My boyfriend sells grilled pork. แฟนฉันเขาขายหมูปิ้ง

วันนี้พวกเรา ช่วยกัน ขายหมูปิ้ง หน้าบ้าน ตามปกติ แต่ที่มัน ไม่ใช่เรื่อง เหมือนเช่นเคย ดั่งทุกวัน คือตอนเก็บร้านเสร็จ พบเจอ.. หญิงสาว หน้าตาสะสวย ราวกับสนิทสนม คนรักของฉัน มากเป็นพิเศษ ขอตัวออกไป คุยกันเพียงลำพัง ไม่รู้ว่าพวกเขา กำลังพูดคุย เรื่องอะไรกัน ? แต่พฤติกรรม มันน่าขัดใจชะมัด! ผู้หญิงคนนั้น ไม่เพียงพูดเปล่า มือไม้รุ่มร่าม จับคนตัวโต เขย่าออดอ้อน ไปมาจนต้อง แอบมอง เบะปากใส่ จึงเดินหนี เข้าบ้านทันที! ยกน้ำในกะละมัง ออกมาสาดใส่ ทางเดินหน้าร้าน แล้วโยนภาชนะลงพื้น ยืนจ้อง แทนคำพูด ยกนิ้วอุดหู อย่างรู้งาน ก่อนจะปล่อยออก และฟังคำสบถ

' กรี๊ดดด! ชุดเปียกหมดแล้ว! รู้ไหมชุดนี้ ราคาเท่าไหร่ ? มาทำกับชุดฉัน แบบนี้! มีปัญญารับผิดชอบไหม ? ไร้มารยาทชะมัด! เขาเป็นใครกันคะ ? '

เสียงแหลมเล็ก โวยวายอยู่นาน ก่อนหันหน้า ไปถามคนตัวโต ที่ยืนแอบเม้ม ริมฝีปากอมยิ้มอยู่ สีหน้าเรียบนิ่ง ไม่ตอบอะไร เธอกำลังพุ่งตรง ง้างเรียวแขน มาแต่ไกล สายตาคิดร้าย โกรธจัด จึงต้องการ หาที่ระบาย เป็นพิเศษ ร่างใหญ่ เข้ามาขวาง จับแขน อย่างฉับพลัน พร้อมเอ่ยขึ้นมา

เหมันต์ : มาทางไหน ? กลับไปทางนั้น! อย่ามาวุ่นวาย ให้มันมากนัก! เดี๋ยวจะหาว่า.. ไม่เตือน!

กดเสียงทุ้มต่ำ จนเธอ ทำหน้าซีดเผือด จึงได้เวลา เดินกอดอก เชิดหน้า จีบปากจีบคอ มาพูดบ้าง..

แหนมเนือง : ที่นี่! เป็นบ้านของฉัน! น้ำที่สาด เพราะเธอดัน เกาะแกะสามีฉัน! ก็เห็นอยู่ พวกเราเป็นแค่ คนทำการค้า เล็กน้อย จะไปมีปัญญา จ่ายค่าชุด สุดแสนจะแพง ได้อย่างไร ? ขอโทษด้วย! ที่เสียมารยาท แต่เป็นคุณเอง ที่ทำตัว ราวกับเป็น พวกเมียน้อย วุ่นวายผู้ชาย ของคนอื่น ไม่รู้จักกาลเทศะ!

' ใบมินต์! ไม่ยอมหรอกนะ! พวกเราสองคน รักกัน! มานานหลายปี! ไม่ใช่เหรอคะ ? ทำไม จู่ ๆ ถึงมีเมีย โผล่มาได้ล่ะ ? ช่วยพูดอะไร บ้างสิคะ ? คุณออกมาจาก คอนโดฯ โดยไม่ทัน ได้ร่ำลา แค่มาอยู่กับ อีนี่! อย่างนั้นเหรอ ? จะใจร้ายกัน ไปหน่อยไหมคะ ? '

เธอโวยวาย เสียงดังลั่น จนคนละแวกนี้ เริ่มจับจ้อง ให้ความสนใจ ยืนมองเรื่องสนุก อย่างชอบใจ

แหนมเนือง : นายจะเข้าไหม ? บ้านน่ะ! จะปิดแล้ว! ไม่ต้อนรับแขก หน้าไหนทั้งนั้น! ถ้าไม่อย่างนั้น! นายอยากจะกลับไป นอนคอนโดฯ เหมือนแต่ก่อน! กับคู่ขาของนาย ก็ตามใจนายเลยนะ! ฉันไปแล้ว! หึหึ!

เดินฟาดงวงฟาดงา เข้าบ้าน อย่างรวดเร็ว โธ่! ชีวิตที่แสนสงบสุข กำลังหมดลง แล้วอย่างนั้นเหรอ ? พร่ำบ่นในใจ เอื้อมมือ จะล็อกประตู แต่ทว่า.. ร่างใหญ่ ออกแรงดัน แทรกตัวเข้ามา อย่างรวดเร็ว จึงหน้าบึ้ง มองเขม่นใส่ อย่างไม่สบอารมณ์ พอปิดประตู เตรียมเดิน ขึ้นบันได ตรงเข้าห้องนอน ไม่ฟังคำอธิบาย จากเขาเลย แม้ว่าข้อมือ จะถูกจับไว้ แต่ก็สะบัดจนหลุด กดล็อกลูกบิด นั่งลงพิงประตู เสียงเคาะ ก่อกวนไม่เลิก นานพักใหญ่ จนเขาหยุดนั่งลง พิงประตู หลังชนกัน เสียงดังแทน ทำให้ต้องสะดุ้งโหยง เพราะแรงกระแทก ของเขาอีกฝั่ง เรื่องนี้ ทำเอาฉัน กลายเป็นคน ไม่น่ารัก นายสายตา ของเขาไปแล้ว แค่เพราะอารมณ์ ชั่ววูบตอนโมโห ที่ผ่านมา ก็ข่มอารมณ์ เย็นได้ตลอด แต่ครั้งนี้ อาจจะเป็น เพราะหึงเกินไป! พอเริ่มคิดได้ จึงตะโกน ให้เขาได้ยิน โดยไม่เปิดประตู ไม่อยาก เห็นหน้าเขา ในเวลานี้ กลัวของขึ้นอีก! ใครมันจะทนได้!

แหนมเนือง : วันนี้ แยกกัน นอนเลย! ไว้อารมณ์เย็น ค่อยมาคุยกันใหม่! ตอนนี้พูดอะไร ? ก็ไม่อยากฟัง!

เหมันต์ : ได้! ถ้าหิวก็โทรมานะ! เดี๋ยวทำอาหาร มาให้กิน อย่าโกรธ จนไม่ยอม กินอะไรล่ะ! รู้ไหม ?

แหนมเนือง : อืมได้!

พูดขานรับเขา พร้อมเดิน ขึ้นไปนอน เหยียดกาย บนเตียงใหญ่ ลืมตาตื่นอีกที พบแต่ห้องมืดสนิท ไร้ซึ่งแสงไฟ คงเพราะเผลอหลับ นานไปหน่อย! เอามือลูบหน้า เอื้อมมือ เปิดไฟหัวเตียง หยิบโทรศัพท์ มาเปิดดู เจอสายที่ไม่ได้รับ ยาวเป็นหางว่าว ราวกับสาปส่ง จะเป็นใครอื่น ไม่ได้หรอก นอกจากเขา คนเดียว พวกเรา พึ่งทะเลาะกัน เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนนี่! ลุกขึ้น ไปอาบน้ำ แต่งตัว คิดว่าตอนนี้ คงมีสติมากพอ ที่สามารถ พูดคุยกับเขา โดยที่ไม่ทะเลาะ กันได้แล้ว เมื่อเปิดประตูห้อง พบข้าวสวย และไข่น้ำ ยังอุ่นอยู่เลย สงสัยจะเอามา วางไว้ให้ นานแล้ว ยกเข้ามากินในห้อง อย่างอร่อย ยังเป็นเขา ที่รู้ว่าชอบกินอะไร อยู่เสมอ พอกินจนอิ่ม จึงไม่รู้สึกโกรธแล้ว หยิบโทรศัพท์ มาเลื่อน เปิดดูรายการ โทรเข้า และข้อความล่าสุด ทำให้หน้าตา บอกบุญ ไม่รับอีกครั้ง!

แหนมเนือง : แหม! พึ่งทะเลาะกัน! แทนที่จะรอง้อหน่อย ไม่เลยจ้า! เดี๋ยวเจอกัน! ฮึ่ม! ไอ้คนนิสัยไม่ดี!

เปล่งเสียงโวยวาย ด้วยความเกรี้ยวกราด รอบที่สองของวันนี้ ภายในห้อง เพียงคนเดียว มือบีบกำโทรศัพท์แน่น! ถ้ามันหักได้ คงจะหักไปแล้ว!

Story : เหมันต์ *°.*°.

ผมเองแทบบ้าตาย กังวลใจจะแย่ ไม่เคยเห็น ตอนเธอโกรธ ขนาดนี้มาก่อน! ปกติเป็นคนใจกว้าง จนไม่เคยเห็นมุม หึงหวง เอาเป็นเอาตาย เลยด้วยซ้ำ! ผู้หญิงแบบเธอ น่ากลัว! ตอนโมโหร้ายชะมัด! วันนี้คู่ขาเก่าของผม ดันมาหา เสียอย่างนั้น! เพราะไอ้เพื่อนนรก! ดันบอกที่อยู่ ให้เขารู้น่ะสิ! ยอมแลกข้อมูล เพราะพี่ชายตัวดี! มาตามสืบ! พูดขู่บังคับ แค่นิดหน่อย มันก็ปากสว่าง พูดออกไปหมด เรื่องเลยบานปลาย ใหญ่โตกว่าเก่า จนไม่รู้จะแก้ไข อย่างไรดี ? สุดท้ายแล้ว เพื่อนเวS มันจึงนัด ให้ออกมาเจอกัน ที่ร้านเหล้า ตอนแรก ผมตั้งใจ จะพาเธอมาด้วย แต่เหมือนว่า โมโหจนหลับไป จึงทำอาหาร วางไว้ให้ หน้าประตูห้อง ก่อนจะออกมา พิมพ์ข้อความ ส่งถึงไปแล้ว ว่าอยู่ร้าน xxx เผื่อว่าเธอ จะอยากตามมา แต่ไร้วี่แวว การตอบกลับ จึงเลิกสนใจ คุยเรื่องราวนี้ กับเพื่อนก่อน ว่าเผลอตัว บอกอะไร ไปมากน้อยแค่ไหน ? คิดไว้จะรีบคุย แล้วรีบกลับ หากเธอตื่นมา แล้วไม่เจอคงได้ โมโหอีกแน่! คดีเก่ายังไม่ทันได้ จัดการเลย จะสร้างเพิ่ม คงได้อายุสั้นแล้วล่ะ!

เหมันต์ : สรุปมึง! พูดอะไรไปบ้าง ? ร้อนใจจะแย่!

มองหน้านิ่ง คาดคั้น ไอ้คนด้านข้าง ตั้งแต่มา กระดกแก้ว รัวไม่พัก ไม่รู้มันเป็นอะไร เหอะ!

ฉลาม : ดื่มกันก่อน! จะเครียดอะไร นักหนา! พูดแค่ว่า.. มึงพักอยู่ที่ไหน ? ไม่ได้พูด อะไรเพิ่มเลย! จะไม่บอก ก็ไม่ได้ เล่นเอาลูกน้อง ยกปืนมาจ่อ คอหอยกัน ถ้าโกหก พี่ชายฝาแฝด! มึงคงไม่ได้เจอกูแล้ว!

มันขมวดคิ้ว พูดตอบกลับ เป็นชุดใหญ่ ราวกับพึ่งหนีตาย มาได้อย่างกับ ปาฏิหาริย์ เสียอย่างนั้น!

เหมันต์ : เออ ๆ ไม่โทษมึงหรอก! กูรู้จักนิสัย มันอยู่! ขอบคุณ ที่ไม่ได้พูด เรื่องแหนมเนือง ให้มันรู้!

มันหันขวับ ก่อนจะพูด

ฉลาม : ว่าแต่พวกมึง 2 คน ไม่ได้มา ด้วยกันเหรอ ?

เหมันต์ : พูดอะไร ของมึงวะ ? กูมาแค่คนเดียว! มึงเมาแล้วใช่ไหม ? ดื่มไปเยอะเชียว! ก่อนหน้านี้!

ผมขมวดคิ้ว ถามอย่างงุนงง มันชี้นิ้ว ไปทางโต๊ะ ใกล้เวที ทำหน้าอึ้ง ราวกับเจอ ของมหัศจรรย์ มองตาไม่กะพริบ น้ำลายแทบไหล ยืดออกมาแล้ว

ฉลาม : กูคงเมาแหละ! ผู้หญิงคนนั้น! เหมือนเมียมึง อย่างกับแฝดเลย แต่ชุดที่ใส่ เผ็ดร้อนมาก! ฮ่า ๆ

เหมันต์ : ไหนวะ ?

ผมหรี่ตามอง ในพื้นแสงสลัว เพ่งพินิจอย่างดี จนเห็นร่างบาง นั่นเข้า! ดวงตาเบิกโพลง กว้างขึ้น อย่างตกใจ ริมฝีปากบดเบียด กัดฟันกรอด เธออยู่ในชุด เกาะอกสีขาว อย่างกับใส่เศษผ้า กระโปรงสั้นจู๋ เหนือเข่า ต่ำกว่าเอว ข่มอารมณ์ขั้นสุด!

เหมันต์ : มึงกลับบ้าน คนเดียวนะ! กูกลับแล้ว!

ฉลาม : ทำไมวะ ? อย่าบอกนะ! นั่นเมียมึง ?

เหมันต์ : เออดิ! เลิกมองได้แล้ว! เดี๋ยวทิ่มตาบอด!

ฉลาม : หึงขนาดนี้! คงไล่ทิ่มตา คนอื่นยกร้านแล้ว!

สายตาผู้ชาย ลามกนับไม่ถ้วน กำลังจ้องมอง เธอเต้นยั่วอยู่ ราวกับว่า.. จะจับเธอมากิน เสียอย่างนั้น! ผมกำหมัดแน่น ก้าวเท้าเดินไว ดุจสายลม จับข้อมือเล็ก กระชาก เข้ามาใกล้ตัว ถอดเสื้อยีน แขนยาว มาคลุมเอาไว้ อย่างมิดชิด เธอแหงนหน้า จ้องมอง ลงมือทุบ หน้าอก ของผม พร้อมโวยวายทันที

แหนมเนือง : ไอ้คนนิสัยไม่ดี! หนีมาเที่ยว คนเดียว! ทะเลาะกันแล้ว ยังจะออกมา ข้างนอกอีก! ทำไม ? จะเลิกกันแล้ว หรือยังไง ? แย่มาก! แล้วนี่เสื้อใคร ?

เหมันต์ : กลับบ้านได้แล้ว! ใส่ชุดอะไรมาเนี่ย ? จะถอดออกทำไม ? นั่นมันเสื้อผม! คลุมเอาไว้เลย!

ผมจับมือเล็ก ให้ออกห่าง จากเสื้อยีน เธอเล่นจะถอดมัน ทำให้ผมรู้สึก หงุดหงิด อยู่ไม่น้อยเลย!

แหนมเนือง : ไม่กลับ! นายจะไปไหน! ก็ไปเลย!

ผมขมวดคิ้ว รีบหยิบกระเป๋า พร้อมจูงมือ คนตัวเล็ก ไปจ่ายตังค์ พากลับบ้าน อย่างรวดเร็ว พอปิดประตูบ้านลง เธอก็นั่งกอดเข่า ร้องไห้งอแงอีก นิสัยตอนเมา ของเธอเรียกได้ว่า เกินเยียวยา ของแท้! จึงนั่งยอง ใกล้ ๆ คอยฟังเธอพูด โวยวายเสียงดังต่อ..

แหนมเนือง : ไม่ต้องมายุ่งเลย! ไอ้คนหลายใจ! มีคนอื่นอยู่ก่อนแล้ว! ก็ไม่ยอม บอกกันสักคำ! เป็นไงล่ะ ? มาโดนแหกอก ถึงหน้าบ้าน! ขายขี้หน้าจะตาย! จะเอายังไง ? พูดมาเลย! จะกลับไปหา ผู้หญิงคนนั้น อีกไหม ? จะได้ทำใจถูก! เหนื่อยนะ! ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ ? ตอนนี้สับสน ไปหมดแล้ว! ฮือ ๆ

ดึงคนตัวเล็ก เข้ามาโอบกอด ลูบหัวปลอบโยน รีบสำนึก ในความผิดพลาด ครั้งนี้แล้ว วางแผนเอาไว้ อย่างดิบดี ใครจะคิดถึง ตัวแปรจากคู่ขา ที่ผมเอง ไม่จบความสัมพันธ์ ให้เด็ดขาด ก่อนมาเจอกับเธอ ความรักที่มีต่อเธอ ทำให้ต้องปวดใจ เมื่อเห็นน้ำใส ไหลออกมา ราวกับสายฝน เม้มริมฝีปากแน่น ใช้เรียวนิ้ว เกลี่ยไล้ รอบใบหน้า เช็ดคราบน้ำตา ให้แห้งสนิท ก่อนจับหัวไหล่ ทำหน้าจริงจัง พูดทันที

เหมันต์ : ผมขอโทษ.. ไม่มีครั้งหน้าแล้ว! เลิกร้องนะ ผมทำตัวไม่ถูกแล้ว! เดี๋ยวพาไปกินบุฟเฟ่ต์ ดีไหม ?

แหนมเนือง : ใครอยากกินกัน ? คิดว่าเอาอาหาร มาง้อจะหายเหรอ ? เห็นว่าฉันเป็นคน เห็นแก่กินรึไง ?

เหมันต์ : ตบท้ายด้วย! พาไปช็อปปิ้ง ซื้อของที่คุณ อยากได้ทั้งหมด บังเอิญ.. ผมถูกหวยมาน่ะ! ให้งบ 2 ล้านเลย ให้คุณทั้งหมด ตามใจทุกอย่าง! ตกลงไหม ?

เธอมองหน้าผม นิ่งไปชั่วขณะ จนใจเต้นสั่น ไม่รู้ว่าจะได้ผลไหม ? กับข้อเสนอเหล่านี้ ดวงตายังคง มองขวางใส่ ย่นจมูก เบะปาก ก่อนจะพยักหน้า เอื้อมแขน เอามือลูบศีรษะ อมยิ้มให้เธอ จนคนร้องไห้ รีบเช็ดใบหน้า สอดแขน โอบกอดรัด จนแน่น! ผมคิดในใจ รอดตายแล้วกู! เช็ดเหงื่อ บนใบหน้า ที่ลุ้นระทึก จังหวะเมื่อกี้ออก พาไปเข้าห้อง อาบน้ำ นอนกอดกัน ยังดีตรงที่ วันนี้เธอ ไม่อ้วกอีก ไม่งั้นคงเหนื่อย อีกตามเคย เธอน่ารักขนาดนี้ ผมจะไปนอกใจ หาคนอื่นเพิ่มอีก เพื่ออะไรกัน ? แม้ผมจะไม่ค่อยพูด แต่แสดงออก ชัดเจนมาตลอด ผู้หญิงเข้าใจ ยากเป็นที่สุด ตารางของวันพรุ่งนี้ คิดไว้เรียบร้อย คงมีเรื่องให้ตื่นเต้น กันยกใหญ่แล้ว หลับตาพริ้ม กอดคนตัวเล็ก พร้อมจุมพิต บนหน้าผากทันที

เข้าวันถัดมา..

แหนมเนือง |×=×|

เหมันต์ : คุณตื่นได้แล้ว! รีบไปซ่อนตัวเร็ว เมียผมมา ได้ยินไหม ? ลุกขึ้นเร็วเข้า! จะไม่ทันแล้ว!

เสียงของเขา พูดขึ้นมา ปลุกจากความงัวเงีย เดินตามเข้าไปแอบ ด้านในตู้เสื้อผ้าทันที พอขยี้ดวงตา เหมือนสติเริ่ม ลอยเข้ามาอีกครั้ง ผลักประตู ตู้เสื้อผ้าออก ยืนชี้นิ้วโวยวาย อย่างรวดเร็ว

แหนมเนือง : เมียนายมาเหรอ! แล้วฉันเป็นใคร ? จะมีเรื่องใช่ไหม ? ได้สิ! นางนั่น! มันอยู่ที่ไหนแล้ว ?

เหมันต์ : ใจเย็นก่อน! เมียผม ก็คุณยังไงล่ะ! แค่แกล้ง เฉย ๆ ปลุกตั้งนาน ไม่ยอมตื่น ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว! จึงใช้วิธีนี้ ได้ผลลัพธ์ ชัดเจนดีที่สุด!

ฉันคว้า ไม้แขวนเสื้อ ออกมาไล่ตี คนตัวโต อย่างเหลืออด เล่นอะไร ไม่รู้จักเล่น! ต้องตีให้ตาย

แหนมเนือง : ตลกมากใช่ไหม ?

กัดฟันกรอด ง้างมือฟาดเขา จนกระโดดหนี

เหมันต์ : หายโกรธเถอะ! เดี๋ยวต้องไป ข้างนอกกันนะ! จะให้เอา รอยไม้แขวนเสื้อ ไปอวดคนอื่นเหรอ ?

แหนมเนือง : ไม่สนหรอก! หึ! อย่าหลบนะ!

แขนใหญ่ จับข้อมือเล็ก แกะเอาไม้แขวนเสื้อ โยนทิ้ง ลากไปขึ้นเตียง กระโดดขึ้นคร่อม อย่างรวดเร็ว

แหนมเนือง : จะทำอะไรเนี่ย! ปล่อยนะ!

เหมันต์ : ดุจังเลยนะ! คุณขาด ของหวานใช่ไหม ?

แหนมเนือง : นายกล้าว่า ฉันเป็นสุนัข หรือไง ?

เหมันต์ : ผมไม่ได้พูด คุณนั่นแหละ! เป็นคนพูดเอง!

ริมฝีปากบาง ก้มลงจูบ พร้อมดูดต้นคอ ทำให้หยุด ร้องโวยวาย กระเดือกน้ำลาย หนืดลงคอ หลับตาพริ้ม อย่างรวดเร็ว เพราะปรับอารมณ์ ทำตัวไม่ถูก

เหมันต์ : ไปอาบน้ำได้แล้ว! ไม่เช่นนั้น! ผมจะทำบางสิ่ง ให้คุณรู้สึก อยากอาบเองนะ!

แหนมเนือง : ถอยออกไปสิ!

เขาลุกขึ้นยืน เดินออก จากห้อง อย่างว่าง่าย จึงไปจัดแจงตนเอง ลงไปข้างล่างทันที มองคนนั่งรอ บนโซฟาอยู่ พอเห็นชุดเรียบง่าย เสื้อยืดกับกางเกง จึงขมวดคิ้ว พร้อมเอ่ยเสียงเรียบ

เหมันต์ : ขอเป็นชุด กระโปรงหน่อย! ต้องไปหลายที่! ชุดนี้คงไม่ดี เท่าไหร่หรอกนะ!

แหนมเนือง : ไม่อยากเปลี่ยน! จะไปไหม ?

เหมันต์ : ครับ! ไม่เปลี่ยนก็ได้!

@ห้างสรรพสินค้า

เขาทำอย่างที่พูด เมื่อคืนได้หมด ทุกอย่าง แล้วฉันเอง ก็มีความสุข อย่างมาก ได้กินของอร่อย แถมได้ซื้อของ หลายอย่าง จนเขาเอง ถือแทบไม่ไหว พวกเรา เดินผ่าน หน้าร้านขายเพชร สายตาจึงสะดุด ชำเลืองมอง จี้อันหนึ่ง เหมาะกับเขามาก จึงแกล้งไล่เขา ให้ไปต่อแถว ซื้อน้ำปั่น มาให้หน่อย อ้างแค่ว่าคอแห้ง หิวน้ำมาก บังเอิญอีก! ตรงหน้าร้านเพชร มีโต๊ะเก้าอี้ ของห้างตั้งอยู่ ข้างราวบันได กั้นไม่ให้คน ตกลงไป ด้านล่าง จึงนั่งลง บอกเขา ว่าจะรออยู่ตรงนี้ เขาพยักหน้า แล้วไปซื้อน้ำให้ พร้อมถือถุงหิ้ว เต็มมือไปหมด วิ่งไปหน้าตาตื่น จะบอกให้เขา วางมันเอาไว้ จะได้ไม่หนัก ก็พูดไม่ทัน! เชื่อเขาเลย! เหมือนพยายาม ลบล้างเรื่องแย่ จากเมื่อวาน ถึงได้ตามใจ สุดพลังขนาดนี้ แอบหัวเราะ เล็กน้อย ลุกขึ้นยืน เดินเข้าร้าน อย่างรวดเร็ว เดินเลือกอยู่นาน จึงเรียก พนักงาน มาคุยด้วยทันที!

แหนมเนือง : เอาสร้อยคอ เส้นตรงนั้น 1 เส้นค่ะ! จี้รูปเกล็ดหิมะ ที่โชว์หน้าร้าน 1 ชิ้นค่ะ! ขอดูแหวนคู่ ฝังเพชรหน่อยค่ะ! ขอหุ่นผู้ชาย สูงประมาณ 180 หน่อยได้ไหมคะ ? มีพนักงาน ลองใส่ให้ดูไหมคะ ? พอดีจำขนาด ไม่ค่อยได้ค่ะ!

พนักงานสาว : ได้ค่ะ! รอสักครู่ค่ะ!

เธอเดินไปหยิบ สินค้าที่สั่ง มาวางใกล้กัน ก่อนจะเรียก พนักงานชาย อีกคน! ที่พึ่งว่าง จากลูกค้าท่านอื่น มายืนลอง สวมแหวน ลองจับมือเขาดู คิดว่าขนาด น่าจะประมาณ เดียวกัน ขมวดคิ้วอยู่นาน

พนักงานชาย : คุณลูกค้าครับ! หากกังวลว่า ขนาดแหวน ของคุณผู้ชาย จะใส่ไม่ได้ นำมาเปลี่ยน พร้อมใบเสร็จ ได้นะครับ! ระยะเวลาไม่เกิน 7 วันครับ! ไม่ใช่แหวนสั่งทำ จึงไม่มีปัญหา เรื่องการสับเปลี่ยน เป็นวงอื่นแทน จะเพิ่มหรือลด จำนวนวงเงินได้ แค่ไม่สามารถคืน ให้ทางเรา เพื่อแลกเปลี่ยนเป็นเงินสดกลับไป เท่านั้นครับ! ร้านของเรา เน้นขาย ไม่รับซื้อ ต้องขออภัย ในบริการ ทางด้านนี้ครับ!

แหนมเนือง : เอ่อ.. ได้ค่ะ! งั้นเอาทั้งหมดนี้ค่ะ! ชำระผ่านบัตรค่ะ! หากไม่ได้ จริง  ๆ ค่อยมาเปลี่ยนค่ะ!

ฉันยิ้มกว้าง พร้อมให้พนักงาน คำนวณเงินทั้งหมด

พนักงานหญิง : สร้อยคอ รูปทรงโซ่ เป็นทองคำขาว ชุบสีดำ 20,000฿ จี้พลอย บลูโทพาซสีฟ้า แกะสลัก รูปเกล็ดหิมะ 10,000฿ พร้อมแหวน ทองคำขาว ฝังเพชร เป็นแหวนคู่ วงละ 18,000฿ 2 วงทั้งหมด 66,000฿ ค่ะ! ชำระผ่านบัตร โปรดรอ เครื่องว่าง สักครู่ค่ะ!

พนักงานจัดแจง ห่อสินค้า อย่างพิถีพิถัน เพียงไม่นาน ก็ได้สินค้า มาครอบครอง ไว้ในมือ ได้สำเร็จ เก็บใส่กระเป๋า เพื่อหลบซ่อนเอาไว้ ไม่ให้เขารู้ เมื่อกลับมานั่ง เก้าอี้รอ ร่างใหญ่ ที่ยังคง ไม่มาสักที ไปซื้อน้ำกิน นานกว่า ฉันเลือก เครื่องประดับ เสียอีก! เถลไถล ไปไหนกันแน่เนี่ย! พอบ่นอุบอิบ ได้ไม่นาน คนตัวโต วิ่งเหนื่อยหอบ อย่างกับหนีอะไรมา เสียอย่างงั้น เหงื่อเต็มใบหน้า จนต้องล้วง ทิชชูในกระเป๋า มาช่วยเช็ด เขาอมยิ้มให้ พร้อมพูดขึ้นมา

เหมันต์ : คนต่อแถว เยอะมาก สงสัยร้านนี้ น่าจะอร่อยนะ เล่นยืนรอนานเลย ดื่มก่อนสิคุณ!

แหนมเนือง : ขอบคุณมากนะ! สามีใครเนี่ย ?

นิ้วมือเรียว หยิกแก้ม หญิงสาวตรงหน้า แก้เขินอาย พาเดินไปเรื่อย หยุดยืน หน้าร้านเสื้อผ้า แบรนด์เนม เขาจูงมือ คนตัวเล็ก พาเข้ามาเลือกดู ชุดกระโปรง บนราวโชว์ อยู่หลายตัว ให้เธอลองเปลี่ยน อ้างว่า.. อยากเห็นตอนใส่ มันจะต้องสวย มากแน่เลย! สาวน้อย ตกลง ไม่ได้คิดอะไร ลองอยู่นาน จนเจอชุดหนึ่ง ที่สวยมาก เปล่งประกาย ท่ามกลาง แสงไฟ ในร้าน เป็นเดรสยาว สีครีมอมน้ำตาล ขับสีผิวให้สว่าง ปาดไหล่กว้าง เผยไหปลาร้า อวดลำคอระหง เขายืนจ้อง ราวกับติดในภวังค์ ตกตะลึง จนเผลอ อมยิ้มหวาน อย่างไม่รู้ตัว กว่าจะได้สติ ถูกมือเล็ก ออกแรงตี เบา ๆ เพราะเรียก อยู่นาน แต่ไม่ตอบ!

แหนมเนือง : ถามว่าชุดนี้ ใส่แล้วสวยไหม ? ทำไมไม่ยอม ตอบล่ะ ? ยิ้มนี่คือ.. สวย ? หรือตลกกันแน่ ?

เขาส่ายหน้า ก่อนเอ่ย

เหมันต์ : สวยมาก! อย่างกับนางฟ้าเลย! ไม่ต้องถอดแล้ว ใส่ชุดนี้เลย ผมจะพาไปที่หนึ่ง เหมาะกับชุดมาก!

ยังไม่ทัน ได้พูดโต้แย้ง อะไรเลย! เขาเดินไปชำระเงิน พร้อมหยิบ เสื้อผ้าชุดเก่า ใส่ถุงทันที ราวกับกลัวว่า ฉันจะไม่ยอมใส่ แล้วกลับไปเปลี่ยน ชุดเดิมนั่น! เห็นพฤติกรรม ของเขา ทำเอาหุบยิ้ม ไม่ได้สักที! สองมือกุมเดินกัน เขาโทรหา เพื่อนสนิท ไม่เกิน 10 นาที ก็มาขนของ ที่ซื้อมากมาย ไปใส่ไว้ในรถ โบกมือลา กลับไปก่อน เพราะติดธุระคุย กับผู้เช่ารายใหม่ ต้องไปอธิบาย รายละเอียด ของสัญญา จึงยิ้มแย้ม ส่งเขา ที่ขะมักเขม้นทำงาน ให้กับที่บ้านของฉัน ขนาดนี้ ยืนรอรถบริการ แบบส่วนตัว เขาพูดบอกคนขับ แต่ฉันไม่ได้ยิน ว่าเขาจะไปที่ไหน ? เนื่องจากยืน ห่างจากรถ พอสมควร เมื่อตกลง สถานที่ ได้เรียบร้อย เขาจึงเปิดประตูรถ ให้กว้างขึ้น ชุดเดรสยาว ที่ใส่อยู่นั้น แม้ว่าขนาด จะกระชับพอดีลำตัว แต่ก็ต้องเดินเหิน ราวกับนางงาม สาเหตุที่ไม่ชอบ ใส่กระโปรง เพราะแบบนี้แหละ! ไหนจะรองเท้าส้นสูง แหลมเล็ก เข้ากับชุดอีก! พนักงานสาวสวยตัวดี! เสนอขายให้ อย่างตั้งใจ ผู้ชายแสนดี อย่างเขา จึงใจอ่อน ยอมช่วยซื้อในทันที เพราะเห็นว่า มันสวยจริง ถึงไม่ได้โต้แย้ง เขาด้วยแหละ! คุณแม่พาฝึกเดิน ฝึกวิ่งบนรองเท้า ส้นสูงอยู่แล้ว จึงใส่ได้อย่าง ไร้ข้อกังขา นางพร่ำสอน ว่าเป็นผู้หญิง ควรใส่รองเท้าแก้ว ไม่ใช่รองเท้าทั่วไป อีกอย่าง! มันดูเป็นทางการ ทำให้ภาพลักษณ์ดูดี น่าเชื่อถือ แม้ว่าฉันเอง จะชอบใส่อีแตะ แบบนุ่มนิ่ม ก็ตามที! นั่งมองข้างทาง ผ่านกระจก ตอนนี้เป็นช่วงเวลา พลบค่ำ รถสัญจรติดขัด เกลื่อนถนน เป็นอีกหนึ่งสาเหตุ ที่ฉันไม่ค่อยชอบ ออกจากบ้าน ช่วงเวลา คนเลิกงาน เหล่าผู้คน ชอบเดินทางกลับ หลังเลิกเรียน ของพวกนักศึกษา แค่เห็นก็เบื่อแล้ว จู่ ๆ คนด้านข้าง กำมือมาอยู่ ในระดับสายตา พร้อมพูดขึ้น

เหมันต์ : ทั้งชุดกับคน ก็สวยพร้อมแล้ว! แต่จะขาด เครื่องประดับสวย อีกไม่ได้นะ! มาเดี๋ยวผมใส่ให้!

ร่างเล็ก ถูกฝ่ามือใหญ่ จับไหล่พลิก ให้หันหลังให้ แกะตะขอเล็ก ค่อย ๆ ใส่สร้อยคอให้ ผมที่ถูกมัดไว้ ถูกเขาดึง ยางรัดออก พร้อมสางให้สยาย ก้มจูบปลายเส้นผม แผ่วเบา จนขนลุกซู่ แอบชำเลือง มองคนขับ อย่างประหม่า ดีที่เขาไม่เห็น เพราะมัวเฝ้ารอ ไฟเขียวอยู่ เท้าไฟของเขา เหยียบคันเร่ง จนหน้าเกือบทิ่ม โชคดี คนด้านข้าง โอบกอดแน่น ไม่อย่างนั้น หัวโขกกระจกรถ พอดีแน่เลย!

' ขอโทษด้วยน้อง! คันหน้ามัน หยุดกะทันหัน! '

เขาหันหน้ามาถาม อย่างเลิ่กลั่ก!

เหมันต์ : ไม่เป็นไรครับพี่! เหยียบได้ดีมากครับ!

คนขับหันกลับไป สนใจถนนต่อ พร้อมหัวเราะ หน้าอกของฉัน มันถูไถแผงอกแกร่ง คนตัวโต อย่างไม่ทันได้ระวัง เขากระซิบ เบา ๆ อย่างรวดเร็ว

เหมันต์ : ถ้าคุณยังไม่เลิก เอาเต้าใหญ่ ออกไปให้พ้น! ผมจะอดทน ไม่ไหวแล้ว จะแวะลง ป้ายสีแดง ด้านหน้านั้นแล้วนะ!

เขาชี้นิ้วไป จนต้องหรี่ตาเพ่ง มองตาม เป็นป้าย โรงแรมม่านรูด พอรู้เข้า สะดุ้งตัวโหยง ขยับหนี ถอยห่างเขา อย่างรวดเร็ว คิดดีไม่ได้เลยจริง! ยกมือลูบหน้า แดงระเรื่อ ร้อนผ่าว ปิดปาก กลบเกลื่อน ความเขินอาย ท่องในใจ เกือบไปแล้วเรา!