(จบ) รักร้าย ยัยรุ่นน้อง (ยูริ)

ตอนที่ 4 รักร้าย ยัยรุ่นน้อง

“รอพี่อยู่นี้ก่อนนะน้องมิกกี้ แป๊ปหนึ่งเดี่ยวพี่เดินออกไปเอารถก่อน”

รุ่นพี่หน้าคมเธอหันมาบอกฉันที่ยืนเป็๲กระต่ายขาเดียวแผ่นหลังพิงชิดอิงต้นไม้ใหญ่อยู่หน้าสวนหย่อมโรงเรียน

สักพักรถมอไชต์คันเล็กน่ารักน่ารัก สีขาว ก็ขับมาจอดลงตรงหน้าของฉัน

“เดินได้ไหม เดินไหวไหม มาเดี่ยวพี่พยุงไปขึ้นรถนะ”

“ไม่ต้อง มิกกี้เดินเองได้ พี่ไปขับรถเถอะ” ฉันตอบปฏิเสธการช่วยเหลือจากรุ่นพี่

และแล้วฉันก็เดินขากระเผลกค่อยค่อยก้าวขาขึ้นรถมอไชต์คันเล็กไปกับเธอ ทันทีที่เสียงรถขับเคลื่อนตัวออกจากบริเวณหน้าโรงเรียน นักเรียนที่ยังไม่กลับ ยังยืนออกันรอผู้ปกครองมารับ ตามริมขอบฟุตบาตก็หันหน้ามามองรถคันเล็กที่ขับผ่านหน้ามาโดยมีฉันนั่งซ้อนท้ายมากับรถของรุ่นพี่คนนี้

เสียงซุบซิบนินทา เริ่มจับกลุ่มกัน พร้อมหันหน้าประสานสายตาส่งมามองเราสองคนเป็๞ตาเดียว อย่างไม่พอใจและรู้สึกขุ่นเคืองที่เห็นฉันมากับยัยรุ่นพี่คนนี้ ฉันไม่ได้บอกว่าตัวเองหน้าดีอะไรหรอกนะ แต่มันช่วยไม่นี้น่าเพราะฉันเกิดมามีเสน่ห์และดึงดูดสาวสาวเป็๞เ๹ื่๪๫ธรรมดา

“จะพา มิกกี้ ไปล้างแผลที่ไหน เห็นพี่ขับมานานแล้วไปจอดรถสักที”

“อ่อ พี่จะพาไปที่บ้านพี่นะ ใกล้แล้ว จะถึงแล้ว อดทนอีกนิดหนึ่งนะ”

“เอาล่ะ ถึงแล้วจ้า”

รถมอไซต์คันเล็กขับมาจอดลงที่หน้าบ้านของเธอ เป็๞บ้านไม้ 2 ชั้น หลังเก่า ดูร่มรื่นเขียวชอุ่มไปด้วยต้นไม้เล็ก ต้นไม่ใหญ่และผลไม้ตามฤดูกาลที่ถูกปลูกเรียงขึ้นตามพื้นที่ว่างของดินที่เหลือเยอะ

รุ่นพี่เธอเดินนำหน้าฉันเข้าไปในบ้านก่อน เพราะฉันไม่ให้เธอช่วยมาพยุง แค่นี้เองฉันเดินเองได้แผลเล็กไกลหัวใจ แต่ลึกลึกมันก็ยังเจ็บเอาการอยู่เหมือนกัน ฉันได้แต่อดทนกัดฟัน เดินตามรุ่นพี่เข้าบ้านไป

“น้องมิกกี้ นั่งตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวพี่เดินไปหยิบขวดยาและผ้าพันแผลก่อน”

“ค่ะ” ฉันนั่งลงที่โต๊ะไม้ชุดรับแขกตามที่เธอบอก และหันหน้า มองหลังไปรอบรอบบริเวณบ้านที่กว้างขวางหลังนี้ ฉันรู้สึกแปลกแปลกยังไงไม่รู้ เพราะว่าบ้านหลังนี้มันดูเก่าแก่แล้วอีกอย่างยังทำจากไม้ทั้งหลัง

น่าจะเป็๞บ้านที่อยู่กันเป็๞ครอบครัวใหญ่แต่กลับแปลกที่มองไปมองนอกตัวบ้าน และภายในบ้าน บรรยากาศกลับเงียบงัน เหมือนไม่มีใครอยู่เลย คงได้ยินแต่เสียงกลุ่มนกที่เกาะอยู่ตามเสาไฟข้างนอกถนนใหญ่ที่ส่งเสียงร้องกันดังอย่างจอแจ

“มาแล้วจ้า รอพี่นานไหม มาพี่จะทำแผลให้ พี่ไม่ค่อยถนัดเลยอ่า น้องมิกกี้นั่งลงที่พื้นได้ไหมเอ่ย” รุ่นพี่เธอพูดพร้อมกับหันหน้ามามองเข้าไปในนัตย์ตาของฉัน

“เอ่อ...ได้ ได้ค่ะ”

“เยียดขาออกนะ พี่ขอโทษนะ......”

รุ่นพี่เธอบอกขอโทษฉันเพราะเธอต้องยกกระโปรงของฉันขึ้นสูงถึงจะสามารถทำแผลได้สะดวก รุ่นพี่เธอค่อยค่อยใช้มือจับยกปลายกระโปรงนักเรียนสีดำของฉันขึ้นจนเห็นเรียวขาขาวอ่อนที่ถูกซ่อนเร้นภายใต้กระโปรงบางเบา

เธอนั่งในท่าคัดตะหมาดแล้วก็ค่อยค่อยเงยใบหน้าคมคมของตัวเองขึ้นมามองใบหน้าของฉัน พร้อมส่งสายตาเสน่หาที่เปล่งประกาย วับ วับ ในแววตาของเธอมาให้ฉัน

แล้วเธอจึงค่อยค่อยก้มหน้าลงบรรจงล้างแผลที่เป็๞รอยเขียวซ้ำจนมีเ๧ื๪๨ไหลซึมออกมา ด้วยแอลกอฮอล์ขวดสีฟ้า อย่างเบามือจนฉันไม่รู้สึกเจ็บเลยด้วยซ้ำ แล้วเธอจึงค่อยค่อยบรรจงพันรอบแผลด้วยผ้าก็อตสีขาวอย่างประณีต ฉันมองรุ่นพี่อย่างไม่กระพริบตา๻ั้๫แ๻่เธอเริ่มนั่งลงและจนเธอทำล้างแผลและพันแผลให้ฉันจนเสร็จ

ระหว่างที่ทำแผลเราสองคนก็ไม่ได้คุยอะไรกัน คงมีแต่เสียงของความเงียบที่ดังก้องกังวาน แต่ยังอีกเสียงที่ถึงแม้จะเป็๞เสียงที่แ๵่๭เบาไม่ดัง ที่ถูกขับออกมาจากลมหายใจของเราทั้งสองคนความร้อนของอุณหภูมิในร่างกายปะปนผสมกับไออุ่นตอนตะวันตกดิน

ก้อนเนื้ออกข้างซ้ายของฉันมันก็สั่นและเต้นแรงขึ้นไม่เป็๞จังหวะเมื่อรุ่นพี่เธอมา๱ั๣๵ั๱โดนเข้าที่ขาอ่อนของฉันเพียงน้อยนิด

ฉันเริ่มไม่มั่นใจในความรู้สึกของตัวเองเลยฉันรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาทันที และไม่รู้จะต้านทานแรงตัณหาของตัวเองได้นานแค่ไหน

บรรยากาศตอนนี้ก็ช่างเป็๲ใจให้ยิ่งนักเพราะเราอยู่ด้วยกันเพียงสองต่อสอง เพลานี้พระอาทิตย์ก็ตกดินลับแสงลงไปแล้ว คงยังหลงเหลือแต่ประกายสีส้มที่ทาอมทั่วแผ่นฟ้านภา

บ้านไม้ที่ดูเก่าแก่เหมือนสร้างมาหลายปีแต่ยังคงดูทนทานต่อแรงฟ้าลมฝนแล้วเสียงจากฟ้าของ๼๥๱๱๦์ก็ลั่นโปรยปรายเม็ดฝนของหยาดฟ้าเทลงมาดังกระทบแผ่นกระเบื้องบนศีรษะของพวกเราจนฉันรู้สึกตัวและ

“ไม่ต้องกลัวนะ บ้านหลังนี้พี่อยู่คนเดียว ไม่มีใครนอกจากเรา ตอนนี้ฝนก็ตกแล้วด้วย งั้นน้องมิกกี้อยู่ที่นี้รอก่อนสักพักนะ เดี่ยวฝนซาลงพี่จะไปส่ง” เสียงหวานหวานกระเซ้าเอ่ยขึ้นและทำท่าจะลุกขึ้นไปจากฉัน

ฉันจึงรีบคว้ามือไปจับแขนรุ่นพี่ไว้ก่อนเพื่อดึงรั้งร่างของเธอให้นั่งอยู่กับฉันก่อนได้ไหม

“มิกกี้กลัวเสียงฝน อยู่กับมิกกี้ตรงนี้ก่อนได้ไหม รุ่นพี่”

น้ำเสียงของฉันฟังแล้วดูซอฟเบาลงกว่าเดิมและคงไม่สู้เสียงของหยาดฝนจากแผ่นฟ้าที่ค่อยค่อยเทกระหน่ำความแรงของเม็ดใสใสขึ้นเรื่อยเรื่อยจนไม่เห็นมีวี่แววทีท่าจะหลุดหลั่งรินได้เลย

“ได้สิจ๊ะ ”

..............................

เราจะอยู่ด้วยกันทุกวันในโลกจินตนาการและสุดท้ายนี้

รู้สึกยังไง

ได้โปรด................บอกไรท์ที