หนึ่งรัตติกาล

" โอสถจักรพรรดิสามเม็ดที่ได้มาอย่างง่ายดายนี้ จะส่งให้ตระกูลของเราเติบใหญ่ไร้ที่เปรียบ " 

" ข้าหวั่นเกรงยิ่งนัก หากปรมาจารย์โอสถผู้นั้นล่วงรู้ว่าเป็นฝีมือของพวกเรา "

" อย่ากังวล เมื่อถึงคราที่ปรมาจารย์โอสถผู้นั้นมาทวงคืน เราก็เพียงเสนอสิ่งที่เขาต้องการ " 

" เจ้าอย่าลืม ปรมาจารย์โอสถโดยมากแล้ว สิ่งที่พวกเขาต้องการก็คือพลังวิญญาณ " 

" ยิ่งมีพลังวิญญาณมากเพียงใด การหลอมโอสถที่ยากเย็นก็จะเป็นเรื่องง่าย " 

" แลเมื่อปรมาจารย์โอสถมา ข้าก็จะมอบไข่มุกวิญญาณพันปีให้กับปรมาจารย์โอสถผู้นั้น "

" หวังว่าจะเป็นอย่างที่ท่านพูด " 

สองชายชราที่มาจากที่แสนไกลพูดคุยกัน พวกเขาทั้งสองที่กำลังออกสำรวจแดนดินอยู่ พลันพบเจอกับทัณฑ์สวรรค์โอสถ 

พวกเขาทั้งสองจึงเร่งเดินทางมายังจุดที่ทัณฑ์สวรรค์โอสถปรากฎ เขาทั้งสองกลับได้พบกับยอดโอสถที่ใฝ่ฝัน 

เมื่อโอสถจักรพรรดิผ่านทัณฑ์สวรรค์แล้วเสร็จ พวกเขาทั้งสองจึงเร่งลงมือช่วงชิงอย่างรวดเร็ว 

พวกเขาก็แปลกใจอยู่ เพราะทุกคราที่โอสถผ่านทัณฑ์สวรรค์นั้น ผู้หลอมโอสถมักจะอยู่เคียงข้าง เพื่อป้องกันเหตุคาดมิถึงเช่นพวกเขา

แต่การผ่านทัณฑ์สวรรค์ของโอสถจักรพรรดิสามเม็ดนั้น กลับมิมีผู้ใดเฝ้าเลยแม้นคนเดียว 

หานลี่เดินสำรวจทั่วบ้าน ก็มิพบพานร่องรอยของการงัดแงะ เขาได้แต่งุนงงสงสัยเป็นอย่างยิ่ง 

" มันหายไปได้เช่นใด " หานลี่พึมพำ 

" ต้องหลอมใหม่อีกแล้วรึ " หานลี่พึมพำ 

" แต่ครานี้ควรใช้วัชพืช จะได้มิเสียดายหากโอสถหายอีกครา " หานลี่พึมพำ

เขาเร่งหลอมโอสถทองออกมาอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปอีกหนึ่งวัน โอสถสีทองถูกหลอมออกมาได้มากถึงพันเม็ด 

ชายหนุ่มนั่งมองยังกล่องใส่โอสถหลายสิบใบที่วางเรียงรายอยู่ต่อหน้า 

" คราที่อยู่เมืองม่อเสียนข้าใช้เตาโอสถที่มีขายเกลื่อน จึงหลอมโอสถออกมาได้มิดี ทั่งคุณภาพยังต่ำ " หานลี่พึมพำ

" แต่ครานี้ข้าใช้เตาสามขาหลอมโอสถ ได้ทั้งคุณภาพแลปริมาณ " หานลี่พยักหน้าช้าๆ พลางมองยังเตาสามขา

" จริงสิ ต้องหยดโลหิตเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของกับสมบัติล้ำค่าต่างๆ " หานลี่เอ่ยออกมา

" ฟิ้ง " มีดสั้นพลันปรากฎในมือ ชายหนุ่มกรีดปลายนิ้วของตน

" ครืนนน " พลันห้วงนภาแปรเปลี่ยนเป็นบ้าคลั่ง ลมวายุพัดพาโหมกระหน่ำเหนือเมืองหลวง

" เปรี้ยงงง " สายอัสนีฟาดผ่าทั่วนภาหน่วงหนัก แสงม่วงแลบแปลบปลาบสว่างไสว

" แหมะ " หยดโลหิตห้าสีหยดลงบนเตาสามขา 

" ครืนน " เตาสามขาพลันสั่นไหวอย่างรุนแรง 

" วิ้ง " แสงห้าสีพร่างพรายออกทั่ว แสงห้าสีอาบย้อมทั่วแดนดิน

" นี่มันเกิดอะไรขึ้น " 

ฝูงชนมากมายต่างแหงนมองยังห้วงนภา ทั่วร่างของพวกเขาสั่นเทา เหงื่อกาฬรินไหลอาบย้อมทั่วร่าง 

ในหัวสมองของเหล่าผู้ชราทั่วเมืองต่างครุ่นคิดอย่างหนักว่า สิ่งนี้เคยปรากฎขึ้นในคราอดีตรึไม่

ภายนอกนั้นกำลังวุ่นวายสับสน แต่ตัวต้นเหตุกลับนั่งมองเตาสามขาอย่างโง่งม

" เอ ตั้งแต่ที่ข้าทะลวงขั้นหลอมรวมวิญญาณได้ ก็ยังมิเคยกลั่นแก่นวิญญาณอสูรเลยสักครา " หานลี่พึมพำ

" ทั้งหากมีพลังวิญญาณมาก ก็สามารภหลอมโอสถได้ดียิ่งด้วย " หานลี่พยักหน้าช้าๆ 

ขั้นหลอมรวมวิญญาณก็เหมือนกับชื่อ เพราะผู้ฝึกยุทธทั้งหลายต้องใช้แก่นวิญญาณอสูร ในการหลอมเพิ่มพลังวิญญาณของตนให้แข็งแกร่ง

ยิ่งได้แก่นวิญญาณอสูรระดับสูง พลังวิญญาณที่ได้รับก็จะยิ่งแข็งแกร่งตาม

การฝึกตนนั้นจะแบ่งออกเป็นสามอย่าง อย่างแรกฝึกกาย อย่างสองฝึกวิญญาณ อย่างสามฝึกจิต

หากขาดสิ่งหนึ่งสิ่งใดไป ผู้ฝึกตนผู้นั้นก็มิอาจไปได้ต่อ หรืออ่อนสิ่งหนึ่งสิ่งใดไปก็จะทำให้อ่อนด้อย

เช่นนั้นแล้ว เหล่าผู้ฝึกตนทั้งหลายจึงเริ่มฝึกกายก่อนเป็นสำคัญเพราะกายนั้นเป็นรากฐาน เมื่อรากฐานเริ่มมั่นคงก็คือการพร้อมที่จะทะลวงพลังข้ามช้้น

เมื่อข้ามมาชั้นใหม่ต้องฝึกทั้งวิญญาณแลกาย แต่ให้เน้นวิญญาณมาก่อนในชั้นใหม่ 

ส่วนฝึกจิตสามารถฝึกฝนได้ตลอดเวลา เพราะการฝึกจิตมิมีสิ้นสุด

เมื่อจิตที่ฝึกมาถึงระดับหนึ่ง จะเกิดการเปลี่ยนแปลงเป็นเจตจำนงอันกล้าแกร่ง 

ยิ่งมีเจตจำนงกล้าแกร่งมากเท่าใด การต่อสู้หรือความอดทนก็จะมากตาม ทั้งยังมิอาจถูกหลอกลวงด้วยมายามอมเมาได้ 

หานลี่พยักหน้าช้าๆ 

" ฝึกวิญญาณ " หานลี่เอ่ยออกมา

" เคร้ง " แก่นวิญญาณอสูรถูกนำออกมาจากแหวนมิติกองใหญ่

" ควรเริ่มจากแก่นวิญญาณอสูรระดับต่ำก่อน แลค่อยเพิ่มระดับ " หานลี่พึมพำ

" มา " หานลี่เพ่งมองไปยังแก่นวิญญาณอสูรระดับแรก 

" วิ้ง " แก่นวิญญาณอสูรพลันล่องลอยอยู่ต่อหน้า 

" วู๊มม " มวลอากาศรายรอบพลันเบี้ยวบิด เมื่อหมอกควันสีขาวพุ่งพวยออกจากแก่นวิญญาณอสูร

" อืม  หานลี่ร้องครางออกมา เมื่อพลังวิญญาณบริสุทธิ์หลั่งเข้ายังกลางหน้าผากของตน

" วู๊มม " มวลอากาศรอบร่างพลันกระเพื่อมไหว เมื่อพลังวิญญาณเปิดสัมผัสทั่วร่าง

" รับรู้ได้ไกลขึ้น " หานลี่พยักหน้าช้าๆ 

" ต่อ " หานลี่เอ่ยออกมา พลางเพ่งมองไปยังแก่นวิญญาณอสูรแก่นที่สอง 

เนิ่นนานผ่านไปอีกนับวัน 

" อืม " ร่างสูงเปิดเปลือกตาขึ่น พลางกวาดสัมผัสออกไป 

" สามารถรับรู้ได้ไกลราวร้อยจ้าง " หานลี่พยักหน้าช้าๆ 

" แก่นวิญญาณอสูรระดับแรกหมดสิ้นแล้ว ควรพักสักหน่อย " หานลี่พึมพำ ชายหนุ่มเก็บข้าวของแลเดินออกจากห้อง

หานลี่เร่งเข้าไปยังครัว แลทำการก่อไฟเพื่อหุงหาอาหาร แม้นว่าผู้ฝึกตนจะมิต้องกินดื่มสิ่งใด แต่กับชายหนุ่มกลับมิใช่ 

เพราะเขาเองนั้นชื่นชอบในรสสุราแลกลิ่นเนื้ออสูรย่างที่หอมกรุ่น 

หานลี่นำสุราหมักเองออกมา แลนำเนื้อหมีขาวย่างมาวางที่โต๊ะ แลเริ่มดื่มกินในทันใด

หลังจากดื่มกินไปได้พักใหญ่ ชายหนุ่มเริ่มเมามายในรสสุรา อารมณ์ครื้มพลันบังเกิด

หานลี่ปลดผนึกกายพลางจรดสองนิ้วไปยังห้วงนภา แลสะบัดสองนิ้วราวพู่กัน

" วิ้ง " พลันปรากฎตัวอักษรห้าสีท่ามกลางรัตติกาลอันมืดมิด 

" เมามายรสสุราชูจอก กู่ร้องถามไถ่จันทราเจ้า " 

" ทิพย์วิมานสถานอยู่หนใด ใยจิตใจจึงได้ลุ่มหลง " 

" หากอยู่ภูสูงอันหนาวเหน็บ ก็เกรงจะปีนป่ายมิไหว "

" ข้าใคร่โดยสารลมวายุ ก็คล้ายมิพ้นต้องปีนป่าย "

บทกวีล่องลอยกลางเวหา แถวเรียงรายขึ้นลงอ่อนช้อยงดงาม ทุกอักษรทรงพลังดุดันแต่กลับอ่อนโยน

อักษรห้าสีเปล่งแสงอาบย้อมทั่วเมืองหลวงแคว้นฟู่ เมืองหลงแคว้นฟู่ท่ามกลางความมืดมิดพลันสว่างด้วยแสงห้าสี

หมู่ชนมากมายต่างออกมาจากบ้านแลยืนอาบแสงห้าสี แสงห้าสีอาบไล้ทั่วร่างราวกับอาบแสงจันทรา

หานลี่กางกระดาษเซวียนจื่อ แลใช้สองนิ้วลากบทกวีลงมายังกระดาษเซวียนจื่อ

" แสงเซียนหายไปแล้ว " 

" อีกก้าวเดียวข้าก็จะทะลวงขั้นพลังได้แล้ว เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ " 

" ขอเพียงอีกหนึ่งเค่อ ข้าก็จะหยั่งรู้สำเร็จแล้ว " 

ฝูงชนทั่วเมืองหลวงแคว้นฟู่ต่างร้องตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง เพราะโชควาสนาที่อยู่ต่อหน้าหลุดลอยหายไปอย่างไร้ร่องรอย 

" อืม " หานลี่มองยังผลงานของตน พลางพยักหน้าช้าๆ

" อึก " สุราในจอกไหลลื่นลงคออย่างแช่มชื่น 

" เหตุใดผู้คนจึงสัมผัสถึงความวิเศษของมันได้ " หานลี่พึมพำ

" กายของข้าที่เป็นในยามนี้ กลับมิได้มีความรู้สึกเลย " หานลี่พึมพำ

เขาวาดอักษรลงยังกลางฝ่ามือ พลางตบลงที่อกของตน

" วิ้ง " สองตาของหานลี่เปล่งประกายแสงห้าสีวาววับ 

" อา " หานลี่ร้องครางออกมา 

นี่เป็นคราแรกที่หานลี่สัมผัสได้ถึงพลังอันยิ่งใหญ ที่แฝงอยู่ในบทกวี 

" บทกวีนี้ช่างเปี่ยมไปด้วยพลังอันยิ่งใหญ่ที่มิอาจเอื้อมถึง ทั้งยังเต็มไปด้วยอะไรสักอย่างที่รู้สึกคุ้นเคย แต่ก็เหมือนกับเลือนลาง " หานลี่พึมพำ

" แกร่ก " เสียงหนึ่งดังขึ้นที่นอกบ้าน 

หานลี่เร่งเก็บบทกวีอย่างรวดเร็ว ทำเพียงดื่มกินร้องรำตามประสาคนเมา 

" สามคน วรยุทธขั้นหลอมรวมฟ้าดินระดับสี่แลห้า " หานลี่พึมพำ 

" จะสู้เช่นใดดี " หานลี่พึมพำ