ตอนที่ 6
เติบใหญ่
“ท่านน้าัข้าทำถูกหรือไม่”ไป๋จูเหวินถามพลางนำสมุนไพรแห่งป่าวัฒนะออกมาจากดินสมุนไพรแปลกพิสดารย่อมมีวิธีเก็บเกี่ยวที่พิสดาร ยามนี้ัธรณีสั่งสอนไป๋จูเหวินให้ดูแลรักษาสมุนไพรในป่าของมันอย่างดีจนมันสามารถเก็บเกี่ยวและปลูกสมุนไพรหายากเหล่านี้ได้ทุกประเภท
“เ้าเรียนรู้ได้ไวมากจูเอ๋อ”ัธรณียิ้มพลางลูบหัวจูเอ๋ออย่างเอ็นดูมันไม่ได้ชมตามมารยาท แต่มันชมจูเอ๋อจากใจจริงนอกจากความสามารถทำให้อสูรหลงใหลในตัวเองได้อย่างไม่ยากเย็นจูเอ๋อยังมีมันสมองที่มนุษย์ทั่วไปคงไม่อาจทำได้เช่นเขาไม่ทราบเพราะสมุนไพรหรืออะไรที่พวกตนให้กินสมัยก่อนหรือไม่แต่บัดนี้จูเอ๋อเรียนรู้เื่ราวต่างๆจากพวกมันได้รวดเร็วยิ่งนักหากเปรียบเทียบความรู้ที่พวกมันสอนเหมือนเหยือกน้ำ ก็ไม่ต่างจากเทมันลงไปในทะเลทรายทันทีที่เทลงไปมันก็จะซึมซับหายไปและพร้อมจะรับน้ำเหยือกใหม่ได้ในทันที
“ท่านน้าัท่านน้าราชสีห์บอกให้ข้าเอาสมุนไพรติดตัวไปหาเขาทีู่เาดำด้วย”ไป๋จูเหวินว่าพลางหยิบสมุนไพรที่เขา้าออกมา
“อืมได้สิ”ไม่มีสิ่งใดที่มันจะมอบให้แก่จูเอ๋อไม่ได้อยู่แล้วัธรณีจึงพยักหน้าอย่างแช่มช้า ราชสีห์เพลิงคงเอาสมุนไพรพวกนี้ไปหลอมในเพลิงลาวาเป็แน่แม้มันจะชมชอบปลูกสมุนไพร แต่การกลั่นตัวยาต้องใช้ผู้ควบคุมไฟได้อย่างยอดเยี่ยมและราชสีห์เพลิงก็เป็อสูรที่ควบคุมไฟได้เก่งกาจที่สุดเท่าที่มันรู้จัก
“เ้าขึ้นมาเถอะน้าจะไปส่งเ้าทีู่เาดำเอง”ัธรณีพูดพลางกลับร่างเป็ัมหึมาอีกครั้งแม้มันจะเชื่องช้าที่สุดในเหล่าาาทั้งหมดแต่ก้าวที่ใหญ่โตของมันก็พาไป๋จูเหวินไปูเาดำได้อย่างรวดเร็วกว่าให้เด็กน้อยวิ่งไปเองเสียอีก
ไป๋จูเหวินมาอยู่ที่นี่ได้6 ปีแล้ว พวกมันไม่รู้ว่าอายุแต่เดิมของไป๋จูเหวินคือเท่าใดแต่หากคาดเดาจากร่างกายภายนอกบัดนี้มันคงอายุราวๆ 12 ปีได้แต่ความรู้ที่มันเรียนไปจากพวกตนกลับมากกว่าที่พวกตนศึกษามาหลายพันปีเสียอีกน่าเสียดายที่มันฝึกวิชาของอสูรไม่ได้ไม่อย่างนั้นพวกมันคงแย่งกันถ่ายทอดวิชาให้จนหมดเป็แน่ ในเมื่อมันเป็มนุษย์คงต้องฝึกวิชาิญญาของมนุษย์เท่านั้นนอกจากจะกลืนแก่นอสูรเข้าไปมันถึงจะได้พลังบางส่วนของอสูรตนนั้นๆมาแต่การกลืนแก่นอสูรถือเป็เื่อันตรายพวกมันเลยไม่ให้จูเอ๋อทำสักครั้งแต่ถึงไม่มีพลังอสูรหรือพลังิญญาคุ้มกาย จูเอ๋อก็แข็งแรงอย่างมาก บางทีอสูรระดับต่ำภายในป่าคงทำอะไรไป๋จูเหวินไม่ได้แน่ๆต่อให้พวกมันกล้าโจมตีก็ตาม
“โอ้จูเอ๋อเ้ามาสักที”ราชสีห์เพลิงออกมารอถึงหน้าเขตแดนของตนเองเพื่อรอรับจูเอ๋อที่กำลังจะมาหาตนเมื่อ 5 ปีก่อนพวกตนแย่งกันสอนจูเอ๋อจนแทบไม่ได้สอนอะไรจูเอ๋อเลยทำให้พวกมันวางข้อตกลงกันว่าทุกวันจะให้จูเอ๋อไปอยู่กับน้าแต่ละคนเพื่อเรียนรู้เื่ราวต่างๆและกลับมาอยู่กับนายหญิง 2 วันค่อยวนใหม่อีกครั้งแม้คราแรกนายหญิงจะไม่ค่อยยินยอมนักแต่พออ้างถึงหนาคตของจูเอ๋อนายหญิงกลับสามารถทำใจได้ไม่ยากเย็นนัก
“มาสิวันนี้ข้าจะสอนการหลอมโอสถมายาให้เ้า”ราชสีห์เพลิงหัวเราะพลางให้จูเอ๋อขึ้นมานั่งบนหัวของมันบัดนี้าาและราชินีทั้ง 5 ต่างไม่เหลือความถือตัวต่อจูเอ๋ออีกแล้วแม้แต่จิ้งจอกเหมันต์หากทำให้จูเอ๋อมาหานางได้จะให้จูเอ๋อกอดหางนางนานเท่าไหร่ก็ยินดีเสียแล้ว
แม้จะผ่านไป 6ปีแล้วแต่จูเอ๋อก็ตั้งใจเรียนและมีความพยายามอย่างมาก สร้างความรักใคร่ให้น้าทั้ง5 จนแม้แต่พวกมันยังประหลาดใจ ทำให้ทุกคนต่างสอนสั่งจูเอ๋อของมันอย่างตั้งอกตั้งใจไม่ว่าจะความรู้ที่จูเอ๋อจะได้ใช้หรือความรู้ที่จูเอ๋อจะไม่ได้ใช้ก็ตาม
ตัวัธรณีนั้นสอนสั่งวิชาธาตุดินและไม้การคงอยู่ สัจธรรม และพืชพันธุ์ต่างๆรวมทั้งการอ่านเขียนภาษาต่างๆที่มีในโลกไม่ว่าจะเป็ภาษาปัจจุบันหรือภาษาโบราณมันถึงกับส่งอสูรลูกน้องปลอมแปลงตนเองไปอยู่ในโลกมนุษย์เพื่อหาความรู้มาสอนจูเอ๋อเลยทีเดียว
ทางราชสีห์เพลิงนั้นสอนหลักของธาตุไฟให้จูเอ๋อ ไม่ว่าจะเป็การปรุงยา หลอกโลหะ หรือแม้แต่ปรุงอาหาร แต่เหมือนราชสีห์เพลิงผู้รับหน้าที่พ่อครัวให้จูเอ๋อมานานจะติดใจวิธีการปรุงอาหารเสียแล้วมันถึงกับสอนวิชาปรุงอาหารมากกว่าการปรุงโอสถเลยทีเดียว
จิ้งจอกเหมันต์นอกจากจะสอนวิชาธาตุน้ำและน้ำแข็งแล้วยังสอนเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเหล่าอสูรแม้มันจะไม่รู้เื่มนุษย์นักแต่มันไม่อยากให้จูเอ๋อตามเล่ห์เหลี่ยมของผู้คนโกงไม่ทันนางสอนวิธีสังเกตภาษากายไม่ว่าจะในร่างมนุษย์หรือร่างอสูร รวมทั้งสอนการพูดจาให้จูเอ๋ออีกด้วยแต่นางอาจจะเป็คนที่สอนได้ย่ำแย่ที่สุดก็ได้เพราะไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปีจูเอ๋อก็ยังหัวอ่อนเชื่อคนง่ายไม่เปลี่ยนแปลงยังดีที่พักหลังพอจะรู้จักแยกแยะคำพูดว่าอันไหนจริงอันไหนโกหกได้บ้างไม่อย่างนั้นนางคงไม่ยอมปล่อยจูเอ๋อไปไหนแน่ๆ
ส่วนไก่ฟ้าหงอนทองนั้นทำตัวราวกับพ่อบุญทุ่มมันสรรหาสมบัติล้ำค่ามากมายมาให้จูเอ๋อได้จับได้ัั ทั้งแก่นอสูรของอสูนแต่ละชนิดทั้งหินิญญาที่เหล่ามนุษย์ชื่นชอบ หินธาตุต่างๆบางคราวมันยังได้อาวุธของมนุษย์มาให้จูเอ๋อได้ดูอีกด้วย น่าเสียดายที่มันไม่พบเคล็ดวิชาฝึกฝนของพวกมนุษย์ไม่อย่างนั้นคงเอามาให้จูเอ๋อฝึกแล้วอสูรที่ส่งไปโลกมนุษย์ก็ไร้ความสามารถ แต่ก็โทษพวกมันไม่ได้เพราะอสูรไม่สามารถฝึกพลังิญญาของมนุษย์ได้ทำให้พวกมันไม่อาจฝึกแล้วนำมาสอนต่อให้จูเอ๋อได้ ต่อให้ได้ม้วนตำรามาก็ไม่มั่นใจว่าจะสอนให้จูเอ๋อเช่นไร
ทางด้านพยัคฆ์อัสนีมันไม่ค่อยได้สอนอะไรจูเอ๋อนัก มันพาจูเอ๋อเที่ยวเล่นบ่อยครั้งค้นหาสถานที่น่าพึงพอใจและเล่นสนุกอย่างที่มันทำอยู่ประจำยังดีที่มันยังสอนเกี่ยวกับอสูรต่างๆให้จูเอ๋อบ้างไม่อย่างนั้นคงโดนาาคนอื่นๆโวยตายแน่ๆ
“จูเอ๋อเ้าไม่เหนื่อยเกินไปใช่หรือไม่”อสูรแมงมุมถามพลางลูบหัวบุตรชายอย่างเอ็นดูเด็กมนุษย์ธรรมดาไม่อาจทำเื่เช่นนี้ได้อย่างแน่นอน เธอยังประหลาดใจเลยว่าจูเอ๋อสามารถทนการแย่งกันสอนของเหล่าน้าๆได้อย่างไร
“พวกท่านน้าสอนแต่ละเื่สนุกสนานยิ่งจูเอ๋อมีความสุขมากที่ได้เรียนกับท่านน้า”ไป๋จูเหวินพูดพลางยิ้มอย่างพึงพอใจมันไม่ทราบว่ามนุษย์คนอื่นเป็เช่นไร มันจึงไม่รู้ว่าความสามารถของมันช้าหรือเร็วกันแน่
“อืม...แม่ดีใจที่เ้าชอบยามแม่ไม่อยู่เ้าจะได้ดูแลตัวเองได้”ได้ยินอสูรแมงมุมพูดเช่นนั้นไป๋จูเหวินก็พลันหันมามองหน้ามารดาหากเป็แม่ลูกคืออื่นอาจจะไม่ใช่คำพูดที่แปลกเท่าไหร่ แต่กับนางที่เป็อสูรแล้วกลับแปลกประหลาดอย่างมากนางสมควรจะมีชีวิตยืนยาวยิ่งกว่าไป๋จูเหวินถึงจะถูก
“ท่านแม่ท่าน...”ทันทีที่หันมองใบหน้าของมารดา ดวงตาของไป๋จูเหวินก็พลันเบิกกว้างมันอยู่กับมารดามานานจนไม่ทันสังเกต แต่ผิวของมารดาซีดหมองลงกว่าเดิมมากดวงตาราวไข่มุกดำขลับของนางก็ไร้ประกายไปมากยามนี้หากไป๋จูเหวินมีพลังอสูรเช่นน้าๆของมันย่อมรู้ว่ามารดาอ่อนแอลงมากขนาดไหนตลอด 6 ปีที่ผ่านมามารดามันไม่ได้กินอะไรเลยแม้แต่คำเดียวมันเข้าใจว่าอสูรไม่จำเป็ต้องกินบ่อยๆเพราะมีพลังในตัวอยู่แล้วเหมือนกับผู้ฝึกฝนพลังิญญาของมนุษย์ที่ไม่จำเป็ต้องกินอาหารบ่อยนัก
“แม่ดีใจที่เ้าเติบโตมาเป็เด็กดี”อสูรแมงมุมพูดพลางลูบเส้นผมของไป๋จูเหวินนางทราบั้แ่วินาทีแรกที่ไว้ชีวิตมันแล้วว่านางคงอยู่กับมันได้ไม่นานเพราะแต่เดิมที่นางเดินทางมาผาไร้ก้นก็เพราะ้าหาสถานที่เพื่อดับสูญเท่านั้นการพบเจอกับไป๋จูเหวินถือเป็เื่เหนือความคาดหมายอย่างยิ่ง แต่มันก็เป็ครั้งแรกที่นางรู้สึกว่า่ชีวิตที่เหลือช่างสั้นเหลือเกิน
“เ้าไม่ต้องทำหน้าเศร้าไปแม่ของเ้ามีชีวิตมานับแสนปี อยู่มาเนิ่นนานเกินพอแล้ว”คำพูดของมารดาทำให้น้ำตาไหลออกมาจนอาบแก้มไป๋จูเหวินมันรู้สึกใจหายที่มารดากำลังจะจากไป มันคิดมาตลอดว่ามารดาคงอยู่กับมันไปชั่วชีวิตเพราะนางเป็อสูรส่วนมันเป็มนุษย์
เปรี๊ย!อยู่ใบหน้าของอสูรแมงมุมก็เกิดรอยร้าวขึ้นมา นางไม่เคยบอกเื่นี้กับไป๋จูเหวินเพราะกลัวว่ามันจะทำใจไม่ได้แต่นางก็อดทนกับการดับสูญมาได้เท่านี้จริงๆ ความจริงนางควรจากไปนานแล้วแต่นางก็อดทนจนเห็นบุตรชายเริ่มใช้ชีวิตได้ด้วยตนเองนางจึงวางใจปล่อยให้ร่างกายสลายไปได้
“ลูกแม่..แม่ขอบใจเ้ามาก”คำพูดสุดท้ายของอสูรแมงมุมทำเอาหัวใจของไป๋จูเหวินสั่นสะท้านแต่กับอสูรแมงมุมมันกลับรู้สึกยินดียิ่งที่ยามสูญสลายมีผู้ที่มันรักอยู่เคียงข้าง มันรู้สึกขอบคุณจริงๆที่ไป๋จูเหวินทำให้มันรู้จักกับความรักก่อนจะตาย
“จูเอ๋อ”ร่างแรกที่โผล่เข้ามาในถ้ำย่อมเป็พยัคฆ์อัสนีมันรวดเร็วที่สุดและอยู่ใกล้ที่สุด ทันทีที่ััของอสูรแมงมุมหายไปมันก็ทะยานมาที่นี่ทันที แต่สิ่งเดียวที่มันพบเห็น คือร่างของเด็กชายที่กำลังนั่งอยู่บนกองเศษธุลีในมือของมันมีไข่มุกสีขาวขุ่นเช่นเดียวกับสีของอสูรแมงมุมทำให้พยัคฆ์อัสนีทราบได้ทันทีว่ามันคือแก่นอสูรของอสูรแมงมุมอย่างไม่ต้องสงสัยพวกมันาาทั้ง 5 ััพลังที่อ่อนลงเรื่อยๆของอสูรแมงมุมได้มาตลอดและรู้อยู่แล้วว่าเื่เช่นนี้ต้องเกิดขึ้นแต่พวกมันก็ไม่กล้าบอกจูเอ๋อแม้แต่คนเดียว
“จูเอ๋อ...เ้า”พยัคฆ์อัสนีพูดพลางเดินเข้าไปหาหลานชายอย่างเชื่องช้าครานี้ดวงใจของหลานชายมันเปราะบางยิ่งนัก แต่ขณะเดินเข้าไปหาอยู่ๆจูเอ๋อก็ยกแก่นอสูรของมารดามันเข้าปากไม่ทราบว่าัธรณีเตือนมันแล้วเตือนมันอีกไม่รู้กี่รอบว่าห้ามกินแกนอสูรเด็ดขาดยิ่งเป็แก่นอสูรของอสูรที่มีพลังมากผู้จะดูดซับต้องเป็ผู้มีพลังมากเช่นกันแต่มนุษย์ธรรมดาที่ไม่ได้ฝึกฝนพลังิญญากลับกล้ากลืนแก่นอสูรของอสูรที่แม้แต่พวกมัน5 ตนยังไม่กล้าต่อต้านลงไป ไม่เท่ากับรนหาความตายงั้นเหรอ
“จูเอ๋อคายออกมา จูเอ๋อ”พยัคฆ์อันสีพูดอย่างลนลานพลางพยายามเปิดปากเด็กน้อยออกแต่ไม่ทันไรไป๋จูเหวินก็กระอักเืออกมาอย่างต่อเนื่อง
“พยัคฆ์เกิดอะไรขึ้น”ไก่ฟ้าหงอนทองที่พึ่งมาถึงถามเมื่อเห็นจูเอ๋อกำลังกระอักเือย่างรุนแรงเืที่ไหลออกมาไหลไม่ยอมหยุดก่อนที่ดวงตาของมันจะเริ่มมีเืซึมออกมาเช่นกัน
“ไปหาัธรณี”ยามนี้ผู้เยียวยาที่ดีที่สุดย่อมต้องเป็ัธรณีแต่ไม่ทันจะออกจากถ้ำร่างของอสูรที่เหลืออีก 3 ตนก็ปรากฏที่หน้าประตู
“เกิดอะไรขึ้น”ัธรณีถามพลางพุ่งปราดเข้าหาจูเอ๋อของมันทันที
“จูเอ๋อกลืนแก่นอสูรของอสูรแมงมุมเข้าไป”พยัคฆ์อัสนีพูดพลางกัดฟันแน่นทำไมมันถึงห้ามไม่ทันกัน.....
“ราชสีห์เพลิง”ัธรณีคำรามพลางมองไปทางราชสีห์เพลิง
“เตรียมหลอมยา”ได้ยินคำสั่งของัธรณีราชสีห์เพลิงก็ไม่คิดจะขัดขืน มันพุ่งพรวดออกจากถ้ำก่อนจะกลายร่างเป็ราชสีห์เพลิงแล้วทะยานกลับูเาดำของมันในทันทีหากจะหลอมยาต้องหลอมที่แกนกลางูเาถึงจะดีที่สุด
5K
![ตำแหน่งพระชายาเนี่ย ขอลาออกได้ไหม [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1674879085_72170339.webp)
