ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

  ทันทีที่ทุกๆ อย่างกลับมาสงบนิ่ง บรรยากาศก็เต็มไปด้วยความหนักอึ้ง จากแรงกดดันที่ตัวของอี้เฉินส่งออกมา ในยามนี้มีเพียงเขาผู้เดียวที่ยืนอยู่ท่ามกลางท้องฟ้าเพียงลำพัง ไร้เงาผู้ใดยืนทัดเทียมอีกต่อไป

 
แววตาอี้เฉินในยามนี้ แฝงด้วยความเจ็บปวด กายาบางส่วนเริ่มถูกไฟเทพกลืนกิน จนไม่สามารถรักษาได้อีกต่อไป ทั้งหัวไหล่ด้านซ้าย ทั้งบาดแผลช่วงเอว ในยามนี้แดงฉานราวกับเหล็กร้อนที่โดนเผา กายเนื้อค่อยๆ สลายกลายเป็นเถ้าธุลีไปทีละน้อย แต่อี้เฉินก็ต้องเก็บอาการความเจ็บปวดทั้งหมดเอาไว้ ไม่ปริปากร้องออกมาแต่อย่างใด

ผู้คนต่างจับจ้องไปที่เด็กหนุ่มผมขาวในยามนี้ อยากจะรู้เขาจะทำเช่นไรต่อไป ในยามนี้ไม่มีใครสามารถคาดเดาเด็กหนุ่มผมขาวได้อีกต่อไป แม้แต่แรงจะต่อต้านก็ไม่อาจทำได้ คืบคลานราวกับสัตว์อยู่ตามพื้นดิน เมื่อต้องเผชิญอยู่เบื้องหน้าเทพสวรรค์

แต่เหล่าประชาชนที่มองดูอยู่รอบๆ เห็นเด็กหนุ่มผมขาว ชี้นิ้วมาที่เหล่าทหาร เหล่าผู้คนที่จับตาดูต่างมีใบหน้าเขียวคล้ำในทันที บางคนถึงกับล้มลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง "หรือว่าในยามนี้เทพสวรรค์ซานหลง ยังอยู่"


เหล่าทหารที่ เห็นเด็กหนุ่มชี้นิ้วมา พวกเขารีบรวมกองกำลังมาคุกเข่าเบื้องหน้า เด็กหนุ่มผมขาวนับร้อยคนในทันที ทหารทุกๆ คนล้วนเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ ไม่มีแม้แต่ผู้เดียวที่อ่อนด้อย พร้อมจะรับคำสั่งจากเทพสวรรค์ที่อยู่เบื้องหน้าในทันที

 

  เหล่านักโทษที่หนีรอดจากเทพสวรรค์มาได้ พวกเขาถึงกับมีใบหน้ามืดทะมึน มือทั้งสองข้างกำหมัดจนแน่น ไม่คิดพวกเขาจะไร้อิสรเสรีอีกครั้ง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่จำยอม ยอมสู้จนตัวตายเสียดีกว่า ตกเป็นทาสของเทพสวรรค์ มีเพียงเพื่อนของอี้เฉินไม่กี่คน ที่ยังเชื่อมั่นในตัวของอี้เฉินอย่างไม่เสื่อมคลาย
ซีเซียว นางยิ้มออกมาด้วยความขมขื่น ไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่เห็น นางทั้งเกลียดทั้งโกรธ แค้นในเวลาเดียวกัน หากเทพสวรรค์ซานหลง ยังอยู่นางยอมสู้จนตัวตายเสียดีกว่า

 

นายกองผู้นำเหล่าทหาร เอ่ยพูดออกมาในทันที "เทพสวรรค์ ซานหลง โปรดออกคำสั่ง พวกข้าทั้งร้อยชีวิต พร้อมทำตามคำสั่งไม่ว่าจะบุกน้ำลุยไฟ ขอเพียงท่านสั่งการมา"

 
....แต่ผ่านไปหลายลมหายใจ พวกเขาก็ไม่ได้ยินเสียงสั่งการ จากเทพสวรรค์ออกมาแม้แต่น้อย เหล่าทหารหลายๆ คนที่ ก้มหน้าคุกเข่า เริ่มประหลาดใจ ก่อนจะหันหัวขึ้นมา ยวนโฉมใบหน้าเด็กหนุ่มผมขาวที่อยู่เบื้องหน้า แต่เมื่อพวกเขาที่เห็นใบหน้าของเด็กหนุ่มผมขาว มีน้ำตาไหลรินออกมา เปรอะเปื้อนใบหน้า มันก็ทำให้พวกเขาตกตะลึง กายาเริ่มสั่นเทิ้มขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว จิตวิญญาณภายในร่าง กรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับกำลังเผชิญหน้าอยู่ต่อหน้าความตาย อย่างไรอย่างนั้น


  อี้เฉิน ในยามนี้เขานึกถึง มือที่กำลังจะเปื้อนเลือดของเขาในอีกไม่ช้า เขาไม่เคยฆ่าสังหารผู้คนนับร้อยพร้อมกันเช่นนี้มาก่อน 'จะต้องมีผู้คนตายตกไปกับมือคู่นี้ ของเขามากมายถึงเพียงใด ฝังความแค้นผู้คนถึงเพียงใด ข้าถึงจะลบล้างมันได้ ทุกอย่างช่างไร้เหตุผลสิ้นดี เพียงเพื่อ ยศถาบรรดาศักดิ์ ก็ทำให้ผู้คนหน้ามืดตามัว' น้ำตาอี้เฉินที่ไหลรินออกจากดวงตา อาบย้อมพวงแก้ม ร่ำไห้เสียใจ กับผู้คนที่จะถูก ตัวเขาเองที่ลงมือฆ่าสังหาร


เหล่าทหาร ที่เห็นน้ำตาเหล่านั้นพวกเขารู้ได้ในทันใด "ได้โปรดท่านเทพสวรรค์ครึ่งก้าว โปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วย" ในยามนี้ไม่มีทหารแม้แต่คนเดียวจ้องมองมาที่ใบหน้าของอี้เฉิน กายาสั่นเทิ้มราวกับลูกนกที่อยู่ในกำมือ ก้มตัวลงต่ำพยายามจะหดตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ หวังว่าเทพสวรรค์ครึ่งก้าว จะให้อภัย ในยามนี้พวกเขารู้ได้ในทันทีในยามนี้ เทพสวรรค์ที่อยู่เบื้องหน้าพวกเขาไม่ใช่เทพสวรรค์ ซานหลงอีกต่อไป


อี้เฉินเขาไม่มีท่าทีลังเลอีกต่อไป หากไม่กำจัดคนพวกนี้ภายภาคหน้าจะเป็นภัย ต่อโลกเบื้องล่างเป็นแน่ หากมีโอกาสพวกเขาจะต้องกำเริบเสิบสานขึ้นมาอีกครั้ง อย่างแน่นอน จึงคิดจะฆ่าสังหารเพื่อตัดปัญหา แบกรับความผิดบาปไว้เพียงผู้เดียว

 

มือหนึ่งอี้เฉินวาดกลางอากาศในทันใด ก่อนจะชูสองนิ้วที่เต็มไปด้วยปราณพลัง วาดตัดอากาศด้านหน้าอย่างรุนแรง ปลายนิ้วอี้เฉินที่ถูกอัดแน่นไปด้วยปราณพลัง พุ่งออกไปด้านหน้าในทันทีราวกับดาบขนาดใหญ่ ตัดผ่านร่างของเหล่าทหารนับร้อยตายตกลงในทันที ไม่มีแม้แต่เสียงร้องโหยหวนออกมาแม้แต่น้อย ร่างแตกสลายกลายเป็นหมอกเลือด หัวนับร้อยรอยร่อง กลางฟ้าดินในทันใด ส่งเลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นย้อมผืนฟ้า ราวกับพิรุณ ที่ตกโปรยปราย

 
  เหล่าฝูงชนที่จับตาดู ต่างเบิกตากว้าง "หรือว่าเทพสวรรค์ ซานหลงจะโกรธเกรี้ยว"
แต่เหล่านักโทษไม่คิดเช่นนั้น เมื่อเห็นใบหน้าเด็กหนุ่มที่ฆ่าสังหารเหล่าผู้คน มีน้ำตาไหลรินออกมา พวกเขาเหล่านั้น กลับมาเชื่อมั่นในตัวเด็กหนุ่มผมขาวอีกครั้ง เมื่อเห็นเด็กหนุ่มผมขาว ส่งเปลวเพลิง ทำลายล้าง วังวิหารที่อยู่ใจกลางท้องฟ้า จนมอดไหม้ สลายหายไปทีละน้อย


ผู้คนโดยรอบต่างตะโกนโหร้องด้วยความยินดี เมื่อใดที่พวกเขาเห็นวังวิหาร ก็ไม่ต่างอะไรกับเห็นเทพสวรรค์ แต่บัดนี้ท้องฟ้าไร้การขวางกั้นอีกต่อไป มันจึงทำให้เหล่าผู้คน ยิ้มขึ้นมาได้ระดับหนึ่ง แต่ก็ยังกังวลกับเด็กหนุ่มผมขาวอยู่ไม่น้อย

 
ทันทีที่อี้เฉินเผาวังวิหารของเทพสวรรค์จนหมด เขาเอ่ยพูดพึมพำออกมา "ผู้เฒ่าชางเทียน ข้าส่งหัวของท่าน กับเหล่าผู้อาวุโสชราคนอื่นๆ กลับคืนสู่ธุลีดินดั่งที่ข้าปรารถนาแล้ว หวังว่านกซวน จะบินถลาเล่นลม ส่งคืนดวงวิญญาณ ท่านทั้งหลายกลับคืนสู่บ้านเกิดอีกครั้ง"

 

.....เจ้าสำนักศักดิ์สิทธิ์ ซีเซียว ชายชราเยว่เทียน และเหล่าผู้อาวุโสชราคนอื่นๆ ต่างเบิกตาออกกว้าง มองภาพเบื้องหน้าราวกับความฝัน ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ว่าพวกเขาจะถูกปลดปล่อยจากเทพสวรรค์จริงๆ ไม่คิดเด็กหนุ่มผมขาวจะสร้าง ปาฏิหาริย์ขึ้นมาได้ ถึงกับฆ่าสังหารเทพสวรรค์แท้จริงลงไปได้ถึง3องค์ ในเวลาไม่กี่วัน ส่วนเทพสวรรค์อีกองค์ ถึงกับหวาดกลัวจนไม่กล้า ปรากฏกายเบื้องหน้าเด็กหนุ่ม


ซีเผิง ซีเยว่ หริ่นหลัน ในยามนี้พวกเขามั่นใจเกือบจะสิบส่วนว่า เด็กหนุ่มที่รอยอยู่ท่ามกลางท้องฟ้า จะต้องเป็นตัวของอี้เฉินอย่างแน่นอน พวกเขาพุ่งเข้าไปหาอี้เฉินอย่างไม่ลังเล

 

ซีเยว่ นางเอ่ยถามขึ้นมาในทันใด "เจ้าใช่อี้เฉินจริงๆ ใช่ไหม"

 
อี้เฉินที่ได้ยินน้ำเสียงของซีเยว่ที่เขานับถือ ราวกับเป็นพี่สาวของเขาคนหนึ่ง ตัวเขาถึงกับขมวดคิ้วเล็กน้อย "ข้าก็คือข้าสิ ท่านไม่คิดจะไว้ใจข้าเลยงั้นหรือ พี่ซีเยว่"

นางขำแห้งๆ ขึ้นมาในทันที "ข้าก็นึกอยู่แล้วว่าต้องเป็นเจ้า    ข้าไม่เคยเชื่อว่าเจ้าจะถูกเทพสวรรค์เข้ายึดครองร่าง"


ซีเผิง กระแอมไอออกมาในทันที "แล้วใครกันที่ร้องไห้ออกมาไม่หยุด อยากจะเข้าไปช่วยอี้เฉินกัน ข้าไม่ยักเห็นเจ้ากับหริ่นหลัน จะยืนนิ่ง ดูการต่อสู้แม้แต่น้อย"

 

"พี่ซีเผิงละก็ ข้าอายคนอื่นๆ นะ" อี้เฉินที่ได้ยินเขา ยิ้มออกมาเล็กๆ แต่ในกายาของเขาในยามนี้เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ยังดีที่เขาสร้างเสื้อผ้ามาปกปิดบาดแผลของเขาเอาไว้ ไม่เช่นนั้น เพื่อนๆ ของเขาคงโศกเศร้า ให้ตัวเขาไม่น้อย เป็นแน่

 
  หริ่นหลัน นางไม่รอช้าอีกต่อไป เข้ามา กอดกายอี้เฉินในทันใด หางตาของนางมีน้ำตาไหลรินออกมาน้อยๆ "ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะรอดพ้นพวกต่างดินแดน กลับมาได้ แถมยังมาช่วยพวกเราเอาไว้อีก ทั้งๆ ที่พวกเราคนดินแดนร้อยแคว้น ผลักไสไล่ส่งตัวเจ้าออกไปเป็นเชลยศึก ในฐานะที่ข้าเป็นคนของดินแดนร้อยแคว้น ข้ารู้สึกละอายต่อเจ้ายิ่งนัก " นาง กอดกายของเด็กหนุ่มผมขาวไว้แน่น ราวกับกลัวเด็กหนุ่มผมขาวจะจางหายไปจากสายตาของนาง อย่างไรอย่างนั้น จนทำให้คนอื่นๆ ต่างพากันอมยิ้มออกมา น้อยๆ  แม้แต่กงหนานที่อยู่ ใกล้ๆ ยังรู้สึกเขินอาย
 



…แต่เพียงไม่กี่เสี้ยววินาที ที่อี้เฉินถูกกอด บาดแผลบางส่วนของเขาก็เจ็บปวดขึ้นมาในทันที กระอักเลือดออกมาน้อยๆ มันจึงทำให้หลายๆ คน มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก ก่อนจะพาอี้เฉินลงไปพูดคุยยังพื้นดินเบื้องล่าง

 
  หริ่นหลัน เอ่ยถามอี้เฉินออกมาในทันทีที่พวกเขาถึงพื้นเบื้องล่าง เหล่าผู้คนเองก็ต่างจับจ้องไปที่เด็กหนุ่ม มองเขาราวกับเป็นพระเจ้าของโลกแห่งนี้ "เจ้าบาดเจ็บงั้นหรืออี้เฉิน มาให้ข้าดูอาการเจ้าหน่อยเป็นไง"

 
อี้เฉินปฏิเสธในทันที ก่อนจะพูดจา กลบเกลื่อนออกไป ตัวเขายังต้องฆ่าสังหารเทพสวรรค์อีกองค์ให้ได้ ไม่มีเวลาให้เขาหยุดพักรักษากายาอีกต่อไป หากไฟเทพเตือนตัวเขาอีกครั้ง เกรงว่าตัวเขาอาจจะไม่สามารถต่อสู้ได้อีกต่อไป "ข้าไม่เป็นไร เหมือนว่า เจ้าจะกอดข้าแรงไปหน่อยนะ หริ่นหลัน"

 
เมื่อนางได้ยินถึงกับทำปากพองลมอย่างไม่พอใจ ปล่อยให้อี้เฉินลูบหัวของนางอย่างเบามือ ...พวกเขาพูดคุยหัวเราะกันอยู่นาน นับก้านธูปใหญ่ ต่างพากันไต่ถามเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านมาของอี้เฉิน อี้เฉินเองก็เล่าเรื่องราวต่างๆ ออกไปอย่างไม่ได้ปิดบัง แต่เรื่องการต่อสู้เขาไม่ได้เล่าลายละเอียดอะไรออกไป อี้เฉินไม่อยากให้เพื่อนๆ ของเขากังวลมากเกินไป