ท่ามกลางความโกลาหลที่เกิดขึ้นใน หมู่บ้านมันฝรั่ง ฟรานซ์ไม่ได้ปรากฏกายออกไปให้เห็น แต่เขากลับเฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านหน้าต่างไม้บานเก่าจากชั้นสองของคฤหาสน์เ้าเมืองด้วยสายตาเรียบเฉย หลังจากที่เขาจัดการลงดาบแบนพวกตัวป่วนไปไม่กี่รายที่พยายามจะปีนป่ายกำแพงคฤหาสน์ เขาก็ประเมินได้ว่าเหล่าผู้กล้าคงกำลังมึนงงได้ที่ นี่แหละคือจังหวะเวลาอันเหมาะเจาะในการมอบหมายภารกิจเพื่อกุมบังเหียนความกระตือรือร้นของคนเหล่านี้ให้เป็ไปในทิศทางที่เขา้า
ตามแผนเดิม ฟรานซ์ตั้งใจจะเดินออกไปประกาศภารกิจด้วยตนเอง แต่ด้วยฟีเจอร์ใหม่จาก ระบบกล่องเวทมนตร์ เขาจึงไม่ต้องเสียแรงเช่นนั้น
ทันทีที่เขาสามารถอัญเชิญผู้กล้าได้ครบ 50 คน ระบบก็แจ้งเตือนถึงความสำเร็จครั้งสำคัญ: 【ความสำเร็จ: อัญเชิญเหล่าผู้กล้าครบ 50 คน】 รางวัลคือการปลดล็อก ระบบภารกิจ!
ระบบภารกิจนี้เปรียบดั่งหัวใจสำคัญของเกมออนไลน์ มันช่วยลดภาระของฟรานซ์ได้อย่างมหาศาล จากเดิมที่เขาต้องคอยมานั่งชั่งน้ำหนักเสบียงหรือตรวจสอบศิลาด้วยตัวเองเพื่อป้องกันการปนเปื้อนของหินหรือเศษดิน บัดนี้ระบบจะคอยติดตามสถานะและคำนวณความคืบหน้าให้โดยอัตโนมัติ ฟรานซ์ทำเพียงแค่รอเวลาจ่ายรางวัลเท่านั้น... ช่างเป็ฟีเจอร์ที่สะดวกสบายสำหรับเขาอย่างเหลือเชื่อ!
ฟรานซ์ไม่ได้นิ่งนอนใจ เขาเรียกหน้าต่างโปร่งแสงขึ้นมาและเริ่มกำหนดภารกิจระยะยาวทันที
ภารกิจระยะยาว – สะสมเสบียง: ท่านเ้าเมืองฟรานซ์้ารวบรวมเสบียงคลังในราคาสูง สำหรับอาหารทุก 1 กิโลกรัมที่ท่านนำมาส่ง ท่านจะได้รับรางวัล 3 เหรียญทองแดง!
ภารกิจระยะยาว – สะสมศิลา: ท่านเ้าเมือง้าสร้างกำแพงล้อมหมู่บ้าน จึงเปิดรับสมัครแรงงานจำนวนมากทีู่เาหินนอกหมู่บ้าน สำหรับศิลาทุก 1 ตันที่ขุดได้ แรงงานจะได้รับรางวัล 50 เหรียญทองแดง!
ทันทีที่ประกาศภารกิจถูกเผยแพร่ผ่านระบบ เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นทั่วทั้งหมู่บ้าน เหล่าผู้กล้าต่างหยุดชะงักและรีบเปิดหน้าต่างภารกิจขึ้นมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนที่เสียงบ่นจะเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณ
"เฮ้ย! นี่มันอะไรกันวะ? ไม่ใช่ว่าเราควรออกไปล่ามอนสเตอร์หรอกเรอะ ทำไมกลายเป็ให้มาแบกอิฐแบกหินแบบนี้ล่ะ!" ผู้เล่นคนหนึ่งะโขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด "ฉันนี่พูดไม่ออกเลย ชีวิตจริงเป็คนงานก่อสร้าง ในเกมก็ยังต้องมาทำอะไรแบบนี้อีกเรอะ!" เพื่อนของเขาเสริม "ไอ้เ้าเมืองนี่ทำเกมเป็หรือเปล่าเนี่ย? ภารกิจแบบนี้ใครจะไปอยากทำ!" "ฉันไม่สนพวกภารกิจจำเจน่าเบื่อแบบนี้หรอก มีภารกิจล่ามอนสเตอร์โหดๆ บ้างไหม!" "นี่มันภารกิจรับจ้างทำงานชัดๆ แต่การมาเหนื่อยทำงานในเกมเนี่ยนะ... ไม่เอาด้วยหรอก!"
ความสนใจของทุกคนเริ่มหันไปที่ แพนด้าปีศาจ ผู้ที่ผ่านการสัมภาษณ์รอบเบต้ามาแล้ว เขาเหยียดยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ พลางกระแอมสองครั้งก่อนจะเอ่ยสั่งสอน "ได้ยินว่ามีบางคนบ่นว่าเควสต์นี้ไม่สนุกงั้นเรอะ?"
"อะแฮ่ม... ฉันจะบอกให้ว่าพวกแกน่ะยังอ่อนหัดนัก" แพนด้าปีศาจกอดอก "นี่คือเกมที่สมจริงนะโว้ย! ในเมื่อมันสมจริง ท่านเ้าเมืองก็้าเสบียงและกำแพงเมือง ถ้าท่านไม่อยู่ดีกินดี แล้วมันจะสมจริงได้ยังไง? ถ้าข้าสั่งให้พวกแกออกไปตัดหัวก็อบลิน 100 ตัว หรือไปปราบัชั่วร้าย... มันจะมีประโยชน์อะไรกับท่านเ้าเมืองกันล่ะ? ทุกอย่างต้องมีผลประโยชน์ตอบแทน และภารกิจทั้งหมดต้องมอบประโยชน์ที่เป็รูปธรรมให้กับท่านเ้าเมือง นั่นแหละคือหัวใจของเกมที่สมจริง!"
เมื่อได้ยินคำอธิบายเช่นนั้น ผู้กล้าหลายคนก็เริ่มพยักหน้าเข้าใจ "เออ จริงด้วย! เกมออนไลน์อื่นเขาก็ให้เก็บของทำเควสต์แบบนี้แหละ! ด้วยระดับความสมจริงของ ตำนานผู้พิทักษ์มหาเวท ขนาดนี้ การเก็บของทำภารกิจจะต้องน่าสนใจแน่ๆ"
ผู้คนจึงเริ่มแยกย้ายกันไปตามจุดต่างๆ อย่างไรก็ตาม ผู้เล่นหลายคนไม่ได้รีบทำภารกิจในทันที แต่กลับเดินเล่นชมหมู่บ้านก่อน ซึ่งในมุมของผู้กล้า นี่คือการดื่มด่ำกับทิวทัศน์ดั้งเดิมของ หมู่บ้านมันฝรั่ง ที่มีความดิบเถื่อนและยากจนข้นแค้นอย่างถึงที่สุด
ฟรานซ์ไม่ได้ใส่ใจพวกที่เดินเล่นไปมานัก ตราบใดที่ไม่ก่อเื่ เขาก็ปล่อยให้เดินสำรวจได้ตามสบาย ผู้เล่นบางคนเริ่มเข้าไปทักทายชาวบ้าน แต่เพราะกังวลเื่ค่าความสัมพันธ์และกลัวว่าจะถูกแบน พวกเขาจึงทำตัวสุภาพอย่างน่าแปลกใจ
เนื่องจากฟรานซ์ได้สอนภาษาและมารยาทให้ชาวบ้านไว้แล้ว พวกเขาจึงทำเป็ไม่แปลกใจเมื่อถูกเหล่าผู้กล้ายิงคำถามใส่สารพัด
"ครอบครัวของข้าทำไร่ที่นี่มาหลายชั่วอายุคนแล้วขอรับ..." ชาวนาคนหนึ่งตอบด้วยสายตาซื่อๆ
"พวกก็อบลินโจรมันน่ากลัวมาก! เดือนก่อนพวกมันเพิ่งมาปล้นหมู่บ้านเราไป! พวกท่านช่วยพวกเราด้วยนะขอรับ!"
"ท่านเ้าเมือง! ขอให้ท่านมีความสุขความเจริญนะขอรับ!" ชาวบ้านต่างโค้งคำนับเมื่อเห็นเหล่าผู้กล้าเอ่ยถึงชื่อฟรานซ์
"มอนสเตอร์อยู่ที่ไหนน่ะเหรอ? ข้าได้ยินว่ามีถ้ำอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ... แต่ท่านเ้าเมืองห้ามไว้ไม่ให้พวกเราไปที่นั่นขอรับ"
เหล่าผู้กล้าเดินไปทั่วด้วยความตื่นตาตื่นใจกับความสมจริงของโมเดลตัวละครและระดับสติปัญญาของเอ็นพีซีที่ตอบโต้ได้ฉลาดเกินคาด
ในฐานะชายหนุ่มที่ดูดีที่สุดในหมู่บ้าน ฟรานซ์ย่อมหนีไม่พ้นที่จะถูกเหล่าผู้กล้ารุมล้อมที่หน้าคฤหาสน์ ฟรานซ์รู้สึกเหนื่อยใจแต่ก็เข้าใจได้ ก็คฤหาสน์ของเขาเป็อาคารไม้สองชั้นที่หรูหราที่สุดในหมู่บ้าน และตัวเขาก็มีสถานะสูงสุดในที่แห่งนี้
ฟรานซ์อนุญาตให้ผู้กล้าเข้าเยี่ยมชมคฤหาสน์ได้ ขนาดทำเนียบขาวในสหรัฐฯ ยังให้เข้าชมได้ แล้วทำไมเ้าเมืองตัวเล็กๆ อย่างเขาจะปล่อยให้เข้ามาเดินเล่นบ้างไม่ได้ล่ะ? ในฐานะนักออกแบบเกม ฟรานซ์รู้ดีว่าการเก็บความลับไว้จะช่วยกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นได้ดีกว่า การเปิดตลาดให้เข้ามาดูอย่างเปิดเผยอาจสร้างความวุ่นวายใน่แรก แต่เมื่อพวกเขาหมดความสงสัย ทุกอย่างก็จะเข้าที่เข้าทางเอง
ฟรานซ์เดินลงมาที่โถงชั้นล่าง พบเหล่าผู้กล้าที่ยืนออรออยู่ เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจแต่แฝงความนุ่มนวล "ยินดีต้อนรับเหล่าผู้กล้า! ชั้นหนึ่งน่ะพวกคุณเดินดูได้ตามสบาย แต่ชั้นสองคือที่พักส่วนตัวของข้า ข้าไม่้าให้ใครมารบกวนเวลาพักผ่อน หวังว่าผู้กล้าทุกคนจะเข้าใจและให้เกียรติความเป็ส่วนตัวของข้า"
"หากผู้กล้าผู้ใดให้เกียรติข้า ข้าเองย่อมมีความรู้สึกที่ดีต่อเขา และย่อมยินดีที่จะมอบหมายภารกิจสำคัญให้แก่คนผู้นั้น"
คำพูดของฟรานซ์แฝงความนัยที่ทุกคนต่างรู้ดีว่านี่คือการเตือน—หากใครคิดลองดี ก็เตรียมตัวรับผลที่ตามมาได้เลย! และในขณะที่ฟรานซ์กำลังจะเดินกลับขึ้นไปชั้นสอง สาวใช้ก็รีบก้าวเข้ามาหาพร้อมโค้งคำนับอย่างนอบน้อม
"นายท่านเ้าคะ..." สาวใช้เอ่ยด้วยน้ำเสียงกระซิบ "ข้าได้จัดเตรียมแผนการสำหรับแรงงานทีู่เาหินไว้ให้ท่านเรียบร้อยแล้ว ท่าน้าให้ข้าคอยจับตาดูพวกผู้กล้าเหล่านี้เพิ่มเติมอีกหรือไม่เ้าคะ?"
ฟรานซ์พยักหน้าเล็กน้อย "ไม่ต้องหรอก เ้าทำหน้าที่ของเ้าไปเถอะ ถ้าพวกนั้นยังทำตัวไม่เข้าท่า ก็จัดการตามกฎของเ้าได้เลย"
"รับทราบเ้าค่ะนายท่าน" สาวใช้ตอบรับด้วยความจงรักภักดี "ข้าจะคอยจับตาดูพวกนั้นให้ดี หากมีใครคิดไม่ซื่อ ข้าจะจัดการให้ท่านไม่เสียเวลาแม้แต่น้อยเ้าค่ะ"
ทิ้งให้เหล่าผู้กล้ายืนงงงันกับความสมจริงของระบบเอ็นพีซีที่ดูเหมือนจะมีชีวิตจิตใจอย่างแท้จริง การผจญภัยในหมู่บ้านมันฝรั่งเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!