เหนือนิรันดร์ จอมราชันเทพยุทธ์

        “ดี!”

        ลั่วเฉินอวี่หัวเราะลั่น “มีความกล้าจริงๆ แต่ดูสิว่า อีกสักครู่เจ้าจะยังกล้ายืนอยู่ตรงนี้หรือไม่ข้าจะทำให้เจ้าคุกเข่าขอความเมตตา”

        “เช่นนั้น เจ้าก็เบิกตามองดูว่าข้าจะร้องขอความเมตตาหรือไม่”

        สายตาของเซียวเฉินเยียบเย็นดุจหิมะน้ำแข็งที่ปกคลุมฟ้าดิน

        เดิมทีเขาไม่คิดฆ่าคน แต่ลั่วเฉินอวี่กลับบีบคั้นครั้งแล้วครั้งเล่าเซียวเฉินไม่คิดจะก่อเรื่อง แต่ไม่เคยกลัวเกิดเรื่องมาก่อน ในเมื่อลั่วเฉินอวี่ท้าทายขีดจำกัดของเขาซ้ำๆเช่นนั้นเขาจะส่งเสริมให้!

        ส่วนด้านล่างเวที มู่หรงเชี่ยนเอ๋อร์และจี๋เสวี่ยร้อนใจดุจเพลิงเผา

        เซียวเฉินตอบรับจริงๆ!

        ตาทึ่มนี่ หรือเขาฟังไม่ออกว่า ลั่วเฉินอวี่กำลังยั่วยุเขา?

        แต่เซียวเฉินพูดออกมาแล้ว ไม่มีทางคืนคำได้คนทั้งสองได้แต่มองเวทีอย่างอกสั่นขวัญแขวน

        ส่วนคนอื่นๆ ก็เห็นใจเช่นกัน

        “เซียวเฉินถึงกับตอบรับการต่อสู้เป็นตายกับลั่วเฉินอวี่เขาไม่คิดจะมีชีวิตแล้วสินะลั่วเฉินอวี่หยุดอยู่ที่ขั้นตานฟ้าเก้าชั้นฟ้าระดับสูงสุดมาหลายปี อย่าว่าแต่เซียวเฉินอยู่ขั้นตานฟ้าแปดชั้นฟ้าระดับสูงสุดเลยต่อให้เป็นเก้าชั้นฟ้าก็เกรงว่ามิใช่คู่ต่อสู้ของลั่วเฉินอวี่”

        “ข้าว่าอาจจะไม่ แม้ว่าเซียวเฉินเหิมเกริม แต่ก็มีความมั่นใจไม่แน่ว่าครั้งนี้ลั่วเฉินอวี่อาจพ่ายแพ้ในเงื้อมมือของเซียวเฉิน”

        “เซียวเฉินต้องตายแน่!”

        “ผลลัพธ์ถูกกำหนดแล้ว เฮ้อ...”

        “หากเซียวเฉินไม่โอหังขนาดนั้นสำนักชางหวงเราจะมีอัจฉริยะอันยอดเยี่ยมปรากฏขึ้น น่าเสียดาย”

        “หึหึ”

        ลั่วเฉินอวี่หัวร่อหยัน ดวงตามีเจตนาสังหารวาบขึ้น เคลื่อนไหวรุนแรงรวดเร็วดุจฟ้าแลบ สมชื่อความสามารถเก้าชั้นฟ้าระดับสูงสุดแม้แต่เซียวเฉินก็หนักใจเป็นพิเศษ

        “เร็วมาก!”

        เซียวเฉินแอบบ่นในใจ

        ลั่วเฉินอวี่ลงมือดุจอสนีบาต ไอสังหารปกคลุมทุกคน ณ ที่นั้นพลังเสวียนโถมมาดุจเกลียวคลื่นอันทรงพลังอย่างมิอาจต้านทานชั่วพริบตาก็กลายเป็นแสงจรัสตรงเข้าพิฆาตเซียวเฉิน

        เปลวเพลิงด้านหลังเซียวเฉินม้วนตลบ ไม่ได้แปลงมาจากพลังเสวียน ทว่าเป็นของจริงเซียวเฉินวาดมือ เปลวเพลิงลอยคว้างกลายเป็นบงกชอัคคี ผลิบานในสุญตาเหนือบงกชอัคคีมีหงส์เพลิงเวียนวนกู่ร้องดังถึงเก้าชั้นฟ้า

        “หงสาเหยียบบงกชอัคคี พิฆาต!”

        เซียวเฉินโจมตีไปเช่นกัน ทะเลเพลิงมุ่งไปยังแสงเสวียนเคล็ดวิชาสองชนิดปะทะกันดังสนั่นจนหูแทบหนวกขณะที่ทุกคนนึกว่าเซียวเฉินจะถูกสะเทือนล่าถอย ฉากอันน่าตกใจก็ปรากฏขึ้น

        ทะเลเพลิงกลืนกินแสงเสวียนในชั่วพริบตา

        ซี้ด!

        ทุกคนสูดลมหายใจเย็นเยียบ

        สายตาหวาดกลัว

        แม้แต่มู่หรงเชี่ยนเอ๋อร์และจี๋เสวี่ยก็อึ้งงันอยู่ตรงนั้น

        “เซียวเฉิน...บรรลุแล้ว”

        มู่หรงเชี่ยนเอ๋อร์พึมพำ ดวงตาฉายแววยินดีที่แท้เซียวเฉินย่างสู่เก้าชั้นฟ้าแล้ว มิน่าเล่า เขาจึงรับเทียบท้าสู้เป็นตายของลั่วเฉินอวี่

        ฉากนี้ แม้แต่ลั่วเฉินอวี่ก็ตกใจ

        “เปลวเพลิงทรงพลังถึงเพียงนี้...”

        เซียวเฉินเอ่ยยิ้ม “ไฟของข้าเผาไหม้พลังเสวียนได้ ก่อเกิดไม่สิ้นสุดอยากลองดูหน่อยหรือไม่?”

        ดวงตาของลั่วเฉินอวี่มีประกายเย็นเยียบ

        “ข้าอยากรู้นักว่าเพลิงของเจ้าจะเผาไหม้พลังเสวียนอย่างไร”

        ปึง!

        สองมือของลั่วเฉินอวี่โจมตีด้วยประทับทองในพริบตา ประทับทองเปล่งแสงสีทอง เป็นแสงทองที่ทำให้คนใจเต้นแรงแสงทองเจิดจรัสเหมือนมีแรงดึงดูดอย่างบอกไม่ถูก

        “ดูสิว่าไฟของเจ้าจะเผาประทับทองของข้า หรือประทับทองของข้าจะกลืนไฟของเจ้า?”

        เซียวเฉินสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง ยังควบคุมเปลวอัคคีศักดิ์สิทธิ์หงสาไว้ดังเดิมเขาเชื่อมั่นในเปลวอัคคีศักดิ์สิทธิ์หงสา เพราะคัมภีร์หงสาบรรพกาลนิรวาณเป็นเคล็ดวิชาขั้นศักดิ์สิทธิ์ที่หายสาบสูญไปจากดินแดนนี้ประทับทองเล็กๆ จะกลืนกินอัคคีแห่งหงสาได้ไฉน?

        เพ้อฝัน

        “ลั่วเฉินอวี่ เจ้าไม่คู่ควรที่จะถูกเรียกว่ายอดคน”

        สิ้นเสียง เซียวเฉินก็โจมตีด้วยประทับเทพหงสาหงสาพกพาอานุภาพสัตว์เทพสยบฟ้าดิน ลั่วเฉินอวี่ถอยกรูด ประทับทองสลายในพริบตา

        “ข้ามิใช่ไม่กล้าสู้กับเจ้า ทว่าไม่คิดจะฆ่าเจ้าแต่เจ้ากลับท้าทายขีดจำกัดของข้าครั้งแล้วครั้งเล่าตอนนี้ข้าขอแสดงความยินดีกับเจ้าด้วย เพราะข้ามีโทสะถึงที่สุดแล้วเจ้าเตรียมตัวตายได้เลย”

        น้ำเสียงของเซียวเฉินเย็นเยียบเสียดกระดูก ทำให้คนสั่นสะท้าน

        ลั่วเฉินอวี่กลับมีสีหน้าอัปลักษณ์ เอ่ยเสียงเย็นชา “ไว้หน้าแล้วกลับโอหังนึกว่าเจ้าเอาชนะข้าได้จริงๆ หรือ เช่นนั้น ข้าจะค่อยๆ ทำลายความมั่นใจของเจ้าเสียให้เจ้ารู้ว่า ต่อหน้าข้าเจ้าไม่ใช่ตัวอะไรเลย”

        ลั่วเฉินอวี่ใบหน้าอึมครึม

        ลั่วเฉินอวี่มีสีหน้าอำมหิต พริบตาก็มีดาบเพิ่มมาในมือ ดาบฉาบน้ำแข็งแผ่ไอเย็นเงาร่างหายวับ จากนั้นเซียวเฉินก็รู้สึกเจ็บปวดจนต้องรีบหลบเลี่ยง ทว่าแขนกลับถูกแทงทะลุโลหิตสดกระฉูดย้อมชุดเป็นสีแดงทันที

        ต่อให้เป็นเช่นนี้ สีหน้าของเซียวเฉินก็ยังไม่แปรเปลี่ยน

        เพียงแต่ค่อยๆ ลึกล้ำขึ้น

        “เซียวเฉิน เป็นอย่างไร ดาบของข้าไม่เลวสินะ” ลั่วเฉินอวี่ยิ้มเซียวเฉินไม่ส่งเสียง เบิกฟ้าปรากฏขึ้นในมือจากนั้นเปล่งแสงวูบวาบทำให้คนลืมตาไม่ขึ้น

        ใบไม้ร่วงพันสารท ประกายวาบห่านป่าตื่น!

        ลั่วเฉินอวี่ตระหนก เปลี่ยนฝีเท้าทันควัน

        ฉึก!

        “ฮึ...”

        แม้ลั่วเฉินอวี่จะอาศัยการเคลื่อนไหวหลบกระบี่เดียวคร่าชีวิตของเซียวเฉินแต่ตรงทรวงอกกลับถูกกรีดเป็นบาดแผลลึกถึงกระดูกรอยหนึ่ง โลหิตสดเปียกชุ่มอเนจอนาถอย่างยิ่ง

        ฉากนี้ทำเอาทุกคนกลั้นหายใจ

        มองเวทีประลองตรงเบื้องหน้า เซียวเฉินทำร้ายลั่วเฉินอวี่ได้

        เขามีความสามารถขั้นแปดชั้นฟ้าจริงหรือ?

        น่ากลัวเกินไปแล้ว!

        “เจ้าไม่ใช่แปดชั้นฟ้าระดับสูงสุด เจ้าอยู่ระดับเก้าชั้นฟ้า!” ลั่วเฉินอวี่มองเซียวเฉินด้วยแววตาตกตะลึง ส่วนเซียวเฉินกลับยิ้ม

        “เพิ่งดูออกหรือ สายเกินไปหน่อยนะ!”

        ระหว่างที่เอ่ยวาจา บาดแผลของเซียวเฉินก็ไม่มีโลหิตไหลออกมาอีก เพราะบาดแผลของเขาสมานตัวเงียบๆภายใต้เสื้อที่ปกปิดไว้ เซียวเฉินหัวเราะในใจ

        คิดจะเล่นกับข้า ข้าก็จะเล่นงานเจ้าให้ถึงตาย…

        มีคัมภีร์หงสาบรรพกาลนิรวาณอยู่ ต่อให้ซูเฉินเทียนลงมืออย่างเต็มกำลัง เซียวเฉินก็อยู่ในสถานะไม่พ่ายแพ้ได้ขอเพียงค่อยๆ ผลาญพลังของเขาจนตายก็พอ

        แต่กับลั่วเฉินอวี่แล้วไม่จำเป็นต้องใช้

        เซียวเฉินมั่นใจว่าตนสังหารเขาได้!

        “คิดไม่ถึงว่าเจ้ายังมีฝีมือนี้ แต่เปล่าประโยชน์ ข้ายังสยบเจ้าได้ดังเดิม!”

        เซียวเฉินร่ายรำกระบี่หนักเบิกฟ้าตรงเข้าหาลั่วเฉินอวี่

        “ฝีมือนี้ก็เพียงพอแล้ว!”

        มังกรตระหนกพิโรธ เก้าชั้นฟ้าเปี่ยมวายุคลั่งและอสนีบาต!

        จู่โจมหนึ่งกระบี่ พลังสายฟ้าอันหนักหน่วงหลั่งไหลในพริบตา ได้ยินเสียงมังกรคำรามแฝงอยู่ในอัสนีสายฟ้ารุนแรงดั่งจะก่อปรากฏการณ์บนท้องฟ้าได้ตรงเข้าผ่าใส่ลั่วเฉินอวี่

        ลั่วเฉินอวี่โคจรพลังเสวียนในมือ

        เงาหมัดจู่โจมเป็นสายๆ สะท้านฟ้าสะเทือนดิน ไม่ธรรมดาเช่นกัน

        “ทลาย!”

        ตูม!

        เซียวเฉินคำราม วิชชุสลายเงาหมัดตรงเข้าจัดการลั่วเฉินอวี่

        ลั่วเฉินอวี่กัดฟัน ฝืนใช้ร่างต้านทานสายฟ้า จากนั้นดาบหลุดจากมือเซียวเฉินคิดจะหลบก็สายเกินไป

        ฉึก!

        พรวด!

        ดาบน้ำแข็งแทงทะลุไหล่ของเซียวเฉินโลหิตสดยังไม่ทันสาดกระจายก็ผนึกตัวแข็งคาอยู่บนร่างของเขา เบนอีกนิดเดียวดาบนี้ก็จะทะลุหัวใจไม่เช่นนั้น แม้เซียวเฉินมีคัมภีร์หงสาบรรพกาลนิรวาณอยู่กับตัวก็ต้องจบชีวิตอย่างอนาถอยู่ตรงนี้ไม่มีทางรอดเด็ดขาด

        ส่วนลั่วเฉินอวี่กลับถูกอัสนีจู่โจมจนล่าถอย ทั่วร่างเต็มไปด้วยบาดแผลโลหิตไหลไม่หยุด แม้แต่ชีพจรวิญญาณก็ถูกทำลายจนสิ้นด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวถึงไม่ตายก็เป็นคนพิการ

        ลั่วเฉินอวี่มองเซียวเฉินด้วยสายตาพรั่นพรึง

        เขาแพ้แล้ว เขาถึงกับพ่ายแพ้เซียวเฉิน!

        เป็นไปได้อย่างไร?

        เวลานี้ เซียวเฉินคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้น อ้าปากหอบหายใจ สีหน้าซีดขาวกระอักโลหิตออกมาคำโต เขาใช้ฝ่ามือฟาดไหล่ของตนเองเพื่อทำลายน้ำแข็งจากนั้นดึงดาบน้ำแข็งออกมาช้าๆ

        ถึงอยู่ด้านล่างเวทีทุกคนก็ได้ยินเสียงคมมีดเสียดสีกับกระดูกน่ากลัวอย่างยิ่ง แต่เซียวเฉินกลับมีสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงและไม่ส่งเสียงร้องนี่คือทรหดถึงขั้นใด

        เคร้ง!

        ดาบน้ำแข็งปักบนพื้นอย่างแรง เซียวเฉินลุกขึ้นยืนมองลั่วเฉินอวี่ด้วยสายตาเย็นเยียบ

        “เจ้าแพ้แล้ว!”

        ลั่วเฉินอวี่อ้าปาก สุดท้ายกลับไม่ได้ส่งเสียงออกมา

        “แพ้แล้วก็ต้องยอมรับกฎของผู้แพ้!”

        ดวงตาของลั่วเฉินอวี่ฉายแววหวาดกลัว

        “เซียวเฉิน เจ้าฆ่าข้าไม่ได้นะ หากเจ้าสังหารข้าจะต้องสำนึกเสียใจ”ลั่วเฉินอวี่เอ่ยเสียงเครียด ถึงกับมีนัยข่มขู่และขอความเมตตาอยู่หลายส่วน

        เซียวเฉินเลิกคิ้วหัวร่อหยัน

        “หากไม่ฆ่าเจ้าน่ะสิ ข้าจะสำนึกเสียใจ”