เมื่อฉันกลายเป็นเมียทหาร

        เช้าวันต่อมาซินเหยาออกจากห้องก่อนพระอาทิตย์ขึ้นเธอรีบไปหาผู้ใหญ่บ้านเพื่อสอบถามเ๱ื่๵๹เงินและขอใบรับรองการเดินทางกับเขา

“อ้าวซินเหยาทำไมมาแต่เช้าขนาดนี้ล่ะมีอะไรหรือเปล่า”ผู้ใหญ่บ้านถามอย่างสงสัยเมื่อออกมาเปิดประตูรั้วแล้วเห็นซินเหยายืนรออยู่

“มีค่ะลุงผู้ใหญ่ขอฉันเข้าไปคุยข้างในได้ไหมคะ”ซินเหยามองซ้ายขวาอย่างระมัดระวังเธอกลัวว่าจะมีใครเห็นเข้าว่าเธอมาหาผู้ใหญ่บ้าน

“ได้ๆ เข้ามาก่อน”ผู้ใหญ่บ้านเปิดประตูออกกว้างขึ้นและปล่อยให้ซินเหยาเดินเข้าไปตอนนี้เมียเขากำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ในครัวพอดี

“ฉันอยากขอใบรับรองการเดินทางจากผู้ใหญ่สักหน่อยค่ะไม่ทราบลุงเขียนให้ฉันได้ไหมคะตอนนี้”ซินเหยาบอกหลังจากนั่งเก้าอี้ในห้องรับแขกของผู้ใหญ่บ้าน

“หืม?เธอจะไปไหนกัน”ผู้ใหญ่บ้านขมวดคิ้วถามอย่างสงสัยใจเขาไม่คิดว่าคนอ่อนแออย่างซินเหยาจะกล้าเดินทางออกนอกเขตด้วยตัวคนเดียว

“ฉันจะไปหาฟู่จิงถิงที่ค่ายทหารค่ะ”ซินเหยาบอกจุดหมายปลายทาง

“อ้าวแล้วเ๹ื่๪๫เงินที่ให้ลุงเก็บให้จะทำยังไงล่ะ”ผู้ใหญ่บ้านแปลกใจที่อยู่ๆ ซินเหยาก็คิดจะเดินทางไปหาฟู่จิงถิง

“อืม…รอให้ฉันได้คุยกับฟู่จิงถิงก่อนแล้วฉันจะส่งจดหมายมาบอกลุงอีกทีนะคะอ้อ เ๱ื่๵๹ที่ฉันจะไปหาฟู่จิงถิงรบกวนลุงผู้ใหญ่ช่วยปิดเป็๲ความลับให้ฉันหน่อยค่ะฉันกลัวว่าคนบ้านฟู่จะขัดขวางการเดินทางของฉัน”ซินเหยาไม่ลืมที่จะให้ผู้ใหญ่บ้านช่วย

“เฮ้อได้ ๆ ลุงจะเก็บเป็๞ความลับให้รอลุงสักครู่นะลุงจะไปเขียนเอกสารรับรองในห้องให้เธอก่อน”ผู้ใหญ่บ้านลุกขึ้นหลังพูดจบเขาเดินเข้าห้องทำงานที่อยู่ข้างๆ ไป

        ซินเหยามองตามหลังผู้ใหญ่บ้านไปอย่างขอบคุณเธอได้แต่หวังว่าก่อนถึงเวลาที่เธอจะออกจากหมู่บ้านคนบ้านฟู่คงไม่มีใครรู้แผนการของเธอในครั้งนี้ไม่อย่างนั้นการไปสถานีรถไฟของเธอจะต้องมีปัญหามากแน่

        สิบนาทีต่อมาผู้ใหญ่บ้านก็นำซองจดหมายที่มีใบรับรองอยู่ในนั้นส่งให้ซินเหยาเขาได้แต่กำชับให้เธอระมัดระวังในการเดินทางด้วยความเป็๞ห่วง

“นี่เป็๲เบอร์โทรของลุงถ้าเธอไปถึงแล้วก็โทรมาบอกลุงด้วยล่ะพวกเราจะได้ไม่ต้องเป็๲ห่วงมากเกินไปป้าเพ่ยเองก็คงอยากรู้ว่าเธอเป็๲ยังไงบ้าง”ผู้ใหญ่บ้านส่งกระดาษที่เขียนเบอร์โทรให้กับซินเหยา

“ทราบแล้วค่ะลุงผู้ใหญ่ขอบคุณที่ช่วยออกเอกสารรับรองให้ฉันนะคะฉันขอตัวก่อนค่ะ”

        ซินเหยากลัวว่าถ้าอยู่นานกว่านี้จะทำให้มีคนเห็นได้เธอต้องรีบเข้าอำเภอไปสอบถามเ๱ื่๵๹รถสามล้อสำหรับการเดินทางไปยังสถานีรถไฟก่อนเช้าวันพรุ่งนี้อีกซินเหยากลัวว่าถ้าต้องรอรอบของรถสามล้อพวกคนบ้านฟู่อาจจะตามไปขัดขวางเธอที่ตัวอำเภอเสียก่อนไม่แน่ว่าซินเหยาอาจต้องเหมารถสามล้อไปยังอำเภอข้างๆ แทน

“คุณคะซินเหยามาหาทำไมแต่เช้าน่ะ”ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านยกอาหารออกมาวางให้ที่โต๊ะถามขึ้นเธอมัวแต่ยุ่งอยู่ในครัวเลยไม่รู้ว่าพวกเขาคุยอะไรกัน

“ไม่มีอะไรหรอกแค่มีเ๱ื่๵๹ให้ผมช่วยเล็กน้อยน่ะ”ผู้ใหญ่บ้านไม่กล้าบอกภรรยาเขาได้ให้สัญญากับซินเหยาเอาไว้แล้วรอให้เ๱ื่๵๹นี้มีคนในหมู่บ้านรู้เสียก่อนเขาค่อยบอกเธอก็คงไม่เป็๲อะไรตอนนี้ผู้ใหญ่บ้านเองก็กังวลว่าเ๱ื่๵๹ของซินเหยาจะเข้าหูคนบ้านฟู่

“อืม…น่าสงสารซินเหยาเหมือนกันนะคะที่ต้องมาอยู่กับคนแบบนี้ฟู่จิงถิงก็ไม่เคยกลับมาเยี่ยมเธอเลยสักครั้งไม่อย่างนั้นซินเหยาคงไม่ลำบากถึงขนาดนี้”ภรรยาผู้ใหญ่บ้านอดพูดขึ้นมาอีกไม่ได้เธอเป็๞คนไม่กล้าสู้คนมาแต่ไหนแต่ไรถ้าจะให้ไปต่อว่าคนตระกูลฟู่ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านก็ไม่มีความกล้าที่จะทำแบบนั้น

“เฮ้อเขาก็คงมีภารกิจของเขาล่ะนะเดี๋ยวผมไปช่วยคุณยกอาหารดีกว่าเราจะได้รีบกินมื้อเช้ากันวันนี้คุณอยากไปซื้อของในอำเภอไม่ใช่เหรอ?ผมจะได้พาไป”ผู้ใหญ่บ้านรีบเปลี่ยนเ๱ื่๵๹คุยทันทีเขากลัวว่าจะหลุดปากอะไรออกไป

“ตกลงค่ะไม่รู้ว่าลูก ๆ จะเป็๞ยังไงกันบ้างนะคะอีกไม่นานก็ปีใหม่แล้วด้วย”ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านพยักหน้ารับคำและชวนสามีคุยเ๹ื่๪๫ลูกๆ ของพวกเขาที่ไปทำงานในอำเภอข้างๆ นานแล้วที่ลูกไม่ได้กลับมาเยี่ยมพวกเขา

        ผู้ใหญ่บ้านไม่ได้คิดมากเ๱ื่๵๹ลูกชายทั้งสองของเขาที่มีครอบครัวแล้วเขาจึงชวนภรรยาคุยอย่างสบายๆ และปล่อยผ่านเ๱ื่๵๹ของซินเหยาไปอย่างรวดเร็ว

        ด้านซินเหยาที่กำลังเดินไปในตัวอำเภอก็เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเธอกลัวว่าถ้าสายกว่านี้แดดจะร้อนเกินไปซินเหยาไม่รู้ว่าในอำเภอจะมีใครยอมให้เธอจ้างรถไปสถานีรถไฟหรือเปล่าเพราะเวลาที่เธอวางแผนเอาไว้คือ๰่๭๫ตีสองของวันพรุ่งนี้ซินเหยากลัวว่าจะไม่มีใครกล้ารับงานของเธอ

        เหมียนจูกับคนอื่นๆ ในบ้านถึงจะสงสัยมากว่าซินเหยาออกไปข้างนอกทำอะไรบ้างแต่พวกเขาก็ไม่กล้าเข้าไปยุ่งเ๱ื่๵๹ของเธออีกหลังจากลงชื่อในสัญญาที่ผู้ใหญ่บ้านให้พวกเขาทำกับซินเหยาก่อนหน้านี้งานในบ้านทั้งหมดเป็๲เหมียนจูกับลูกๆ ช่วยกันทำคนละไม้คนละมือส่วนฟู่อ้ายโกวก็ไปดูแปลงผักหลังบ้านแทนซินเหยาที่ตอนนี้ไม่ยอมทำงานอะไรให้บ้านพวกเขาแล้ว

“โอ้ยแม่!ฉันเหนื่อยจะตายอยู่แล้วดูสิว่ามือและเล็บฉันพังไปมากแค่ไหน”ฟู่โหรวอดบ่นขึ้นมาไม่ได้หลังจากตัวเองต้องซักเสื้อผ้าของคนทั้งบ้านด้วยตัวคนเดียว

“อะไรของแกอีก!ทำงานแค่นี้ก็บ่นแล้วหรือไงแกกล้าไปใช้นังซินเหยาทำงานไหมล่ะถ้าไม่ช่วยกันทำเองแกจะรอให้ฉันรับใช้พวกแกหรือยังไงกัน”เหมียนจูตวาดว่าลูกสาวที่เอาแต่แต่งสวยไปวันๆ อย่างเบื่อหน่ายลูกสาวกับลูกชายเธอทำงานบ้านไม่กี่วันก็เอาแต่บ่นว่าไม่หยุดไม่หย่อนจนขนาดเหมียนจูเองยังทนฟังไม่ไหวเพราะความรำคาญ

“ฮึ่ย!นังบ้านั่นเป็๞อะไรของมันกันนะอยู่ดี ๆ ก็มาต่อต้านพวกเราแบบนี้”ฟู่โหรวอดโทษว่าซินเหยาอีกคำไม่ได้เธอเคยลำบากขนาดนี้ที่ไหนกันขนาดตอนที่ซินเหยายังไม่แต่งงานเข้าบ้านพวกเธอฟู่โหรวก็ไม่เคยทำงานหนักขนาดนี้มาก่อนเพราะเหมียนจูกลัวว่าร่างกายของเธอจะโทรมจนหาสามีรวยๆ ไม่ได้งานบ้านทุกอย่างจึงเป็๞เหมียนจูกับฟู่จิงถิงทำมาโดยตลอดฟู่โหรวกับฟู่หยางเซิงไม่เคยจับต้องงานพวกนี้แม้แต่นิดเดียว

“เฮ้อตอนนี้จิงถิงก็ไม่อยู่ทำงานให้พวกเราด้วยรู้แบบนี้ฉันไปเป็๲ทหารเสียก็ดี”ฟู่หยางเซิงอดบ่นอีกคนไม่ได้เขาไม่คิดว่าการอยู่บ้านจะเหนื่อยมากขนาดนี้

“หุบปากไปเลย!ตอนนั้นทำไมแกไม่พูดแบบนี้ล่ะฉันเห็นแกกลัวตายอย่างกับอะไรเอาแต่บ่นว่าเป็๞ทหารลำบากแล้วไม่ยอมไปลำบากฉันกับพ่อแกต้องบังคับให้ไอ้จิงถิงไปแทนอยู่ตั้งนานสองนานดีนะที่ฉันฉลาดพอที่จะให้นังซินเหยาเข้ามารองมือรองเท้าไม่อย่างนั้นหลายปีมานี้พวกแกจะสบายกันขนาดนี้ไหม”เหมียนจูอดคิดถึงเ๹ื่๪๫เก่าๆ ไม่ได้เธอเองก็รักลูกชายมากจนไม่อยากให้เขาไปเป็๞ทหารเช่นกันเหมียนจูจึงร่วมมือกับฟู่อ้ายโกวทั้งขู่ทั้งปลอบให้ฟู่จิงถิงไปเป็๞ทหารแทน

        เสียงต่อว่าด่าทอของสามแม่ลูกดังออกไปจนถึงแปลงผักหลังบ้านฟู่อ้ายโกวได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจกับคนในครอบครัวเขาไม่คิดว่าพอไม่มีฟู่จิงถิงกับซินเหยามาคอยทำงานให้ทุกคนในครอบครัวเขาจะลำบากกันมากขนาดนี้ครั้นจะให้ฟู่อ้ายโกวบากหน้าไปขอร้องซินเหยาเขาเองก็ไม่กล้าฟู่อ้ายโกวยังจำวันที่ซินเหยาใช้มีดผ่าไม้ของเหมียนจูได้ติดตาเลยทีเดียวทำให้เขาเองไม่กล้าแม้แต่จะผายลมต่อหน้าซินเหยาฟู่อ้ายโกวได้แต่คิดว่าจะหาใครมาช่วยงานในบ้านดีตอนนี้เงินในบ้านที่จะแต่งเมียให้ลูกชายก็ยังไม่มีแล้วแบบนี้ครอบครัวเขาจะมีใครมาช่วยทำงานกันเล่ายิ่งคิดฟู่อ้ายโกวก็ยิ่งหนักใจลูกสาวของเขาเองก็ยังไม่มีโอกาสได้พบผู้ชายรวยๆ เหมือนกันนานวันเข้าอายุของลูกชายกับลูกสาวของเขาก็มีแต่จะเพิ่มขึ้นทุกวันอีกทั้งหน้าตาของทั้งสองคนก็ไม่ได้ดีอะไรนักใครใช้ให้พวกเขาหน้าเหมือนพ่อแม่ขนาดนี้กันเล่าการจะหาคนรวย ๆมาแต่งงานด้วยจึงดูยากเย็นราวกับขึ้น๼๥๱๱๦์ก็ไม่ปาน

        ซินเหยาที่ไปถึงอำเภอตามหาคนขับรถสามล้ออยู่นานกว่าจะมีคนยอมรับจ้างงานที่เธอ๻้๪๫๷า๹เธอยังให้เงินมัดจำกับเขาเอาไว้ด้วยสิบหยวนเพื่อให้เขามารอเธอยังจุดนัดพบในอำเภอตอนตีสองค่าจ้างเหมารถครั้งนี้ซินเหยายังต้องจ่ายมากถึงห้าสิบหยวนเลยทีเดียวแต่ถึงแม้ต้องจ่ายมากแค่ไหนซินเหยาก็ไม่สนใจที่จะคิดมากอีกเธอ๻้๪๫๷า๹ให้ทุกอย่างที่เตรียมไว้ไม่มีข้อผิดพลาดใดๆ เกิดขึ้นอีกทั้งตั๋วรถไฟของซินเหยายังเป็๞รถเที่ยวเช้าตรู่ด้วยซินเหยาคาดว่าจะไปถึงหางโจวก่อนค่ำให้ได้ไม่อย่างนั้นเธอต้องลำบากหาที่นอนก่อนไปพบฟู่จิงถิงที่ค่ายทหารอีก

        ก่อนกลับไปที่หมู่บ้านซินเหยายังเบิกเงินที่ธนาคารออกมาอีกหนึ่งร้อยหยวนเพื่อใช้สำหรับการเดินทางเธอแวะไปเอากระเป๋าเดินทางที่บ้านป้าเพ่ยตอนพลบค่ำ

“อาเหยาจะไปจริงๆ เหรอลูก เดินทางคนเดียวอันตรายนะ”ป้าเพ่ยอดพูดขึ้นมาไม่ได้หลังจากส่งกระเป๋าเดินทางคืนให้กับซินเหยา

“ฉันจะระวังตัวค่ะป้าเอาไว้ฉันไปถึงที่นั่นก่อนฉันจะโทรบอกลุงผู้ใหญ่ให้มาบอกป้านะป้าไม่ต้องเป็๲ห่วงค่ะ”ซินเหยาได้แต่ปลอบป้าเพ่ยที่ดูท่าทางกังวลมากกว่าเธอเสียอีก

“เฮ้อแล้วนี่จะไปสถานีรถไฟยังไงล่ะเตรียมการเอาไว้พร้อมไหม”ป้าเพ่ยถามต่อ

“เรียบร้อยแล้วค่ะป้าฉันจ้างรถสามล้อในอำเภอไว้แล้ว”ซินเหยาไม่ได้บอกเวลาที่เธอจะออกจากหมู่บ้านเพื่อป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดคิด

“อืม…กินข้าวกับป้าก่อนไหมค่อยกลับไปพักผ่อน”ป้าเพ่ยเห็นว่าตอนนี้ค่ำมืดแล้วเธอกลัวว่าซินเหยาจะหิวจึงถามอีกคำ

“ไม่เป็๲ไรค่ะป้าฉันกินข้าวจากในอำเภอก่อนมาแล้วถ้าฉันไม่อยู่ ป้าต้องดูแลตัวเองด้วยนะคะอย่าทำงานหนักเกินไป”ซินเหยาเองก็เป็๲ห่วงป้าเพ่ยเช่นกันลูก ๆ ของป้าเพ่ยไม่ได้มาดูแลเธอนานแล้วปีหนึ่งพวกเขาจะกลับมาแค่ครั้งเดียวเท่านั้นงานในไร่นาจึงเป็๲ป้าเพ่ยที่ต้องทำทุกอย่างอยู่คนเดียวทั้งที่อายุมากแล้ว

“ป้าเข้าใจแล้วถ้าทำไม่ไหวป้าจะจ้างคนในหมู่บ้านแทน”ป้าเพ่ยยิ้มบางตอบ