ตอนที่หนึ่งร้อยสิบสอง พระเอกโชวโจว
“หึ เท่านี้เธอก็เป็นผู้หญิงของผมแล้ว”
ผมกล่าวอะไรในสิ่งที่เป็นฮารามผิดผีออกไปสำหรับแนวโชวเน็น
ชายหญิงในแนวโชวเน็นหากจะบอกรักกันหรือจูบกันนั้น
ต้องทำในสภาวะที่อาจจะต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตายจากกันไปข้างหนึ่งเท่านั้น
Kiss of Death
จูบแห่งความตาย
ที่จะมีการแซวกันว่าสาวๆบางคนจูบใครทีไรตายทุกที
หรือจูบสั่งตายของสาวนางหนึ่งต่อเด็กหนุ่มที่พ่อไม่ค่อยจะรักและสั่งให้ปีนขึ้นไปขับหุ่นก็จบลงด้วยความตายเช่นกัน
แนวโชวเน็นแม้จะทำท่าว่าเอดจี้โลกล่มสลายอย่างไร
มักจะมองว่าการจูบกันนั้นคือเรื่องคอขาดบาดตายที่ต้องมีโลกล่มสลายมาเป็นเครื่องเคียงประกอบกันอยู่ข้างๆถึงจะนำสมดุลมาสู่จักรวาลได้
ไม่อย่างนั้นหากไม่มีเหตุการณ์ร้ายแรงแต่กลับจูบกันแล้วล่ะก็
น้ำจะท่วมฟ้า ปลาจะกินดาวผีป่าจะวิ่งเข้าสิงเมือง ผีเมืองจะหนีไปอยู่ไพร
ผิดผีเป็นอย่างมาก
แต่แนวโชวโจว
พวกพระเอกรูปหล่อเจ้าชายของโรงเรียนมาเฟียต่างๆนั้น
สามารถทำเรื่องราวที่ยิ่งกว่าราเกซได้โดยไม่เกรงใจแฟมินิสม์แต่ประการใด
อ๊า
อาสึกะตาเลื่อนลอยไม่สามารถตอบอะไรได้
ทั้งที่มันไม่มีผลทางกฎหมายแต่ประการใดกับพฤติกรรมของพระเอกโชวโจวที่แม้แต่ราเกซยังไม่กล้าทำเช่นนี้
“ยะ อย่า ไม่”
ผมจับอาสึกะมาจูบอีกครั้งคราวนี้จูบอย่างดูดดื่มโดยใช้พลังจิตช่วยให้เราทั้งสองคนไม่ต้องหายใจไปสามนาทีเต็ม
โดยไม่สนใจเรื่องคำว่า
No mean No
ไม่แปลว่าไม่
แต่ประการใด