บทที่ 1
สายฝนที่เทกระหน่ำลงมาดังฟ้าพิโรธ ในค่ำคืนนี้ไม่อาจทำให้พลอยลลินณ์นอนหลับได้อย่างสบายใจเลยเธอเดินกระสับกระส่ายไปมาและเฝ้ามองแต่ประตูหน้าบ้านอยู่ก็หลายครั้งแต่ทว่าก็ไร่ซึ่งวี่แววของผู้เป็สามีจะกลับมา มันยิ่งทำให้เธอร้อนรนและไม่สบายใจ เพราะเป็กังวลและเป็ห่วงกลัวว่าจะเกิดเื่อะไรขึ้นกับเขา
“โทรไปทำไมไม่รับสายนะ”บ่นกับหน้าจอโทรศัพท์มือถือ แม้อยากโทรหาเขาอีกใจจะขาดแต่ทว่าก็โทรไม่ได้เพราะเธอรู้ดีว่าต่อให้โทรไปเป็พันกว่าสายหากเขาไม่คิดจะรับมันก็เปล่าประโยชน์
“ยังไม่นอนอีกเหรอลิน”คุณรัญญาถามลูกสะใภ้เมื่อเดินลงมาที่ชั้นล่างของตัวบ้านและได้เห็นว่าพลอยลลินณ์ยังไม่เข้านอน
“ลินนอนไม่หลับหรอกค่ะทิตย์ยังไม่กลับมาเลยไม่รู้เป็อะไรหรือเปล่า”ตอบผู้เป็มารดาของสามีออกไปเสียงสั่น
“เดี๋ยวเขาก็กลับมาเองแหละอย่าคิดมากแม่ว่าลินไปพักผ่อนเถอะนะเขาไม่เป็อะไรหรอก” บอกเ้าหล่อน ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะรู้สึกเห็นใจและสงสารลูกสะใภ้ แต่นางก็ทำอะไรมากไม่ได้เนื่องจากชีวิตคู่มันเป็เื่ของคนสองคนที่ต้องคุยกันให้เข้าใจนางก็พูดได้แค่ตักเตือนและให้คำปรึกษาเท่านั้น ส่วนตัวของอาทิตย์จะรับฟังหรือไม่ นางไม่อาจไปบังคับเขาได้
“นั่นไงพูดถึงก็กลับมาพอดีเลย”เอ่ยขึ้นให้พลอยลลินณ์ได้ยินเมื่อเห็นเธอกำลังเดินหน้าหงอนจะขึ้นไปบนชั้นสองของบ้าน
“อ้าวนี่ยังไม่นอนอีกเหรอ”อาทิตย์ถามผู้เป็ภรรยาเสียงขุ่นเมื่อเดินเข้ามาภายในบ้าน และได้เห็นว่าพลอยลลินณ์ยังคงรอเขาอยู่
“ลินรอคุณค่ะ”
“จะรอทำไมหากถึงเวลากลับแล้วยังไม่กลับก็แปลว่าติดธุระอยู่นี่ถ้ากลับมาตอนเช้าจะไม่อยู่รอถึงเช้าเลยเหรอ” ถามเ้าหล่อนออกไปอย่างมีน้ำโห
“ก็แล้วทำไมคุณไม่รับสายลินละคะลินโทรหาคุณตั้งหลายรอบ”
“เื่นี้ก็เหมือนกันผมเคยบอกคุณหลายครั้งแล้วนะลิน จะโทรจิกโทรตามอะไรนักหนารู้ไหมว่ามันน่าเบื่อน่ารำคาญโทรไปแค่ครั้งสองครั้งไม่รับสายก็น่าจะรู้แล้วไหมว่ายุ่งอยู่และไม่สะดวกรับหากผมว่างผมจะโทรกลับมาเองแหละ”
“แต่คุณก็ไม่เคยโทรมา”
“น่ารำคาญ”ว่าออกไปอย่างไม่ชอบใจ
“ตาทิตย์”คุณรัญญาปรามผู้เป็บุตรชายออกไปเสียงดุหลังจากได้ยินคำพูดของเขาที่มีต่อภรรยาของตน
“ลินขึ้นไปนอนพักก่อนไปเดี๋ยวแม่ขอคุยกับตาทิตย์หน่อย” บอกกับลูกสะใภ้ ก่อนจะจับจูงมือของผู้เป็บุตรชายให้เดินตามตนไปที่ห้องรับแขกของบ้าน
“มีอะไรครับแม่”
“จะพูดจะจาอะไรหัดรู้จักรักษาน้ำใจกันบ้างนะที่ลินเขาทำไปทั้งหมดก็เพราะว่าเขาเป็ห่วงแก หากเขาไม่รักไม่ห่วงแกเขาจะไม่ทำแบบนี้เลย”
“แต่มันน่ารำคาญนี่ครับแม่อะไรก็ไม่รู้โทรจิกอยู่ได้”
“ตอนนี้แกว่าน่ารำคาญสักวันเถอะ วันที่เขาไม่สนใจแกแล้ว แกอย่ามาบ่นเสียดายวันเวลาที่ผ่านมาก็แล้วกัน”ว่าออกไปอย่างเตือนสติ ก่อนจะเดินออกมาจากห้องนั่งเล่น ขณะที่อาทิตย์ก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่ายพร้อมกับคิดเข้าข้างตัวเองว่าวันนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นกับเขาแน่นอน
“นั่นคุณจะเก็บกระเป๋าไปไหน”อาทิตย์เอ่ยถามผู้เป็ภรรยาด้วยน้ำเสียงโกรธจัดเมื่อเห็นเธอเก็บกระเป๋าเดินทางเตรียมออกจากบ้าน
“ไปให้พ้นๆ จากคุณไงคะ คุณจะได้ไม่รำคาญ” ตอบเขาด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
“อย่ามาประชดผมนะลินมีอะไรมาคุยกันดี ๆ ไม่ใช่เอะอะหอบกระเป๋าหนีกลับบ้าน”
“ลินไม่ได้จะหนีกลับบ้านค่ะ”
“ไม่ได้หนีกลับบ้านแล้วจะไปไหน ไปกับไอ้ผู้ชายหน้าไหน” ถามออกไปอย่างนึกเคืองหลังจากได้ยินคำพูดของเ้าหล่อน
“ลินไม่ส่ำส่อนเหมือนคุณหรอกค่ะไม่ต้องห่วง”
“พลอยลลินณ์”ตวาดกร้าวเสียงดังอย่างนึกโกรธหลังจากได้ยินคำพูดของเ้าหล่อน ก่อนจะเดินไปแย่งกระเป๋าเดินทางมาจากเธอและรื้อเสื้อผ้าที่เธอพับใส่กระเป๋าไปใส่ไว้ในตู้เสื้อผ้าตามเดิม
“ทิตย์หยุดเดี๋ยวนี้นะคะเอากระเป๋าลินคืนมา”
พลอยลลินณ์พยายามแย่งกระเป๋าเดินทางของตัวเองคืนมาจากผู้เป็สามีแต่ทว่าก็ไม่สำเร็จก่อนที่เธอจะถูกเขารวบตัวเอาไว้ และอุ้มเธอตรงไปยังเตียงนุ่ม
“นี่คุณจะทำอะไรปล่อยลินเดี๋ยวนี้นะ”
“ทำไมจะหวงไว้ให้ชู้รักหรือไงถึงไม่ให้สามีอย่างผมแตะต้อง”
“มีเหตุผลได้ไหมคะทิตย์ลินเก็บกระเป๋าเดินทางลินจะไปอบรมที่เชียงใหม่ค่ะ”บอกเหตุผลในการเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าของเธอให้เขาได้ฟัง
“ไปกับใคร”ถามออกไปเสียงเข้ม
“ไปกับน้องนิ่มและก็ผอ.ค่ะ”
“เอาโทรศัพท์คุณมาผมจะโทรไปถามผอ. ของคุณว่าไปด้วยกันจริงไหม” บอกพร้อมกับพยายามควานหาโทรศัพท์ของผู้เป็ภรรยา
“อย่ามาก้าวก่ายเื่งานของลินนะคะทิตย์”
“ผมไม่ก้าวก่ายก็ได้แต่ผมไม่ให้คุณไป”
“นี่มันจะมากไปแล้วนะคะลินไปทำงานนะคะไม่ได้ไปเที่ยวเล่น” บอกออกไปอย่างนึกโกรธเมื่อได้เห็นเค้าลางความงี่เง่าของผู้เป็สามี
“ได้งั้นก็เชิญเลยอยากไปไหนก็ไปไปแล้วไม่ต้องกลับมาเลยนะ ไปเลย”
“.....”ไม่มีคำพูดใด ๆ ตอบโต้กลับมาจากพลอยลลินณ์ เธอลุกออกจากเตียงกว้างและไปเก็บเสื้อใส่กระเป๋าเดินทางเมื่ออาทิตย์ปล่อยเธอให้เป็อิสระ
ทั้งที่เธอพยายามใจเย็นแล้วแต่มันก็เหมือนไม่มีอะไรดีขึ้นมาเลย เธอจึงตัดสินใจลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากห้องและกลับไปนอนที่บ้านของตนเองเพื่อเตรียมตัวสำหรับการเดินทางในวันรุ่งขึ้น
ภาพของผู้เป็บุตรสาวหอบหิ้วกระเป๋าเดินทางกลับบ้านในยามวิกาลและไร้ซึ้งผู้เป็สามีของเธอติดตามมาด้วยสร้างความรู้สึกไม่พอใจให้กับคุณอดุลย์เป็อย่างมากแต่ท่านก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรพลอยลลินณ์เพราะคิดว่าการที่เธอทำแบบนี้นั้นเธอคงคิดและตัดสินใจมาเป็อย่างดีแล้ว
“ยังไม่นอนเหรอคะพ่อ”หญิงสาวเอ่ยทักทายผู้เป็บิดาเมื่อเปิดประตูเข้ามาในบ้านและได้เห็นท่านยืนมองเธออยู่
“กำลังจะเข้านอนแล้วเราล่ะเป็อะไรถึงได้หอบกระเป๋ากลับมาบ้านซะกลางดึก”
“พรุ่งนี้ลินจะเดินทางไปอบรมที่เชียงใหม่ค่ะแต่ทิตย์เขาไม่เข้าใจ เราก็เลยมีปัญหากันนิดหน่อย ลินเลยตัดสินใจกลับมานอนพักที่บ้านเพราะี้เีทะเลาะกับเขา” ตอบผู้เป็บิดาออกไปตามความเป็จริงเพราะเธอก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องปิดบังท่าน
“ลินยังมีความสุขดีอยู่หรือเปล่าในชีวิตคู่”
พลอยลลินณ์หันกลับมามองหน้าผู้เป็บิดาทันทีหลังจากได้ยินคำถามของท่านและเธอก็ไม่รู้จะตอบท่านยังไงดีว่าเธอมีความสุขหรือว่าทุกข์หากจะบอกว่าสุขมันก็สุขอยู่หากจะบอกว่าทุกข์มันก็ทุกข์มากเหลือเกินที่ต้องคอยอยู่กับความเป็กังวล เป็ห่วงเพราะตอนนี้เธอเริ่มรับรู้ได้ว่าสามีเปลี่ยนไปเพียงแต่เธอยังจับไม่ได้คาหนังคาเขาเท่านั้นว่าผู้เป็สามีแอบมีเมียน้อย
“ลินก็ตอบไม่ถูกเหมือนกันค่ะพ่อว่ามันสุขหรือมันทุกข์” ตอบผู้เป็บิดาออกไปเสียงเศร้า
“แล้วลินไปอบรมกี่วัน”
“สามวันค่ะวันศุกร์ลินก็กลับมาแล้ว”
“งั้นวันศุกร์ลินก็ไปทานข้าวกับปู่ได้สิใช่ไหมชวนทิตย์เขามาด้วย หากเขาไม่มาก็ไม่ต้องไปบังคับเขานะพ่อไม่ว่าแต่ลินไม่มาไม่ได้เข้าใจไหม” บอกผู้เป็บุตรสาวออกไปเสียงเรียบ
“ค่ะพ่อ”ตอบรับคำของผู้เป็บิดา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือของตนออกมาดูหลังจากได้ยินเสียงเรียกเข้า
“ตาทิตย์ล่ะสิ”
“ค่ะ”ตอบผู้เป็บิดาก่อนจะกดตัดสายของผู้เป็สามีทิ้งและปิดเครื่องเพราะเธอรู้ดีว่าหากรับสายก็รังแต่จะทะเลาะกันเปล่า ๆเธอจึงเลือกที่จะไม่คุยกับเขา
แต่ทว่าอาทิตย์ก็ไม่ได้ละความพยายามในเมื่อพลอยลลินณ์กดตัดสายเขาทิ้ง เขาก็โทรเข้าโทรศัพท์บ้านของเธอเพราะรู้ดีว่าอย่างน้อยก็ต้องมีคนรับ แล้วทีนี้ก็จะได้รู้กันว่าตกลงเธอกลับบ้านจริงๆ หรือไปไหนกันแน่
“สวัสดีครับบ้านภักดีภูมิเมธี”คุณอดุลย์ตอบรับปลายสาย แม้จะรู้ดีว่าเป็ใครโทรเข้ามาแต่ท่านก็ต้องแสร้งทำเป็ไม่รู้
“สวัสดีครับคุณพ่อนี่ผมทิตย์นะครับ เอ่อ...พอดีเมื่อกี้ผมโทรหาลินแล้วลินไม่รับสายครับ พอโทรไปอีกรอบก็ปิดเครื่องแไม่ทราบว่าลินกลับไปถึงบ้านหรือยังครับ”
“ถึงแล้วล่ะเมื่อกี้ลินเขาก็คุยกับพ่ออยู่ แล้วที่ลินเขาไม่ได้รับสายเราโทรศัพท์ลินแบตหมดตอนนี้เขาก็ขึ้นห้องไปนอนแล้วล่ะ เห็นว่าพรุ่งนี้เดินทางไปอบรมแต่เช้าเอาไว้พรุ่งนี้ทิตย์ค่อยโทรหาลินแล้วกันนะ”
“ครับงั้นฝากบอกลินด้วยนะครับว่าพรุ่งนี้ผมจะไปรับลินไปส่งที่สนามบิน”
“ได้สิมากินข้าวเช้าด้วยกันเลยไหม”
“ครับขอบคุณครับคุณพ่อ”
คุณอดุลย์ได้แต่ถอนหายใจหลังวางสายจากลูกเขยก่อนจะมองไปบนชั้นสองของบ้าน ท่านไม่รู้เลยว่าหากพลอยลลินณ์เห็นอาทิตย์เดินควงไปกับผู้หญิงคนอื่นแบบหวานชื่นเหมือนที่ท่านเห็นแล้วเธอจะรู้สึกอย่างไรและท่านก็ได้แต่ภาวนาขอให้อาทิตย์กลับตัวกลับใจและหันมาซื่อสัตย์กับบุตรสาวของตนเพียงคนเดียว
3K
