ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 82 : ผิวเหล็กกระดูกทองแดง : การลงทุนของคนขี้งก

ราตรีกาลอันเงียบสงัด ณ สวนสมุนไพร

ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่อง เงาดำร่างหนึ่งกำลังคลานหมอบๆ คลานๆ ไปตามร่องแปลงผักอย่างระมัดระวัง ราวกับหนูยักษ์ที่กำลังออกหากิน

อาเจีย (ที่ยังคงเจ็บใจจากการเสียเงินให้หอศัสตรา) ตัดสินใจกลับมาที่สวนสมุนไพรอีกครั้ง ไม่ใช่เพื่อขโมยของคนอื่น แต่เพื่อ 'กู้คืนทรัพย์สิน' ที่เขาแอบฝากธนาคารดินเอาไว้เมื่อตอนกลางวัน

"อยู่ไหนนะ... ข้าจำได้ว่าฝังไว้แถวๆ ต้นเกล็ดนาคราช..." อาเจียพึมพำ มือคุ้ยเขี่ยดินอย่างแผ่วเบา

ทันใดนั้น ปลายนิ้วของเขาก็สัมผัสได้ถึงความแข็งและเย็นเยียบผิดปกติ

"เจอแล้ว!"

อาเจียออกแรงดึงวัตถุนั้นขึ้นมาจากดิน... แต่มันหนักอึ้งกว่าหัวไชเท้าปกติหลายเท่า

พรวด!

สิ่งที่หลุดออกมาจากดินไม่ใช่หัวไชเท้าสีขาวอวบอ้วนอย่างที่เขาคาดหวัง แต่เป็นหัวไชเท้าที่มี 'ผิวสีดำเมี่ยมมันวาว' ราวกับเหล็กไหล มีเส้นใบสีทองวิ่งผ่านเป็นลวดลายแปลกตา และแผ่ไอเย็นยะเยือกของโลหะออกมา

"นี่มัน... หัวไชเท้าหรือลูกตุ้มเหล็ก?" อาเจียเคาะมันเบาๆ เก๊ง! เสียงดังเหมือนเคาะโลหะ "มันเน่าแล้วรึ?"

"ไม่ใช่เน่า... แต่มัน 'กลายพันธุ์'" มู่เฉินส่งเสียงอธิบายด้วยความสนใจ "ปุ๋ยโคลนจากบ่อทิ้งศาสตราที่เจ้าใส่ลงไป มันอุดมไปด้วย 'ไอธาตุทอง' (โลหะ) ที่เข้มข้น... เมื่อมันผสานกับ 'ธาตุไม้' ของหัวไชเท้าวิญญาณ ในสภาพแวดล้อมที่มีปราณหนาแน่น... มันจึงเกิดการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างกลายเป็น 'หัวไชเท้าเกราะเหล็ก' (Iron-Skin Radish)"

"หัวไชเท้าเกราะเหล็ก?" อาเจียตาโต "ขายได้ไหม?"

"ขายได้ราคาดีแน่นอน... อาจจะถึง 30 หินปราณ"

"30 หินปราณ!" อาเจียน้ำลายหก "เยี่ยม! ข้าจะเอามันไปขายพรุ่งนี้เช้า เพื่อถอนทุนคืนจากไอ้พวกปลิงหอศัสตรา!"

เขากอดหัวไชเท้าเหล็กไว้แนบอก เตรียมจะหันหลังกลับ

"ช้าก่อน..." มู่เฉินเอ่ยขัด "เจ้าแน่ใจรึว่าจะขาย? ...เจ้าลืมความรู้สึกเมื่อตอนบ่ายไปแล้วรึ? ความรู้สึกที่ต้องก้มหัวให้คนที่อ่อนแอกว่าเพียงเพราะมันมี 'อำนาจ' และ 'ระดับพลัง' สูงกว่าเจ้า?"

อาเจียชะงัก เท้าที่กำลังจะก้าวหยุดกึก

ภาพของกัวเฟิงที่ตบโต๊ะข่มขู่... ภาพของจางหูที่เยาะเย้ย... และความรู้สึกเจ็บใจที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากควักเงินจ่าย... ไหลย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำ

"เงิน 30 หินปราณ เจ้าหาใหม่เมื่อไหร่ก็ได้... แต่ถ้าเจ้ายังอ่อนแอแบบนี้ ต่อให้เจ้าหามาได้ 1,000 หินปราณ เจ้าก็รักษาไว้ไม่ได้อยู่ดี" มู่เฉินกล่าวเตือนสติ "ร่างกายของเจ้าตอนนี้บอบช้ำจากผลสะท้อนของวิชาสลับตรรกะ... หัวไชเท้าเกราะเหล็กนี้มีสรรพคุณในการ 'เสริมสร้างกายเนื้อ' และ 'ซ่อมแซมเส้นเอ็น'... ถ้าเจ้ากินมัน มันจะช่วยให้เจ้าแข็งแกร่งขึ้น และรองรับพลังของอักขระได้ดีขึ้นในอนาคต"

อาเจียก้มมองหัวไชเท้าในมือ สลับกับมองถุงมิติที่ว่างเปล่า

"กิน... หรือ ขาย..."

สมองซีกซ้ายคำนวณกำไรขาดทุน (ขาย = ได้เงินทันที)

สมองซีกขวาคำนวณความอยู่รอด (กิน = ลงทุนระยะยาว)

"โธ่เว้ย!" อาเจียกัดฟันกรอด "ข้าเกลียดการลงทุนที่มองไม่เห็นตัวเงิน!"

แต่เขาก็รู้ดีว่าอาจารย์พูดถูก ในโลกนี้ กำปั้นคือสกุลเงินที่แข็งค่าที่สุด

"กินก็กินวะ!"

อาเจียอ้าปากกว้าง กัดหัวไชเท้าเหล็กคำโต

กร๊อบ!

เสียงเหมือนคนเคี้ยวหินดังลั่น อาเจียหน้าเบ้เพราะความแข็ง แต่ก็ฝืนเคี้ยวและกลืนลงไป

ทันทีที่ชิ้นส่วนหัวไชเท้าตกถึงท้อง... ความรู้สึกไม่ได้เหมือนกินผัก แต่เหมือนกลืน 'ลาวาหลอมเหลว' ลงไป!

"อ๊ากกกก!" อาเจียร้องเสียงหลง รีบเอามือปิดปากตัวเองกลัวคนได้ยิน เขาลงไปนอนดิ้นพราดๆ กับพื้นดิน

พลังปราณธาตุทองที่แหลมคมพุ่งพล่านออกมาจากกระเพาะอาหาร ไหลทะลวงเข้าสู่เส้นเลือดและกล้ามเนื้อ ราวกับมีเข็มเล่มเล็กๆ นับหมื่นเล่มวิ่งพล่านไปทั่วร่าง เพื่อฉีกทำลายเนื้อเยื่อเก่าที่อ่อนแอ และสร้างเนื้อเยื่อใหม่ที่แข็งแกร่งขึ้นมาแทนที่

"อดทนไว้!" มู่เฉินสั่งเสียงเข้ม "ใช้วิถีอักขระ... ชักนำพลังนั้น! เปลี่ยนความเจ็บปวดให้เป็นการหลอมรวม! จินตนาการว่าร่างกายเจ้าคือศาสตราที่กำลังถูกตีขึ้นรูป!"

อาเจียกัดฟันจนเลือดซึม เขาฝืนโคจรลมปราณตามคำสอน จิตวิญญาณจับจ้องไปที่ความเจ็บปวด พยายามควบคุมกระแสพลังสีทองให้แทรกซึมเข้าสู่ผิวหนังและกระดูก

เปรี๊ยะ... เปรี๊ยะ...

เสียงกระดูกลั่นดังระงม ผิวหนังของอาเจียเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ แล้วค่อยๆ เข้มขึ้นจนคล้ายสีทองแดงจางๆ

ผ่านไปครึ่งชั่วยามที่ยาวนานเหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์... ความเจ็บปวดค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึก 'หนักแน่น' และ 'เปี่ยมพลัง'

อาเจียลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาสำรวจร่างกายตัวเอง

บาดแผลภายในจากการฝืนใช้วิชาหายเป็นปลิดทิ้ง... ผิวหนังดูภายนอกเหมือนเดิม แต่เมื่อเขาลองหยิกตัวเองแรงๆ... กลับรู้สึกตึงเปรี๊ยะเหมือนหยิกแผ่นหนังวัวฟอกแข็ง ไม่เจ็บเลยสักนิด

"นี่คือ..." อาเจียกำหมัดแน่น ลองชกออกไปในอากาศ

ฟุ่บ!

เสียงหมัดแหวกอากาศดังทุ้มหนักแน่นกว่าเดิม แรงกายของเขาเพิ่มขึ้นอย่างน้อย 3 ส่วน!

"กายาเหล็กไหล ขั้นต้น" มู่เฉินสรุปผลงาน "ตอนนี้ผิวหนังเจ้าทนทานต่อของมีคมทั่วไปได้ระดับหนึ่ง และกระดูกเจ้าแข็งแกร่งพอที่จะรองรับแรงสะท้อนของอักขระระดับต้นได้โดยไม่กระอักเลือดแล้ว... เห็นไหมว่าคุ้มค่ากว่า 30 หินปราณ?"

อาเจียพยักหน้า ยิ้มทั้งน้ำตา (น้ำตาแห่งความงกที่เสียของขายไป)

"คุ้มขอรับ... แต่คราวหน้า..." อาเจียมองไปที่แปลงผักด้วยสายตามาดร้าย "ข้าจะปลูกมันสักร้อยต้น! กินให้ตัวเป็นเหล็ก แล้วเอาที่เหลือไปขายให้รวยเละ!"

"คอยดูเถอะ... กัวเฟิง... จางหู... ถ้าข้าเจอพวกเจ้าคราวหน้า ข้าจะเอา 'กายาเหล็ก' นี้ ไปทวงเงินคืนพร้อมดอกเบี้ย!"

อาเจียปัดฝุ่นออกจากกางเกง แล้วเดินยืดอกกลับกระท่อมด้วยความมั่นใจที่เพิ่มขึ้น

การลงทุนครั้งนี้ แม้จะไม่ได้ตัวเงินกลับมา แต่เขาก็ได้ 'ต้นทุนทางร่างกาย' ที่สำคัญที่สุดในการเอาชีวิตรอด... และที่สำคัญ เขาได้ค้นพบ 'ช่องทางทำกินใหม่' (การปลูกผักกลายพันธุ์ด้วยปุ๋ยขยะ) ที่จะทำเงินให้เขาอย่างมหาศาลในอนาคต!