“ เย่วเอ๋อร์ ข้าจะให้บ่าวมาคอยรับใช้เ้า เ้ามีความคิดเห็นว่าอย่างไร ? ”
“ ฮูหยินดีกับข้าเช่นนี้ ข้าจะกล้าปฎิเสธได้อย่างไรเล่า ” นางรู้ดีว่าฮูหยินฟางหรงให้บ่าวมาปรนนิบัติรับใช้นางเพราะประสงค์อันใดหากมิใช่ให้บ่าวคอยสอดส่องพฤติกรรมของนาง
“ แค่กๆ ” อิ้งเย่วแสร้งไม่สบายไอเบาๆราวกับว่ากำลังจงใจไล่ให้พวกเขาออกไป
“ เอาละๆ พวกเราจะไม่กวนเ้าแล้ว เ้าพักผ่อนให้มากๆหายป่วยโดยเร็วนะ ”
เลี่ยงหวงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายให้อิ้งเย่วอย่างเบามือ แล้วหันไปบอกกับฮูหยินฟางหรงและอิ้งฟางให้เดินตามหลังตนออกไป ทว่าที่เดินไปอิ้งฟางได้หันมามองหน้านางก่อนจะเดินไป อิ้งเย่วเห็นเช่นนั้นก็ส่งยิ้มให้อย่างเป็มิตร แต่สายตาที่มองไปอิ้งฟางเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง
อิ้งฟางขมวดคิ้วแน่นสงสัยกับทีท่าแปลกๆของนาง อิ้งฟางรู้สึกว่านางผิดแปลกไปจากเมื่อก่อนมาก แต่ก็ได้แต่เก็บความสงสัยนี้ไว้ภายในใจแล้วเดินออกจากจวนนางไปอย่างเงียบๆ
หลังจากที่ประตูห้องปิดลง ลี่มี่วิ่งอย่างดีใจมาหาอิ้งเย่วที่ข้างๆเตียง
“ คุณหนูของบ่าวช่างฉลาดยิ่ง ขอบพระคุณมากนะเ้าคะที่ช่วยบ่าวไว้ ”
ลี่มี่ไม่อยากจะเชื่อว่าคุณหนูที่อ่อนแอของตนจะกล้าต่อกรกับฮูหยินฟางหรงเช่นนั้น อิ้งเย่วกระตุกยิ้มที่มุมปากก่อนจะหยิบถ้วยแกงบำรุงขึ้นมาดู
“ ต่อไปนี้ข้าจะมิยอมให้ผู้ใดมารังแกเ้ากับข้าอีก เ้าไม่ต้องเป็กังวล ”
นางถูกฝึกมาเป็มือสังหารมาจากโลกอนาคตเชียวหนา เป็สตรีที่ผุดมาจากหลุมความตายที่ยมทูตไม่ต้อนรับ หากให้คนเหล่านี้มารังแกนางได้ง่ายๆก็เสียหน้านางแย่สิ พระเ้าได้ให้นางมีชีวิตอีกครั้ง นางจะใช้ชีวิตต่อจากนี้ให้ดี ไม่ว่าผู้ใดที่รังแกทำร้ายนางกับลี่มี่ก็เตรียมตัวจบชีวิตได้เลย
พึ่งกลับมาถึงที่จวนของตน สีหน้าของฮูหยินฟางหรงเปลี่ยนไปทันที จ้องมองที่อิ้งฟางไม่วางตา
“ ฟางเอ๋อร์ เ้ารู้สึกว่าเด็กนั่นแปลกไปหรือไม่ ? เมื่อครู่ ตอนที่ข้าคุยกับนาง ดูนางฉลาดกว่าเมื่อก่อนมาก ทีท่าไม่โง่เขลาเหมือนที่ผ่านมา หรือว่าิญญาร้ายมาสิงอยู่ในร่างของเด็กนั่นกันนะ ไม่สบายนอนหมดสติไปนานหลายวันยังไม่ตายอีก ”
“ ท่านแม่เ้าคะ ข้าไม่อยากให้ท่านแม่ทำเช่นนั้นเ้าค่ะ เื่ที่แม่วางยาพิษนาง ให้คนอื่นรู้มิได้นะเ้าคะ ”
“ ฟางเอ๋อร์ แม่แค่เป็ห่วงเ้า ” ฮูหยินฟางหรงจับที่ไหล่ของอิ้งฟางแน่น ก่อนจะเอ่ยกับนางต่อว่า
“ เด็กนั่นเป็ขวากหนามในชีวิตเรา ก่อนหน้านั้นแม่ของนางก็ขโมยใจของพ่อเราไปจากข้า ครานี้ข้าจะไม่มีวันยอมให้เด็กนั่นมาแย่งความรักจากเ้าไป แม้ว่านางจะเป็เด็กที่โง่เขลาขี้โรค แต่ก็ยังเป็บุตรสาวของท่านเลี่ยงหวงอยู่ดี ”
แม้ว่าอิ้งเย่วจะเป็สตรีที่อ่อนแอขี้โรค แต่นางก็มีรูปโสมที่สะสวยกว่าสตรีอื่น อิ้งฟางคลี่ยิ้มเบาๆก่อนจะจับมือฮูหยินฟางขึ้นมาแนบที่แก้มของตนอย่างเบามือ
“ ท่านแม่ไม่ต้องทำเช่นนั้นหรอกเ้าค่ะ ยามนี้สถานะของข้าในจวนไม่มีผู้ใดเทียบข้าได้ เื่ความสามารถนางจะเทียบข้าได้อย่างไรเล่า ท่านแม่ไม่เชื่อข้าหรือ ? ”
ฮูหยินฟางหรงถอนหายใจอย่างกังวล ไม่ใช่ว่าตนไม่เชื่อ แต่วันนี้อิ้งเย่วทำให้ตนเป็กังวล ตนรู้สึกไม่สบายใจเลยสักนิด อิ้งฟางรู้ว่าท่านแม่กำลังเป็กังวล นางก็รู้สึกเศร้าตาม
“ ท่านแม่ ข้าว่าท่านแม่อย่าพึ่งยุ่งกับนางเลยนะเ้าคะ คอยติดตามนางอยู่ห่างๆเป็พอเ้าค่ะ ”
“ เพราะแบบนี้อย่างไรเล่า ข้าถึงได้ให้สาวใช้ไปคอยประกบเด็กนั่น ”
ฮูหยินฟางหรงลูบศรีษะบุตรสาวเบาๆด้วยความรักใคร่ ในแววตาเต็มไปด้วยแผนร้ายที่คิดจะรับมือกับอิ้งเย่ว อิ้งฟางพยักหน้าเบาๆอย่างเข้าใจ ก่อนจะฟังท่านแม่พูดกับนางต่อว่า
“ ฟางเอ๋อร์ อีกไม่นาน ฝ่าาจะจัดงานคัดเลือกหญิงงาม แต่ความจริงแล้วฝ่าาอยากจะคัดเลือกหญิงงามให้กับองค์ชายและเหล่าขุนนางเสียมากกว่า หากเ้าทำให้องค์รัชทายาทสนใจในตัวเ้าได้ เ้าอาจจะได้ขึ้นเป็พระชายาขององค์รัชทายาทก็เป็ได้ ”
นี่คือข่าวในวังหลวงที่ฟางหรงรู้มาได้ เป็เื่ที่ฟางหรางอยากจะให้อิ้งฟางให้ความสนใจเป็ที่สุด เื่นี้เลี่ยงหวงเป็คนพูดกับฟางหรงเอง อิ้งฟางไม่สนใจเื่ของอิ้งเย่วอีกต่อไป ในหัวเอาแต่คิดถึงภาพขององค์รัชทายาท
นึกถึงใบหน้าอันหล่อเหลาของรัชทายาทต้วนิเจ๋อเมื่อสามปีก่อน ใจของอิ้งฟางเต้นรัวเร็ว วันนั้นอิ้งฟางได้มีโอกาสตามท่านพ่อเข้าไปในวังหลวง เป็ครั้งแรกที่นางได้พบกับบุรุษที่มีรูปโฉมสง่างามมากความสามารถอย่างรัชทายาท แค่รัชทายาทปรายตามองนาง อิ้งฟางก็ตกหลุมรักเข้าให้แล้ว
แม้ว่าอิ้งฟางจะหลงรักรัชทายาทเพียงฝ่ายเดียว แต่นางก็มิเคยคิดที่จะใฝ่สูงไตร่เต้าไปเป็พระชายาของรัชทายาท คงจะมีเพียงองค์หญิง ‘ โจวหนิงเฟิ่ง ’ จากแคว้นเทียนเฉาที่จะเหมาะกับรัชทายาท แล้วอย่างไร .... อิ้งฟางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รัชทายาทเป็บุรุษที่เ็า เกลียดสตรียิ่งกว่าอะไร
ไม่ว่าองค์หญิงหนิงเฟิ่งจะแสนดีเพียงใจ รัชทายาทก็ไม่สนใจอยู่ดี เป็เช่นนั้น นางก็มีโอกาสที่จะได้เป็พระชายาขององค์รัชทายาทไม่ใช่หรือ แม้จะต้องเป็เพียงนางสนมข้างกายรัชทายาทก็ตาม นางยินดีเต็มใจ
อิ้งเย่วมองสาวใช้สองนางที่พึ่งมาปรนนิบัตินางอยู่ครู่นึง ริมฝีปากบางผุดยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย อิ้งเย่วแสร้งทำเป็ป่วยเหมือนเฉกเช่นทุกวัน
“ พวกเ้าชื่อว่าอย่างไรกันบ้างหรือ ? ”
“ ข้าชื่อเปาเป่าเ้าค่ะ ”
“ ส่วนข้าเจียวจ้านเ้าค่ะ ”
“ อ่ออออออ ” อิ้งเย่วอ่อเสียงยาวก่อนจะยิ้มส่งๆให้กับสาวใช้สองนาง
“ ชื่อก็ไม่เลวนะ ”
“ เ้าค่ะคุณหนู ” สาวใช้สองนางมองหน้ากันไปมา ในใจก็แอบคิดว่าคุณหนูรองช่างอ่อนแอโง่เขลาเสียจริง พวกนางไม่เข้าใจว่าทำไมฮูหยินถึงได้ส่งพวกนางมาคอยเฝ้าติดตามนางเช่นนี้
“ แต่ข้ารู้สึกไม่ชอบเอาเสียเลย รู้สึกว่าชื่อของพวกเ้าฟังดูดีกว่าชื่อข้าเสียอีก ”
สาวใช้สองนางถึงกับตัวแข็งทื่อเมื่อได้ยินเช่นนั้น แค่คำพูดเพียงคำเดียวของนางทำให้สาวใช้ทั้งสองนางถึงกับกลัว ชื่อบ่าวเรียกเพราะกว่าชื่อเ้านายมิอาจเป็ไปได้ สาวใช้ทั้งสองเริ่มรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมา
“ พวกเ้าเปลี่ยนชื่อใหม่เถิด พอดีว่าข้าคิดชื่อใหม่ให้พวกเ้าได้แล้ว ข้าจะเรียกเ้าสองคนว่า สุ่ยหนิวกับชีหนิวแล้วกัน ” *สุ่ยหนิว = ควาย *ชีหนิว = แรด
สาวใช้ทั้งสองนางถึงกับหน้าถอดสี สาวใช้ที่นางตั้งชื่อให้ว่าสุ่ยหนิวรีบเอ่ยขึ้นทันที
“ คุณหนูเ้าคะ ...... ”
“ ทำไมหรือ ? เ้าไม่ชอบชื่อที่ข้าตั้งให้หรอกเหรอ ? ” อิ้งเย่วขำเบาๆแล้วรีบปรับสีหน้าเป็สงสารทันที
“ เป็เช่นนี้ฮูหยินจะเชื่อใจพวกเ้าให้ดูแลข้าได้อย่างไรกัน ฮึกๆ ”
“ คุณหนูเ้าคะ บ่าวไม่ได้ตั้งใจเ้าค่ะ ” ชีหนิวเอ่ยขึ้น ในใจโกรธแค้นนางไม่น้อย ชีหนิวเข้าใจแล้วว่าทำไมฮูหยินถึงคอยเฝ้าระวังนาง นางช่างร้ายกาจนัก
“ ขอบพระคุณคุณหนูเ้าค่ะที่ตั้งชื่อใหม่ให้กับบ่าว ” สุ่ยหนิวกัดฟันแน่น พยายามข่มความโกรธไว้ ชื่อที่นางตั้งให้ใครจะกล้าออกไปข้างนอกกันเล่า
อิ้งเย่วพยักหน้าชื่นชม อยากจะติดตามนางนักใช่ไหม ก็ต้องเริ่มต้นด้วยวิธีนี้แหละ
“ ลี่มี่ ตบรางวัลให้พวกนางหน่อย ” ลี่มีรีบเอาแผ่นเงินและเครื่องประดับให้พวกนางทันที
“ ที่ที่ข้าอยู่ในตอนนี้คือเรือนเล็กท้ายจวน สภาพค่อนข้างที่จะทรุดโทรม พวกเ้าลำบากเสียแล้ว รบกวนพวกเ้าด้วยนะ ”
“ บ่าวจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดเ้าค่ะ ” อิ้งเย่วยิ้มอย่างชอบใจ สภาพเรือนทรุดโทรมเช่นนี้ พวกนางทำงานคงเหนื่อยแย่
“ เอาละๆ มีพวกเ้าคอยมาช่วยข้าก็ดีใจมากแล้ว ข้าชอบดอกไม้มาก แต่สวนที่ท้ายเรือนรกมากเลยนะ พวกเ้าช่วยข้าทำความสะอาดเปลี่ยนให้เป็สวนดอกไม้ที่งดงามให้ข้าได้หรือไม่ ? ข้าจะได้มีสวนดอกไม้ไว้จิบน้ำชายามเหงาน่ะ ”
สาวใช้ทั้งสองนางมีสีหน้าไม่ค่อยจะพอใจนัก ที่สวนหลังเรือนและลานบ้านเต็มไปด้วยหญ้าสูงที่ยากจะตัดได้ ตัดหญ้าแล้วยังต้องมาปลูกดอกไม้ดูแลมันอีก หรือว่านางกำลังหางานให้พวกสาวใช้ทำกันนะ แต่พวกนางก็มิอาจขัดคำสั่งอิ้งเย่วได้เช่นกัน ก็คงต้องน้อมรับคำสั่งแต่โดยดี
“ ส่วนเ้าลี่มี่ ร่างกายข้าไม่ค่อยดีนัก เ้าคอยอยู่ดูแลข้าในเรือนก็พอ ”
สาวใช้เดินไปที่ประตูอิ้งเย่วจึงพูดคำนั้นออกมา ตั้งใจพูดดังๆให้สาวใช้ทั้งสองนางได้ยิน ความจริงแล้วต่อไปนี้งานทั้งหมดในเรือนนี้อิ้งเย่วจะให้สาวใช้ทั้งสองเป็คนทำทั้งหมด ลี่มี่คอยดูแลนางอยู่ข้างๆเป็พอ สาวใช้ทั้งสองมองหน้ากันอย่างโกรธแค้น ใครบอกว่าคุณหนูรองโง่เขลา นางฉลาดและมีไหวพริบยิ่ง
วังหลวงแคว้นต้าหยง
“ คัดหญิงงามครานี้เ้าทำหน้าที่แทนข้าเถิด ” บุรุษในชุดคลุมยาวเอ่ยกับสตรีที่นั่งอยู่ตรงหน้า หลิวกุ้ยเฟยคลี่ยิ้มบางๆ ใบหน้าสวยพยักเบาๆ
“ หม่อมฉันจะไม่ทำให้ฝ่าาผิดหวังเพคะ ”
2K
