หนึ่งรัตติกาล

โดยมิรอช้า หมีหลังขาวพุ่งทะยานเข้าหาพร้อมกับฟาดกรงเล็บออกอย่างรวดเร็ว " เปรี้ยงง "

" ครืนน " กรงเล็บที่แฝงไว้ด้วยความดุดันแลแข็งแกร่ง แหวกมวลอากาศพุ่งทะยานเข้าหาอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มเหยียดร่างถอยโดยที่มิได้มีท่าทีตื่นกลัวแม้นแต่น้อย เขายกท่อนสีฟ้าขึ้นรับอย่างรวดเร็ว

" เคร้ง " เสียงราวกับเหล็กแข็งกล้ากระทบกันดังลั่นทั่วภูเขา 

" อือ " สองมือของชายหนุ่มพลันสะท้าน แรงสะเทือนไหลไปตามท่อนแขนล่วงเลยไปถึงหัวไหล่ 

" โฮกก " หมีหลังขาวร้องคำรามลั่นก่อนจะฟาดกรงเล็บออกไปอีกครา

หานลี่เหยียดร่างถอยอย่างรวดเร็ว พลางตวัดท่อนสีฟ้าออกสุดแรง " ทึ๊ม " 

เสียงแปลกประหลาดดังขึ้นพร้อมกับ ร่างเงาคล้ายคลับกับค้อนพุ่งทะยานออก 

" หือ " หานลี่ถึงกับหัวคิ้วพุ่งเข้าชนกัน มองจ้องยังร่างเงาค้อนสีฟ้า 

" ตูมมม " หนึ่งค้อนหนึ่งกรงเล็บระเบิดออก 

" ครืนน " แรงระเบิดส่งสองร่างเหยียดถอยไปหลายก้าว 

" อึก " หานลี่กระอักโลหิตออกมาอีกครา เลือดลมทั่วร่างป่วนปั่นอย่างหนัก

" ฮื่อห์ " หานลี่ร้องคำรามในลำคอลั่น มองจ้องยังหมีขาวที่มีอาการหวาดเกรง

สี่เท้าของมันเดินย่ำไปมา ทั้งสองตาสีชาดยังมองจ้องอย่างมิวางวาย 

หานลี่สะบัดมือออกไป " วิ้ง " พลันปรากฎขวานผ่าฟืนในมืออีกข้าง 

" ตายยย " หานลี่ร้องออกสุดเสียงพลางทะยานร่างเข้าหาหมีขาวอย่างรวดเร็ว

มือหนึ่งกระชับขวานผ่าฟืนแน่น วาดเหวี่ยงออกสุดแรง " เปรี้ยงง " 

อีกมือฟาดท่อนสีฟ้าสุดแรงเกิด " ทึ๊ม " 

คมขวานแลค้อนสีฟ้าพุ่งทะยานไล่ตามกัน ตรงดิ่งเข้าหาหมีขาวอย่างรวดเร็ว

มันหยัดร่างยืน พลางใช้สองเท้าหน้าฟาดสองกรงเล็บออกอย่างรวดเร็ว " เปรี้ยง เปรี้ยง " สองกรงเล็บพุ่งทะยานออกอย่างบ้าคลั่ง 

" ครืนนน " มวลอากาศรายรอบบีบอัดอย่างหนักหน่วง แรงบีดอัดส่งให้ทั่วโพรงถ้ำสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

" ครึก ครัก " โพรงถ้ำสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง หินก้อนเล็กใหญ่ร่วงหล่นลงมา

" ตูมมม ตูมมม " เกิดการระเบิดสองคราติดเมื่อสองกรงเล็บหนึ่งค้อนหนึ่งขวานเข้าปะทะ

" อ้ากก " ร่างของชายหนุ่มล่องลอยไกลตามแรงระเบิด 

" พลั่ก " ร่างของหานลี่กระแทกเข้ากับโขดหินใหญ่อย่างแรง 

" อั้ก " โลหิตสดๆไหลทะลักออกทั่วร่าง ทั้งกระดูกยังแตกหัก 

หานลี่หอบหายใจออกมาอย่างแรงจนอกกระเพื่อมยกสูง สองตามองจ้องยังหมียักษ์ที่ยืนโซเซ 

" โฮกกก " มันร้องคำรามลั่น ทั้งยังวิ่งห้อตะบึงเข้าหาอย่างบ้าคลั่ง 

ชายหนุ่มหยัดกายลุกยืน ใช้หลังพิงโขดหิน สองตามองจ้องมิวางวาย 

" ต้องใช้อาวุธที่แหลมคม " หานลี่พึมพำ พลางสะบัดมือเรียกกระบี่สีดำออกมา 

" วู๊มมม " กระบี่สีดำที่ได้จากต้นไม้ถูกฟ้าผ่าระเบิดมวลอากาศจนเบี้ยวบิด 

" เปรี้ยงง เปรี้ยงง " สองกรงเล็บหมีขาวฟาดตะปบออกอย่างรวดเร็ว 

" ครืนนน " กรงเล็บบบดอัดมวลอากาศทะยานเข้าบีบรัดทั่วร่างของชายหนุ่ม 

หานลี่ระเบิดพลัง แทงกระบี่สีดำออกไปสุดแรง " ครืนน " ห้วงนภาพลันแปรเปลี่ยน

" ครืนน " เมฆาอัสนีล่องลอยเต็มทั่วเหนือยอดเขา เมฆาอัสนีบดบังดวงดาราสิ้นสูญ

" เปรี้ยะ " สายอัสนีแปลบปลาบทั่วเมฆาอัสนี แสงม่วงว่างวับวาบ

" เปรี้ยงงง " พลันสายอัสนีพุ่งทะยานออกจากปลายกระบี่สีดำ แสงม่วงสว่างวาบอาบย้อมนภาดำมืด 

" นั่นมันอะไร "

" เหตุใดจึงมีสายอัสนีฟาดผ่าลงในเวลานี้ "

" เจ้าดูท้องฟ้าเวลานี้สิเต็มไปด้วยสายอัสนี " 

" เกิดสิ่งใดขึ้นที่บนยอดเขากัน "

" ตูมมม " เสียงระเบิดดังกึกก้องทั่วเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะ 

" ครืนน " เสียงสะท้อนก้องดังทั่วทั้งหุบเขาเหมันต์ ทั้งแสงม่วงยังสว่างวับวาบ 

" ครืนนน " หิมะที่เกาะแน่นหนาเตอะพลันสะเทือนแลไหลหลั่งลงยังเบื้องล่าง 

" หิมะถล่มแล้วเร่งหนีเร็วเข้า " ฝูงชนที่อยู่เบื้องล่างต่างวิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่น 

" เวรเอ๊ย " หานลี่สบถออกมาพลางเก็บร่างของหมีขาว แลพุ่งทะยานเข้าไปในถ้ำของมันอย่างรวดเร็ว

" ครืนนน " หิมะมากมายไหลหลั่งลงจากยอดเขา กลบกลืนสรรพสิ่งเบื้องล่างสิ้นในเวลาเพียงสิบอึดใจ

" ฮื่อห์ " หานลี่ถอนหายใจออกมาอย่างแรง 

เขากำลังครุ่นคิดอย่างหนักว่าต้นไม้ที่ถูกฟ้าผ่านั่นเป็นสิ่งใดกันแน่ " มันคือต้นไม้อะไร " หานลี่พึมพำ

สองตาของชายหนุ่มเพ่งมองยังกระบี่ไม้ดำที่อยู่ในมือ เขาใช้สองนิ้วลูบไล้ไปตามใบกระบี่ไม้สีดำ 

" มันมีอักขระ " หานลี่พึมพำ สองตาของเขาเพ่งมองไปยังอักขระที่ว่า 

" อักขระเช่นนี้มิเคยเห็นมาก่อน ทั้งในตำราที่เคยอ่านก็มิมีบันทึกไว้ " หานลี่พึมพำ 

" มันเกิดขึ้นจากข้า รึเป็นที่ต้นไม้นั่น " หานลี่พึมพำ 

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ " เจ้ามิมีชื่อนี่นา เช่นนั้นแล้วข้าจะเรียกเจ้าว่ากระบี่อัสนี " 

" ฮือ " ร่างของชายหนุ่มพลันสะท้านเมื่อโลหิตมากมายไหลออกจากร่าง จนอุณหภูมิทั่วร่างลดฮวบ

" รักษาแผลก่อน " หานลี่พึมพำ เขาเร่งทำการรักษาแผลอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มกลืนเลือดหมีขาวเพื่อฟื้นฟูพลัง ทั้งยังกัดกินเนื้อสดๆของมันเข้าไปเป็นอย่างมาก เพราะเขาคิดว่าปราณพลังทั่วร่างของเขาแห้งเหือดหมดสิ้น จึงต้องเร่งฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว

ด้วยความเหนื่อยล้า แลสูญเสียโลหิตไปมาก สติสัมปชัญญะค่อยๆดับวูบลง 

รุ่งเช้าอีกวัน

เหล่านักล่า แลผู้คนมากมายต่างเดินทางมายังหุบเขาเหมันต์ 

พวกเขาเชื่อมั่นเป็นอย่างยิ่งว่าปรากฎการณ์นภาเมื่อ จะต้องมีสมบัติล้ำค่าปรากฎขึ้นเป็นแน่

สายตาหลายพันกวาดมองทั่วภูเขาอย่างละเอียด บางคนถึงกับใช้สมบัติพิเศษตรวจสอบ 

บางคนแผดสัมผัสควาญหา บางคนทะยานร่างเข้าใกล้เพื่อตรวจให้ชัดเจนกว่าผู้อื่น

ผ่านไปอีกสามวัน 

" อือ " หานลี่เปิดเปลือกตาขึ้น สองตากรอกกลิ้งไปมามองยังเพดานถ้ำ 

" ฮึ่บ " เขาหยัดกายลุกนั่ง พลางสำรวจทั่วร่าง 

" เอ๋ " หัวคิ้วของหานลี่พลันพุ่งเข้าชนกัน 

" ข้าทะลวงพลังได้ตั้งแต่เมื่อใด " หานลี่พึมพำ เขาให้งุนงงสงสัยเป็นอย่างยิ่ง

" ระดับหก " หานลี่พึมพำ

หานลี่ครุ่นคิดก่อนจะหลับ เวลานั้นเขากลืนเลือดของหมีขาว ทั้งยังกินเนื้อสดๆของมันเข้าไปมากมาย 

" หลังจากฟื้นฟูพลังแล้ว ร่างกายของข้าคงขับเคลื่อนพลังปราณส่วนที่เหลืออยู่เป็แน่ " หานลี่พึมพำ

" ฮ่ะ " หานลี่ร้องออกมา พลางตบมือฉาดใหญ่

" เช่นนี้แล้ว ก็สบายสิ เพียงกินให้มากพอ ก็สามารถทะลวงขั้นพลังได้อย่างราบรื่น " หานลี่ฉีกยิ้มออกมา 

เขาหารู้ไม่ว่าช่วงที่เขาหลับนั้นเป็นภามพมังกรที่หมุนวน ปราณพลังในร่างให้กับเขา 

" ข้าหลับมากี่วัน คงได้เวลาออกลุยแลัว " หานลี่พึมพำ 

ชายหนุ่มหยัดกายลุกยืน พลางเก็บข้าของ สองตาของชายหนุ่มกวาดมองทั่วโพรงถ้ำ 

เขาพบโครงกระดูกของมนุษย์มากมาย ทั้งโครงกระดูกของสัตว์อสูรอีกมาก 

ชายหนุ่มเดินเข้าหาโครงกระดูกพลางวาดมือรื้อกองโครกระดูก เขาพบเพียงอาวุธ

" เหมือนหมีขาวตนนี้จะฉลาด มันสามารถรู้ได้ว่าในแหวนแลกระเป๋ามิตินั้นมีสิ่งล้ำค่า " หานลี่พึมพำ

เขามองยังเศษแหวนแลเศษกระเป๋ามิติที่ถูกทำลายลง 

หานลี่เร่งเก็บอาวุธ แลทะยานร่างไปยังปากถ้ำ มือหนึ่งกำขวานผ่าฟืนไว้แน่น 

หานลี่เงื้อขวานผ่าฟืนขึ้นสูง แลฟาดฟันเข้าใส่หิมะหนาเตอะที่ปิดอยู่หน้าปากถ้ำ 

" ตูมมม " หิมะถูกระเบิดออกเป็นช่องใหญ่ 

" ไป " หานลี่ทะยานร่างออกจากถ้ำอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มไต่ไปตามหิมะอย่างยากลำบาก เพราะหิมะเพิ่งถล่มลงมาเพียงมิกี่วันมันจึงยังมิควบแน่น 

คล้ายกับเดินย่ำยังบ่อโคลนที่อ่อนยวบ ร่างของชายหนุ่มจมลงในหิมะจนถึงช่วงท้อง 

แม้นจะเดินได้ยากลำบาก แต่ก็ยังพอไปได้ เพราะหิมะยังมิได้ควบแน่น คล้ายกับเดินฝ่าบ่อโคลนยากแต่ไปได้ 

ผ่านไปอีกสิบวัน ในที่สุดชายหนุ่มก็เดินมาถึงยังยอดเขาสำเร็จ 

" ฟู่ว " เขาเป่าปากออกมาอย่างแรง สองตากวาดมองทั่ว 

เขาพบพานเพียงหิมะขาวโพลนปกคลุมทั่วยอดเขาน้อยใหญ่