สัตย์สาบานแห่งดวงดาว

รุ่งเช้าวันถัดมา ยูรันตื่นขึ้นมาทำอาหารให้ทุกคนรับประทานตามปกติ

หลังมื้อเช้าสิ้นสุดลง เขาไม่ได้เตรียมตัวออกเดินทางทันที แต่กลับเรียกสาวใช้ทั้งหมดของตระกูลไป๋กับตระกูลลู่มารวมตัวกัน

จากนั้นตำราจำนวนมหาศาลก็ถูกนำออกมาวางซ้อนกันบนโต๊ะ

ตำราทำอาหาร ตำรานวดผ่อนคลาย วิธีแช่เท้าและผสมสมุนไพร การกดจุด การคลายเส้น การดูแลผิวพรรณ สูตรสมุนไพรสำหรับอ่างอาบน้ำ ไปจนถึงตำราเครื่องประทินโฉมชนิดต่าง ๆ

หนังสือทั้งหมดกองซ้อนกันเป็นชั้นสูงจนแทบบดบังร่างของสาวใช้ซึ่งยืนอยู่ด้านหลัง

“ตำราทั้งหมดนี้แบ่งออกเป็นหลายหมวด”

ยูรันกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

“ระยะแรกพวกเจ้าแบ่งหน้าที่กันศึกษาไปก่อน ผู้ใดถนัดทำอาหารก็เริ่มจากอาหาร ผู้ใดมีกำลังมือเหมาะสมก็ฝึกนวด กดจุด และคลายเส้น ส่วนผู้ที่ละเอียดอ่อนก็เรียนเรื่องสมุนไพรกับการดูแลผิว”

สาวใช้หลายคนเริ่มมีสีหน้าผ่อนคลายลง

ทว่ายูรันกลับกล่าวต่อ

“แต่สุดท้ายทุกคนต้องเรียนรู้ให้ครบทุกหมวด เผื่อวันใดมีคนไม่อยู่จะได้ทำหน้าที่แทนกันได้”

“...”

ใบหน้าของสาวใช้ทั้งหมดแข็งค้าง

พวกนางหันไปมองตำราซึ่งกองสูงเป็นภูเขา ก่อนหันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากฮูหยินทั้งสอง

ลู่เหยียนหนิงเห็นสีหน้าใกล้ร้องไห้ของบรรดาสาวใช้ก็เริ่มรู้สึกสงสาร

“ยูรัน แม่ว่างานที่เจ้ามอบให้พวกนางหนักเกินไปหรือไม่?”

“ไม่ได้”

ยูรันปฏิเสธทันที

“ท่านแม่ลองคิดดู สาวใช้ไม่ได้มีเพียงคนเดียวเสียหน่อย พวกนางสามารถแบ่งหน้าที่และช่วยกันเรียนรู้ได้”

เขาชี้ไปยังตำราทั้งหมด

“อีกอย่าง เรื่องนี้เป็นประโยชน์ต่อทุกฝ่าย”

ยูรันหันกลับไปหามารดาทั้งสอง

“ส่วนพวกท่านก็เพียงเพิ่มเงินให้พวกนางตามทักษะที่เรียนรู้สำเร็จเท่านั้น”

“ได้ทั้งเงิน ได้ทั้งทักษะ และยังได้รับความโปรดปรานจากเจ้านาย มีตรงไหนไม่ดีกัน?”

สาวใช้ทั้งหมดก้มหน้าลงพร้อมกัน

[คุณชายเจ้าคะ...]

[แต่ก่อนจะได้รับเงินและความโปรดปราน พวกเราอาจตายเพราะเรียนตำราไม่หมดก่อนนะเจ้าคะ!]

ยูรันยังคงกล่าวต่อ

“สุดท้าย แม้ตอนนี้ท่านแม่ทั้งสองจะก้าวเข้าสู่เส้นทางดาราแล้ว จึงไม่สามารถนำเรื่องอายุมาเป็นข้ออ้างว่าต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษได้อีก...”

“แต่สำหรับข้า พวกท่านเปรียบเสมือนมารดาของข้า ย่อมต้องได้รับการดูแลอย่างดีที่สุด”

“หากข้าสามารถแยกร่างได้ ข้าย่อมมาดูแลท่านแม่ทั้งสองด้วยตนเองอยู่แล้ว”

“น่าเสียดายที่ตอนนี้ข้ายังทำไม่ได้”

ไป๋จิ้งเหวินยิ้มอย่างพึงพอใจ

“จริงอย่างที่ลูกเขยของข้า...”

นางหยุดเล็กน้อย ก่อนแก้คำเรียก

“ไม่สิ ลูกชายของข้ากล่าวเอาไว้”

“รันเอ๋อร์ของข้าช่างรู้จักคิดและกตัญญูจริง ๆ”

ลู่เหยียนหนิงพยักหน้าเห็นด้วยทันที

“ใช่แล้ว รันเอ๋อร์หวังดีทั้งต่อพวกเราและต่อตัวพวกเจ้าเอง”

นางหันไปมองบรรดาสาวใช้

“อดทนเรียนรู้เพิ่มขึ้นอีกสักหน่อยจะเป็นอะไรไป? หลังจากนี้ข้าจะเพิ่มเงินให้ตามจำนวนทักษะที่พวกเจ้าฝึกสำเร็จ”

สาวใช้ทุกคนอยากกรีดร้องออกมาพร้อมกัน

[ตำรามากมายขนาดนี้ ถามจริงเถอะ พวกเราต้องใช้เวลากี่ชาติจึงจะเรียนหมด?!]

ด้านลู่ชิงถานมองมารดาของตนซึ่งเรียกยูรันว่า ‘รันเอ๋อร์’ อย่างสนิทสนม ใบหน้าก็ค่อย ๆ เต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย

[บัดซบ...]

[ถึงขั้นเรียกว่าลูกชายกับรันเอ๋อร์แล้ว]

[ในหัวใจท่านแม่ยังเหลือที่ให้ข้าอยู่หรือไม่?]

นางเดินเข้าไปหาไป๋หลิง ก่อนกระซิบด้วยน้ำเสียงเศร้าหมอง

“ท่านพี่ไป๋หลิงเจ้าคะ...”

“ดูเหมือนมารดาของพวกเราจะไม่เห็นพวกเราเป็นบุตรสาวอีกต่อไปแล้วนะเจ้าคะ”

“ตอนนี้พวกนางเรียกท่านพี่ว่าลูกชาย แถมยังเรียกรันเอ๋อร์อย่างสนิทสนม”

ลู่ชิงถานถอนหายใจ

“พวกเราคงถูกเฉดหัวทิ้งแล้วเจ้าค่ะ”

ไป๋หลิงนิ่งเงียบโดยไม่กล่าวสิ่งใด

ไม่ใช่ว่านางไม่ต้องการโต้แย้ง แต่เพราะไม่มีถ้อยคำใดเหลือให้โต้แย้งอีกแล้ว

ดูเหมือนนางคงต้องยอมรับความจริงว่า ตำแหน่งบุตรสาวคนโปรดของมารดาได้ถูกยูรันแย่งชิงไปอย่างสมบูรณ์แล้วจริง ๆ

หลังจากกำชับบรรดาสาวใช้จนแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดกล้าละเลยตำราซึ่งตนมอบให้ ยูรันจึงเตรียมตัวออกเดินทางกลับสำนัก

ทุกคนมารวมตัวกันบริเวณลานหน้าคฤหาสน์ตระกูลไป๋

ลู่เหยียนหนิงกับไป๋จิ้งเหวินเดินเข้ามาจัดเสื้อผ้าให้ยูรันด้วยตนเอง ก่อนกล่าวกำชับไม่ต่างจากมารดาซึ่งกำลังส่งบุตรชายออกเดินทาง

“เดินทางระมัดระวังด้วย”

“หากจัดการเรื่องบนยอดเขาเสร็จแล้ว อย่าลืมกลับมาเยี่ยมพวกแม่บ้าง”

ยูรันพยักหน้ารับ

“ข้ารู้แล้ว ท่านแม่ทั้งสองเองก็อย่ามัวแต่จัดการงานจนลืมพักผ่อน”

“หากสาวใช้คนใดไม่ทำตามตำราที่ข้ามอบให้ พวกท่านส่งชื่อมาให้ข้าได้เลย”

บรรดาสาวใช้ซึ่งยืนอยู่ด้านหลังพากันสะดุ้งพร้อมกัน

ลู่ชิงถานเดินเข้ามาหา ก่อนจับแขนเสื้อของเขาเอาไว้

“ท่านพี่ต้องกลับมาเร็ว ๆ นะเจ้าคะ”

“ข้าต้องกลับมาอยู่แล้ว”

ยูรันยกมือขึ้นลูบศีรษะนางเบา ๆ

“เพียงแต่ยังไม่แน่ใจว่าจะกลับมาเมื่อใด เพราะหลังจากนี้ข้าต้องเริ่มผลิตสินค้าออกมาขาย งานในอนาคตคงเพิ่มขึ้นอีกมาก”

เมื่อเห็นสีหน้าของลู่ชิงถานเริ่มหม่นลง ยูรันจึงกล่าวต่อ

“แต่สุดท้ายข้าก็ต้องพาเจ้ากับท่านแม่ลู่และท่านแม่ไป๋ไปอยู่ด้วยกันอยู่แล้ว”

ดวงตาของลู่ชิงถานพลันสว่างขึ้น

“จริงหรือเจ้าคะ?”

“จริงสิ”

ยูรันตอบอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับเรื่องนี้ถูกตัดสินเอาไว้นานแล้ว

“ส่วนกิจการของทั้งสองตระกูล ภายหลังก็ค่อยจัดตั้งเป็นสาขา แล้วมอบหมายให้คนที่ไว้ใจได้คอยดูแลแทน ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร”

ลู่ชิงถานพยักหน้ารัว ๆ ก่อนยอมปล่อยแขนเสื้อของเขาอย่างว่าง่าย

ลู่เหยียนหนิงกับไป๋จิ้งเหวินซึ่งยืนฟังอยู่ด้านข้างไม่ได้กล่าวสิ่งใด ทั้งสองเพียงสบตากัน ก่อนรอยยิ้มพึงพอใจจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างปิดไม่มิด

เห็นได้ชัดว่าพวกนางไม่มีความคิดจะปฏิเสธข้อเสนอของยูรันแม้แต่น้อย

ยูรันก้มตัวลงก่อนจูบหน้าผากของลู่ชิงถานอย่างแผ่วเบา

“ตั้งใจฝึกนะ อย่าลืมดูแลท่านแม่ด้วย”

ลู่ชิงถานนิ่งค้าง ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาทันที นางยกมือขึ้นแตะหน้าผากของตน ก่อนพยักหน้าอย่างเขินอาย

“เจ้าค่ะ ท่านพี่...”

ไป๋หลิงซึ่งยืนมองอยู่ไม่ไกลพลันชะงัก เส้นเลือดตรงขมับค่อย ๆ ปูดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ส่วนหนานอวี้กลับไม่ได้รู้สึกแปลกใจนัก

[ข้ากินศิษย์น้องไปแล้วตั้งสองคืน ต่อให้เขาจูบหน้าผากชิงถานก็ไม่เห็นมีอะไร...]

ทว่านางเพิ่งคิดจบ สายตาก็เหลือบไปเห็นสีหน้าของไป๋หลิง

[บัดซบ!]

[เส้นเลือดบนขมับศิษย์พี่รองปูดขึ้นมาแล้ว ข้าต้องทำอะไรสักอย่างก่อนนางจะระเบิด!]

หนานอวี้รีบพุ่งเข้าไปคว้าแขนยูรัน ก่อนแสร้งทำเป็นตำหนิเสียงดัง

“ศิษย์น้อง เจ้าทำอะไรของเจ้า?!”

“กลางวันแสก ๆ จะไปจูบนางเช่นนั้นได้อย่างไร!”

นางไม่เปิดโอกาสให้ยูรันแก้ตัว รีบดึงเขาออกห่างจากลู่ชิงถานทันที

“พอแล้ว ๆ พวกเราต้องเดินทางอีกไกล รีบกลับสำนักกันได้แล้ว!”

“แล้วก็ก่อนกลับ เจ้าต้องสอนวิชาเหยียบเวหาให้พวกเราตามที่รับปากเอาไว้ก่อน”

ยูรันครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า

“ได้ เช่นนั้นก็เรียนกันตรงนี้เลย”

เขาหันไปทางลู่ชิงถานกับมารดาทั้งสอง

“ในเมื่อจะสอนแล้ว ชิงถานกับท่านแม่ทั้งสองก็เรียนพร้อมกันไปเลย ภายหลังจะได้เดินทางด้วยตนเอง”

ลู่ชิงถานกับมารดาทั้งสองต่างมีสีหน้าสนใจขึ้นมาทันที

ยูรันจึงเริ่มอธิบาย

“วิชาเหยียบเวหามีวิธีเรียนอยู่สองแบบ”

“หากพวกท่านคิดเรียนด้วยตนเอง ต้องศึกษาตำราประมาณหนึ่งร้อยเล่ม หลังจากเข้าใจทั้งหมดแล้วจึงเริ่มฝึกปฏิบัติ”

“หากมีพรสวรรค์มากพอ ใช้เวลาราวหนึ่งร้อยปีก็น่าจะสำเร็จ”

ทุกคนพลันนิ่งค้าง

หนานอวี้ถามอย่างไม่อยากเชื่อ

“วิชาเหยียบเวหาเพียงวิชาเดียว ต้องอ่านตำราถึงหนึ่งร้อยเล่มและฝึกนานหนึ่งร้อยปีเลยหรือ?!”

“ถูกต้อง”

ยูรันพยักหน้าอย่างจริงจัง

“แต่หากข้าเป็นผู้สอนให้ ผู้ที่เข้าใจได้รวดเร็วอาจใช้เวลาไม่เกินหนึ่งชั่วยาม ส่วนคนที่ช้าหน่อยก็น่าจะใช้เวลาประมาณหนึ่งถึงสามวัน”

“แตกต่างกันขนาดนั้นเลยหรือ?!”

“ข้าเคยสอนมาแล้ว ย่อมรู้ดีที่สุด”

ยูรันหันไปทางลู่เหยียนหนิงกับไป๋จิ้งเหวิน

“สำหรับท่านแม่ทั้งสองอาจต้องใช้เวลาประมาณเจ็ดวัน เพราะพวกท่านเพิ่งเริ่มบำเพ็ญเพียร และข้าไม่สามารถอยู่คอยดูแลการฝึกด้วยตนเองตลอดเวลา จึงอาจช้ากว่าคนอื่นเล็กน้อย”

ทุกคนยังคงมีสีหน้าเหม่อลอย

ตำราหนึ่งร้อยเล่มกับเวลาฝึกหนึ่งร้อยปี กลับถูกย่นเหลือเพียงไม่กี่ชั่วยามหรือไม่กี่วันเมื่อยูรันเป็นผู้สอน

ความแตกต่างนี้มากเกินกว่าจะเรียกว่าธรรมดาแล้ว

ขณะที่กำลังจะเริ่มบทเรียน ยูรันก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

“จริงสิ ในเมื่อเรียนแล้วก็เรียนวิชาก้าวพริบตาไปพร้อมกันเลยแล้วกัน”

ทุกคนหันมามองเขาอีกครั้ง

“ก้าวพริบตา?”

“ใช่แล้ว เยว่หลีเองก็เรียนวิชาเหยียบเวหากับก้าวพริบตาพร้อมกัน หากแยกสอนทีละวิชาคงเสียเวลาเปล่า”

ทันทีที่ได้ยินชื่อเซี่ยเยว่หลี สีหน้าของสตรีทุกคนก็เปลี่ยนไป

หนานอวี้เป็นคนแรกที่ถามเสียงดัง

“เดี๋ยวก่อน! เหตุใดเจ้าถึงสอนวิชาทั้งสองให้นางด้วย?!”

ไป๋หลิงขมวดคิ้วตาม

“นั่นสิ เจ้าสนิทกับนางถึงขั้นถ่ายทอดวิชาให้กันตั้งแต่เมื่อใด?”

ลู่ชิงถานเองก็รีบขยับเข้ามา

“ท่านพี่ นอกจากแสดงละครเป็นคนรักกันแล้ว ท่านยังสอนวิชาให้นางเป็นการส่วนตัวด้วยหรือเจ้าคะ?”

แม้แต่ลู่เหยียนหนิงกับไป๋จิ้งเหวินยังหันมามองยูรันด้วยสายตารอคำอธิบาย

เพียงเอ่ยชื่อเซี่ยเยว่หลีออกมาครั้งเดียว บทเรียนซึ่งกำลังจะเริ่มก็เปลี่ยนเป็นการสอบสวนยูรันในทันที