หากเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นต่อหน้าคนปกติทั่วไปแม้คนผู้นั้นจะมีพลังลมปราณเข้มแข็งระดับหนึ่งบุคคลเ่าั้ยังคงไม่อาจหาญที่จะก้าวเข้าไปสู่ฉากเหตุการณ์แปลกประหลาดนี้หากทว่าเีเ่ไม่ลังเลแม้แต่น้อยนิด เขาก้าวเข้าหาวัตถุสีขาวพร่าเลือนอันแปลกประหลาด
เมื่อเขาก้าวเข้าไปใกล้เขาพบว่าอันที่จริงแล้วสิ่งนั้นก็คืุ์! มนุษย์ที่นอนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบเชียบถึงที่สุด!
“ท่านเป็ใคร?”
เมื่อเขาทราบว่าภาพเลือนรางสีขาวนั้นคืุ์เีเ่หยุดยั้งลงและกล่าวถาม
เงาร่างเลือนรางไม่ตอบคำถามและมันไม่มีแม้แต่ร่องรอยของการหายใจบนร่างนั้น
คนผู้นี้ เพียงหมดสติ? หรือว่า...ตายแล้วกันแน่?
คนผู้นี้คือใครกันแน่? เหตุใดจึงมานอนหมดสติอยู่ตรงนี้ได้? เดี๋ยวก่อน!ถ้าคนผู้นี้หมดสติไปั้แ่เมื่อตอนกลางวันละก็ ต้องมีใครมาเจอแล้วแน่นอนแต่ตอนนี้เหมือนเีเ่จะเป็คนแรกที่พบเจอกับคนผู้นี้ ซึ่งหมายความว่า คนผู้นี้เพิ่งจะมาล้มสลบอยู่แถวนี้เพียงไม่นานก่อนหน้า...่เวลาที่ใกล้ที่สุดน่าจะเป็หลังจากที่ท้องฟ้าเริ่มมืดค่ำไปแล้ว
เีเ่เดินเข้าไปใกล้กว่าเดิมโดยปราศจากความลังเล
เมื่อชายหนุ่มเดินเข้าไปหาร่างที่อยู่เบื้องหน้าเขาจับจ้องไปที่เงาร่างนั้นอย่างงุนงง ภายใต้แสงจันทร์สาดส่อง
คนผู้นี้...ที่แท้เป็...เด็กสาวนางหนึ่ง!
เด็กสาวดูจากภายนอกประมาณอายุได้สิบสองถึงสิบสามปีชุดที่นางสวมใส่ล้วนยับยุ่ง รูปร่างน่ารักที่มีขนาดเล็กกะทัดรัดขดกลมคล้ายกับแมวน้อยผู้หวาดกลัวที่โผล่พ้นชายขอบกระโปรงเผยให้เห็นสองขาเล็กเรียวขาวผ่องดุจหิมะหากทว่าเมื่อมองอย่างพินิจพิจารณาแล้ว กลับสามารถพบเห็นร่องรอยแผลเป็เล็กๆกระจายอยู่ เด็กสาวสวมใส่เพียงรองเท้าสีดำข้างเดียว บริเวณโดยรอบไม่สามารถพบเห็นรองเท้าอีกข้างเท้าเปล่าเปลือยของนางละเอียดอ่อนประดุจดอกบัวหิมะปลายนิ้วเท้าอันงดงามทั้งสะอาดทั้งโปร่งใสประดุจสลักเสลาจากเนื้อหยก
รายละเอียดที่น่าตระหนกที่สุดบนร่างของนางคือเส้นผมสีผมของนางแปลกประหลาดคล้ายเหล่ามารอสูรเมื่อมันมีสีแดงเพลิงสดใสอย่างลี้ลับ!แสงเยือกเย็นที่สะท้อนเข้าตาของเซี่ยวเช่อก่อนหน้านี้ล้วนสะท้อนประกายมาจากศีรษะของนาง
เด็กสาว? เด็กสาวมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร? และมันเป็ไปได้อย่างไรที่นางจะมีแผลเป็บนร่างกายเยอะขนาดนี้?
เหตุใดสีผมของนางจึงเป็เช่นนั้น? ในทวีปลมปราณฟ้าแห่งนี้มีคนที่เกิดมามีเส้นผมสีนี้โดยกำเนิดด้วยหรือ?
เีเ่โน้มกายลงด้านหน้าและยืดเหยียดมือของเขาไปที่เด็กสาวเพื่อเขย่าไหล่นางอย่างเบามือ“แม่นางน้อย แม่นาง...”
เสียงของเีเ่พลันขาดหายและเปลี่ยนเป็เสียงร้องอย่างตื่นตระหนกชายหนุ่มดึงมือกลับจากไหล่ของเด็กสาวอย่างรวดเร็วดุจประกายสายฟ้านี่สืบเนื่องจากััที่มือของเีเ่ผ่านทางเสื้อผ้าเบาบางของนางร่างกายของเด็กสาวเย็นชืดปราศจากความอบอุ่นอย่างที่สิ่งมีชีวิตควรมีความรู้สึกที่น่าตระหนกที่สุดคือเมื่อเขาััไปที่ร่างกายของนางเขาััได้ถึงพลังพิษที่เข้มข้นรุนแรงอย่างที่สุด
ถูกต้อง!มันเป็พิษที่รุนแรง...รุนแรงถึงขนาดที่สามารถทำให้เีเ่ตื่นกลัวได้เนื่องเพราะมันเป็พิษชนิดที่มีความเป็พิษสูงที่สุดเท่าที่เขาเคยรู้จักมาเหนือกว่าพิษทั้งหลายทั้งมวลในคลังความรู้ของเขาั้แ่เมื่อชาติก่อน! มันน่าหวาดกลัวถึงขนาดที่เมื่อมือของเขาััเส้นขนทั่วร่างกายของเขาถึงกับลุกชัน
ขณะที่เขาผวาถอยหลังเีเ่ต้องตื่นตระหนกอีกครา ทั้งวัชพืชรวมทั้งต้นไม้ใบหญ้าใดๆที่ขึ้นอยู่รอบกายของเด็กสาว ภายใต้แสงจันทราส่องสว่างพืชเ่าั้ไม่ได้มีสีดำเนื่องเพราะแสงสว่างน้อยเกินไป มันไม่ได้เป็สีเขียว...หากทว่าเป็สีดำไหม้เกรียมจากการถูกเผาไหม้อย่างน่ากลัว!แม้แต่พื้นดินรอบๆ ตัวนางก็เป็สีดำสนิท
หัวใจของเีเ่เต้นถี่ระรัวด้วยความหวาดผวาจับจิตหากมิใช่เป็เพราะความสามารถขจัดพิษทุกชนิดของไข่มุกพิษ์ในร่างของเขาในวินาทีที่เขาแตะลงไปบนตัวของเด็กสาว เขาคงถูกพิษแทรกซึมจนตายไปแล้ว
...ในโลกนี้ มีพิษที่น่ากลัวถึงเพียงนี้ด้วยหรือ? พิษที่ร้ายกาจที่สุดในบรรดาพิษทั้งหมดไม่ใช่พิษของไข่มุกพิษ์หรอกหรือ? แม้แต่สมัยที่ข้าใช้งานไข่มุกพิษ์ ยังไม่เคยปลดปล่อยพิษที่ร้ายแรงขนาดนี้มาก่อน!อันที่จริงแล้ว พิษของไข่มุกพิษ์มีความเป็พิษต่ำกว่านี้มาก!
หรืออาจเป็ไปได้ว่าในโลกนี้กลับมีบางสิ่งที่มีพิษสูงส่งกว่าไข่มุกพิษ์?
เด็กสาวคนนี้ถูกแพร่พิษที่น่ากลัวเช่นนี้ได้อย่างไร? แล้วเหตุใดนางจึงมาล้มนอนอยู่ที่ตรงนี้?
ความสงสัยมากมายนับไม่ถ้วนวิ่งผ่านไปมาในจิตใจของเขาหากทว่าสิ่งที่ไม่น่าสงสัยเลยก็คือ เด็กสาวคนนี้เสียชีวิตแล้วอย่างแน่นอนด้วยพิษที่ร้ายแรงถึงเพียงนี้ ไม่ต้องพูดถึงเด็กสาวตัวเล็กๆแม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ชั้นลมปราณฟ้าล้วนต้องตกตายในทันที
เีเ่สูดลมหายใจลึกและหลังจากลังเลเล็กน้อย เขาวางมือของเขาลงบนร่างนางอีกครั้งและค่อยๆผลักร่างไร้ชีวิตของนางให้หงายขึ้น ภายใต้แสงจันทร์ใบหน้าของเด็กสาวด้านสว่างผินมาทางเีเ่เขาถึงกับชะงักงันไปด้วยความแตกตื่นเมื่อเขามองไปที่นาง ประดุจสูญเสียจิติญญา ไม่สามารถกลับสู่โลกแห่งความจริงได้...
“นี่...เป็ไปได้อย่างไร...ที่จะมี...เด็กสาวที่งดงามขนาดนี้”จิติญญาของเีเ่ยังต้องสั่นไหวและทอดถอนใจอย่างไม่อาจควบคุม
เด็กสาวคนนี้ช่างงดงามงดงามอย่างน่ากลัว งดงามจนแทบสามารถกระชากิญญาผู้คน หากมิใช่เขาประสบพบนางด้วยสองตาของตนเองเขาคงไม่อาจทำใจเชื่อได้ว่าเด็กสาวอายุเพียงเท่านี้จะสามารถปลดปล่อยเสน่ห์ความงามอันสามารถสั่นขวัญิญญาผู้คนได้เพียงนี้
เส้นผมแดงก่ำดุจปีศาจใบหน้าขาวประดุจหยก ทุกเส้นสายบนใบหน้าล้วนงดงามอย่างถึงที่สุดเมื่อทุกองค์ประกอบมาผสมผสานรวมกันบนใบหน้า ส่งผลให้นางสมบูรณ์แบบอย่างไม่น่าเชื่อเีเ่ไม่อาจสรรหาคำพูดใดเพื่ออธิบายรูปโฉมอันไร้ที่ติของนางได้ ในความเป็จริงเขากำลังจ้องมองนางอยู่ในระยะใกล้ หากแต่ในความรู้สึกของชายหนุ่มเขารู้สึกประดุจนางเป็ดังภาพฝันที่แปรเปลี่ยนเป็ความจริง...เนื่องเพราะในความคิดของเขาเีเ่ไม่กล้าคาดคิดว่าในความเป็จริงจะมีโฉมงามที่มีใบหน้างดงามสมบูรณ์แบบถึงเพียงนี้อยู่บนโลก
เซี่ยชิงเยว่คือโฉมงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองเมฆาล่องหรืออาจสามารถเรียกว่าเป็อันดับหนึ่งในอาณาจักรวายุครามไม่มีผู้ใดที่สามารถเทียบเคียงความงามกับนางได้ หากทว่าเมื่อเีเ่มองเห็นใบหน้าของเด็กสาวผู้นี้ เีเ่ถึงกับตกตะลึงประดุจดังิญญาถูกชกใส่อย่างแรงเขาไม่เคยแม้แต่จะคาดคิดว่าเขาจะได้รับผลกระทบอันลึกซึ้งรุนแรงถึงระดับจิติญญาได้จากเพียงการพบเห็นใบหน้าของคนผู้หนึ่ง
นางเพียงอายุสิบสองถึงสิบสามปีจากการคาดการณ์หากนางเติบโตขึ้นจนอายุเท่าเซี่ยชิงเยว่ในปัจจุบัน...นั่นคงเป็สิ่งที่เหนือความคาดคิดอย่างแน่แท้!ไม่แน่ว่าหลังจากนี้ นางอาจสามารถสร้างหายนะได้จากการแย้มยิ้มเพียงครั้งเดียว
แต่เด็กสาวที่แสนงดงามกลับถูกฆาตกรรมโดยการวางยาพิษที่แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญเื่พิษเช่นเีเ่ยังไม่เคยพบเห็นมาก่อนและนางหมดลมหายใจในอาณาเขตตระกูลเซียว เีเ่ไม่สามารถรู้ได้จริงๆว่าพิษนั้นคือพิษอะไรและทำไมมันถึงถูกพบที่นี่...เขาเพียงรู้สึกว่ามันช่างเป็ความอาภัพเด็กสาวผู้งดงามน่ารักกลับโชคร้ายถูกทำลายอย่างโเี้อำมหิต
คนประเภทใดกันที่มีจิตใจลึกซึ้งชั่วร้ายเพียงพอที่จะฆ่าเด็กสาวผู้งดงามถึงเพียงนี้ได้!
เีเ่มองไปที่เหล่าพืชพรรณสีดำคล้ำและพื้นดินรอบๆตัวของเขา เขาลังเลใจเล็กน้อยหากยังคงยื่นเหยียดมือข้างซ้ายไปเหนือหน้าอกอันเย็นชืดของเด็กสาวไข่มุกพิษ์พลันเริ่มทำการขจัดพิษบนร่างของนางที่นี่คือหุบเขาหลังบ้านตระกูลเซียว คำนวณจากพลังของพิษที่อยู่ในร่างของนางหากมันยังคงแพร่กระจายต่อไปูเาทั้งลูกคงถึงจุดสิ้นสุดและกลายเป็ูเาแห่งความตาย แม้ว่าพลังของไข่มุกพิษ์แทบหมดสิ้นไปแล้วหากมันยังคงความสามารถในการขจัดพิษไข่มุกพิษ์บนฝ่ามือซ้ายของเขาเปล่งแสงออกมาอย่างต่อเนื่องทำการขจัดพิษบนร่างของเด็กสาว
ไม่นานหลังจากนั้นเีเ่พลันรู้สึกได้ถึงความเคลื่อนไหวบางอย่างจากหน้าอกของเด็กสาวและพบว่าเด็กสาวกำลังเปิดเปลือกตาของนางออกช้าๆ...ทีละข้าง...
ดวงตาทั้งคู่ของนางดำเข้มดุจดังดวงตาปีศาจอันน่าพิศวงมันส่งประกายแปลกประหลาดเมื่อนางกะพริบตา และเมื่อเีเ่สบตากับนางชายหนุ่มพลันััได้ถึงความน่าหวาดหวั่นประดุจเดียวกับการตกลงสู่ก้นหุบเหวลึกล้ำ...ทำให้เีเ่รู้สึกประหวั่นพรั่นพรึง!เด็กสาวผู้ซึ่งถูกแพร่พิษร้ายแรง ปราศจากลมหายใจ และร่างกายเย็นชืดประดุจคนตาย...กำลังลืมตาขึ้นมา!
เด็กสาวยื่นมือขวาของนางออกมาและจับข้อมือซ้ายของเีเ่อย่างแแ่แช่มช้าขณะที่เีเ่ยังคงตกตะลึงนางขยับริมฝีปากและเปล่งเสียง...เสียงนั้นดังอย่างชัดเจนว่า…
“ไข่มุก...พิษ...์...”
เีเ่ร่างกายสั่นะเืเหมือนตกอยู่ท่ามกลางแผ่นดินไหว...เขาแทบไม่อาจเชื่อหูของตนเอง!ไข่มุกพิษ์คือวัตถุที่ติดตัวเขามาจากดินแดนเมฆครามมันไม่เคยมีอยู่บนอาณาเขตแดนลมปราณฟ้าแห่งนี้...หากทว่าเด็กสาวคนนี้เพิ่งจะเรียกชื่อไข่มุกพิษ์ออกมาจากปาก! หรือเขาจะฟังผิดไป? หรือจะเป็เพียงเื่บังเอิญเท่านั้น?
“แม่นางน้อย ท่าน...โอ๊ย!!!”
เีเ่กรีดร้องด้วยความเ็ปเมื่อเด็กสาวอ้าปากและกัดลงบนนิ้วมือข้างซ้ายของเขาจนจมเขี้ยว
เืรินไหลไม่ขาดสายออกมาจากนิ้วกลางและนิ้วชี้ของเีเ่ทั้งหมดไหลรวมเข้าสู่ปากของเด็กสาว โดยไม่มีการหยดเลอะเทอะออกมาแม้แต่หยดเดียวเีเ่ตื่นตัวขึ้นในทันที เขาพยายามดึงมือกลับ...ทว่า แม้สองมือน้อยๆของนางจะดูทั้งขาวผ่องทั้งบอบบาง กำมือของนางยึดกุมข้อมือของเีเ่ไว้แ่าประดุจคีมเหล็กขณะที่นางกัดเข้าที่ข้อมือเีเ่ใช้เรี่ยวแรงของเขาทั้งหมดหากยังไม่สามารถถอนมือของเขาออกมาได้ดวงตาของเขาค่อยๆเบิกกว้างขึ้นเมื่อเขารู้สึกว่าเืภายในตัวถูกบีบบังคับให้ไหลไปสู่มือซ้ายของเขาโดยพลังที่ไม่อาจขัดขืนได้ซึ่งในที่สุดล้วนถูกดูดเข้าไปในปากของเด็กสาวนางนั้น
นาง...กำลัง...ดูดเื...ของข้า!?
เด็กสาวปิดตาดำมืดชั่วร้ายลงและดูดนิ้วของเขาอย่างกระหายประดุจดังทารกดูดดื่มนมมารดา
...นางเป็ใครกันแน่...
ก่อนหน้านี้เด็กสาวนางนี้ถูกแพร่พิษจนอยู่ในขั้นตรีทูตหากยังมีความสามารถในการยึดกุมมือของเขาไม่ให้หลุดได้หลังจากความพยายามอย่างไร้ความหมายหลายต่อหลายครั้ง ในที่สุดเีเ่ล้มเลิกความตั้งใจและมองนางดูดดื่มโลหิตของตนอย่างจนปัญญา
เีเ่ถือกำเนิดมาด้วยร่างกายอันอ่อนแอเมื่อเขาสูญเสียเืเป็จำนวนมาก ศีรษะของเขาเริ่มมีความรู้สึกวิงเวียนขณะที่เขาเริ่มตั้งข้อสังเกตว่าเืของเขาอาจถูกดูดออกไปจนหมดร่างโดยเด็กสาวนิรนามผู้นี้ความเ็ปจากนิ้วมือซ้ายของเขาพลันเลือนหายไปและมือที่ยึดจับข้อมือของเขาไว้อย่างแ่าค่อยๆ คลายออก
เีเ่ก้าวถอยหลัง สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็เคร่งขรึมสองตายังจับจ้องไปที่เด็กสาวงดงามสมบูรณ์แบบผู้ซึ่งดูดดื่มโลหิตของเขาไปเมื่อครู่หากเมื่อเวลาผ่านไปอีกชั่วครู่นางยังคงนอนแน่นิ่งดุจดังครั้งแรกที่เีเ่พบเห็นนางนางเพียงนอนหลับตาพริ้มไม่ไหวติง ปราศจากเสียงและลมหายใจ
ซู่...
สายลมเย็นเยือกยามค่ำคืนพัดผ่านลูบไล้บนแผ่นหลังของเีเ่และร่างกายของเด็กสาว ภายใต้สายลมเย็นะเืโชยผ่านร่างของเด็กสาวค่อยพร่าเลือนแตกกระจายคล้ายเมฆหมอก และอันตรธานหายไปจากสายตาทิ้งไว้เพียงกระโปรงสีขาวขาดวิ่น รองเท้าสีดำข้างเดียวและเครื่องประดับติดผมรูปผีเสื้อ
เีเ่ “!!!”
หายไปแล้ว!?
ความรู้สึกแปลกประหลาดพลันส่งออกมาจากมือซ้ายของชายหนุ่มหัวใจของเีเ่พลันสั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้นตระหนก เขาหลับตาลงและย้ายจิตสำนึกของเขาไปยังมิติว่างเปล่าภายในไข่มุกพิษ์
มิติสีเขียวว่างเปล่าภายในไข่มุกพิษ์ควรมีเพียงความว่างเปล่า
เมื่อเขาเข้าสู่มิติในครั้งนี้ชายหนุ่มกลับพบเห็นร่างเปลือยเปล่าขาวโพลนราวกับหยกล่องลอยอยู่เบื้องหน้าเขาอย่างเงียบงัน
เีเ่เบิกตาจนกลมกว้างและยกมือขึ้นปิดจมูกเป็ครั้งแรกในชีวิตของเขา
เด็กสาวคนนี้คือคนที่เพิ่งดูดเืของเขาเมื่อครู่ความแตกต่างเดียวคือบนร่างกายของนางที่ปราศจากแม้แต่เส้นด้ายครอบคลุมแม้สักเส้นร่างกายอันเปล่าเปลือยไร้อาภรณ์ใดๆ ปรากฏอยู่ต่อหน้าเซี่ยวเช่อ
ดวงตาของนางหลับพริ้มลงแแ่ใบหน้าขาวราวหิมะนิ่งสงบเส้นผมสีแดงประดุจโลหิตทิ้งตัวลงพลิ้วสลวยเป็ระลอกคลื่นแม้ปราศจากลมพัดิัของนางแลดูเรียบลื่นนุ่มนวล ทั้งชุ่มชื้นบอบบาง ทั้งขาวนวลราวเด็กทารกคิ้วโค้งเรียงตัวดุจขนนกอันละเอียดอ่อน เอวอ้อนแอ้นแน่งน้อย ่ขาเหยียดตรงยาวเรียวงามประดุจสลักเสลาจากหยกแม้นางจะยังอายุน้อย ทว่าร่างกายส่วนบนล้วนสามารถนับได้ว่าเจริญเติบโตแล้วปทุมมาทั้งสองล้วนขาวนวลราวกับหยกเนื้อดี ดูนุ่มนวลราวหน่ออ่อนของไผ่ในฤดูใบไม้ผลิภาพปรากฏงดงามจนแทบกระชากลมหายใจ
แม้ร่างกายของนางยังไม่เติบโตอย่างเต็มที่หากทว่ายังสามารถเปล่งประกายความงามน่าตื่นตะลึงที่สั่นขวัญิญญาผู้คนเปรียบประดุจความงามทั้งหลายทั้งมวลในโลกหล้าล้วนถูกรวบรวมมาไว้บนร่างกายที่สมบูรณ์แบบถึงที่สุด
เีเ่เพ่งความตั้งใจอย่างหนักเท่าที่จะทำได้เพื่อเคลื่อนย้ายสายตาของเขาออกจากร่างกายของนางเขาผินกายไปอีกทิศทางหนึ่งขณะที่ทั้งสองมือยังคงกุมไว้ที่จมูกชั่วขณะที่ชายหนุ่มเห็นร่างของนาง เขารู้สึกเหมือนเืในกายพลันระอุคุกรุ่นเขาคาดว่าหากเขายังคงมองต่อไป เืของเขาต้องพุ่งทะลักออกมาแน่นอน
เหตุใดนางจึงไม่ใส่เสื้อผ้า...
ไม่! นั่นไม่ใช่ประเด็นหลัก!!
ร่างกายของนางเลือนหายไปก่อนหน้านี้แน่นอนทว่า เหตุใดนางจึงมาปรากฏกายอยู่ในมิติของไข่มุกพิษ์ได้!ไข่มุกพิษ์ได้หลอมรวมเป็หนึ่งเดียวกับร่างกายของเขา ดังนั้นชายหนุ่มควรเป็บุคคลเพียงคนเดียวที่สามารถควบคุมมันได้เหตุใดนางจึงมาปรากฏตัวอยู่ในนี้ได้โดยปราศจากการควบคุมจากเขา...
หรือนี่...จะเป็เพราะนางได้ดูดเืของเขาเข้าไป?
...นี่มันเกิดบ้าอะไรกันขึ้น?
สมองของเซี่ยวเช่อสับสนยุ่งเหยิงไปหมดแม้จะอาศัยประสบการณ์ทั้งสองชาติภพของเขาชายหนุ่มยังคงไม่เข้าใจว่าแท้ที่จริงแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
..........................................................
![พันธนาการมังกร [ท้องได้] เล่ม2 [ทดลองอ่าน]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1619187968_67435614.webp)
2K
