ในยามเย็น สลัวๆ เขาว่ามักมีผีโผล่มาหลอกคน หลอกคน แกล้งคน แต่ในยามเย็นนี้ ผีที่ว่าคงหาจะเป็ใครอื่นไม่....
ร่างสูงทนโท่ แวบๆ วับๆ ไม่รู้ว่าเขาทำอะไรอยู่ ดุ่มๆ มองๆ เทียวหลบเทียวซ่อน นิหล่อนก็นึกว่าเขาเล่นซ่อนแอบกับนายทหาร นึกพิลึกพิลั่น...หล่อนขำเขา เมื่อเห็นชายฉกรรจ์สองสามร่างง่วนเงี่ยน ป้วนเปี้ยนอยู่ลานหญ้า แถวนั้นจะเป็สวนย่อมที่หล่อนคอยพัดเพียรจนงอกงาม มีต้นไม้น้อยใหญ่ มีดอกไม้หลากสี พอเหลือบมองไปเห็นคนตัวโต แววับๆ ลับๆ ล่อๆ ทำราวกับโจร....นั่นเขาเป็เ้าของบ้านไม่ใช่รึ!
พอขำสามีที่รักจนปวดกราม หล่อนจึงหันมาให้ความสนใจกับเอกสารตรงหน้า....มีรายงานจากผลกระทบเื่อื้อฉาวน่ากลัวพานทำให้ชาวบ้านเดือดร้อนไปด้วย หลังจากเพิ่มกำลังทหารยามแล้ว ก็เหมือนเหตุการณ์การฆาตกรรมจะลดลง เลยมีข้อสงสัยอาจจะเป็ฝีมือของพวกคนป่า
เมื่อครั้งก่อนๆ มีหมู่บ้านเล็กๆ ดำรงชีวิตผาสุกอยู่ติดขอบชายแดนได้กลายเป็เหยื่อรายแรกของพวกคนป่า ที่ว่าคนป่าเพราะพวกมันไม่มีกฎ ไม่มีขื่อไม่มีแปร คิดอยากทำอะไร..ทำ คิดอยากฉุดรุดลาก...ก็ทำเอา เมื่อก่อนพวกมันตั้งถิ่นฐานแถบแดนสาป แต่ตอนนี้แดนสาปถูกรุกรานโดยภัยธรรมชาติจนผู้คนไม่สามารถอาศัยอยู่ได้ ทั้งพิษสัตว์ร้ายทั้งภัยป่า อยู่ยาก...พวกมันมีตัวสีดำ ตกแต่งกายขีดข่วนลวดลายพิลึก ได้ยินท่านพ่อเล่าให้ฟังว่าพวกมันกินคน...เป็คน...แต่กินคน ไม่รู้จักเกรงกลัวผู้ใด ไม่กลัวตาย แต่หนีตาย...มันพิกลแปลกๆ และข่าวที่ว่าพวกคนป่าหนีตายเข้าเมืองมาสร้างความวุ่นวายก็ลือไปทั่ว หล่อนเองก็ฉงนใจแต่แท้แล้ว พวกเขาไม่มีเอี่ยวในเื่นี้เลย แต่ก็ไม่แน่ ไม่มีอะไรแน่นอนแม้แต่สามีที่หลงคิดว่าดีก็ไฉนกลายเป็ฆาตกรโฉด
พอพูดถึงผู้เป็สามี ใบหน้างดงามที่มองยามใดก็ใจหวั่นๆ หวิวๆ เขาเหมือนปลาทอง...ยิ่งคิดยิ่งเปรียบสามีตัวเอง โซเฟียจึงหลุดขำออกมา
"อะ!" จู่ๆ ดวงหน้านวลก็ร้อนผะผ่าวเมื่อย้ำเตือนเื่วาบหวามที่เขาและหล่อนได้กระทำร่วมกัน ความรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งบางอย่างมันวุ่นวนในท้อง มันเป็หวิวๆ เหมือนตกจากที่สูง บางทีเหมือนมีสิ่งอื่นอยู่ในท้องตัว หรือนี่เองที่บรรดาสาวใหญ่เขาเรียกกันว่า เสียว สยิว เอ๊ะ!... พลันรู้สึกความเปียกแฉะบริเวณเนื้อสาว...หรือหล่อนมีระดู...! โซเฟียลุกพรวดเดินไปยังห้องนอนอย่างเร็ว เกรงว่าจะนั่งติดนู่นนี่นั่น เปื้อนไปทั่ว
จึงเปิดประตูเข้าข้างใน ทันใดนั้นดวงตากลมโตก็ปะทะกับร่างกำยำของสปาต้า เขานั่งอยู่บนเตียง ทำหน้าใเช่นกันกับหล่อน เขาเองก็ใหล่อน หล่อนเองก็ใเขา...เหมือนนกเห็นเสือยังไงยังงั้น...
"โซเฟีย...มีอะไรรึ?" เขาถาม พร้อมกับทำท่าจะลุกมาหา หล่อนจึงยั้งเขาไว้ด้วยความอาย...ไม่รู้ว่ารอยเืมันเลอะกระโปรงสีอ่อนไปรึยัง....หล่อนอายเขา...
"ดะ เดี๋ยวค่ะ ท่านอย่าเข้ามา!"
"!" คนพูดก็ไม่ได้หวังร้าย แต่คนฟังคิดร้ายไปแล้ว คิดเป็ตุเป็ตะเป็เื่เป็ราว
หล่อนบอก...ไม่ให้เขาเข้าใกล้! ทำไม? เขาทำอะไรผิดอีกแล้วหรือ? สปาต้านั่งนิ่งเป็เสาหิน ร่างสูงทำหน้าราวถูกแทง เขาอึ้ง ทึ่ง และชาไปทั้งตัว ั์ตาเขาแฝงไปด้วยความผิดหวัง โซเฟียเห็นดังนั้นแล้วใจบางก็ร้อนรน รู้สึกว่า่นี้สปาต้าจะอ่อนไหวเป็พิเศษ เหตุก็เพราะหล่อนเอ่ยเื่หย่า และหล่อนทำห่างเหินกับเขา แถมวันนี้ยังขับไล่ไสส่งเขาเหมือนหมูเหมือนหมา ทั้งที่ความจริงใจของชายหนุ่มนั้นโปร่งใสและเชื่อถือได้ ทว่าเป็สตรีใดก็อายไหมล่ะ! ถ้านึกว่าระดูมันมาแล้วเปื้อนไปมั่วซั่ว โซเฟียเห็นใบหน้างามของเขาก้มมุดลงเหมือนหมาตกน้ำ จึงได้แต่หลับตานิ่ง หายใจเข้าออกช้าๆ แล้วเอ่ยปากกับคนตัวโต
"สปาต้า...ข้าคิดว่าข้ามีระดู"
"!" สปาต้าเงยขึ้นมองเ้าของร่างเล็ก ตาโต
"ระดู?" เขาย้ำ คิดตรองว่าระดูคืออะไร...เหมือนจะเคยได้ยิน...ที่ไหน...
คนถูกถามก็หน้าแดงจวนจะสุกรอนๆ หล่อนต้องอธิบายใช่ไหม...มือบางกำเข้าที่กระโปรง แน่น! กลั้นใจตอบเขา ข่มความกระดากอายไว้ เพราะคนไม่รู้...ไม่ผิด!
"ทุกเดือน ระดูของผู้หญิงจะมีไม่ตรงกัน และบางทีก็เป็ไม่ตรงกับที่คิดไว้ อาจมีก่อน มีช้า เหมือนดอกไม้ พร้อมบาน บานแล้ว และร่วงโรย ระดูก็เหมือนดอกไม้ที่บานเต็มที่แล้ว พร้อมร่วงโรย" หล่อนชะงัก เห็นเขาฟังอย่างจดจ่อ หล่อนจึงอธิบายต่อ"พอผู้หญิงมีระดู ไข่จะสุกงอมและแตกออกจะมีเืไหลออกทางช่องคลอด" ท่านแม่เล่าให้ฟังอย่างงี้ หล่อนจึงจำมาเล่าต่อ "ถ้าไข่ยังไม่ถูกเจาะก็จะแตกทุกเดือน ผลัดเดือนผลัดไข่ แต่เมื่อไข่ถูกเจาะแล้ว..." หล่อนชะงัก ...รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นักโทษ ที่ถูกสอบสวนทั้งที่ไม่มีความผิดใดๆ เลย ใบหน้างามร้อนผะผ่าว จนตอนนี้หล่อนอาจสุกไปทั้งตัวแล้ว.... "ถ้าโดนแล้ว...ไข่จะไม่แตก...ไข่จะโต จะฟัก ผู้หญิงจะตั้งครรภ์" หล่อนมองสบตากับเขาและเขาเองก็มองหล่อน...แต่ชายหนุ่มในตอนนี้ไม่หลงเหลือความซบเซาเมื่อครู่เลย ั์ตาแกร่งสบมองหล่อนเผยแววบางอย่างที่ทำให้ร่างบางต้องถอยร่น เขาเหมือนนักล่าในขณะที่หล่อนเป็เหยื่อไร้พิษสง จะลงเคี้ยวเมื่อใดก็ได้ โซเฟียหันหลังให้เขาพร้อมกับเอ่ยลาแล้วมุ่งตรงไปยังประตูบานใหญ่ทันที แค่เพียงไม่กี่ก้าว หล่อนก็สามารถออกจากสถานการณ์อันพิศวงนี้ได้แล้ว...
ทันทีที่มือบางยื่นถึงบานไม้สลักลวดลาย ร่างสูงสง่าก็เข้าถึงหล่อนอย่างรวดเร็วพร้อมกับมือใหญ่ยื่นเข้าไปขวางดันประตูไว้ เมื่อนกน้อยถูกกรงแกร่งกักขังแล้ว ความหฤหรรษ์พลัน...จึงบังเกิด....
"พี่...อยากเห็น" เสียงกระซิบกระซาบข้างใบหูขาวราวกับว่า้าให้เขาและหล่อนได้ยินกันแค่สองคน
"คะ!?" เขาล้อเล่นใช่ไหม! เขาอยากเห็นอะไร? ใบหน้าสปาต้าแน่นิ่งราวจะยืนยันความตั้งใจของเขา ดวงตาคมยังจ้องหล่อนไม่ไหวติง...
"พี่อยากเห็น...ระดูของน้อง...." เขาย้ำ ยิ่งเห็นการตอบสนองอันชวนให้แกล้งของหล่อน เขายิ่งได้ใจ โดยเฉพาะใบหน้าแดงๆ และดวงตาสั่นเทา เวลาที่หล่อนเอาใจเขา มันแสดงให้เห็นว่าหญิงสาวก็ไม่ได้ไร้ซึ่งความพิศวาสต่อตน เมื่อคิดหาทางตะล่อมนกน้อยแสนฉลาด เขาผู้เป็สามีก็ต้องลงทุนลงแรง เสแสร้ง มารยา ให้คนบางคนติดกับจนหนีไปไหนไม่ได้...
"สปาต้า!!! ท่านจะบ้ารึ!"
เสียงตวาดลั่นใส่ใบหูแกร่งรัวๆ นี่หล่อนตั้งใจอธิบายให้เขาเข้าใจ เพื่อให้คำว่าเราคงอยู่...เพื่อไม่ให้เื่เล็กๆ มาพังความสัมพันธ์นี้ หล่อนตั้งใจและเปิดใจ หล่อนพยายาม...แต่ดูเขาสิ! เขาขอดู...หล่อน! เหมือนขอดูผักดูหญ้า! ให้ตายสิ เชื่อเขาเลย! ผู้ชายหน้าตาดีเป็แบบนี้กันทุกคนรึ! เขาวิตถารเกินไปแล้ว! เขาไม่ได้เป็แค่ฆาตกร คนวิปริตวิตถารเขาก็เป็!
หล่อนมองสามี ไม่เชื่อใจ เมื่อธาตุแท้ของสามีค่อยๆ เผยออกทีละนิดๆ จนหล่อนไม่แน่ใจว่าหากอยู่กับเขาต่อไป สติหล่อนจะยังสถิตอยู่กับตัวหรือไม่! ใบหย่า...จึงผุดขึ้นมาอีกครั้ง....
"ข้าจะหย่ากับท่าน! ท่านไม่ปกติ! ท่านมันวิตถาร! สปาต้า"
เขาน่ากลัวขึ้นทุกวัน น่ากลัวจนต้องขอถอนใจถอนตัว....หล่อนไม่ขอเสี่ยง คนในบ้านเมืองนี้ยังดีกันอยู่ไหม! นอกจากเ้าบ้านเ้าเมืองจะเกินมนุษย์มนา จิตติดกามตัณหาแล้ว ข้าทาสรับใช้จะยังขี่ช้างขี่ม้าตามรอยพระองค์อีกหรือ?! หล่อนขอหนีกลับบ้านเสียดีกว่า โซเฟียมองใบหน้าอึ้งๆ ของสามีอย่างระแวง หรือหล่อนควรแขยงเขาดี? เมื่อเห็นเสือวิตถารตกในภวังค์ความระทึก จึงได้โอกาสหนีจากเงื้อมมือหยาบโลนของเขา....
ครั้นวาจาประกาศศึกสิ้นลง เสียงปิดประตูก็ดังปึงปังจนบ่าวใช้และนายองครักษ์ต่างพากันสะดุ้งโหยงยกใหญ่ ฝีเท้าของบ่าวสะดุดกันให้วุ่นตามมาด้วยเสียงแก้วและจานตกแตกเป็จังหวะราวกับจะย้ำเตือนให้เ้าของร่างสูงที่ยืนหน้าเกร็ง ตัวชา รับรู้ถึงการแตกสลายของชีวิตคู่ตน....
ดังคำโบราณท่านว่า เสียงดังดั่งแก้วแตก แยกกันแล้วติดคืนไม่ได้....
75
