ย้อนเวลาไปกอบกู้ประเทศ

ที่เขตเอมโพรซ ชาวเมืองอาฟีโนเดินถืออัฐิของครอบครัวตัวเองที่ตายในเหตุ 'สเกได' แฝงตัวถล่มเอมโพรซวันนั้นไปที่หน้าเมือง พวกเขาตั้งอัฐิกองพะเนินกันไว้ตรงนั้นเพื่อรอทำพิธีส่งวิญญาณ มันเป็นพิธีที่อาโนอิทอสบอกว่าจะทำให้วิญญาณผู้ตายไปสู่สุขคติ 

วีโกหรือเด็กชายที่สูญเสียทั้งพ่อและแม่ไปก็ถือเถ้ากระดูกของพ่อแม่มาด้วย ใบหน้าเขายังเต็มไปด้วยความโศกเศร้าเสียใจ เขานำอัฐิพ่อแม่ตัวเองวางกองไว้กับคนอื่น 

ไม่ค่อยจะมีใครรู้จักพิธีนี้ของอาโนอิทอสนักแต่ทุกคนก็ทำตามเพราะเป็นคำสั่งของเจ้าชาย เกลนไม่เคยได้ยินพิธีส่งวิญญาณนี้แต่เขาเองก็เข้าร่วมด้วย เขาก็เดินมาพร้อมกับวีโกและเอาเถ้ากระดูกของพ่อและพี่ชายวางไว้ข้างๆกัน 

อาโนอิทอสเดินมาที่หน้ากองอัฐิ เขามองทุกคนแล้วกล่าวไว้อาลัย

"ในเวลานี้เหล่าดวงวิญญาณของพ่อแม่พี่น้องของพวกท่านทุกคนที่ตายไปได้หลับใหลอยู่ในแม่น้ำแห่งคนตาย ดวงวิญญาณของพวกเขาที่ตายไปเพราะฝีมือชั่วร้ายของ 'สเกได' ทำให้พวกเขาไม่อาจพักอย่างสงบได้ วันนี้พวกเราจึงมาที่นี่เพื่อนำทางเหล่าดวงวิญญาณผู้ตายอย่างน่าเศร้าเหล่านั้นไปยังสถานที่พักที่ควรอยู่ พวกเขาก็คือ พ่อ แม่ พี่ น้องญาติ มิตร สหาย ของพวกท่าน ถึงแม้คนเหล่านั้นจะตายไป แต่พวกท่านที่ยังมีชีวิตจะไม่ทำให้พวกเขาตายเปล่า พวกเราจะเอาชนะเหล่าใต้พิภพและทำให้คนตายเหล่านี้ได้พักอย่างสงบสุข" 

หัวใจของชาวเมืองต่างบีบคั้นเวลาที่อาโนอิทอสพูดแบบนี้ มันทำให้พวกเขาคิดถึงคนเหล่านั้น

หลังจากจบบทไว้อาลัย อาโนอิทอสก็เริ่มนำสวดบทส่งวิญญาณ 

"ข้าพเจ้า อาโนอิทอส เอนาส วาซิลาส บิดาของพวกท่านและผู้นำ พี่ชาย และผู้ปกครอง วันนี้ข้าพเจ้านำสายเลือดและคนสนิทของพวกท่านมายังที่นี่เพื่อปลอบประโลมดวงวิญญาณที่เศร้าโศกจากการตายอย่างไร้เกียรติ์ ความเจ็บปวดความแค้น และความเศร้าเสียใจทั้งหมดของพวกท่านที่จากไปก่อนเวลาอันควรและต้องพลัดพรากจากคนรักโดยไม่ได้ร่ำลา วันนี้ข้าพเจ้าพาพวกเขามาที่นี่เพื่อปลอบประโลมดวงวิญญาณพวกท่านและร่ำลากับพวกท่านเป็นครั้งสุดท้ายความทรงจำทั้งหมด ความสุขที่เคยมีร่วมกัน พวกท่านจะได้รำลึกถึงมันกับคนที่พวกท่านรักเป็นครั้งสุดท้าย ถึงแม้จากนี้จะไม่มีวันได้พบกันอีกต่อไปแล้วก็ตาม ก็ขอให้หลับอย่างสบายใจได้เพราะข้าพเจ้าสาบานว่าจะแก้แค้นพวกใต้พิภพและปกป้องคนรักของพวกท่านแทนพวกท่านที่ไม่ได้อยู่ที่นี่ จากนี้ให้มีชีวิตและมีความสุขตลอดไป"

ในยามที่บทสวดส่งวิญญาณถูกขานออกมา น้ำตาของวีโกและชาวเมืองอาฟีโนก็ไหลออกมาเป็นช่วงๆ สีหน้าพวกเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโศกเศร้า ยิ่งพวกเขาอยู่ตรงนี้และมองไปที่เถ้ากระดูกของครอบครัวตนเองมันก็ยิ่งย้ำเตือนว่าคนที่พวกเขาเสียไปจะไม่มีวันกลับมาแล้ว มันยิ่งย้ำเตือนว่าพวกเขาจะไม่มีวันได้เจอคนเหล่านั้นอีก สิ่งนี้ตอกย้ำให้หัวใจพวกเขาโศกเศร้ามากยิ่งขึ้น 

เกลนมองไปที่เถ้าของพ่อและพี่ชายตนเอง ในใจได้แต่ย้อนวันวานเก่าๆที่เคยมีประสบการณ์ร่วมกัน ในใจที่ตายไปแล้วและคิดว่าชาตินี้คงจะไม่มีวันกลับไปรู้สึกเจ็บเหมือนวันนั้นอีก ความรู้สึกนั้นมันก็หวนกลับมา 

ไม่นานนักพิธีได้จบลง อาโนอิทอสบอกให้ทุกคนทิ้งอัฐิไว้ที่นี่ทั้งคืนตามกฏของพิธี แล้วพรุ่งนี้เช้าจึงจะกลับมาเอาได้ 

ทุกคนจึงแยกย้ายกันกลับบ้าน 

ในคืนนั้น 

อาโนอิทอสเดินมาที่หน้ากองอัฐินี้โดยที่ไม่ให้มีใครรู้ ร่างของเขาค่อยๆเปล่งแสงสว่างเป็นร่างของสิ่งมีชีวิตที่ทั้งตัวเป็นสีขาวบริสุทธิ์ บนหน้ามีเพียงแค่ดวงตาสีฟ้า

อาโนอิทอสมองเถ้ากระดูกพวกนั้นด้วยดวงตาสีฟ้าบริสุทธิ์ เขาหลับตาจากนั้นทั่วร่างอาโนอิทอสก็เปล่งแสงสว่างสีขาวที่อบอุ่น 

เช้าวันรุ่งขึ้น 

ชาวเมืองอาฟีโนตื่นมาล้างหน้าแล้วพากันจะไปเอาอัฐิของครอบครัวตัวเองกลับมา วีโกก็เช่นเดียวกัน 

แต่ว่าตอนที่วีโกและพวกเขาไปถึงที่หน้าประตู พวกเขากลับต้องตกตะลึง 

วีโกและชาวเมืองอาฟีโนทุกคนจ้องมองไปที่หน้าประตูตรงที่เป็นกองพะเนินที่ควรจะมีอัฐิครอบครัวตนเองอยู่ ตอนนี้อัฐิพวกนั้นมันหายไปแล้วและถูกแทนที่ด้วยบางอย่าง! มันถูกแทนที่ด้วยพ่อแม่พี่น้องของพวกเขาที่ตายไปและตอนนี้คนเหล่านั้นกลับมามีชีวิตแล้ว!

พ่อแม่พี่น้องเหล่านั้นของพวกเขาที่ตายไปก็ยืนมองร่างกายตัวเองที่ยังมีชีวิตด้วยความสับสนเช่นกัน 

"ขะ ข้า ไม่ใช่ว่าตายไปแล้วหรือ?"

"ทำไมข้าถึงได้มาอยู่ที่นี่?" 

ชายวับกลางคนผู้หนึ่งหลังได้ยินข่าวว่าคนตายฟื้นคืนชีพก็รีบเดินทางมาที่นี่ เมื่อมาถึงเขาเห็นชายวัยกลางคนและเด็กชายอีกคนยืนข้างกัน ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความไม่เยากเชื่อ 

"ท่านพ่อ! ท่านพี่!" เกลนตกใจแล้วรีบวิ่งไปหาพ่อและพี่ชาย 

"เกลน?" ชายวัยกลางคนและเด็กชายที่เห็นใครบางคนที่ไม่รู้จักเรียกพวกเขาก็แสดงความสับสนออกมา แต่วินาทีถัดมาชายแปลกหน้านั้นก็เข้ามากอดพวกเขา 

"จะ เจ้า เจ้าเป็นใคร?" พ่อของเกลนมีใบหน้าที่ตกใจและสับสน 

เกลนหลั่งน้ำตาออกมา "ท่านพ่อ นี่ข้าเอง! ลูกชายท่าน" 

"เกลน?" พ่อของเกลนตกตะลึง 

นี่มันเกิดอะไรขึ้น? 

ข่าวลือที่คนตายฟื้นคืนชีพในเขตเอมโพรซได้แพร่กระจายไปชามิวลอสและทั่วอาณาจักรนี้อย่างรวดเร็ว ข่าวนี้มันได้สร้างความตกตะลึงให้กับผู้คนอย่างมาก ไม่มีใครอยากเชื่อว่าคนที่ตายไปแล้วจะฟื้นคืนกลับมาได้ ผู้ที่ทำเช่นนี้ได้มีเพียงพระเจ้า แต่ว่าเหนือกว่าข่าวที่คนตายฟื้นคืนชีพ มีข่าวลือว่าตัวต้นเหตุที่ทำให้คนตายฟื้นคืนชีพนั้นที่แท้แล้วเป็นฝีมือของอาโนอิทอส ข่าวลือนั้นมาจากปากของชาวเมืองอาฟีโนคนหนึ่ง เขาบอกว่าในคืนก่อนที่คนตายจะฟื้นคืนชีพตอนที่เขากำลังออกไปเดินรับลมเล่นข้างนอกเขาได้บังเอิญไปเห็นเจ้าชายอาโนอิทอสไปทำอะไรสักอย่างกับอัฐิคนตายร่างกายของอาโนอิทอสกลายเป็นแสงสว่าง แล้วอัฐิและเศษเถ้ากระดูกนั้นก็ค่อยๆหายไปแล้วกลายเป็นมนุษย์ ตอนนั้นเขาหวาดกลัวจนรีบกลับเข้าไปในบ้าน คิดว่าตาฝาด แต่เช้ามาจึงได้รู้ว่ามันเป็นความจริง อาโนอิทอสเป็นพระเจ้าที่จำแลงมา! 

หลังมีข่าวลือนั้นขึ้นมันก็ได้สร้างความโกลาหลให้กับชาวเมืองชามิวลอสทุกคนอย่างมาก ทุกคนต่างอยากขอเข้าพบอาโนอิทอสเพื่อถามถึงสิ่งที่เกิดขึ้น และถึงแม้อาโนอิทอสจะออกไปแถลงต่อหน้าชาวเมืองแล้วว่าตนเองไม่ใช่พระเจ้าและไม่เกี่ยวข้องกับการฟื้นคืนชีพของคนตาย ชาวเมืองหลายคนก็ไม่เชื่อเพราะมีพยานในเอมโพรซหลายคนที่ให้การณ์ว่าเห็นอาโนอิทอสในคืนนั้นเหมือนกัน อีกอย่างพิธีส่งวิญญาณก็เป็นไอเดียของอาโนอิทอสทำให้พวกเขาปักใจเชื่อมั่นอย่างยิ่งว่าอาโนอิทอสมีส่วนในเรื่องนี้ พวกชาวเมืองคิดว่าอาโนอิทอสเป็นพระเจ้าจำแลงกายลงมาเพื่อปกป้องพวกเขา  ชาวเมืองหลายคนโดยเฉพาะกลุ่มที่เสียหายจาก 'สเกได' พวกเขาต่างเชื่อมั่นแรงกล้าว่าอาโนอิทอสเป็นพระเจ้าและศรัทธาในตัวอาโนอิทอสมากขึ้น 

*****

ภายในคฤหาสน์ของอาโนอิทอส 

อาโนอิทอสนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานและมองมือที่ค่อยๆแตกของตนเอง

ร่างกายของเขาก็มีความหม่นหมองลงหลังจากที่ใช้พลังคืนชีพมนุษย์จำนวนมากไป 

ตามธรรมชาติของเอกซ์โซชอส พวกเขาสามารถคืนชีพให้มนุษย์ได้แต่ก็ไม่สามารถคืนชีพได้ตาอำเภอใจ มันมีลิมิตอยู่ที่ 10,000 คน ถ้าหากเอกซ์โซชอสฝืนใช้พลังคืนชีพเกินจำนวนนั้นจะทำให้อวัยวะในร่างพังทลายและค่อยๆตาย 

ตอนนี้อาโนอิทอสชุบชีวิตชาวเมืองอาฟีโนที่ตายเพราะความสงสารไปแล้ว 9,946 คน เขามีโควต้าอีกไม่เกิน 100 ก็จะไม่สามารถใช้พลังนี้ได้อีก 

อาโนอิทอสมองออกไปนอดหน้าต่างแล้วมองดูเหล่าชายเมืองที่มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าพวกนั้น ถึงแม้จะสูญเสียพลังในการคืนชีพไปแล้ว แต่อาโนอิทอสกลับไม่ได้รู้สึกว่านี่เป็นการกระทำที่ไร้ค่าเลย กลับกันอาโนอิทอสรู้สึกอบอุ่นภายในใจอย่างแปลกประหลาด 

เวลาที่ได้เห็นรอยยิ้มของพวกชาวเมือง มันทำให้ในใจของอาโนอิทอสรู้สึกมีความสุข