ตำนานผู้วิเศษ

เซี่ยซีหานฟาดตวัดขวานใหญ่จากล่างขึ้นบน เห็นเป็นคล้ายเส้นตัดสีทมิฬ ซึ่งเป็นสีของขวานใหญ่ในมือเซี่ยซีหาน

"อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาก" เสียงติงกังแผดดัง ช่วงอกของเขาถูกขวานฟันตัดเป็นทางยาว หากร่างกายเขาไม่แกร่งพอ หรือในมือของเซี่ยซีหานเป็นศาสตราที่ดีกว่านี้สักหน่อย ไม่ใช่ของที่สร้างจากพลังวิเศษของตัวเองอย่างเร่งรีบ ร่างของติงกังจะต้องขาดเป็นสองและเขาจะต้องตายในทันที

สถานการณ์ของเซี่ยซีหานคล้ายจะได้เปรียบ แต่...

"ไอ้พวกบัดซบไม่ได้เรื่อง" สองมือของนักบวชนอกรีตปรากฏวงเวทย์ มันดูดร่างของทั้งสองที่คล้ายสิ้นสภาพเข้าไป ชายคนหนึ่งคล้ายถูกไฟครอบจนคล้ายใกล้จะไม่ได้สติ เขาดีดดิ้นและทรมานจากเปลวไฟ ส่วนอีกคนถูกฟันจนเห็นกระดูกและลำไส้ทะลักปรากฏ แผ่นหลังมีไฟลุกท่วมเล็กน้อย

ต้าซินนักบวชนอกรีต หยิบเหรียญทองรูปชายถือถ้วยที่แสนมั่งคั่งยัดใส่ปากทั้งสอง และเขาก็พูดว่า "กลืนมันลงไปซะ ถ้าไม่อยากจะตาย" ด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว

...

'ทำไมรู้สึกไม่ดีเลยจริงๆ' เซี่ยซีหานพูดกับตัวเองในขณะที่เขาได้รับชัยชนะ

...

และในขณะเดียวกัน

!!!ตู้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

เสียงระเบิดดังไกล จากนั้นที่ซากประหลักหักพัง ควันโขมง และชายคนหนึ่งเดินมาพร้อมมือที่จิกศีรษะของใครบางคน ที่ทั้งศีรษะชุ่มไปด้วยเลือด

"ไอ้หนูหากไม่อยากตาย หรืออยากเห็นสหายของเจ้าตายอย่างอนาถ ส่งสัญลักษณ์มาให้ข้าซะดีๆ" ติงฉีเดินมาพร้อมร่างที่เต็มไปด้วยร่องรอยของบาดแผล แต่สุดท้ายผู้ชนะก็คือเขานักรบที่ขยายศักยภาพของตัวเองด้วยพลังของผู้วิเศษได้

"หนีไป... หนีไป..." ร่างเซี่ยซีหานสั่นสะท้าน ในเวลาแบบนี้ถางเทียนเจี๋ยชายหนุ่มที่เขาพึ่งรู้จักได้ไม่นาน แต่ก็ผูกพันกันราวกับเป็นพี่น้องจริงๆ ถางเทียนเจี๋ยเขาบอกให้เซี่ยซีหานหนีไป

และพร้อมกันนั้น ในใจของเซี่ยซีหาน เสียงของเขาแผดดัง เขาตะโกนกับตัวเองว่า ข้าต้องหนี ข้าต้องหนีไปจากที่นี่

แต่ไม่รู้ทำไมแม้ในใจของเซี่ยซีหานจะกู่ร้องเช่นนี้ แต่สองมือเขากับจับขวานใหญ่ในมือแน่นขึ้น แน่นขึ้นเรื่อยๆ

พร้อมกับครู่หนึ่ง... ที่ราวกับเสี้ยววินาทีสั้นๆ ... เซี่ยซีหานเห็นแผ่นหลังของชายคนหนึ่ง ที่สวมเกราะรบที่คุ้นเคย ภาพเบื้องหน้าชายคนนี้คือมหากองทัพ ที่ราวกับว่าได้รวมมหาเทพปีศาจร้ายทั้งมวล กรีธาทัพมาถล่มโลกใบนี้ในคราวเดียว มันยิ่งใหญ่

แต่ชายที่มือหนึ่งจับดาบที่ดูคลังและโบราณ กับอีกมือที่จับคทาไม้ประหลาดที่ยอดปลายกับปรากฏเป็นใบดาบแสงขนาดใหญ่

ร่างชายคนนี้ชุ่มไปด้วยเลือด

เขาพูดเพียงอย่างเดียว พูดซ้ำๆ

"ข้าจะไม่มีวันหนี ไม่มีวันหนีเด็ดขาด"

...

ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ

เสียงหัวใจของเซี่ยซีหานเต้นดัง สองขาของเขารู้สึกว่าตัวเขาสามารถเหยียบย่ำได้ทั้งโลก ร่างของเขาสั่นระริก เขาไม่รู้ว่านิมิตที่ตัวเองรับรู้คืออะไร

แต่ความรู้สึกที่ได้จากภาพที่ปรากฏเพียงเสี้ยววินาทีในห้วงจิต ทำให้เขารู้สึกว่า ถ้าเขาหันหลังแม้แต่นิดเดียว โลกทั้งใบของเขาจะถล่มลงมา

หัวใจของเขาจะแตกร้าวและสลายไป โดยตัวเขาจะเสียใจไปตลอดชีวิตกับสิ่งที่กระทำ มันจะเป็นความทรมานที่ยิ่งกว่าตาย

'บัดซบ! ความรู้สึกนี้คืออะไร' เซี่ยซีหานชายที่ขี้ขลาดเขาแผดเสียง ถามหัวใจของตัวเอง แต่มันกลับไร้คำตอบ ก่อนเขาจะมองจ้องไปทางถางเทียนเจี๋ยพี่ชายต่างโลก

เป็นอีกครั้งที่ชายขี้ขลาดเช่นเขาต้องตัดสินใจ

และเขาก็เลือก...

"!!!แมร่งเอ๋ย..." เสียงของเซี่ยซีหานแผดดัง พร้อมขาที่ก้าวเร็วไปข้างหน้า

ถางเทียนเจี๋ยมองภาพที่เกิดขึ้น เขายิ้มและได้แต่พูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา "ไอ้... ไอ้เจ้าเด็กโง่"

ในไม่กี่อึดใจที่ก้าวเท้าไป สายตาเซี่ยซีหานสำรวจเร็ว แม้ขาของเขาจะก้าวไปข้างหน้า เพราะความรู้สึกในใจที่บีบรัด แต่เขาก็ไม่ต้องการที่จะตาย เขารู้ว่าตัวเองสู้ติงฉีไม่ได้แน่ๆ ถ้าเขาพุ่งตัวเขาไปสู้แบบนี้ สุดท้ายคนที่ตายจะต้องเป็นเขา ถ้าเขาอยากจะช่วยถางเทียนเจี๋ยและตัวเองต้องการรอด เขาต้องไม่ทำอะไรโง่

"!!!ไปซะ ท่านต้องรู้ว่าตัวท่านทำอะไรได้" เซี่ยซีหานแผดเสียงพร้อมเหวี่ยงร่างเคอซวนจากรากไม้ที่แผ่นหลังไปทิศทางหนึ่งที่ห่างจากระยะต่อสู้ เขาทำทำไม? หรือนี่คือการดิ้นรนเล็กๆ

จังหวะการวิ่งของเซี่ยซีหานไม่มีการลดความเร็ว แต่ก่อนที่จะถึงระยะที่ติงฉียืนอยู่ เซี่ยซีหานกระโดดไปห่างจากด้านหน้าตัวของติงฉีราวสิบถึงสิบห้าก้าว จากนั้นมือของเขาราวกับเป็นผลึกน้ำแข็ง เซี่ยซีหานต่อยหมัดนี้ลงพื้น พลังโอน่าอันบริสุทธิ์หลั่งไหลออกจากร่างเซี่ยซีหานราวเขื่อนแตก โลกรอบด้านกินรัศมีหลายร้อยเมตร เกิดกำแพงน้ำแข็งขนาดมหึมามากมายปรากฏเป็นชั้นวงล้อมรอบตัวเซี่ยซีหานและติงฉีเป็นชั้นๆ จากนั้น

ติงฉีงงงัน เขาไม่รู้ว่าเซี่ยซีหานทำแบบนี้เพราะอะไร หรือเพราะเขามีอุบายซ่อนเร้น

ติงฉีไม่ประมาท เพียงแต่ว่าด้วยศักยภาพของเขาในตอนนี้ เขาไม่กลัวเซี่ยซีหาน

"เจ้าอยากให้สหายของเจ้าตาย" ติงฉีจับร่างของถางเทียนเจี๋ยมาด้านหน้า เขาทำเหมือนจะบีบศีรษะของถางเทียนเจี๋ยให้แตกออกในครั้งเดียว

และในเวลาเดียวกัน ทั้งร่างของเซี่ยซีหานและกำแพงผลึกน้ำแข็งใสที่ราวกับเป็นกระจกนั้น "ยาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาก" เซี่ยซีหานแผดเสียงพร้อมระเบิดพลังโอน่าของตัวเองทั้งหมดในครั้งเดียว ร่างของเซี่ยซีหานและผลึกน้ำแข็งสว่างจ้า

ในเขตแดนสายหมอกสีขาว โลกที่ถูกพลังของรูปปั้นนางเงือกขาวผนึกไว้ แสงสว่างวาบที่จ้าจนย้อมโลกทั้งหมดของบริเวณนี้เป็นแสงสีขาวได้ในพริบตา ดวงตาของทุกคนจำต้องพร่าเลือนทั้งหมด

โดยเฉพาะติงฉี ที่ถูกแสงสะท้อนเข้มข้นกว่าจุดอื่นๆ จากร่างของเซี่ยซีหานและการสะท้อนของกำแพงน้ำแข็ง สมองของเขามึนงง โดยทั่วไปติงฉีควรจะมีสติมากกว่านี้

เขาควรฆ่าถางเทียนเจี๋ยและรีบสังหารเซี่ยซีหาน ก่อนที่เซี่ยซีหานจะใช้พลังวิเศษของตัวเองทำอะไรเช่นนี้ได้

แต่ปัญหาของติงฉี ซึ่งเป็นสิ่งที่ตัวติงฉีไม่คาดคิด เพราะเขาไม่รู้สึกถึงผลกระทบของมัน หรือนี่อาจจะเป็นโชคดีของเซี่ยซีหาน หรือเพราะความยอดเยี่ยมของเคอซวนผู้วิเศษผู้มากประสบการณ์

พลังวิเศษเล็กๆ ที่ดูคล้ายไม่มีอะไรในตอนแรก แต่คำสาป 'จิตใจด้านลบ' ของเคอซวน ที่ใช้ใส่ติงฉีในตอนแรกตั้งแต่พบหน้ากันนั้น ทำให้ความคิดและการตัดสินใจของติงฉี ไม่ละเอียดและรอบคอบดังปกติ

นั่นทำให้เขามีช่องโหว่ และนั่นก็เป็นโอกาสของเซี่ยซีหาน

ขวานใหญ่ของเซี่ยซีหานที่จับแน่ และร่างที่พุ่งเร็วราวกระสุน เซี่ยซีหานตวัดขวานด้วยแรงสุดชีวิตของตัวเอง และพลังปราณที่เกิดจากเคล็ดวิชากายอมตะ

การโจมตีนี้แม้จะยอดเยี่ยม เพียงแต่ว่าศักยภาพของนักรบเจ็ดดาบ ไม่ใช่สิ่งที่เซี่ยซีหานหยั่งคาดได้ ติงฉีแสยะยิ้ม แม้ดวงตาเขาจะมองไม่เห็น แต่เขายังสัมผัสได้ว่าเซี่ยซีหานอยู่ตรงไหน

และเขาเร็วกว่าเซี่ยซีหานมาก หมัดกล้ามของเขาปูดนูน เขาไม่จำเป็นต้องใช้พลังทั้งหมด หมัดหนักๆ ของเขา อันเขาใส่เซี่ยซีหานจากมุมอับ มันโดนเข้าลำตัวของเซี่ยซีหาน เพียงแต่...

ติงฉีตกตะลึง เขาพบว่าอยู่ๆ มีพลังย้อนกลับอย่างทบเท่าทวี พุ่งเข้าหาตัวของเขาอย่างรวดเร็ว

เซี่ยซีหานแสยะยิ้ม การโจมตีย้อนกลับนี้เกิดจาก 'ผ้าคลุมแห่งการโต้กลับ' ที่เขาได้มาจากปิ๋งเสิ่งผู้วิเศษแห่งความหนาวเหน็บที่ตายไปแล้ว แสงและน้ำแข็งที่เขาแสดงในตอนแรกเป็นเพียงแค่ตัวหลอกที่ต้องการปกปิดผ้าคลุมนี้ไม่เห็นเป็นที่สังเกตุมากที่สุด และมันก็ได้ผล

อั๊กอ้วก ติงฉีกระอักเลือด เขาจุก จุกอย่างถึงที่สุดด้วยพลังของตัวเอง และนั่นทำให้เขาอยู่ในสภาวะชะงักงันอย่างสมบูรณ์ชั่วคราว

ดวงตาของเซี่ยซีหานปรากฏแรงปรารถนาแห่งการสังหาร

!ฉวบ

ขวานใหญ่ของเซี่ยตัดมือของติงฉี ความเจ็บปวดที่แล่นเร็ว ทำให้สมองติงฉีทำงาน หมัดที่เร็วราวกระสุนพุ่งมาทางร่างเซี่ยซีหาน ติงฉีฝืนความเจ็บปวดและจุกเสียดของตัวเองเขาตอบโต้กลับ

แต่ด้วยประสาทรับรู้ของเซี่ยซีหานที่คล้ายตื่นตัวถึงขีดสุดในศักยภาพร่างกายในตอนนี้ แม้หมัดนี่จะเร็วมาก

แต่เซี่ยซีหานก็เบี่ยงตัวหลบได้ เซี่ยซีหานยกขวานใหญ่ขึ้น ก่อนที่ตั้งใจจะสับขาติงฉีให้ขาด ขวานใหญ่สับเข้าไปที่ข้อเข่าของติงฉี ที่ตอนนี้ทั้งร่างเต็มไปด้วยพลังปราณคุ้มกายและการกระตุ้นพลังวิเศษ ทำให้ร่างกายของเขาติงฉีแกร่งมากราวกับเป็นมนุษย์โลหะ แต่ถึงอย่างนั้นขวานของเซี่ยซีหานที่คล้ายเต็มไปด้วยจิตแห่งนักรบเคลือบอยู่ มันก็แหลมคมมากพอที่จะฟันเข้าเนื้ออย่างไม่น่าเชื่อ

!ฉวบ

เสียงขวานใหญ่แหวกอากาศ มันสับเข้าเนื้อติงฉีลึกถึงกระดูกและตัดเส้นเอ็นขาด

แต่มันไม่อาจจะตัดขาของติงฉีขาดได้อย่างสมบูรณ์

เสียงติงฉีแผดดังด้วยความเจ็บปวด พร้อมการเอี้ยวตัวและเอาขาอีกข้างถีบเข้าร่างของเซี่ยซีหานอย่างรวดเร็วไปอีกทาง

!ตูม ร่างของเซี่ยซีหานปลิว

แต่ร่างที่ปลิวนี้กับเป็นทิศทางที่ดี

มันเป็นทิศทางที่ร่างที่สิ้นแรงของถางเทียนเจี๋ยกองอยู่

เซี่ยซีหานกล้ำกลืนความเจ็บปวดเอื้อมมือคว้าจับร่างของถางเทียนเจี๋ย และพุ่งไปกับแรงเตะอัดนั้นอย่างรวดเร็ว เขาดึงร่างถางเทียนเจี๋ยมากอดไว้ และรับแรงกระแทกจากทุกสิ่งอย่างแทนถางเทียนเจี๋ยที่ตอนนี้หมดสติไปแล้ว

"อ้ววววววววววววววก" เซี่ยซีหานอ้วกออกมาเป็นเลือด ก่อนจะไอต่อเนื่อง แต่เขาไม่มีเวลาสนใจตัวเอง พลังที่เหลืออันน้อยนิดของเขาสร้างรากไม้งอกจากแผ่นหลังของตัวเอง โยนร่างของถางเทียนเจี๋ยไปทางเคอซวน

ติงฉีตอนนี้อยู่ในสภาพไม่อาจจะขยับร่างกายได้ชั่วคราว

แต่...