"พ่อคะ เล่านิทานก่อนสิ" เด็กหญิงตัวน้อยขอให้พ่อเล่านิทานให้ฟังก่อนนอนด้วยสายตาที่อ้อนวอนของเธอทำให้พ่อจำต้องเล่าให้เธอฟังแม้ว่างานของเขาจะรออยู่มากมายก็ตาม

"นานมาแล้วมีชายผู้หนึ่งเข้าพบท่านมังกรนิลเพื่อขอความช่วยเหลือ ผู้คนล้มตายมากมายจากอสูรที่กลายเป็นปีศาจเขาขอร้องอ้อนวอนให้มังกรนิลช่วยกำจัดพวกปีศาจให้พ้น แต่มังกรกลับนิ่งแล้วบอกเพียงว่าไม่สามารถทำได้เพราะมันคือประสงค์ของพระเจ้า ชายคนนั้นทรุดลงกับพื้นเขาทำได้เพียงแค่ร้องไห้เท่านั้น เขาเอ่ยขึ้นมาว่าเขาลำบากมามากเสี่ยงชีวิตขึ้นมาเพื่อเจอมังกรนิลที่ว่ากันว่าเจอยากนัก แต่มังกรกลับไม่ช่วยอะไรเลย เขาสูญเสียครอบครัวเกือบทั้งหมดไปกับการที่ปีศาจเพิ่มมากขึ้น ไม่มีอาวุธใดกำจัดมันได้ ทั้งอสูรและคนร่วมกันต่อสู้แต่พวกเขาก็พ่ายแพ้ จบสิ้นแล้วงั้นหรือมวลมนุษยชาติ เขาพูดจบพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงอาบแก้มสองข้าง มังกรจึงได้มอบดาบให้กับเขาดาบที่ทำจากเหล็กกล้าบนยอดเขาแห่งนี้ ไม่ใช่เพียงพบได้แค่บนยอดเขานี้เท่านั้นมันยังหาพบได้ยากอีกด้วยเป็นหินเหล็กกล้าที่ไม่สามารถทำลายได้และการทำดาบขึ้นต้องใช้เกล็ดมังกรนิลเท่านั้น เขาถูกส่งกลับลงพื้นราบด้วยพลังของมังกรในมือขวามีดาบเหล็กในมือซ้ายมีเลือดของมังกร เขาดื่มมันตามคำบอกของมังกรนิล หลังจากที่ดื่มเข้าไปเขารู้สึกถึงการกระจายของพลังและร่างกายที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วก่อนที่เขาจะอ้วกออกมา ร่างของเขากำยำแข็งแกร่งดาบวาววับสะท้อนแสงจันทร์เขาชูดาบขึ้นบนฟ้าและส่งเสียงร้องอย่างบ้าคลั่งเรียกให้พวกปีศาจหันไปสนใจเขา เขาใช้เวลาถึง 5 วันในการต่อสู้เพื่อกำจัดพวกตัวร้ายโดบไม่ได้พักแม้ไม่ได้สู้เพียงลำพังแต่เขาก็อ่อนกำลังมากเกินจะต่อสู้ได้อีก..." ผู้พ่อเล่ามาเรื่อยๆก่อนจะสังเกตว่าลูกสาวได้หลับไปแล้ว

"ฝันดีนะคนเก่ง" ลูกจุมพิตที่หน้าผากเด็กสาวด้วยความอ่อนโยนก่อนจะลุกไปทำงานต่อแม้ว่าจะดึกแค่ไหนก็ตาม