะได้ร้อยกว่าทองแดง ราคาแป้งขาว ต้นหอม และน้ำมันรวมกันแล้วไม่ถึงสามสิบทองแดง หนึ่งวันพวกเราจะได้กำไรเจ็ดสิบทองแดงเชียว”
“หากขายไม่ออกเล่า?”
“ตัวอำเภอมีคนมากมายเพียงนั้นจะต้องขายได้แน่นอน” ในโลกเดิมหลี่หรูอี้เคยอ่านวรรณกรรมโบราณเื่ซ้องกั๋ง ในเื่อู่ต้าหลางก็อาศัยการขายแป้งทอดเลี้ยงชีพของตน และพานจินเหลียนก็เช่นกันยิ่งไปกว่านั้นสองสามีภรรยาอู่ต้าหลางยังอาศัยอยู่ในตัวอำเภอที่มีค่าครองชีพสูงกว่าชนบทด้วยซ้ำและแป้งย่างต้นหอมที่นางทำก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าแป้งทอดเลย
“เื่ที่พ่อเ้าไม่เห็นด้วยแม่ก็ไม่เห็นด้วย”
“ท่านแม่มิเช่นนั้นให้ข้าใช้แป้งขาวสามชั่งไปลองดูก่อนเป็อย่างไร?”
“ยังมีน้ำมันเกลือ และต้นหอมอีกเล่า ประเดี๋ยวหากพ่อของเ้ากลับมา แม่คงไม่อาจอธิบายกับเขาได้เ้าอย่าลองเลย” ในน้ำเสียงของจ้าวซื่อเจือไปด้วยความกังวลตามใจบุตรีได้ แต่มิอาจปล่อยให้นางนำอาหารซึ่งเป็เสบียงของครอบครัวไปก่อเื่เป็อันขาด
หลี่หรูอี้ััได้ถึงความหมายของสำนวนที่ว่าเงินหนึ่งอีแปะสร้างความลำบากให้วีรบุรุษ อีกครั้งแล้ว
ในโลกเดิมของนางผู้คนมากมายในชนบทมีร่างกายแข็งแรง สมองก็มิได้โง่งม ทั้งยังขยันและบากบั่นแต่ยังคงยากจนมาก ยากจนถึงขนาดที่ทางการต้องช่วยเหลือสาเหตุเป็เพราะยากไร้จนไม่รู้จักเปลี่ยนแปลงเพื่อยอมรับนวัตกรรมใหม่ๆ
หลี่เจี้ยนอันไปพรวนดินที่แปลงผักของครอบครัวซึ่งอยู่นอกหมู่บ้านเมื่อทำงานเสร็จขณะเดินทางกลับ ก็พบหลี่ฝูคังกำลังซักผ้าอยู่ที่ริมธารได้ยินอีกฝ่ายเล่าเื่ที่หลี่หรูอี้้าทำการค้าเล็กๆ น้อยๆแต่กลับถูกจ้าวซื่อปฏิเสธ พอกลับไปถึงบ้านจึงตั้งใจเดินไปยังแปลงผักที่สวนด้านหลังเห็นหลี่หรูอี้ยืนอยู่ข้างแปลงถั่วฝักยาวเขียวขจี กำลังเหม่อมองท้องฟ้าเขาพลันขมวดคิ้วเล็กน้อย กล่าวไปว่า “น้องสาวแดดแรงเพียงนี้ เหตุใดเ้ามายืนตากแดดอยู่ที่นี่เล่า รีบกลับเข้าไปในบ้านเร็ว”
หลี่หรูอี้หันไปพบว่าเป็พี่ใหญ่ซึ่งเป็คนที่มีหน้าตาธรรมดาที่สุด แต่ขยันและรู้ความที่สุดในหมู่พี่ชายทั้งสี่นางทอดถอนใจเบาๆ ครั้งหนึ่ง “พี่ใหญ่ ขอบคุณเ้าค่ะ”
หลี่เจี้ยนอันเดินตามหลังน้องสาวที่มีท่าทีหม่นหมองไร้ความสุขมาจนกระทั่งถึงบริเวณที่มีร่มเงาเย็นสบายจึงค่อยเอ่ยปากขึ้นว่า “ก่อนหน้านี้ท่านพ่อเคยบอกข้าว่าท่านปู่ของพวกเราเคยเป็เศรษฐี ครอบครัวมีบ้าน มีที่นาสองร้อยหมู่ทั้งยังมีวัวสองตัว ภายหลังทำการค้าล้มเหลวจึงเสียทรัพย์สมบัติไปหมด”
“พี่ชายข้าอยากทำการค้าเล็กๆ น้อยๆ ใช้เงินทุนไม่ถึงสามสิบทองแดงด้วยซ้ำ”
หลี่เจี้ยนอันจับจ้องไปยังหลี่หรูอี้กล่าวเสียงต่ำว่า “ข้าบอกเ้าตามตรงแล้วกันเมื่อนำเงินทั้งหมดที่ครอบครัวเรามีมารวมกันแล้ว ยังไม่ถึงจำนวนที่เ้า้าเลย”
หลี่หรูอี้ตกตะลึงครอบครัวเพิ่งเก็บเกี่ยวข้าวสาลีเสร็จไปสิบสองหมู่เหตุใดจึงยากไร้จนไม่มีเงินได้เล่า
“เ้าหกล้มไปครั้งหนึ่งบางเื่คงลืมไปแล้วกระมัง เ้า…” หลี่เจี้ยนอันหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่งสุดท้ายก็ตัดสินใจไม่นำเื่ที่ครอบครัวต้องจ่ายค่ารักษาให้หลี่หรูอี้ไปทั้งหมดสองตำลึงเงินกับอีกสามตำลึงมาพูดเพราะอาจจะทำให้นางรู้สึกตำหนิตนเอง
หลี่หรูอี้ก้มหน้าลงหากคิดวิธีไม่ออกก็ไปเป็หมอพเนจรก่อนแล้วกัน เดินทางไปยังหมู่บ้านแต่ละแห่งรักษาผู้ป่วยสักสองสามคน หาเงินให้ได้ก่อนค่อยว่ากันอีกครั้ง
“ท่านแม่ตั้งท้องน้องชายอยู่ท่านพ่อฝากฝังเื่ในบ้านแก่ข้า ให้ข้าดูแลทุกคนให้ดีมิเช่นนั้นข้าคงไปทำงานเล็กๆ น้อยๆ ที่ตัวอำเภอแล้ว” หลี่เจี้ยนอันกําหมัดแน่น
ปีนี้หลังจากเตรียมดินสำหรับเพาะปลูกเสร็จเขาเคยแอบไปถามร้านค้าใหญ่ๆ ในตัวอำเภอมาแล้ว แต่ไม่มีใครกล้ารับคนที่ไม่มีบุคคลที่คุ้นเคยรับรองเช่นนี้เข้าทำงานจากนั้นจึงไปถามร้านเล็กๆ แต่เขาก็ยังไม่โตเป็ผู้ใหญ่พอ ทั้งยังไม่มีเรี่ยวแรงที่จะทำงานได้ต่อให้รู้อักษรก็ได้เพียงวันละสองทองแดง ซึ่งไม่มีอาหารให้ด้วยซ้ำ
หลี่หรูอี้กล่าวเสียงเบา “สิ่งที่ข้า้าก็คือ เงินทุน หากข้าทำแป้งย่างต้นหอมได้ร้อยแผ่น แล้วให้ท่านกับพี่รองไปขายที่ตัวอำเภอเช่นนี้หนึ่งวัน ครอบครัวเราจะได้เงินมากกว่าที่ท่านไปทำงานเล็กๆ น้อยๆหนึ่งเดือนเสียอีก”
วันนี้หลี่เจี้ยนอันไม่ได้กินแป้งย่างต้นหอมแต่เห็นท่าทางที่ผู้ใหญ่สามคนกินแล้ว คิดว่าจะต้องอร่อยเป็แน่ จึงพูดไปว่า “หากข้ามีเงินต้องให้เ้านำไปทำแป้งย่างต้นหอมแน่นอน”
หลี่หรูอี้ดวงตาเป็ประกาย “ท่านสนับสนุนข้าหรือ?”
หลี่เจี้ยนอันพยักหน้า
เสียงหลี่ฝูคังดังแว่วมาจากห้องครัว “ข้าก็สนับสนุนเ้าด้วย”
“ยังมีข้าด้วย”
“หรูอี้ยังมีข้า พี่สี่ของเ้าด้วย!”
หลี่อิงฮว๋าและหลี่ิ่หานที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกันกว่าเจ็ดส่วนเดินออกมาจากห้องโถงในดวงตาที่มองไปยังหลี่หรูอี้เต็มไปด้วยความรักใคร่ทะนุถนอม
หลี่หรูอี้มองไปยังพี่ชายทั้งสี่ที่ยังอายุน้อยในใจพลันรู้สึกอบอุ่น ดังนั้นจึงเล่าแผนการของตนให้ฟัง นางคิดจะไปเป็หมอพเนจรแต่คราวนี้จู่ๆ กลับได้รับคำคัดค้านจากพี่ชายทั้งสี่
หลี่เจี้ยนอันเป็ผู้ที่มีใบหน้าอ่อนเยาว์ที่สุดแท้ๆแต่กลับกล่าวด้วยท่าทีหัวโบราณ “เ้าเป็สตรีนางหนึ่งห้ามเผยใบหน้าเป็อันขาด”
แววตาของหลี่อิงฮว๋าเจือความกังวลกล่าวโน้มน้าวว่า “น้องสาว หน้าตาของเ้างดงามอย่าออกไปทำให้ผู้อื่นเกิดความคิดชั่วๆ แอบอ้างเป็ผู้ป่วยเข้ามาลักพาตัวเ้าไปเลย”
หลี่หรูอี้พูดในใจว่า ข้าเป็เพียงเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเท่านั้นมิใช่นางฟ้านาง์เสียหน่อย
หลี่ิ่หานกล่าวเสริม “ข้าโตมาขนาดนี้แล้ว แต่ไหนแต่ไรไม่เคยได้ยินว่ามีหมอพเนจรหญิงมาก่อน”
หลี่ฝูคังอดที่จะแทรกขึ้นมาไม่ได้เขากล่าวอย่างร้อนใจว่า “ข้าว่านะน้องสาวหากเ้าคิดว่าหมอพเนจรจะหาเงินได้เช่นนั้นก็ผิดมหันต์แล้วหมอพเนจรไม่มีหนังสือรับรองการแพทย์จากทางการ มิอาจตรวจโรคหรือออกยาในตัวเมืองและตัวอำเภอได้อีกทั้งฐานะยังต่ำกว่าหมอที่มีหนังสือรับรองการแพทย์เป็อย่างมากพวกเขาจะร่อนเร่พเนจรไปตามท้องถนนและหมู่บ้านในชนบท เพื่อออกตรวจและรักษาให้กับผู้ป่วยหากรักษาดีผู้ป่วยเห็นแก่น้ำใจย่อมจ่ายเงินตามอารมณ์ หากรักษาไม่ดีจะถูกด่าถูกตีเ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไร?”
“ที่แท้ก็เป็เช่นนี้” หัวใจของหลี่หรูอี้เต้นตึกตักก่อนหน้านี้นางเคยถามเื่หมอพเนจรกับพวกพี่สาวในหมู่บ้านแล้ว พวกนางเพียงเล่าว่าหมอพเนจรเคยมาเขียนเทียบยาให้คนในหมู่บ้านแล้ว แต่สิ่งที่ได้รับมิใช่เงินทองกลับเป็เสบียงอาหารมิได้กล่าวละเอียดเช่นหลี่ฝูคัง
หนุ่มน้อยทั้งสี่แห่งครอบครัวหลี่ไม่สงสัยเลยว่าหลี่หรูอี้รู้วิชาแพทย์หรือไม่ เพราะไม่นานก่อนหน้านี้มีอยู่ครั้งหนึ่งนางตามครอบครัวไปซื้อเสบียง ผัก และอุปกรณ์เย็บปักที่ตัวเมือง นางเคยช่วยชีวิตชายชราที่หมดสติจนเกือบตายไว้คนหนึ่งภายหลังหลี่หรูอี้ยังกล่าวกับคนในครอบครัวหลายครั้งว่า นางฝันเห็นชายชรา ซึ่งในฝันชายชราคอยสอนวิชาแพทย์ให้กับนาง
หลี่เจี้ยนอันรอจนหลี่หรูอี้เดินจากไปจึงค่อยกล่าวกับน้องชายทั้งสามว่า “พวกเราขึ้นเขาไปเก็บฟืนกลับมาให้มากหน่อยเถิดผ่านไปอีกสามวันค่อยรวบรวมไปขายที่ตลาด”
ไปขายฟืนที่ตัวอำเภอซึ่งอยู่ห่างออกไปสิบห้าลี้ไม่เพียงไกลเท่านั้น ทั้งยังต้องเสียภาษีอีกด้วยฟืนหนึ่งมัดเพิ่งจะขายได้สองทองแดง เสียภาษีหนึ่งทองแดงแต่ตลาดอยู่ระหว่างตัวอำเภอกับหมู่บ้านหลี่ ระยะทางใกล้เข้ามาเล็กน้อยฟืนหนึ่งมัดขายได้สองทองแดงเช่นกัน เพียงแต่เกรงว่าถึงตอนนั้นจะมีผู้คนมากมายไปขายฟืนถ้าขายไม่หมดอาจจะต้องลดราคาอีก
ก่อนหน้านี้หากจะขึ้นเขาเก็บฟืนไปขายที่ตลาด สองพี่น้องหลี่ซานจะเป็คนทำ
ฟืนหนึ่งมัดหนักร้อยกว่าชั่งเส้นทางจากบ้านไปตลาดเป็ระยะทางหลายลี้ หลี่ซานกลัวจะทำให้บุตรชายเสียสุขภาพจึงไม่ให้พวกเขาตามไปขายฟืนด้วย
หลี่ฝูคังกล่าวว่า “ฟืนหนึ่งมัดสองทองแดง พวกเราสี่คนเก็บได้สี่มัดก็ขายได้แปดทองแดง”
บุตรชายบุตรสาวของบ้านหลี่ล้วนเรียนรู้อักษรและการคำนวณกับจ้าวซื่อทุกคนนี่คือจุดเด่นที่ครอบครัวอื่นในหมู่บ้านมิอาจเทียบได้
หลี่อิงฮว๋ากล่าวเตือน “สิบวันจึงจะมีตลาดครั้งหนึ่ง”
หลี่เจี้ยนอันยิ้มเล็กน้อย “ค่อยๆ รวบรวมทีละนิด หนึ่งเดือนพวกเราจะทำเงินได้ประมาณยี่สิบทองแดงเงินทุนที่น้องสาวต้องใช้ในการทำแป้งย่างต้นหอมไปขายคงประมาณสามสิบทองแดงพวกเราขายฟืนสองเดือนก็เพียงพอแล้ว พวกเราอย่าเพิ่งบอกเื่นี้กับนางเชียวหากบอกไปแล้วนางต้องห้ามพวกเราแน่ หลังจากนี้สองเดือนค่อยนำเงินให้ นางต้องดีใจเป็แน่”
ได้ยินดังนั้นน้องชายทั้งสามต่างพากันผงกศีรษะอย่างเห็นด้วย
ด้วยเหตุนี้ผู้เยาว์ทั้งสี่แห่งบ้านตระกูลหลี่จึงปิดบังจ้าวซื่อและหลี่หรูอี้ พวกเขาเริ่มขึ้นเขาไปตัดฟืนยามที่แดดจ้าั้แ่วันนี้เป็ต้นไป
สามวันต่อมา ผู้เยาว์ทั้งสี่แห่งบ้านตระกูลหลี่เตรียมตัวผลัดกันแบกฟืนไปขายที่ตลาดที่บ้านมีคานหาบเพียงสองอันเท่านั้น ไม่อาจไปพร้อมกันได้จึงต้องแบ่งเป็สองกลุ่ม
หลี่เจี้ยนอันและหลี่ฝูคังเริ่มก่อนผลคือหลังจากไปถึงแล้วพบว่ามีคนขายฟืนอยู่แล้วสิบกว่าคน
ตลาดมีเพียง่เช้าเท่านั้น่บ่ายไม่มีแล้วเพื่อจะได้กลับบ้านนำคานหาบไปให้หลี่อิงฮว๋าและหลี่ิ่หานเร็วๆหลี่เจี้ยนอันจึงจำเป็ต้องลดราคา ขายสองมัดสามทองแดง
เมื่อหลี่อิงฮว๋าและหลี่ิ่หานได้รับคานหาบก็รีบแบกฟืนไปที่ตลาด
ปีนี้พวกเขาเพิ่งจะอายุสิบเอ็ดขวบก่อนหน้านี้เคยแบกข้าวในที่นาอยู่บ้าง ทว่าอย่างมากก็หนักแค่หกสิบเจ็ดสิบชั่งเท่านั้นไม่เคยแบกของหนักร้อยกว่าชั่งมาก่อน ยิ่งไปกว่านั้นยังต้องเดินไกลถึงเจ็ดลี้อีกด้วย
ภาระอันหนักอึ้งกดจนเอวของพวกเขาสั่นระริกแต่เมื่อคิดว่าทำเพื่อหาเงินทุนให้น้องสาวจึงต้องกัดฟันเดินต่อไปข้างหน้าจนกระทั่งเดินไม่ไหวแล้วจริงๆ จึงค่อยหยุดพัก
ระหว่างทางหยุดพักไปประมาณห้าครั้งกว่าจะมาถึงตลาดยามนี้มีคนมาขายฟืนที่ตลาดมากกว่าเดิมแล้ว แค่กวาดตามองไปยังพบเกือบยี่สิบคน
สุดท้ายหลี่อิงฮว๋าและหลี่ิ่หานจึงทำได้เพียงนำเงินสามทองแดงกลับบ้าน
ระหว่างทางกลับไม่ต้องแบกฟืนแล้วพวกเขาเดินกลับมือเปล่า แต่เมื่อครู่เหนื่อยยิ่งนัก เ็ปจนไหล่แทบพอง เสื้อผ้าที่สวมอยู่ถูกเหงื่ออาบย้อมจนเปียกปอนท้องหิวจนส่งเสียงร้องโครกคราก ทั้งแดดก็แผดจ้าเหลือเกิน จึงได้แต่หาร่มเงาข้างทางพอได้นั่งพักให้สบายกายเอนเอาหลังพิงกันเสียหน่อย
ลมในฤดูร้อนพัดมาผู้เยาว์ทั้งสองทั้งหิวทั้งเหนื่อยจนถึงกับหลับไป
หลี่อิงฮว๋าสะดุ้งพลางลืมตาตื่นมองไปยังดวงอาทิตย์เหนือศีรษะ กล่าวว่า “น้องสี่พวกเราหลับไปเกือบหนึ่งชั่วยามแล้ว รีบตื่นเถิด”
ตอนนี้เองเสียงดังกังวานของชายวัยกลางคนผู้หนึ่งดังแว่วมาจากทางเดิน “เด็กน้อยทั้งสอง เ้ารู้จักตระกูลหลี่แห่งหมู่บ้านหลี่หรือไม่?”
.......................................
511
![ดวงใจมาเฟีย [มี E-Book แบบจบเรื่องที่ Meb]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1653554902_68073280.webp)
