บุตรตรีคนโตแห่งตระกูลกันฮิลด์ถอดหมั้นกับบุตรชายคนรองของตระกูลอัลเบอริชเป็ข่าวลือของชนชั้นสูงในวันนี้ ดยุกแรควินเดอร์มองดูหนังสือพิมพ์เช้าวันนี้ด้วยความคิดที่คาดการณ์เอาไว้แล้ว เขารู้จักจีนดีแม้จะเป็บุตรีของตระกูลใหญ่แต่เธอก็มุ่งมั่นจะเป็อัศวินสาวหากพูดแล้วเธอเป็รุ่นน้องของเขานั่นเอง แต่เดิมทั้งคู่ก็ฐานะไม่สมกันแถมความจริงฝ่ายหญิงเป็คนที่ถูกคู่หมั้นหมางเมินไม่ร่วมงานเลี้ยงหลายต่อหลายครั้ง สังคมของชนชั้นสูงมีธรรมเนียมไร้สาระอยู่มากมายทว่าการที่คู่หมั้นชายไม่เต้นรำกันในงานเลี้ยงสังคมก็ถูกครหาว่าฝ่ายหญิงไม่เป็ที่น่าพอใจ
“ยังจะให้ส่งของขวัญอยู่ไหมขอรับนายท่าน” เองเซอร์โค้งกายรอรับคำสั่งจากนายท่านการส่งของขวัญมากมายนั้นแสดงให้เห้นความสนใจเดิมทีการที่ส่งของขวัญให้คู่หมั้นคนอื่นนั้นสื่อถึงการยื้อแย่งคนรักผุ้อื่นสมควรถูกครหาทว่าผู้ที่กระทำการอุจกาจเป็ถึงประยูรญาติของจักรพรรดิ์แถมยังเป็ดยุกสีเืที่น่ากลัวแม้ผู้คนจะไม่พอใจทว่ากลับทำได้แค่หุบปาก
“คิดแล้วว่าถ้าเป็จีนจะถอยให้ในเร็ววัน” ดิลุค้าให้บุตรชายคนรองถูกถอนหมั้นเพราะหากคู่หมั้นตายทั้งที่หมั้นกันรุ่นน้องของเขาย่อมกลายเป็ขี้ปากชาวบ้านว่าเป็สตรีผู้มีดวงกินสามี
เขาตั้งใจฆ่าเคย่า อัลเบอริชหลังจากถอนหมั้นด้วยอุบัติเหตุแต่ว่า...
“ข้าจะยกเลิกรายการของขวัญของวันนี้นะขอรับ”
“อืม “ดิลุคหรี่ตามองหนังสือพิมพ์อดไม่ได้ที่จะลูบริมฝีปาก “ยกเลิกของขวัญและส่งพ่อครัวจากร้านอาหารที่ดีที่สุดพร้อมมะเขือเทศไปสองลัง”
“อะไรนะขอรับ?”
“หาพ่อครัวที่ทำซุปมะเขือเทศได้อร่อยที่สุดไปประจำที่ตระกูลอัลเบอริชหนึ่งอาทิตย์ซะ” นิ้วสีขาวลูบไล้ริมฝีปากนึกถึงรสจูบกับแมวที่ขู่ฟ่อๆ “แล้วก็ต่อไปนี้ของขวัญข้าจะเป็คนเลือกเอง”
“ขอรับ” เอลเซอร์แม้จะไม่เข้าใจการกระทำของนายท่านแต่ด้วยความเป็พ่อบ้านที่ดีเขาจึงไม่ถามมากจัดแจงว่าจ้างพ่อครัวที่สามารถทำซุปมะเขือเทศได้อร่อยที่สุดและมะเขือเทศที่แพงที่สุดไปสองลังส่งไปยังบ้านตระกูลอัลเบอริชแถมยังต้องตามนายท่านไปซื้อข้าวของอีกหลายชั่วโมง เอาเถอะที่นายท่านทำไปล้วนมีเหตุผลนี่จะต้องอยู่ในแผนการฆ่าผู้ชายคนนั้นเป็แน่
ว่าแต่เขาคิดไปเองหรือเปล่านะว่านายท่านดูอารมณ์ดีขึ้น ...
*************************
ซุปมะเขือเทศ เช้า กลางวัน เย็น แม้ตอนกินครั้งแรกมันจะอร่อยจนทำให้ขอเพิ่มอีกจานทว่าเมื่อกินทั้งเช้า กลางวัน และเย็นก็ทำให้เคยะพะอืดพะอมได้ ชายหนุ่มหันไปมองสมาชิกครอบครัวที่กำลังตักซุปมะเขือเทศขนาดผู้นำตระกูลอย่างเดนสเลฟก็ตักซุปด้วยท่วงท่างามสง่าเข้าปาก
ของขวัญครานี้ของท่านดยุกนั้นเป็สิ่งท่าพให้ตระกูลอัลเบอริชอ้าปากค้างเริ่มจากมะเขือเทศสองเกวียนม้าใหญ่ถูกนำมาส่งให้ถึงหน้าบ้านแถมมาพร้อมกับพ่อครัวของภัตตาคารชื่อดังแห่งเมืองหลวงบอกได้เลยว่าแค่มีเงินก็ทำแบบนี้ไม่ได้
ทำไมถึงเป็มะเขือเทศ สมาชิกครอบครัวทั้งสามได้มองเคว้งคว้างในจิตใจจะว่าเคย่าชอบมะเขือเทศก็ดูจะไม่ใช่ ทว่าในเมื่อมีคนมอบให้และผู้ได้รับไม่บอกปัดทุกคนจึงตั้งหน้าตั้งตากินซุปมะเขือเทศทั้งเช้า กลางวัน เย็นเป็เพื่อนบุตรคนรอง
“ทำเช่นนี้จะดีหรือ?” หลังจากจบมื้ออาหารที่แสนน่าเบื่อไปแล้วเดนเสลฟจึงได้พบกับน้องชายตนเอง
“ดีแล้ว ให้นางถอนหมั้นข้าดีกว่า เป็เช่นนี้ย่อมดีต่อชื่อเสียงของนาง” แม้จะอ้อนวอนยังไงจีนก็เข้าใจผิดไปแล้วอย่างไรเสียเคย่าบุตรคนรองผู้นี้ก็เป้นตัวละครที่ต้องตายในอนาคต ไม่แน่ว่าการถอนหมั้นไปคงจะดีสำหรับเขาที่จะหนีไปต่างแดน เขายังไม่อยากพะว้าพะวงหลัง หญิงสาวที่ถูกคู่หมั้นหนีไปนั้นต้องเป็ที่ครหาของชาวบ้านแน่ๆ
“ถ้าเ้าว่าเช่นนั้นข้าจะไม่พูดอะไร” ผู้นำตระกูลยื่นซองจดหมายในนั้นคือจดหมายในนั้นมีตราประทับเพื่อบอกแก่น้องชาย เขาหันไปมองริมฝีปากที่บวมราวกับถูกอะไรสักอย่างกระแทก “ปากของเ้าจะต้องทายาด้วยหรือไม่?”
“ปล่อยไปเดี๋ยวก็หายเองขอรับ” แมวสีน้ำเงินอดลูบริมฝีปากบวมช้ำของตนเองไม่ได้นึกถึงคนป่าเถื่อนที่บดขยี้มันเสียจนบอบช้ำเขานึกสงสารสตรีที่จะมาเป็คู่ของคนบ้าพลังเช่นนั้น
ไม่สิ หน้าสวยขนาดนั้นเกมวายคงไม่ปล่อยเอาไว้ง่ายหรือจะควรสงสารสามีที่จะมาคู่ของดยุกบ้าบอนั่นดี มีเมียไฟแรงขนาดนั้นกลางคืนโดนซูบชีวิตตายแน่
“เกิดอะไรขึ้นหรือ?” นิ้วเรียวแตะต้องยังริมฝีปากบวมช้ำของผู้เป็น้องชายััอ่อนโยนที่แตะแ่เบาราวกับแมลงปอพาให้เคยะนึกซึ้งใจ ในความทรงจำของเคย่านั้นแม้จะไม่ได้มีเงินร่ำรวยดั่งคนอื่นทว่ามีครอบครัวที่อบอุ่นอย่างมาก
เคยะเป็เพียงเด็กกำพร้าที่เป็แฟนเช่าเพื่อส่งเสียตัวเอง เขาไม่เคยมีครอบครัวไม่เคยถูกโอบกอดแต่เคย่านั้นมีพี่ชายและน้องที่คอยเป็ห่วงเสมอแค่เป็หวัดทั้งหมดก็มากองรวมกันบนเตียงของเขา
ความรักคืออะไร? เขาเคยตอบจีนไปในวันนั้น ...แม้จะเป็เขาก็รู้ดีว่าความรักนั้นมีหลายรูปแบบ..อย่างเช่นความอ่อนโยนที่พาให้รู้สึกอบอุ่นหัวใจเช่นนี้
“ข้าไม่ทันระวังเลยเดินชนนะขอรับ”
“เดินชน? ที่ปาก?”
“ขอรับ”
“....”
“....”
ความเงียบโรยตัวอยู่ครุ่หนึ่งก่อนที่เดนสเลฟจะโบกมือ ไม่ว่าน้องชายจะตัดสินใจอย่างไรเขาย่อมสนับสนุน
“เ้าจะทำเช่นใดต่อไป?” ในเมื่อการยอมรับการถอนหมั้นตกลงด้วยดีเขาจึงหยิบจดหมายอีกฉบับขึ้นมา มันเป็ตราที่มีผู้เดียวในแผ่นเดียวที่ใช้ได้ ตราของจักรพรรดิ “มีคนฝากมาให้เ้า”
“ขอรับ?” เคยะทำตาโตเป็ไข่ห่านเมื่อเห็นตราบนจดหมายฉบับนั้น ตระกูลใหญ่ในเกมปาฎิหารแห่งรักนั้นมีไม่น้อยทว่าผู้ที่หาญกล้าที่สามารถใช้จดหมายสีม่วงและตราประทับที่เป็สายลมอันเป็สีของราชวงศ์มีผู้เดียว แม้เนื้อเื่จะบอกว่าจักรพรรดิ์เป็คนไม่เปิดเผยตัวตนมักจะทำงานผ่านคนสนิทมีเพียงไม่กี่ตระกูลที่เข้าเฝ้าและอัลเบอริชก็เป็หนึ่งในนั้น ตอนเล่นเกมครั้งแรกเคยะถึงกับสับสนเพราะตระกูลของนายเอกของเกมเป็แค่บารอนที่มียศศักดิ์ทว่าหลังจากความจริงของนักบุญเขาจึงได้รู้ความลับของตระกูล
ตระกูลอัลเบอริชเป็หนึ่งใน 4 ตระกูลใหญ่ของแผ่นดินที่ถือครองสมบัติของเทพเ้าเอาไว้ และนั่นคือที่มาของพลังของนักบุญ ผู้ถือครองสมบัติของเทพเ้านั้นมักจะถือครองเป็สมบัติประจำตระกูลเพียงแต่ของตระกูลอัลเบอริชนั้นเป็สิ่งที่พิเศษพวกเขาส่งมันผ่านสายเื โดยทุกรุ่นจะมีเด็กที่ได้รับสืบทอดสมบัติกำเนิดขึ้น พวกเขามีความสามารถในการมอง ‘ความจริง’ ของโลกใบนี้ทว่านายเอกคือความพิเศษ ทั้งที่ผู้นำตระกูลเดนสเลฟเป็ผู้ถือครองคุณสมบัติทว่าเมื่อพี่ชายคนรองเคย่านั้นถูกวางยาในงานเลี้ยงจนตาย อีเทอร์ผู้รักครอบครัวสุดหัวใจดึงดันจะหาตัวคนร้ายพลังใจอันมุ่งมั่นของเขาทำให้ได้รับพลังผ่านทางสายเื และกลายเป็ผู้พลังที่มีพลังมากในทุกรุ่นจนได้รับสมญานามว่านักบุญ
ตอนที่เล่นเกมโรซาเลียตื่นเต้นมากกับความลับนี้ตอนที่เฉลย และความยากอีกอย่างของเกมคือตอนเล่นหนุ่มรายล้อมนักบุญจะตายไปกี่คนก็ได้แต่นักบุญห้ามตายเพราะเมื่อนักบุญตายและใช้ไอเท็มชุบชีวิตพลังนั้นจะหายไป ...พลังนี้เมื่อผู้สืบทอดในรุ่นนั้นตายลงพลังจะถูกส่งต่อให้กับสายเืที่หลงเหลืออยู่เป็เกมวายที่เล่นยากเอาเื่
ตอนนี้เคย่าไม่ได้ตายพลังของอีเทอร์จะตื่นขึ้นเปล่านะ?
“เคย์?” เสียงเรียกของเดนเสลฟปลุกเคยะขึ้นจากความทรงจำของเกม ชายหนุ่มรีบหันมองจดหมายที่ถูกยื่นเขาหยิบมีดตัดซองจดหมายก่อนจะเปิดอ่านเนื้อใน มันเป็จดหมายเรียบง่าย
‘ยามสายันล่วงเลยปแล้วข้าได้แต่เฝ้าคิดว่าเ้าหลานตัวดีนั้นจะมีวิหกเคียงคู่เมื่อใด ...ทว่าก่อนที่ใกล้จะจากจรก็ได้พบว่าเ้าคนที่ไม่เคยสนใจใคร ..’
‘ขอเป็กำลังใจให้นะ’
“ท่านพี่...”
“ท่านก็เป็คนเช่นนี้”
“...”
“....”
เคยะอยากเขวี้ยงจดหมายทิ้งหากไม่ติดว่ามันราคาแพง นี่มันาาโลกไหนวะครับ เออลืมไปในโลกของเกมวายทุกคนล้วนแต่สนับสนุนความรักของชายชาย...
“ท่านพี่...ท่านพอเขียนจดหมายแนะนำให้ข้าได้หรือไม่?”
เคยะมองจดหมายนั้นด้วยอารมณ์เหมือนคนพยายามสู้ชีวิต แต่ชีวิตกลับต่อยสวนหมัดตรงเขา ....
“เ้า้าอะไร?”
“ข้าคิดว่าได้เวลาที่คุณชายรองเคย่าจะกลับสู่แวดวงสังคมบ้างแล้ว”
ประสบการณ์การเป็แฟนเช่าของเขาย่อมใช้กับเหล่าคุณหนูมากมายได้ ในเกมวายนี้ไม่ได้มีแต่ผู้ชายเสียหน่อย ตัวประกอบหญิงก็มีอีกมายและนั่นคืองานเลี้ยงน้ำชาของเขา!
**************************
เหมือนปลาได้น้ำคือคำกล่าวที่ไม่เกินจริงสำหรับสถานการณ์ของคุณชายคนรองของตระกูลอัลเบอริช เขาเป็คนเช่นนี้หรือ? ผู้คนต่างครุ่นคิดเมื่อมีดอกไม้สีน้ำเงินงดงามเปิดตัวท่ามกลางงานราตรี คุณชายที่เก็บตัวมานานกลับกลายเป็คนคุยสนุกเก่งกาจในการทำให้สตรีพึงพอใจ เขาช่างอ้อล้อมีลูกเล่นทำให้สาวน้อยใหญ่ตกหลุมไม่เว้นแต่ผู้มีคู่แล้ว
การยุ่งกับสตรีที่มีเ้าของแล้วมักจะนำความยุ่งยากมาทว่าในเกมวายนั้นแตกต่างออกไปมันเป็โลกที่เน้นไปทางผู้ชายตัวละครหญิงในเกมแทบไร้ตัวตนดังนั้นการยุ่งย่ามกับมาดามที่มีเ้าของแล้วไม่โทษหนักเท่ากับไปยุ่งย่ามกับบุรุษที่มีชายแอบชอบช่างเป็เซตติ้งที่บ้าบอทว่าถูกใจกับเคยะเป็อย่างมาก อย่างวันนี้เขากลับได้รับบัตรชมโอเปร่าหน้ากากมาจากมาดามที่มีสามีและลุกสามคนแล้ว เสียแต่มาดามที่ว่านั้นกลับไม่มาเสียทีทำเอาเคยะคิดนี่อาจเป็การจัดฉากเขาจึงนั่งรอคอยแขกผู้มาเยือนก่อนจะสถบในลำคอเมื่อเห็นแขกผู้นั้น
"เรามาคุยกันสักครั้งดีไหม?" ท่ามกลางโอเปร่าหน้ากากมีชายผู้หนึ่งมาหาเขา เคยะจดจำได้จากรูปร่างและน้ำเสียงใครจะลืมเลือนคนที่จะฆ่าเขากัน เสียงเพลงที่บรรเลงคลอพาให้ขนแขนลุกชันแต่ก็ต้องยิ้มสู้ "ข้าคิดว่านี่เป็ที่นั่งส่วนตัว.."
"ใช่ ...แต่ไม่มีที่ไหนที่ข้าไปไม่ได้"
หนอยไอ้พวกเอาเงินตบหน้าคนอื่น
"ที่มาดามแอนให้บัตรชมมาแต่ไม่มานี่ก็เป็แผนของท่านสินะ" เอ่ยเสียงเบาตาจับจ้องยังละครเวทีด้านล่าง เขาขยับตัวทว่าอีกฝ่ายกลับใช้สองแขนปิดทางหนีใบหน้าที่ใกล้ชิดบังคับให้เขาต้องมองยังมณีสีแดง มันราวกับเปลวเพลิงที่ลุกโชน
"มาทำข้อตกลงกันดีกว่า"
"ข้าคิดว่าพวกเราไม่มีอะไรต้องตกลงกัน "
"ไม่ว่ายังไงข้าก็ลืมเ้าไม่ได้ เ้าออกจะโดดเด่น ...ผิวสีน้ำผึ้ง" มือที่สวมใส่ถุงมือสีดำเชยใบหน้าเรียวขึ้นมาก่อนคลี่ยิ้มเ็า "เส้นผมสีน้ำเงิน และั์ตาที่เป็เอกลักษณ์ที่มีเฉพาะตระกูล"
มันคือการย้ำเตือนว่านักฆ่าได้เห็นพยานอย่างชัดเจนและไม่มีทางลืมเลือน
นิ้วเรียวลากไล้ไปตามพวงแก้มหัวใจของเคยะเต้นรัวจ้อมองใบหน้างดงามนั้นเคลื่อนเข้ามาจนััได้ถึงลมหายใจ เหมือนกับนักล่าที่กำลังล่าเหยื่อ ก่อนหน้านี้เขาอาศัยในโลกที่ปราศจากการฆ่าแกงอย่างไร้เหตุผล ไร้ยศฐานะอันใดเป็โลกที่ค่อนข้างสงบสุขดังนั้นการที่ถูกเหวี่ยงมาแบบนี้เขาได้แต่ต้องสู้ ถึงจะเป็เหยื่อแต่ก็ไม่ใช่เหยื่อที่ล่าได้ง่าย
"หึ" ปลายลิ้นของลูกชายคนที่สองของบารอนแลบลิ้นงับเบาๆที่นิ้วนั้น ั์ตาสวยหรี่ลงปล่อยให้แพขนตาทาบทับพวงแก้ม "ข้าไม่รู้เลยว่าท่านจะคลั่งรักเสียขนาดนี้ เสียแต่ผมชอบแต่อิสตรีไว้ท่านเป็สาวน้อยข้าจะปรนเปรอให้ถึงใจ”
"คิดว่าเ้าคงรู้อยู่แล้ว"
"หืม ...ท่านกำลังพูดอะไรนะ?" เคยะหัวเราะเขาเชยคางได้รูปนั้นเข้าไปชิดใกล้ "มองไปท่านดยุกก็น่ารักเหมือนอิสตรีถ้าท่านยอมอ้าขาให้อาจจะรับรักท่านก็ได้นะ"
"ถ้ามาเป็พวกเดียวกันจะละเว้นโทษตายให้" อีกฝ่ายไม่ตกหลุมพรางการยั่วโมโห ใบหน้างดงามนั้นเพียงแค่ขมวดคิ้วราวกับไม่ชอบใจ เพียงแค่ได้ยินข้อเสนอให้รอดตายเคยะยั้งตัวเองได้ทันก่อนที่จะไปเกาะแข้งเกาะขาอีกฝ่าย ดิลุคในเกมนั้นหลังจากถูกเปิดโปงก็แค่ถูกเนรเทศแถมยังได้กินดีอยู่ดีตามเดิม ในเกมไม่ได้ระบุตัวตนของเขาว่าเป็ฝั่งดีหรือฝั่งเลวการที่จะไปเชื่อคนแบบนี้คงจะไม่ได้
"เอ๋ แค่ไม่รับรักนี่มีโทษตายเลยหรือขอรับ?"
"ใช่..." ดยุกสีเืหรี่ั์ตาเขาปล่อยเหยื่อออกจากการกักขัง "ถ้าไม่อยู่ในสายตาจะดับลมหายใจนั้นซะ"
ไอ้เผด็จการ!!!!
“หึ ...อยู่ในสายตานี่้าให้ข้าไปเป็คนรับใช้ของท่าน พ่อบ้านหรือว่า” ปลายนิ้วของชายสีครามแตะลงพวงแก้มนุ่มของดยุกตรงหน้าอดไม่ได้ที่จะหยอกเย้ากับใบหน้าแสนสวย “หรือว่าคนรัก...”
“เช่นนั้นข้าจะรับเ้าในฐานะคู่แต่งงานเอง”
สิ่งนั้นราวกับการกักขังชั่วชีวิต...
“หึ ...เป็คนรักกับคนที่จูบไม่เป็สับปะรด ข้าไม่อยากลิ้มรสบอระเพ็ดที่พาให้รู้สึกเหมือนกินหนามหรอกนะ” คำหยอกเย้านั้นพาให้คนถูกปรามาสขมวดคิ้ว เคยะรู้ดีว่ายุคสมัยนี้ผู้เป็สามีจะมีภรรยากี่คนก็ได้ยิ่งเป็ตำแหน่งดยุกเขาสามารถให้บุตรบารอนเป็แค่เมียเก็บรอแต่งกับผู้มีฐานะเสมอกันเป็ภรรยาหลวงได้
“เช่นนั้น...ข้าจะแก้มือแล้วกัน”
จูบที่ทาบทับลงมาท่ามกลางเสียงของโอเปร่านั้นนุ่มนวลราวกับปุบฝ้าย ปลายลิ้นแทรกสอดความหอมหวานมันเป็จูบที่ละเลียดราวกับเสียดายที่จะละจากในยามที่มีเพียงแสงจากเวทีพวกเขาจูบซ้ำไปซ้ำมา
ดูเหมือนคนบ้าพลังก็จูบนุ่มนวลเป็...แต่ยังไงก็เป็แค่ไอ้มะเขือเทสที่น่าขยี้ให้เละอยู่ดี
****************************
205
