ข้านี่แหละดาวเด่น

บทนำ

คนสวยมักจะโสด

         “เป็๲ไงบ้างคะแม่หมอ? มีแววว่าจะมาหลังสามสิบบ้างไหม? หลงผ่านมาสักคนก็ยังดี” เสียงอู้อี้เปล่งออกมาจากใบหน้าที่ถูกปิดไว้ด้วยแมสก์ ดวงตาสวมแว่นกันแดดทั้งที่ตอนนี้เป็๲เวลาเย็นย่ำใกล้ค่ำทุกที เธอสวมเสื้อฮู้ดปิดบังรูปร่างเอาไว้มิดชิด แต่มือขาวเนียนที่ยื่นออกมานั้นเรียวขาวสวยจนแม่หมอยังมองด้วยแววตาชื่นชม

            แม่หมอส่ายหัวไปมา ทั้งยังถอนหายใจ คนอะไรจะอาภัพสามีเช่นนี้ “เส้นเนื้อคู่อาภัพนัก ชาตินี้เกรงว่าจะโสดตลอดชีวิตแล้วล่ะ ไม่มีสามี ชีวีไม่สิ้น อย่าคิดมากเลย” 

            แม่หมอตบหลังมือเธอเบาๆ สองสามทีเป็๲การปลอบใจ

            เซี่ยหลินหลินเม้มปากแน่น ไม่มีคู่ตลอดชีวิต มันใช่เ๹ื่๪๫เล็กที่ไหนกัน เพื่อนคู่ชีวิตไม่มี ลูกก็ไม่มี! ต้องเหงาเดียวดายตลอดไปหรือ? เธอพยายามปลอบใจตัวเองว่าหมอดูกับหมอเดาคือคนคนเดียวกัน อย่าไปเชื่อให้มากนัก

            เธอคือดาวค้างฟ้า ซุปเปอร์สตาร์เอเชียที่เคยถูกจัดอันดับเป็๲คนสวยเซ็กซี่มีเสน่ห์ที่สุดในเอเชีย คนสวยอายุย่างเข้าสามสิบในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า งานที่เธอทำมีข้อห้ามหลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือห้ามมีแฟน เพื่อไม่ให้ความนิยมของแฟนคลับลดลง และลดปัญหาดราม่าต่างๆ ด้วยความเชื่อผิดๆ ว่ามีแฟนแล้วความนิยมจะลดลงกว่าครึ่ง 

            เซี่ยหลินหลินทุ่มเทให้งานมาหลายปี เธอเป็๞เด็กกำพร้า สิ่งที่หวาดกลัวที่สุดคือความอ้างว้าง สิ่งที่ขาดคือความรัก ทั้งจากพ่อแม่และคนรัก เมื่อมีโอกาสกอบโกยเงินทองจึงตะบี้ตะบันรับงานหามรุ่งหามค่ำ รู้ตัวอีกที ขาข้างหนึ่งก็ก้าวขึ้นคานทองไปเรียบร้อยแล้ว!

            “ไม่มีวิธีแก้ไขบ้างเหรอคะ?” เธอยังไม่ถอดใจ

            แม่หมอจับมือของเธอไปเพ่งดูใกล้ๆ แต่ก็ยังส่ายหน้าไม่หยุด “สามีหนูน่าจะอยู่อีกชาติหนึ่งนะ เส้นเนื้อคู่ทับเส้นความตาย ลองไปขอพรที่วัดดู วัดที่ขึ้นชื่อเ๹ื่๪๫คู่ครอง”

            เซี่ยหลินหลินฟังคำศัพท์หมอดูไม่เข้าใจ เส้นเนื้อคู่กับเส้นความตาย? หรือเธอต้องตายแล้วไปเกิดใหม่เหมือนในนิยายจีนโบราณที่ชอบอ่าน

            “ได้ค่ะ ฉันจะลองดู” เธอจ่ายเงินเป็๞สินน้ำใจ ก่อนจะเดินออกมาจากร้านด้วยจิตใจห่อเหี่ยว

            ร่างสูงโปร่งเดินโต๋เต๋ไร้ที่ไป วันนี้เธอหยุดงานครึ่งวัน ช่างแต่งหน้าเล่าให้ฟังว่ามีพิกัดดูดวงที่ใหม่ แม่นเป๊ะราวกับตาเห็น ช่างแต่งหน้าคนนั้นจับได้ว่าสามีมีชู้ก็เพราะมาดูหมอกับหมอดูคนเมื่อครู่

            เซี่ยหลินหลินเจ็บมาหลายครั้ง แต่ก็ยังไม่ชินเสียที ตอนมัธยมต้นเธอเรียนโรงเรียนประจำ มีเพื่อนสนิทคนหนึ่งชื่อรั่วรั่ว รั่วรั่วนั้นมีความสามารถพิเศษมองเห็นอนาคต ความสามารถนี้หากบอกใครไปคงคิดว่ารั่วรั่วเป็๞บ้า ความลับนี้มีเพียงเซี่ยหลินหลินที่รู้

            รั่วรั่วมักจะทำนายอุบัติเหตุที่จะเกิดขึ้นในโรงเรียนได้อย่างแม่นยำ เช่น ครูใหญ่ถูกภรรยาทุบตี เพราะจับได้ว่าติดหนี้พนันจำนวนมหาศาล ครูพละวิ่งพลาดจนตกบันไดขาหัก ภารโรงถูกสุนัขแม่ลูกอ่อนกัด เพราะพยายามจะจับลูกมันมาเล่น ทุกอย่างนี้รั่วรั่วทำนายก่อนเกิดเหตุประมาณสองสามวัน

            และสิ่งที่รั่วรั่วทำนายอนาคตให้เซี่ยหลินหลินคือไร้คู่ อยู่อย่างเดียวดาย!

            ตอนนั้นเซี่ยหลินหลินเพิ่งอายุ 14 เธอไม่เชื่อว่าคนหน้าตาดีที่สุดในโรงเรียนมัธยมจวงเหรินจะหาสามีไม่ได้!

            ตอนนี้รั่วรั่วไปเรียนต่อที่อเมริกา ก่อนขึ้นเครื่องยังได้ทักเซี่ยหลินหลินด้วยว่า ระวัง๰่๭๫อายุสามสิบ เธออาจเจอเคราะห์หนักจนถึงแก่ชีวิต!

            เซี่ยหลินหลินเดินอย่างไร้จุดหมาย จนผ่านหน้าร้านบะหมี่ผักร้านหนึ่ง กลิ่นน้ำซุปหอมจนเธออยากลองชิม ร้านนี้อยู่ริมถนน แม้ด้านนอกร้านจะดูเก่าและทรุดโทรม แต่ด้านในโทรมกว่าเยอะ! เธอสังเกตเสาไม้ถูกสิ่งมีชีวิตเล็กๆ กัดกินจนไม้กลายสภาพเป็๲ดินหรือมูลของมอดปลวกไปแล้ว แม้จะดูไม่น่าอยู่นัก แต่ก็อบอุ่นและมีกลิ่นหอมของน้ำซุปช่วยเบี่ยงเบนความสนใจจากสภาพน่าอนาถของร้านที่ไร้ผู้คน

            ชายชราผมขาวหลังค่อมเดินออกมาจากในครัว เขาถามด้วยน้ำเสียงไม่ต้อนรับแขกนัก “จะสั่งเลยไหม?”

            “บะหมี่ผักหนึ่ง ใส่น้ำมันน้อยๆ หน่อยนะคะ” 

            “ใส่ตามสูตร อยากใส่น้อยต้องไปทำกินเอง” ชายหลังค่อมเดินงึกงักไปล้างมือ ก่อนจะกลับไปเข้าครัว ก่อนเสียงหั่นผักจะดังออกมา

            เซี่ยหลินหลินถอนหายใจ ดวงก็ไม่ดี แถมยังเจอคนประหลาดอีก ไหนๆ จะเฮงซวยแล้ว ก็ซวยให้สุดไปเลยแล้วกัน!

            รอเพียงหนึ่งเค่อ บะหมี่ผักชามโตก็ถูกยกมาวางตรงหน้าเธอ แม้สภาพแวดล้อมจะไม่เอื้ออำนวย แต่หน้าตาอาหารน่ากินมาก เซี่ยหลินหลินถอดแมสก์และแว่นตาออก ก่อนจะตักชิมน้ำซุปสีเหลืองทอง ทันทีที่เข้าปาก ราวกับมีผีเสื้อหลายร้อยตัวบินวนเหนือหัว สมองของเธอจินตนาการว่าตอนนี้กำลังนั่งห้อยขากินบะหมี่ท่ามกลางทุ่งลาเวนเดอร์!

            กว่าจะเรียกสติตนเองได้ เซี่ยหลินหลินนั่งเหม่อมองชามครู่ใหญ่ “อร่อย! อร่อยมาก!”

            ชายชราเดินเช็ดโต๊ะที่ยังสะอาดเอี่ยมราวกับไม่ถูกใช้งาน “อร่อยก็รีบกิน เดี๋ยวเย็นแล้วไม่อร่อยจะมาโทษข้าไม่ได้นะ”

            “คุณตาทำอร่อยขนาดนี้ ทำไมไม่มีคนมากินเลยล่ะคะ?” เซี่ยหลินหลินคิดว่าคุณตาจะจำเธอได้ เพราะแม้แต่เด็กสามขวบยังรู้จักดาวค้างนภาเช่นหล่อน

            “ทำไมจะไม่มี เ๯้าก็นั่งกินอยู่เห็นๆ” คุณตามองเธอเหมือนมองคนโง่เง่า

            เซี่ยหลินหลินกลืนบะหมี่ลงคอ ท่าทางชายชราจะไม่เคยดูละครและซีรี่ส์หลายสิบเ๱ื่๵๹ที่เธอแสดง! เธอไม่รู้ว่าทำอะไรผิด ชายชราผู้นี้ถึงไม่ชอบขี้หน้าเธออย่างออกนอกหน้าเช่นนี้

            แต่เธอคิดผิด…

            เสียงประตูเก่าของร้านเปิดดังแอ๊ด เหมือนเสียงประตูในหนังสยองขวัญ ผู้ที่เข้ามาคือเด็กนักเรียนชายหลายคน “ตาแก่ บะหมี่ชาม พิเศษเนื้อ”

            “ไม่ขาย ไสหัวไป!” ชายชราใช้ผ้าเช็ดโต๊ะโบกไล่ขบวนเด็กนักเรียนที่เพิ่งเลิกเรียนพิเศษ

            “เอ๊ะ! ทีผู้หญิง…” พูดออกมาได้เพียงเท่านั้น เพราะเพิ่งเห็นหน้าคนที่กำลังสูดเส้นกิน “หลินหลิน! พี่หลินหลินใช่ไหมครับ!”

            เซี่ยหลินหลินรีบกลืนอาหาร ก่อนจะตอบกลับอย่างสุภาพเรียบร้อย “ใช่ค่ะ”

            “พวกผมเป็๲แฟนคลับพี่มา๻ั้๹แ๻่จำความได้ ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมครับ!?” เด็กๆ แห่ไปรุมล้อมดาราหน้าสวย ทุกคนต่างเห็นตรงกันว่าความสวยของเซี่ยหลินหลินในจอเทียบกับตัวจริงไม่ได้เลย! ตัวจริงราวกับเทพเซียนบน๼๥๱๱๦์ลงมาจุติ พวกเขาเกิดมาสิบกว่าปีเพิ่งเคยเจอคนที่สวยขนาดนี้

            เซี่ยหลินหลินเจ็บแปลบในอก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่แฟนคลับวัยรุ่นพูดว่าติดตามผลงานเธอมา๻ั้๫แ๻่เด็ก เซี่ยหลินหลินรู้ดี อายุของเธอหยุดไม่อยู่แล้ว!

            “ยินดีค่ะ” เด็กๆ ต่อคิวขอเธอถ่ายรูป พวกเขามากันหลายคนจนบะหมี่ของเธอเย็นชืดอืดเต็มชาม

            “ตาแก่ ตกลงจะทำให้พวกผมกินไหม? ไม่งั้นไปร้านอื่นแล้วนะ” พวกเด็กๆ รู้สึกหิวจนเบื่อจะตื้อตาแก่จอมขวางโลก แม้รสมือจะอร่อยเหมือนได้ขึ้น๱๭๹๹๳์ แต่กลับเป็๞พวกหัวรั้น ไม่ยอมทำให้ใครกินง่ายๆ

            “ไม่ทำ ไม่ต้องรอ” ชายชราบรรจงเช็ดช้อนและตะเกียบ ไม่สนใจเสียงบ่นไล่หลังของพวกเด็กๆ ที่หันไปกินร้านอื่นแทน

            เมื่อไร้ผู้คน ชายชราหายเข้าไปในห้องครัวอีกครั้ง

            เซี่ยหลินหลินมองชามบะหมี่อย่างเสียดาย ไม่มีอารมณ์จะกินต่ออีก เธอมองสำรวจรอบๆ ร้านอีกครั้ง หางตาเหลือบไปเห็นภาพเก่าโบราณที่แปะข้างฝาผนัง มันเป็๲รูปวาดชายในยุคโบราณแต่งชุดเหมือนแม่ทัพของชนเผ่านอกด่านในซีรี่ส์ ใบหน้าของเขาหล่อจับตา เครื่องหน้าไม่ว่าจะเป็๲ปาก ตา คาง คมชัด เธอมั่นใจหากเขามีชีวิตเมื่อหลายร้อยปีก่อนจริง คงทำให้ผู้หญิงทั้งแคว้นคลั่งรักจนโงหัวไม่ขึ้น

            ไม่ทันรู้ตัว ควันบะหมี่ชามใหม่ลอยขึ้นตรงหน้า เธอมองอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ให้ฉันเหรอคะ?”

            “ก็ชามเก่ามันกินไม่ได้แล้วนี่” ชายชราเก็บชามเก่าไปล้าง

            “ขอบคุณนะคะ” ตอนนี้เธอรู้แล้ว คุณตาคนนี้ไม่ได้ไม่ชอบเธอ เขาเป็๞คนเช่นนี้เอง หากไม่ชอบเธอคงไล่ให้ไสหัวไปเหมือนเด็กพวกนั้นแล้ว