บทที่ 15 การสูญเสียทางการค้า
“ขายให้ข้า”
นี่คือการคว้าธุรกิจเปล่า
ลูกแมงป่องทะเลทราย 27 เจ็ดตัว จะต้องถูกเอาไปโดย ลั่วอู๋ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาจะต้องซื้อพวกมันเพื่อทำตามบททดสอบเ้าของร้านเก่า
นอกจากนี้ในเวลากลางวันแสกๆ เช่นนี้ ถ้าใครคิดจะโก่งราคาให้สูงขึ้น ศาลาไป่เปา ก็จะเสียหน้า
เฉินจิงกล่าวต่อ "หัวหน้าเพิงหงเทียน ข้ารู้ว่าระหว่างเ้ากับทีมหวงชามีความขัดแย้งเล็กน้อย ถึงแม้ว่าศาลาไป่เปาของเราเป็ของ ส่วนหนึ่งของทีมหวงชา แต่ก็ถือเป็คู่แข่งของทีมหวงชาด้วยเช่นกัน"
เพิงหงเทียนลังเลที่จะทำธุรกิจต่อกับลั่วอู๋อย่างชัดเจน
แม้ว่าจะมีข้อตกลงกับเ้าของร้านคนเก่าของศาลาไป่หยู่ แต่ตอนนี้การเงินเป็สิ่งสำคัญที่สุด
ลั่วอู๋เดินออกมาและมองเขม็งไปที่เฉินจิง "เ้าของร้านเฉิน ข้าได้ยินว่าศาลาไป่เปาอยู่ห่างออกไปหลาย่ตึกจาก ศาลาไป่หยู่ เ้ามาที่นี่ทำไมกันเหรอ"
"ฮะ ฮ่า" เ้าของร้านเฉินยิ้มอย่างสบายใจ
"ข้าเพิ่งได้ยินว่ามีเ้าของร้านคนใหม่มาทำงานที่ ศาลาไป่หยู่ และเขาก็เป็ผู้ปรับแต่งพลังิญญาซะด้วย ข้าก็แค่อยากจะเจอเขาดูสักครั้ง"
"มาที่นี่เพื่อเจอข้าเป็พิเศษเลยงั้นหรือ เป็เกียรติอย่างยิ่งสำหรับข้า แต่มันไม่เหมาะสำหรับเ้าที่มาเริ่มต้นธุรกิจในร้านข้า" ลั่วอู๋กล่าว
เ้าของร้านเฉินหัวเราะเสียงดัง "ฮ่าฮ่าฮ่า มันไม่ถือเป็วิธีการทางธุรกิจหรอกน่า มันก็เป็เื่จริงไม่ใช่รึไงที่ราคาของมันนั้นสูงกว่านี้ ถ้าเ้ายังไม่สามารถตกลงราคาได้ เ้าก็ไม่มีสิทธิ์มาห้ามคนอื่นที่มาซื้อ"
ดูเหมือนว่าทั้งสองฝ่ายกำลังมีไฟแห่งโทสะลุกโชน ผู้คนรอบข้างที่เดินผ่านมาต่างก็หยุดดู
เพราะไม่ว่าใคร ๆ ก็ชอบดูเื่แบบนี้
"ใช่ๆ ต้องเพิ่มราคาให้สูงกว่านี้" มีเสียงประท้วงดูเหมือนมันจะเริ่มเป็เื่ยุ่งยากนิดหน่อยเสียแล้ว
ลั่วอู๋หรี่ตาลงเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ยิ้มอย่างเงียบ ๆ
"แม้ว่าศาลาไป่หยู่ของข้าจะไม่ใหญ่ แต่ถ้าแค่เงิน 2-3 ร้อยหินิญญาต่อตัว ข้าก็สามารถจ่ายได้ ลูกแมงป่องทรายสีเหลือง 300 หินิญญา ข้าจะขอรับมันไว้"
สีหน้าของเพิงหงเทียนแปลกไปเล็กน้อย
"เ้าของร้านลั่ว ท่านจะซื้อจริง ๆ งั้นเหรอ" เพิงหงเทียนถามด้วยเสียงเบา ๆ
“แน่นอนอยู่แล้ว” ลั่วอู๋พูด
"มาแลกเปลี่ยนกันเถอะ" เพิงหงเทียนตอบอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นท่าทีอันเร่งด่วนของอีกฝั่งหนึ่ง ลั่วอู๋จะไม่เข้าใจได้อย่างไร เขาคงจะต้องเสนอราคาที่สูงขึ้นเกินกว่าตลาดไปแล้วแน่ ๆ และน่าจะเยอะมากด้วย...
มีรอยยิ้มบิดเบี้ยวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผู้ชมบางคน
พวกเขาเข้าใจว่าเ้าของร้านคนใหม่นั้นกำลังเสียท่าอยู่
ข้อตกลงนั้นกำลังจะเป็ไปอย่างราบรื่น เพิงหงเทียน รีบหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาแล้วยิ้ม
"ขอบคุณมาก ข้านึกถึงศาลาไป่หยู่ของเ้า ในครั้งต่อไป ข้าพร้อมจะทำธุรกิจ"
มันเหมือนกับว่าเขากำลังพูดว่าจะใช้ประโยชน์จากที่นี่อีกในครั้งต่อไป
ช่างน่ารำคาญจริงๆ
อย่างไรก็ตาม ลั่วอู๋ ไม่ได้อารมณ์เสียเลยและยังสุขุมอยู่
ในที่สุดเ้าของร้านเฉินยกมือกุมหน้าท้องแล้วก็หัวเราะออกมา
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เ้ายอมซื้อมาในราคานั้นจริง ๆ รึ เ้าเสีย 300 หินิญญาสำหรับแมงป่องทรายสีเหลือง? กลัวคู่แข่งได้ขนาดนั้นเลยรึไง ถ้ามีเ้าของร้านแบบเ้าข้าคงไม่ต้องห่วงเลยว่าร้านนี้จะปิดตัวลงเมื่อไหร่ เ้ารู้รึเปล่าว่าลูกแมงป่องทรายสีเหลืองที่ถูกทำให้เชื่องแล้วนั้นยังมีราคาเพียงแค่ 250 หินิญญา เท่านั้นฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ”
ราคารับปกตินั้นควรอยู่ระหว่าง 150 และ 180 หินิญญาเท่านั้น
นอกจากนี้มันยังเป็สัตว์ที่ใช้พลังงานิญญามากในการทำให้เชื่อง
"ช่างวิเศษเหลือเกินที่ได้เป็เ้าของร้านคนใหม่ของ ศาลาไป่หยู่ ข้าก็อุตส่าห์คิดว่าจะเป็คนที่มีความรู้และพลังมากจนช่วยให้งูระดับเงินวิวัฒนาการขึ้นมาเป็ระดับทองได้ แต่เท่าที่ดูตอนนี้เหมือนว่าจะเป็เพียงแค่ลูกไก่แรกเกิดที่ไม่รู้จักแม้แต่วิธีบริหารธุรกิจเล็ก ๆ ด้วยซ้ำ "
ใบหน้าของเฉินจิงเต็มไปด้วยสีหน้าแสยะยิ้มของการเยาะเย้ย
เขาเคยได้ยินว่าเ้าของร้านคนใหม่มาจากตระกูลลั่ว แต่เขาไม่คิดอย่างนั้น
เป็แค่ลูกชายที่ถูกทอดทิ้งจากคนในตระกูล ก็แค่คนที่ถูกเนรเทศ เขาจะต้องไปกังวลอะไร
ถึงเขาจะเคยได้ยินมาว่า ก่อนหน้านี้เ้าของร้านคนนี้เคยช่วยให้งูทองคำให้วิวัฒนาการได้ เขาจึงสนใจอยากมาดู เพราะท้ายที่สุดเ้าของร้านที่นี่ก็ถือเป็ศัตรูทางการค้าของเขา
เขาไม่ได้คาดคิดว่าเพียงแค่แหย่ราคาไปไม่กี่ครั้ง จะเป็การทำให้อีกฝั่งหนึ่งพลาดซื้อลูกแมงป่องทรายสีเหลืองในราคาสูงกว่าตลาดได้ง่าย ๆ เช่นนี้
พ่ายแพ้ต่อแรงกระตุ้น ทำให้การจัดการสิ่งต่าง ๆ รวน?
ไม่รู้จักธุรกิจใช่ไหม
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นมันก็เพียงพอแล้วที่เ้าของร้านเฉินจะรู้สึกอยากดูถูกลั่วอู๋
ความหวั่นเกรงของเขามันยังไม่เพียงพอ
ลั่วอู๋ มองไปที่ เพิงหงเทียน
เพิงหงเทียนพร้อมด้วยรอยยิ้ม "นี่คือราคาที่เ้าตกลงไว้เอง ข้าไม่ได้ตั้งใจจะหลอกเ้าแต่อย่างไร"
ลั่วอู๋ไม่ได้ตอบอะไรแต่มองไปที่เฉิน จิง: "เ้าของร้านเฉินคงคิดว่าข้าแพ้แล้วสินะ ?"
"ฮ่าฮ่า ถือได้ว่ามันเป็การสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ก็แล้วกัน" เฉินจิงหัวเราะเยาะ
ลั่วอู๋ยิ้มให้อีกฝ่ายแบบไม่ถือสา "แต่ข้าคิดว่าข้าทำเงินได้มากนะ"
“ ฮ่าฮ่าฮ่า เ้าเด็กโง่ ฝันเฟื่องอยู่รึไง เ้าคงไม่โกรธด้วยเื่แค่นี้หรอกนะ” เฉินจิงมองดูลั่วอู๋ด้วยสายตาสมเพช
"ไม่เชื่อก็แล้วแต่เ้า" ลั่วอู๋พูด จากนั้นก็เดินไปที่กรง คิดสักครู่แล้วเรียกให้คนงานในร้านทั้งสามคนช่วยกันนำกรงไปไว้ในศาลาไป่หยู่
ต่อมาลั่วอู๋ก็หันกลับไปเดินหายเข้าไปในศาลาไป่หยู่
"ทำเงินได้งั้นหรือ เ้าคงอยากร้องไห้ หลังจากที่กลับไปเหมือนเป็พวกเด็กเหลือขอสินะ ไม่เห็นข้าจะต้องสนใจอะไรเลย " เฉินจิงมองไปที่แผ่นหลังของลั่วอู๋ที่เดินจากไป
......
......
บรรยากาศใน ศาลา ไป่หยู่ ค่อนข้างจะหดหู่เล็กน้อย
คนงานสามคนยืนคอตกอยู่ด้านในร้าน พวกเขาทั้งสามกลัวที่จะไปเผลอพูดแทงใจลั่วอู๋ จึงเงียบป่าช้า
ลั่วอู๋อดไม่ได้ที่จะหัวเราะและพูดล้อเล่น "พวกเ้าสามคนเป็อะไรกัน ดูเศร้ามากเสียจน คนที่ผ่านไปผ่านมาคงคิดว่า ศาลาไป่หยู่ ของเรากำลังจะมีงานศพอย่างนั้นแหละ"
ทั้งสามคนมองหน้ากันเอง
พวกเขาไม่ได้คาดคิดว่าเ้าของร้านจะยังอารมณ์ดีได้อยู่
"พวกเรามากำจัดแมงป่องทะเลทรายให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อกู้คืนความเสียหายในวันนี้ให้จงได้ขอรับ" มู่ เถาพูดเชิงแนะนำอย่างระมัดระวัง
ปากของลั่วอู๋เอียงเล็กน้อย “เ้าจะรีบเร่งทำไมกัน? ข้าจะทำให้พวกมันเชื่องเอง บางทีนี่อาจเป็การทดสอบที่แท้จริง จากเ้าของร้านคนเก่าก็ได้”
ทั้งสามคนพูดไม่ออก
มันคือการทดสอบ
หากนี่เป็การทดสอบจริง ๆ เขาคงกำลังล้มเหลวอย่างต่อเนื่อง
ราคาของสินค้าที่ได้รับสูงกว่าราคาตลาดและต้องเพิ่มค่าใช้จ่ายในการปรับตัวให้ชินกับสภาพเดิม นี่เป็การสูญเสียครั้งใหญ่อย่างเห็นได้ชัด
ลั่วอู๋และทั้งสามคนไปที่อาคารเก่าในสนามหลังบ้านแล้วถามว่า "อาคารเก่านี่มีสัตว์ิญญาแบบไหนอยู่กัน?"
"มีแต่สัตว์ิญญาระดับทองแดงทั่วไปขอรับ แต่มีจำนวนไม่มาก แน่นอนว่าไม่มี สัตว์ิญญาระดับเงินเพราะมันราคาแพงกว่าและทำให้เชื่องลำบาก" มู่ เถาตอบ
ลั่วอู๋เรียกทั้งสาม "พาข้าไปดูสิ มู่เถา เสี่ยวชา อาฟู แค่นั้นพวกเ้าสามารถทำได้ใช่ไหม"
"รับทราบขอรับ"
แม้ว่าอาคารเก่าจะทรุดโทรม แต่ห้องกรงภายในนั้นแข็งแกร่งมาก แต่ละกรงเต็มไปด้วย สัตว์ิญญา หลายชนิด แต่ดูแล้วเหมือนพวกมันจะไม่มีพลังิญญามากนัก
"นี่คือแมงมุมดอกไม้ มันสามารถทะลุทะลวงพื้นและสร้างตาข่ายดักได้ดี" คนงานในร้านพาลั่วอู๋ไปที่กรง
ขนาดของแมงมุมนั้นใหญ่ประมาณขนาดของทารก ร่างกายของมันถูกปกคลุมไปด้วยลวดลายที่มีสีสันและดูเห็นได้ทะลุปรุโปร่งมาก ทำให้คนไม่กล้าเข้าใกล้
ลั่วอู๋ ตรวจสอบข้อมูลของแมงมุมดอกไม้ผ่านไหปีศาจ
ทักษะ: ดักแด้ (ระดับ C) การหมุน (ระดับ C)
ทักษะขยะดี...
ลั่วอู๋ส่ายหัวแล้วเดินไปกรงถัดไป
มันเป็มดมีเขา ขนาดไม่ใหญ่มาก ประมาณเท่าฝ่ามือ เขามันแข็งแรงมากและสามารถเคลื่อนย้ายสิ่งของที่หนักกว่าตัวเองได้ถึง 100 เท่า
ทักษะ: การโจมตีมุมอับ (ระดับ D), กรดละลาย (ระดับ C), ิญญา (ระดับ B)
ดูเหมือนว่าจะค่อนข้างทั่วไป
เขาจึงหันไปหาตัวต่อไป การไปดูรอบนี้สิ่งที่เขาเห็นคือลูกบอลหินขรุขระ ซึ่งดูเหมือนกับเป็สัตว์ที่ตายไปแล้ว
"ทำไม ถึงมีคนวางก้อนหินไว้ในกรงนี้กัน" ลั่วอู๋ถามเพราะสงสัย
มู่เถา ได้ยินดังนั้นก็ตอบไป "มันไม่ใช่หินธรรมดา มันสัตว์ิญญาหิน พวกมันชอบทำหลุมและขดตัวเข้าไปอยู่ด้านใน เมื่อคิดว่ามันตกอยู่ในอันตราย นอกจากนี้ยังเป็หนึ่งในทักษะของมัน นั่นก็คืออำพรางปลอมตัวเป็ก้อนหิน ไม่เพียงแต่เพื่อเพิ่มการป้องกัน แต่ยังสร้างความสับสนให้กับฝ่ายตรงข้ามด้วย "
พรางตัวงั้นเหรอ
ทันทีที่ได้ฟังดวงตาของลั่วอู๋เบิกกว้างขึ้น เขาพอเข้าใจได้ว่าภูมิภาคต่าง ๆ มีลักษณะที่แตกต่างกัน ในเมืองหลวงเขาจึงไม่เคยได้ยินเื่แบบนี้มาก่อน
"นำสัตว์ิญญาหินตัวนี้ออกมา ข้าใช้งานมันได้ใช่ไหม" ลั่วอู๋ถาม
มู่เถาเองก็แอบอยากรู้เหมือนกัน แต่พยักหน้าส่งๆ ก่อนตอบว่า "ใช่ขอรับ!"
985
