บทที่ 19 ขโมยโอกาสครั้งใหญ่ของเธอ
เมื่อได้ยินคำพูดของหนิงหนิง ดวงตาของซุนซางเหอก็เปลี่ยนเป็สีแดงทันที เขาไม่ร้องไห้เมื่อถูกญาติไล่ออกจากบ้าน และเขาไม่ร้องไห้เมื่อถูกเพื่อนกีดกัน แต่นี่คือครั้งแรกที่มีคนไว้วางใจเขาอย่างแท้จริง
ซุนซางเหอตบหน้าอกของเขาด้วยความมั่นใจ "วางใจฉันได้เลย ฉันต้องขายให้ได้ราคาสูงสุดอย่างแน่นอน"
หนิงหนิงไม่แปลกใจกับปฏิกิริยาของซุนซางเหอ เพราะทุกอย่างเป็ไปตามการคาดเดาของเธอ เธอถูมือและถามอย่างไม่แน่ใจ "คุณช่วยให้ฉันยืมเงินก่อนได้ไหม? แล้วค่อยหักเอาจากยอดขายทีหลังก็ได้"
ซุนซางเหอเงียบไป เขารู้สึกว่าภาพลักษณ์ของน้องสาวคนสวยคนนี้ถูกทำลายไม่เหลือชิ้นดี และเธอกลายเป็คนน่าเกลียดขึ้นมาในพริบตา "เธอ้าเท่าไหร่?"
"ให้ฉันเท่าที่คุณมี" เธอชี้ไปที่ตรอกทางด้านหลัง "ฉันอยากเข้าไปดูของในนั้นสักหน่อย" ภายในตรอกนั้นขายแต่ของไร้ค่า เช่น ขนม ไข่ และสมุด
แม้แต่ซุนซางเหอซึ่งอยู่ในวงการนี้มาหลายปีก็ไม่ค่อยได้เข้าไป เขารวบรวมเงินที่มีอยู่ติดตัว 100 หยวนออกมาถือในมือ
ตอนที่ส่งมอบให้หนิงหนิง ชายหนุ่มก็แนะนำเธอว่า "ระวังหมดตัวด้วยล่ะ”
หนิงหนิงโบกมือแสดงว่ารับรู้แล้ว
หนิงหนิงเดินหายลับไปจากสายตาแล้ว แต่ซุนซางเหอต้องยืนชะงักอยู่กับที่ "เอานาฬิกาออกมาเดี๋ยวนี้" โจวจื้อหย่วนยืนอยู่ข้างหน้าเขาด้วยร่างกายที่ตั้งตรงเหมือนต้นไม้ใหญ่ เขาพูดอย่างเ็าด้วยใบหน้าที่น่ากลัว
เมื่อมองไปที่ชายในเครื่องแบบทหารด้วยท่าทีที่สง่างามเป็พิเศษ ซุนซางเหอก็ได้แต่ถามกลับไปว่า "สหาย ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร"
ซุนซางเหอไม่เชื่อว่าตัวเองจะซวยถึงขนาดนี้ เพิ่งจะเริ่มค้าขายใหญ่เป็ครั้งแรก เขาก็จะถูกจับเสียแล้วหรือ ซุนซางเหอเริ่มมองหาทางหนีแล้ว แต่ก็พบว่านายทหารหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหน้าช่างร้ายกาจจริง ๆ เขาได้ทำการขวางทางหนีของซุนซางเหอไว้หมดแล้ว
โจวจื้อหย่วนไม่ได้พูดอะไรสักคำและทบทวนถึงบทสนทนาก่อนหน้านี้ระหว่างหนิงหนิงกับซุนซางเหอ
ในเวลานี้ ใบหน้าของซุนซางเหอซีดลงอย่างสมบูรณ์ แต่เขายังคงจำความไว้วางใจของน้องสาวคนสวยที่มีต่อตนเองได้ดี ดังนั้นเขาจึงพยายามหาข้อแก้ตัวว่า "สหาย ผู้หญิงคนนั้นเป็ลูกพี่ลูกน้องของผมเอง เธอแค่เอาของมาให้ผมนิดหน่อย" ต้องบอกเลยว่าหัวใจของซุนซางเหอในขณะนี้เต้นเร็วมาก
โจวจื้อหย่วนผู้ซึ่งรู้รายละเอียดของหนิงหนิง มองไปที่ซุนซางเหออย่างระมัดระวัง เหงื่อออกที่หน้าผากของซุนซางเหออย่างน่าสงสาร นายทหารหนุ่มพูดอย่างเ็าว่า "คุณน่าจะเห็นรหัสที่ด้านหลังหน้าปัดนาฬิกา นี่คือผลิตภัณฑ์ที่ใช้กันในกองทัพ ไม่อนุญาตให้ทำธุรกรรม ผมคิดว่าคุณคงไม่อยากเจอปัญหาใหญ่” จากนั้น เขาก็จ้องมองซุนซางเหอด้วยใบหน้าที่น่ากลัว และกล่าวต่อว่า “แต่นาฬิกาเรือนนี้ผมฝากรุ่นน้องเอาไว้ที่บ้าน ผมมีเหตุผลจำเป็ที่ต้องเอามันกลับคืน คุณคืนมาให้ผมเถอะ"
"เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นก็ได้เวลาคืนทรัพย์สินให้เ้าของเดิมแล้ว"
ในที่สุด ซุนซางเหอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีไป โชคดีที่นายทหารคนนี้เป็เ้าของนาฬิกา แค่คืนนาฬิกากลับไปก็จบเื่แล้วใช่ไหม? ว่าแต่จะใช่เ้าของนาฬิกาตัวจริงหรือเปล่านะ?
โจวจื้อหย่วนดูเหมือนจะอ่านใจเขาได้ จึงล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าและหยิบเงินออกมา "ผมจะจ่ายเงิน 100 หยวนเป็ค่ามัดจำก่อนก็แล้วกัน แล้วเดี๋ยวผมจะมาจ่ายเพิ่มอีก 400 หยวนเป็ค่านาฬิกา"
ซุนซางเหอจะกล้ารับเงินมาได้อย่างไร! แต่เมื่อนึกถึงความเชื่อใจของน้องสาวคนสวยที่มีต่อเขา เขาก็กัดฟันและรับเงิน "ตกลง ผมชื่อชื่อซุนซางเหอ ผมอยู่ที่นี่ทั้งวัน คุณหาตัวผมได้ตลอด" หลังจากพูดจบ เขายื่นนาฬิกาให้
โจวจื้อหย่วนรับนาฬิกามา และพูดอย่างเ็าว่า "หวังว่าคุณจะไม่บอกผู้หญิงคนนั้นเกี่ยวกับเื่นี้ และทำเป็ว่าเื่นี้ไม่เคยเกิดขึ้น" หลังจากหยุดชั่วคราว เขาก็เสริมว่า "แค่ทำเป็ว่าวันนี้คุณไม่เคยเจอเธอก็ได้"
เธอเป็ใคร?
ทั้งสองคนนี้รู้จักกัน
ชายร่างใหญ่คนนี้กำลังปกป้องน้องสาวคนสวยคนนั้น
ทันใดนั้น ซุนซางเหอเงยหน้าขึ้น แต่พบว่าอีกฝ่ายมีสีหน้าไร้อารมณ์ จึงต้องรีบพูดด้วยความเคารพว่า "ได้เลยครับ! ไม่มีปัญหา!"
หลังจากโจวจื้อหย่วนจากไปแล้ว ซุนซางเหอก็นั่งลงบนพื้น รู้สึกว่าขาอ่อนแรง เขายกมือขึ้นแตะหลัง เสื้อผ้าของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ
หลังจากที่โจวจื้อหย่วนเดินออกมา เขาก็พบเข้ากับเฉินชิงหย่วนที่เดินเข้ามาหาพอดี "ผู้กองโจว คุณตรวจสอบเสร็จแล้วหรือยังครับ?"
โจวจื้อหย่วนรับคำในลำคอและพูดว่า "ผมจะเขียนสัญญากู้ยืมกับคุณ รบกวนคุณช่วยนำเงิน 400 หยวนไปมอบให้กับชายหนุ่มชื่อซุนซางเหอแทนผมด้วย"
เฉินชิงหย่วนงงเล็กน้อย เกิดอะไรขึ้นตอนที่เขาไม่อยู่! หากเขาจำไม่ผิด ซุนซางเหอเป็เพียงคนธรรมดาที่สุด ไม่มีอะไรพิเศษ!
ในไม่ช้า เฉินชิงหย่วนก็ไม่มีใจที่จะคิดเื่อื่น ๆ อีก เพราะเขาได้รับสัญญากู้ยืมเงินที่เขียนโดยผู้กองโจว นี่เป็เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ยากมากที่สุดในโลก! นี่หมายความว่าผู้กองโจวมีความไว้ใจในตัวเขาเป็อย่างสูง!
"ถือสัญญาฉบับนี้ไปที่บ้านตระกูลโจวในตอนบ่าย ผมจะให้คนเตรียมเงินเอาไว้ให้" โจวจื้อหย่วนทิ้งท้ายด้วยคำพูดเหล่านี้และออกมาจากตลาดมืดในที่สุด เมื่อนึกถึงหญิงสาวที่เป็ต้นเหตุของสัญญาการกู้เงินฉบับนี้ สีหน้าของนายทหารหนุ่มก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที "ยัยคนโกหกเอ๊ย!"
"รับปากกับฉันว่าจะดูแลเป็อย่างดี แต่เพียงไม่กี่วันก็เอามาขายทิ้งซะแล้ว เฮ้อ ของอื่นๆ ที่เราให้ไว้ก็คงถูกเอามาขายเหมือนกันแล้วสินะ!"
โจวจื้อหย่วนกัดฟันด้วยความเจ็บใจเป็ครั้งแรกในชีวิตสามสิบปีของเขา
...
หนิงหนิงที่ถูกโจวจื้อหย่วนพูดถึง จามสองครั้งติดต่อกันและถูจมูกของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ "ใครกำลังนินทาฉันอยู่หรือเปล่าเนี่ย?" ตอนแรกเธอนึกว่าตนเองกำลังจะเป็หวัด แต่สุดท้ายไม่น่าใช่ มีความเป็ไปได้ว่ากำลังมีใครบางคนแอบด่าเธออยู่แน่ๆ
เธอรีบลืมเื่หนีไปทันที เพราะหลังจากผ่านไปสิบนาที เธอก็เริ่มนั่งยอง ๆ ซ่อนตัวอยู่ในที่ลับตาคน
ตามความทรงจำในชีวิตที่แล้วของเธอ กู้เหยาจะมาที่ตลาดมืดในวันนี้ และเธอยังช่วยชีวิตชายหนุ่มคนหนึ่งที่ขายไหโบราณของบรรพบุรุษ หลังจากนั้น ไหโบราณและชายหนุ่มคนนั้นก็กลายเป็หนึ่งในสิ่งที่เปลี่ยนชีวิตของกู้เหยาไปโดยสิ้นเชิง
และสิ่งที่เธอต้องทำคือตัดหนทางของกู้เหยาอีกครั้ง เพื่อขโมยโชคชะตาเ่าั้มาเป็ของเธอเอง!
หนิงหนิงพบเป้าหมายของเธออย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มอายุน้อยแต่ท่าทางดื้อรั้น แต่เธอไม่รีบเร่ง เพราะรู้ดีว่ากำลังจะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นต่อไป
ถ้าเธอปรากฏตัวเข้าไปเร็วมากเกินไป มันอาจจะดูน่าสงสัยได้
ในขณะนี้กำลังเกิดความโกลาหลขึ้นเล็กน้อย
หนิงหนิงเดินช้า ๆ ไปยังชายหนุ่มที่ดื้อรั้นและมอมแมม ซึ่งถูกชายวัยกลางคนผลักออกมาจากประตูหลังของร้านค้า เ้าของร้านคนนั้นสาปแช่งและพูดว่า "ฉันอยู่ในธุรกิจนี้มาเป็สิบปี นี่เป็ครั้งแรกที่ฉันเห็นคนขายของปลอมยืนยันว่าเป็ของแท้ แกคิดว่าฉันตาบอดหรือไง? ถ้าฉันเจอแกอีกครั้ง รับรองว่าแกเละมากกว่านี้แน่!”
ชายหนุ่มตื่นตระหนกจริง ๆ เขางอตัวลงขณะที่ขอร้องว่า "นี่เป็ของแท้ที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษของผมเลยนะ เป็ของที่จักรพรรดิเฉียนหลงใช้เชียวนะครับ ได้โปรดรับซื้อเอาไว้ด้วยเถอะ แม่ผม้าเงินก้อนนี้จริงๆ”
“ถ้านี่เป็ของของจักรพรรดิเฉียนหลง ฉันนี่แหละที่เป็จักรพรรดิเฉียนหลงเอง!” ชายวัยกลางคนรู้สึกโชคไม่ดีมากขึ้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น และสาปแช่งต่อไปว่า “แค่นี้ก็ถือว่าฉันทำบุญมากแล้ว รีบไสหัวออกไปซะ!"
เมื่อเ้าของร้านพูดจบ ชายหนุ่มก็ยังคงยืนนิ่ง ความดื้อรั้นของเขามีมากเกินไป เขาไม่แม้แต่จะยกมือขึ้น แม้ว่าเ้าของร้านทำท่าเหมือนจะกำลังง้างมือตบเขาแล้วก็ตาม
“ทำอะไรน่ะ!?” หญิงสาวะโเสียงดัง ก้าวเดินเข้าไปยืนอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มโดยไม่ลังเล ขั้นตอนแรกของกลยุทธ์คือการปกป้องเขาอย่างกล้าหาญ
ชายวัยกลางคนไม่เคยเห็นสาวสวยเช่นนี้มาก่อน และชั่วขณะหนึ่ง เขาคิดว่าเธอเป็ผู้หญิงที่ร่ำรวยจากตระกูลใหญ่ที่มาซื้อหาสินค้าในตลาด เขาคิดว่าเธอเป็คนใหญ่คนโต จึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณผู้หญิง นี่ไม่ใช่ความผิดของผมนะ เด็กคนนี้เอาของปลอมมาขายแล้วบอกว่าเป็ของแท้ แบบนี้ถือว่าตั้งใจหลอกลวงกันไม่ใช่เหรอ?”
หนิงหนิงเมินเฉยต่อเขา แต่ก้มศีรษะมองชายหนุ่มแล้วถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "คุณ้าขายไหโบราณใบนี้ใช่ไหม?"
ชายหนุ่มไม่เคยได้ยินเสียงที่ไพเราะเช่นนี้มาก่อน เช่นเดียวกับการปรากฏตัวของเธอที่ยืนอยู่ต่อหน้าเขา เหมือนกับเทพธิดาผู้พิทักษ์ที่ลงมาจาก์
หลางจิ่งซานหน้าแดงและพูดว่า "ใช่ครับ" หลังจากหยุดชั่วครู่ เขาอธิบายอย่างกระวนกระวายใจว่า "นี่คือของจริง เป็ของที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษของผม ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ผมกำลังป่วยหนัก้าใช้เงิน ผมก็คงไม่มีทางเอามาขายแน่ๆ"
หนิงหนิงเชื่อเขา เธอยิ้มและพูดเบา ๆ ว่า "เท่าไหร่"
“หนึ่งร้อย ไม่ ไม่ แปดสิบ แปดสิบ ห้าสิบ แค่ห้าสิบหยวนผมก็ขายแล้วครับ”
หนิงหนิงหยิบธนบัตรปึกหนึ่งออกมาราวกับเป็หญิงสาวที่ร่ำรวยที่สุดในโลก เธอนับเงินเป็จำนวนหนึ่งร้อยหยวนแล้วยื่นให้เขา พูดเบา ๆ ว่า "ฉันจะซื้อเอง!"
หลางจิ่งซานเกือบจะร้องไห้ เขารับเงินอย่างตัวสั่น และส่งไหโบราณขนาดเล็กใบนั้นมาให้ "ขอบคุณ ขอบคุณมากครับ ของชิ้นนี้เป็ของคุณแล้ว"
และในตลาดมืดที่มีคนเดินพลุกพล่าน กู้เหยาพบเห็นฉากที่ชายหนุ่มถูกทุบตี และยังเห็นฉากที่อีกฝ่ายออกมาให้ความช่วยเหลือ ทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนฉากในฝันทุกประการ
สิ่งที่เธอต้องทำคือเดินออกไปบอกเขาว่าเธอจะขอซื้อไหโบราณใบนั้นเอง
แล้วเงิน 1 ล้านหยวนนี้ก็จะเป็ของเธอ! ชายหนุ่มคนนั้นก็จะเป็ของเธอเช่นกัน!
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เธอจะเดินผ่านฝูงชนไป เธอก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย "ฉันจะซื้อเอง"
ในขณะนั้น กู้เหยาเกือบจะเป็ลม เธอเดินตามฝูงชนและมองเข้าไป พี่สาวคนโตที่พวกเธอเพิ่งพบกันเมื่อเช้าถือไหโบราณขนาดเล็กราคา 1 ล้านหยวนอยู่ในมือ ขณะที่ชายหนุ่มในความฝันก็กำลังขอบคุณพี่สาวฝาแฝดของเธอด้วยความซาบซึ้งใจ
เป็ยัยนี่อีกแล้ว! เป็ยัยนี่ได้ยังไง? กู้หนิงขโมยโอกาสของเธอไปอีกแล้ว!
1K
