“พี่ใหญ่ พี่รอง ในที่สุดพวกท่านก็กลับมาแล้ว”หลังจากที่เฉียวซงและเฉียวซีจากไป เฉียวไป่ก็ยกเก้าอี้มาตั้งไว้ที่หน้าประตูใหญ่เขานำถาดทรายมาเขียนเล่นที่นั่น ปีนี้เขาอายุห้าขวบแล้วยามที่พ่อแม่ของเขายังไม่จากไป เฉียวซีได้เริ่มสอนเขาอ่านและเขียนหนังสือแล้วยามนี้ไม่มีอะไรต้องทำ เขาจึงใช้มันเพื่อฝึกเขียนตัวอักษรที่เขาพอจะรู้
แต่จิตใจของเขากลับไปอยู่ที่พี่ชายและพี่สาวทำให้เขาเขียนตัวอักษรได้เพียงไม่กี่ตัวเท่านั้น
โก่วเซิ่งมาเล่นกับเขา เขาก็ไม่มีอารมณ์เล่นด้วย จึงบอกให้กลับไปพร้อมบอกว่ารอพี่ชายใหญ่กับพี่รองกลับมาก่อนจึงจะไปเล่นกับเขา
แท้จริงแล้วครอบครัวของพวกเขาเป็ผู้ที่ย้ายมาจากที่อื่นเพียงแต่พวกเขาบังเอิญตั้งหลักปักฐานในหมู่บ้านเฉียวซึ่งเป็ชื่อเดียวกันกับแซ่ของพวกเขาหากไม่บอกก็จะไม่มีผู้ใดรู้เลยว่าพวกเขาเป็คนถิ่นอื่นที่มาลงหลักปักฐานที่นี่และเนื่องจากพ่อของเขาเป็ซิ่วไฉ คนในหมู่บ้านจึงค่อนข้างเกรงใจพวกเขาทว่าั้แ่พ่อและแม่ของเขาเสียชีวิตคนในหมู่บ้านก็ไม่ค่อยติดต่อกับครอบครัวของเขาแล้ว
แม้ว่าเขาจะอายุยังน้อยแต่เขาก็เข้าใจว่าสัมพันธ์ดีที่เกิดขึ้นเมื่อก่อนนั้นล้วนมาจากการที่พ่อของเขาเป็ซิ่วไฉทั้งสิ้นเมื่อคนจากไปน้ำชาก็เย็นลง (เมื่อสถานการณ์เปลี่ยนไปความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลก็จืดชืดเ็า) ความจริงก็เป็เช่นนี้ พี่รองกล่าวว่าเมื่อไม่มีผลประโยชน์แล้วพวกเขาจะอยากช่วยเหลือครอบครัวของเราได้อย่างไร อีกอย่างแต่ไหนแต่ไรครอบครัวชาวไร่ชาวนาก็ต้องพึ่งพาการทำไร่ทำนาเพื่อให้ได้อาหารเลี้ยงปากเลี้ยงท้องการสามารถเลี้ยงดูครอบครัวของตัวเองครอบครัวเดียวได้ก็ถือว่าไม่เลวแล้วไม่ได้มั่งมีเหลือเฟือจนสามารถแบ่งให้คนอื่นได้หรอก
แต่ก็ยังมีคนใจดีที่คอยช่วยเหลือพวกเขาเป็ครั้งคราวใน่แรกเช่นเดียวกับครอบครัวของอาสะใภ้ฮัว ดังนั้นเขาจึงมักจะเล่นกับโก่วเซิ่งเป็ประจำ
เฉียวซีเห็นน้องชายนั่งอยู่ที่ประตูจากระยะไกลนางหันหน้าไปพูดติดตลกกับพี่ชายใหญ่ผู้เดินอยู่ข้างๆ “พี่ใหญ่ดูนั่นสิ น้องกำลังตั้งหน้าตั้งตารอซาลาเปาในมือของท่านอยู่นะ”
“เ้าพูดเช่นนี้เขาจะเสียใจนะ”
“ไม่หรอกเ้าค่ะ”
เมื่อเฉียวไป่มองไปที่ทางเล็กๆ ตรงประตูอีกครั้งในที่สุดพี่ชายและพี่สาวที่เขาเฝ้ารอก็กลับมาแล้ว แต่ดูเหมือนจะมีคนอยู่ข้างหลังพวกเขาด้วยคนนั้นคือใครกัน เขาเบิกตากว้างและจ้องมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“น้องสามเ้ามองอะไรอยู่น่ะ ข้ากับพี่ใหญ่กลับมาแล้ว”เมื่อก่อนตอนที่พี่ชายกลับมาคนที่พุ่งเข้ามาเร็วที่สุดคือเขาวันนี้ตอนที่พวกเขากลับมา คิดไม่ถึงว่าเขาจะไม่ขยับเลย ไม่รู้ว่าใจลอยอะไรอยู่เฉียวซีตีที่ท้ายทอยของเขาไม่เจ็บไม่คันแต่เพียงสามารถปลุกให้ได้สติขึ้นมาเท่านั้น
“พี่รอง ท่านตีข้าทำไม” เฉียวไป่จ้องไปที่พี่สาวและใช้มือถูจุดที่ถูกตี
“เ้ามองอะไรอยู่เล่า ไม่อยากได้ซาลาเปาไส้เนื้อแล้วหรือ” เฉียวซีหลอกล่อน้องชายคนเล็กของนางด้วยซาลาเปา
“อยากได้ จะไม่อยากได้ได้อย่างไร แต่พี่รอง นางคือใครเหตุใดจึงกลับมากับพวกท่านเล่า” จะไม่อยากได้ซาลาเปาได้อย่างไรเพียงแต่ว่าเขาก็ประหลาดใจเป็อย่างยิ่งที่ได้เห็นคนคนนั้น
“เข้าไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน” แม้ว่าที่นี่จะมีคนน้อยมากแต่ก็บอกไม่ได้ว่าจะมีคนโผล่มาที่นี่เมื่อไหร่
“ได้ แล้วซาลาเปาข้าเล่า”
“อยู่ที่พี่ชายใหญ่โน่น เ้าไปขอพี่ใหญ่สิ”หลังจากผละออกจากน้องชายคนเล็กได้ เฉียวซีก็พาหญิงสาวเข้าไปในห้องนอนของนาง
“ข้าจะไม่ซักประวัติเ้า จะไม่ถามว่าเ้าเป็ใครชื่ออะไร และจะไม่สนใจว่าร่างกายของเ้าไปโดนพิษนี้ได้อย่างไรอย่าคิดจะเล่นตุกติกกับข้าด้วยวิธีการหลอกเด็ก ข้ามีความชำนาญด้านการแพทย์และรู้ว่าเ้าโดนพิษอะไรมา ข้าสามารถถอนพิษให้เ้าได้เงื่อนไขเพียงอย่างเดียวก็คือหลังจากถอนพิษแล้วเ้าจะต้องจากไปและลืมเื่ราวเหล่านี้เสีย ห้ามไปบอกใครเป็อันขาด”
“ครอบครัวของข้าเป็ครอบครัวชาวไร่ชาวนาธรรมดาๆ อยากใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย่สองสามวันที่เ้าอยู่ในบ้านข้า ข้าจะเรียกเ้าว่าอาไหลและเ้าพยายามอย่าออกไปไหน เ้าทำได้ไหม” เมื่อเฉียวซีพูดจบ นางก็ชายตามองอาไหลแววตานั้นดูไม่เหมือนกับแววตาที่เด็กควรจะมี
อาไหลรู้ว่าเฉียวซีหมายความว่าอย่างไร สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้สามารถถอนพิษได้ นางก็จะมีแรงกลับไปแก้แค้น จึงตอบตกลงไปโดยไม่ต้องคิดกระทั่งคุกเข่าให้กับเฉียวซี “อาไหลขอขอบคุณคุณหนูที่ช่วยชีวิตข้า สิ่งที่เ้ากล่าวมาข้าจะต้องทำตามแน่นอนหากจากไปแล้วจะทำเหมือนไม่เคยมาที่นี่เลย” ไม่ว่าฐานะเดิมของนางจะเป็เช่นไรเวลานี้ที่นี่นางต้องเป็อาไหลให้แเี จะไม่ทำให้พวกเขาต้องลำบาก
“หากวันหนึ่งเ้าเจอใครเข้าจริงๆ เ้าก็บอกไปว่าเ้าสมัครใจขายตัวเองให้ครอบครัวข้าโดยขอเพียงแค่อาหารและเสื้อผ้าเท่านั้น”
“เ้าค่ะ อาไหลจำขึ้นใจแล้ว”
หลังจากที่เฉียวไป่ไปหาพี่ชายของเขาแล้ว เขาก็ไม่ได้ขอซาลาเปาจากพี่ชายแต่กลับถามเื่คนที่กลับมาด้วยคนนั้น “พี่ใหญ่ คนนั้นคือใครหรือ”
“หลังจากนี้เ้าจงอยู่ให้ห่างจากคนคนนั้น เมื่ออาการาเ็ของนางดีขึ้นนางจะจากไปเ้าทำเหมือนไม่มีคนคนนี้อยูในบ้านก็พอ”เฉียวซงกล่าวกับน้องชายด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
“คนคนนั้นเป็คนเลวหรือ เช่นนั้นเหตุใดพวกท่านจึงพานางกลับมาเล่า”ในความคิดของเฉียวไป่เข้าใจเพียงแต่ว่ามีคนดีและคนเลวแยกกันชัดเจน เขายังไม่เข้าใจว่าเหตุใดจิตใจมนุษย์จึงเหี้ยมโหดจึงถามด้วยใบหน้าใฝ่รู้
“ไม่ดีไม่เลวหรอกสรุปแล้วเ้าก็ปฏิบัติต่อคนคนนี้ราวกับว่านางไม่มีตัวตนอยู่ก็พออย่างไรเสียนางก็อยู่แค่เพียงไม่กี่วันเท่านั้น”เฉียวซงอยากให้นางออกจากบ้านไปเสียั้แ่ตอนนี้ ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะเกิดปัญหากับตนเองน้ำเสียงการพูดฟังดูแข็งกระด้างเล็กน้อย
“อืม ข้าเข้าใจแล้ว พี่ใหญ่ซาลาเปาข้าล่ะ” บรรยากาศน่าอึดอัดไม่น้อยเฉียวไป่กลอกตาไปมา แยกมือออกทั้งสองข้างพร้อมยกไหล่ขึ้นและถามขอซาลาเปาจากพี่ชายของเขา
เดิมทีเฉียวซงยังคงโมโหอยู่ เมื่อเขาถูกน้องชายขัดจังหวะจึงไม่มีอารมณ์จะโมโหแล้ว นอกจากนั้น นางก็ถูกพากลับบ้านมาแล้วจะคิดมากไปก็ไร้ประโยชน์ เขาจึงยื่นมือออกไปจิ้มหน้าผากของน้องชาย“ไอ้เ้าแมวน้อยจะกละ”
“ไม่ใช่สักหน่อย ข้ารับปากพี่รองต่างหาก”
“ประเดี๋ยวอุ่นก่อนค่อยกิน” ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่ให้ กว่าจะเดินทางกลับมาถึงซาลาเปาก็เย็นไปเสียแล้วกินซาลาเปาเย็นๆ จะทำให้ท้องเสียได้ง่าย
“เช่นนั้นต้องรอถึงเมื่อไหร่เล่า...” เฉียวไป่กล่าวอย่างหดหู่ใจ
ทันทีที่เฉียวซีเดินเข้าไปในครัวนางก็ได้ยินเสียงคร่ำครวญของน้องชาย“เ้าแมวน้อยจะกละ เ้ามีแต่อยากจะกิน ประเดี๋ยวข้าจะปล่อยให้เ้าท้องหิวเสียเลย”
“พี่รองใจดีเป็ที่สุด ท่านไม่ปล่อยให้ข้าหิวหรอก” อย่าทำให้พี่รองโมโหมิฉะนั้นพี่รองจะไม่ทำอาหารอร่อยๆ ให้เขากิน ดังนั้นเขาจึงกล่าวตอบด้วยรอยยิ้มแห้งๆ
“เ้าเด็กน้อย ออกไปเล่นข้างนอกเสีย ทำเสร็จเมื่อไหร่ข้าจะเรียกเ้าเอง”
“พี่ใหญ่ก็ไปพักผ่อนสักครู่เถิด”
“น้องรอง วันนี้ให้ข้าทำอาหารให้ไหม ส่วนเ้าไปพักผ่อนสักหน่อยเถอะ”ในท้องไร่ท้องนาไม่มีงานอะไรแล้ว เขาจึงสามารถดูแลงานในบ้านได้
“เช่นนั้นก็ได้ วันนี้ข้าจะอู้งานสักหน่อย”เฉียวซีเดินออกมาจากครัวพร้อมกับรอยยิ้มสดใสบนใบหน้า
เฉียวซงมองแผ่นหลังของน้องสาวที่เดินออกไปแล้วยิ้มอย่างเอ็นดูและเริ่มลงมือทำอาหารให้พวกเขาโดยไม่บ่นสักคำ
หลังจากออกจากครัว เฉียวซีก็กลับไปที่ห้องของนางและพูดคุยกับอาไหลเื่การถอนพิษโดยตรง อย่างไม่มัวรีรอ“ข้าไม่สามารถขึ้นไปบนูเาได้ จึงไม่อาจทำยาถอนพิษให้เ้าได้ทำได้เพียงใช้เข็มเงินช่วยขับพิษออกจากร่างกายของเ้า กระบวนการนี้เ็ปยิ่งนักเ้าจำต้องทนให้ได้”
“จะเ็ปสักเท่าไรข้าก็สามารถทนได้ทั้งนั้นขอเพียงสามารถกำจัดพิษได้ก็พอ”ความเ็ปจากการขจัดพิษมีหรือจะเ็ปเท่าหัวใจของนางนางไม่เคยคิดเลยว่าน้องสาวที่เติบโตมาด้วยกันจะทำเื่โหดร้ายได้ถึงเพียงนี้นั่นคือพ่อกับแม่นะ นางลงมือได้อย่างไร ยอมเสียทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อผู้ชายคนเดียวคนคนนั้นจะให้สิ่งที่นาง้าได้จริงหรือ ช่างน่าเศร้าเสียจริง
“เช่นนั้นก็ดี พวกเรามาเริ่มกันเถอะ”ก่อนหน้านี้นางได้ใช้เข็มปักลายรวบรวมสารพิษสำคัญไว้ในจุดเดียว ส่วนสารพิษอื่นๆ ไว้จัดการหลังจากกำจัดสารพิษหลักออกไปแล้วจะเป็การสะดวกกว่า
2K
