มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“ช้าก่อน!”

เมื่อสามง่ามกำลังจะถูกร่างฉินเฉา ทันใดนั้นหลี่ก็ตะโกนออกไป พร้อมกับปรากฏตัวต่อหน้าฉินเฉาอย่างน่ารวดเร็ว ยื่นมือสองข้างออกไป และจับไปที่สามง่ามอย่างมั่นคง

“เจ้ากำลังทำอะไร?” ใบหน้าน่ากลัวของยามเฝ้าประตูยิ่งดุร้ายมากขึ้น

“เจ้าเป็นแค่ยามตัวเล็กๆ แต่เจ้ากล้าที่จะยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวกับคนของข้า รู้สึกว่าจะกล้ามากเลยนะ?”

หลี่พ่นลมออกจมูกอย่างเย็นชา สำแดงพลังของเขา และดึงสามง่ามมา

แรงที่ใช้นี้ทรงพลังอย่างมาก กระชากยามเฝ้าประตูใบหน้าน่ากลัวเข้ามาพร้อมส่งเสียงดัง ทำให้เขาก้าวมาข้างหน้าหลายก้าว

ขณะเดียวกัน หลี่ก็เอาโซ่จับวิญญาณออกมา มัดยามใบหน้าน่ากลัวนั่น เตะ และเหยียบเขาไว้กับพื้น

“อ๊า...” นี่ทำให้ยามใบหน้าน่ากลัวเต็มไปด้วยความขมขื่น ร้องออกมาเสียงดัง เขาดิ้นรนอยู่สองสามครั้ง แต่เป็นธรรมดาที่จะไม่สามารถหลุดออกมาจากโซ่จับวิญญาณนี้ได้

“ท่านยมทูต!” แม้ว่าพวกเขาจะเป็นเจ้าหน้าที่เหมือนกัน แต่พวกเขาทั้งสองก็เป็นแค่ยาม ระดับของพวกเขากับหลี่มีช่องว่างขนาดใหญ่อยู่ เมื่อเห็นเพื่อนของเขาถูกจัดการ ยามอีกคนรีบร้องออกมา โค้งตัวและพูดว่า

“ขอโทษ ขอโทษ พวกเราสะเพร่าไปแล้ว ได้โปรดเดินทางต่อเถอะครับ”

ยามคนนั้นคำนับซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่วนอีกคนที่ใต้เท้าหลี่ก็สังเกตเห็นว่าเขาแค่ทะเลาะกับคนที่อยู่สูงกว่า แค่ขอโทษก็พอแล้ว

สีหน้าของหลี่ดีขึ้นเล็กน้อย ถอนโซ่จับวิญญาณ และเตะยามคนนั้นไปอีกที

“ครั้งหน้า ก็สนใจกันหน่อย! ตอนนี้ เปิดประตูนรกให้ข้าได้แล้ว!”

“ครับ ครับ!” ยามทั้งสองต้องอดกลั้นอย่างมาก พยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า เก็บสามง่ามของพวกเขากลับอย่างเชื่อฟัง และค่อยๆ เปิดประตูสีดำที่อยู่ด้านหลัง

“ไปกันเถอะ” หลี่พยักหน้าด้วยความพอใจ พร้อมกับหลีกไปด้านข้าง ให้ฉินเฉาเข้าไปก่อน

แม้ว่าฉินเฉาคนนี้จะไม่ค่อยซีเรียส แต่ฉินเฉาก็เคยช่วยชีวิตเขาไว้ครั้งหนึ่ง ยิ่งกว่านั้น หลี่ยังเลื่อมใสในสิ่งที่เขาทำ สำหรับคนอื่น การปฏิเสธโอกาสที่จะได้เกิดในสรวงสวรรค์ตะวันตก เจตจำนงแบบนี้ แม้แต่ตัวเขาเอง ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมี

แล้วยิ่งกว่านั้น ฉินเฉายังเป็นผู้ฝึกตนพุทธและปีศาจ ที่หายากอีกด้วย เส้นทางสายนี้แม้ว่าจะยาก แต่วันหนึ่ง เขาจะประสบความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ แม้แต่เซียนอมตะก็ยังต้องเกรงใจเขาอยู่หลายส่วน

ในโลกของการฝึกตนเพื่อเป็นเซียนอมตะนี้ ทุกสิ่งขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่ง ถ้าฉินเฉาแข็งแกร่งทรงพลังพอ เขาก็คือบอส

ขณะที่ฉินเฉายังอยู่ในขั้นที่ 1 พื้นฐานปีศาจ ตัวของฉินเฉาสู้เขาไม่ได้ แต่ตอนนี้ ฉินเฉาอยู่ในขั้นกลางของขั้นที่ 3 รวบรวมจิต เสนาธิการปีศาจ รวมกับที่เขาฝึกพระสูตรหัวใจเพชร แม้แต่เขา 10 คน ก็ทำอะไรเขาไม่ได้

สิ่งที่หลี่กลัวที่สุดคือ ทางฝั่งของฉินเฉา มีปีศาจสาวจากนรกตะวันตก คอยช่วยเขาฝึกฝนการเป็นเซียนอมตะอยู่

ปีศาจตะวันตกมักจะมาปรากฏตัวอย่างลึกลับ สิ่งมีชีวิตเหล่านี้มาจากนรกทั้งทรงพลังและเจ้าแผนการ ถ้าไม่กลัวพลังของผู้ฝึกตน บางทีปีศาจพวกนี้คงจะวิ่งเข้ามาสร้างปัญหาที่แผ่นดินหลักแล้ว

ขณะที่ในตะวันตก ยังมีพลังศักดิ์สิทธิ์ คอยมองดูและยับยั้งฝันร้ายนี้อยู่

พูดได้ว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เห็นและเชื่อในพระเยซู แต่พระเจ้าได้ทรงยับยั้งการเผยแพร่คำสอนผ่านทางคำสอนไปยังผู้ศรัทธาเป็นเวลานานแล้ว แม้แต่สิ่งที่เรียกว่าทูตสวรรค์ก็ได้หายไป และหนึ่งในผู้ที่ถูกจองจำในนรก ซาตาน ตอนนี้ได้ดักซุ่มอยู่ในมุมหนึ่ง ต้องการที่จะใช้โอกาสนี้หาทางฟื้นชีวิตใหม่

“เจ้าเห็นวิญญาณเร่ร่อนเมื่อกี้มั้ย?” เมื่อฉินเฉาและหลี่ ทั้งสองคนเดินผ่านประตูไปแล้ว ยามที่ขอความเมตตาให้เพื่อนกระซิบขึ้น “แม้แต่ยมทูตยังต้องให้เกียรติเขา หรือว่าเขาจะเป็นคนที่มาจากเบื้องบน?”

“ฮึ่ม หยุด!” ยามอีกคนที่อยู่ในอารมณ์ที่ไม่ดี ทำเสียงออกจมูก “ร่างของเขามีร่องรอยของพลังเซียน จะมาจากเบื้องบนได้ยังไง นอกจากนี้ สถานะของคนจากเบื้องบนก็สูง ถ้าพวกเขาอยากจะลงไป งั้นทำไมเขาถึงต้องมากับยมทูตเพียงลำพังด้วย! ข้าคิดว่าบางทีเขาคงรู้จักกับยมทูต!”

“อืม อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้” ยามอีกคนพูดอย่างสับสน “ที่พวกเราได้งานนี้ ก็เพราะพวกเราเล่นทางประตูหลัง...”

“ใช่แล้ว ถ้ามันมีทางลัด ใครจะไม่อยากใช้มัน! นอกจากคนโง่!”

“น่าสงสาร...ผู้หญิงของข้าเมื่อ 2000 ปีก่อน ข้าไม่รู้ ว่าตอนนี้เธอไปเกิดใหม่ที่ไหน...”

ทั้งสองคุยกันเรื่อยเปื่อย ขณะที่ฉินเฉาด้วยความช่วยเหลือของหลี่ ก็ผ่านประตูนรกเข้าสู่เส้นทางยมโลกได้อย่างราบรื่น

เส้นทางนี้มืดกว่าที่ฉินเฉาเคยจินตนาการไว้ หลังจากเข้าไปในประตูนรก เขาเห็นสิ่งรอบๆ เป็นความว่างเปล่าสีดำและแดง ตรงหน้าฉินเฉา มีทางยาวที่กว้างอย่างน้อย 2 เมตร เส้นทางนี้สร้างมาจากกระดูกของคนตาย รอบๆ เส้นทางนี้ ยังมีเส้นทางอื่นที่แยกออกจากประตูนรก

วิญญาณคนตายทุกชนิด เดินเตร็ดเตร่ไปทั่วถนนของยมโลก ทุกคนมีสีหน้าหดหู่ ดวงตาที่พร่ามัว และเหมือนกับจะลืมทุกสิ่งที่ผ่านมาตลอดชีวิต

จังหวะที่พวกเขาข้ามผ่านประตูนรก พวกเขามีชะตาที่จะไม่มีทางย้อนกลับ

“อย่ามองกลับไป ตามฉันมา” หลี่สั่งฉินเฉา และเดินไปข้างหน้าช้า ๆ เส้นทางโครงกระดูกนี้ยาวมาก เมื่อมองครั้งแรก ฉินเฉาพบว่าไม่มีจุดสิ้นสุดในระยะสายตา

“มองไปรอบๆ ดูสิว่าเจ้าจะหาคนที่ตามหาเจอมั้ย” หลี่พูดกับฉินเฉาด้วยน้ำเสียงต่ำ “จำไว้อย่าพูดกับคนแปลกหน้า ไม่อย่างนั้น เจ้าจะทำให้พวกเขาเสียเวลาในการเกิดใหม่ บาปนี้ไม่เล็กเลย”

“ฉันรู้” ฉินเฉาพยักหน้า คิดว่า ‘ชายคนนี้พูดมากจริง’

ทั้งสองคนเดินไปชั่วขณะ ที่ทางแยกถัดไป ทันใดนั้นก็มีโลลิน้อยนั่งอยู่ที่นั่น กำลังก้มหน้าและเช็ดน้ำตาของเธอด้วยความเสียใจ

โลลิน้อยคนนี้งดงามจริง ราวกับสาวงามตัวน้อย ฉินเฉาลืมแม้กระทั่งว่านั่นเป็นวิญญาณเด็กน้อย หัวใจของเขาแตกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อได้ยินเสียงเธอร้องไห้ เขาเดินออกไปถามเธอ และลืมเรื่องที่หลี่ได้บอกกับเขา

“น้องสาวตัวน้อย ทำไมมานั่งร้องไห้คนเดียวล่ะ?”

“ฮือฮือฮือ หนูหาแม่ไม่เจอ....” โลลิน้อยใช้มือของเธอค่อยๆ เช็ดน้ำตาออกจากหน้า เธอช้อนสายตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาขึ้นมา และมองมาที่ฉินเฉา

ทันใดนั้น หัวใจของฉินเฉาก็แกว่งไปนิดหนึ่ง เหมือนกับกำลังถูกแช่อยู่ในทะเลสาบน้ำแข็งจากหัวจรดเท้า รู้สึกเย็นไปถึงกระดูก

“อย่าห่วงนะ พี่ชายจะช่วยตามหาแม่เอง แม่หนูชื่ออะไร?”

“แม่ชื่อแม่...” โลลิน้อยเอียงหัวของเธอที่มีน้ำตาอาบหน้าอยู่ และพูดอย่างน่ารัก

ฉินเฉาทันใดนั้นก็รู้สึกราวกับว่ากำลังจะพ่ายแพ้ “นั่น...คนที่มีชื่อว่าแม่มีเยอะมาก....”

“อย่าไปยุ่งเรื่องของเธอ” ในตอนนี้เอง หลี่เดินเข้ามา และตบไหล่ฉินเฉา “เจ้าลืมไปแล้วเหรอ เธอเป็นแค่วิญญาณ แต่เพราะยังมีเรื่องค้างคาใจอยู่ เธอจึงไม่เต็มใจไปเกิดใหม่”

“อ่า...” เมื่อฉินเฉาคิดขึ้นมาได้ เขาที่กำลังจะเดินเข้าไปที่ถนนของยมโลก แต่เมื่อเขาเห็นโลลิน้อยที่กำลังร้องไห้ตรงหน้าเขาอีกครั้ง เขาก็ไม่สามารถทำเป็นใจร้ายและไม่สนใจเธอได้

“น้องสาวตัวน้อย ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?” เขาอดถามออกไปอีกครั้งไม่ได้

“หนู...หนูไม่รู้....” โลลิน้อยตอบ “หนูจำได้แค่ว่า ในตอนนั้น ขณะที่แม่เดินไปซื้อลูกอมให้หนู ลูกบอลยางของหนูตกลงไปบนถนน หนูเข้าไปเก็บลูกบอล...และจากนั้น รถบรรทุกคันใหญ่ก็วิ่งมาตรงหน้าหนู...หลังจากนั้นหนูก็มาอยู่ที่นี่”

“เป็นอย่างนี้นี่เอง...” ฉินเฉาพยักหน้า “เอาอย่างนี้เป็นยังไง หนูตามพี่ใหญ่คนนี้มา พี่ใหญ่จะพาไปที่ดีๆ”

“แต่ แต่หนูอยากหาแม่...” โลลิน้อยพูดและเริ่มร้องไห้ หัวใจของฉินเฉาทันใดนั้นก็เริ่มกังวล เขาชี้ไปที่โลลิน้อยและพูดกับหลี่

“นายคิดว่ามีวิธีพาเธอกลับไปมั้ย?”

“เจ้ามันใจอ่อนเกินไปแล้ว” หน้าของหลี่เมินเฉย ไม่สนใจแม้แต่เสียงเช็ดน้ำตาของโลลิน้อย เขาชี้มือไปที่วิญญาณที่กำลังเดินอยู่บนถนนในยมโลก

“เจ้าเห็นมั้ย ที่นี่เป็นดินแดนของวิญญาณ เจ้าสามารถช่วยพวกเขาทั้งหมดกลับไปได้มั้ย? แม้ว่าเจ้าจะทำได้ โลกก็จะตกอยู่ในความวุ่นวาย”

“ฉันไม่สนคนอื่น” ฉินเฉาพูด พร้อมทั้งยกโลลิน้อยมาวางไว้บนไหล่ “สาวน้อยคนนี้ ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะดูแล เธอเพิ่งจะอายุแค่ 7 - 8 ขวบเอง นายไม่คิดว่ามันไร้เหตุผลไปหน่อยเหรอ?”

“ไร้เหตุผล? แล้วทำไม?” หลี่กอดแขน และเยาะเย้ย “ชีวิตและความตายต่างขึ้นอยู่กับโชคชะตา รวยหรือจนขึ้นอยู่กับสวรรค์ เวลาของเธอในโลกได้หมดลงแล้ว นี่คือชะตา! ชะตา ที่ไม่มีใครสามารถฝ่าฝืนได้”

“ฉันจะลองดู!” ฉินเฉาพยักหน้า จิตสังหารที่เข้มข้นไหลออกมาจากร่างของเขา รวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อนควันสีดำ ล่องลอยไปในถนนในยมโลกนี้

เหล่าวิญญาณเร่ร่อนที่อยู่ใกล้ๆ กลัวจนแทบอยากหายตัวไป ทำได้แค่นั่งอยู่ตรงนั้น

“ฮือฮือฮือ พี่ชาย หนูกลัว....” แน่นอนว่าความกล้าของโลลิน้อยมีไม่เยอะ จิตสังหารนี้ทำให้เธอกลัว เกาะหัวฉินเฉาไว้แล้วเริ่มร้องไห้

“อย่ากลัวเลยนะ มันไม่เป็นไร” ฉินเฉาเก็บจิตสังหารอย่างไม่ลังเล เหล่าวิญญาณที่หวาดกลัว เริ่มการเดินทางของพวกเขาในยมโลกต่อ

“ข้าแทบลืมไปแล้ว....” หลี่ตกใจไปครึ่งค่อนวัน ก่อนที่จะฟื้นคืน “เจ้าเป็นผู้ฝึกตนเส้นทางปีศาจ การต่อต้านเป็นธรรมชาติของวิถีทางของพวกเจ้า”

“ฉันแค่ไม่อยากเห็นเธอเศร้า” ฉินเฉาพูด บีบจมูกโลลิน้อย “น้องสาวตัวน้อย เธอชื่ออะไร?”

“พี่ชาย แม่เรียกหนูว่าเบบี้....” โลลิน้อยย่นจมูกเล็กๆ ของเธอ และพูดด้วยน้ำเสียงเด็กๆ ทำให้ฉินเฉาอดบีบจมูกเธออีกไม่ได้ เธอส่ายหัวไปมาอย่างรำคาญ

“งั้น เบบี้ ตามพี่ชายคนนี้มานะ พี่ชายจะพาหนูไปหาแม่”

“เจ้ากำลังสร้างปัญหาให้ตัวเอง...” หลี่พูด “เด็กผู้หญิงจากตระกูลเหลียวยังเป็นปัญหาไม่พออีกเหรอ”

“ไม่เป็นไรหรอก” ฉินเฉาโบกมือ “ถึงยังไง ปัญหาของฉันก็มากพออยู่แล้ว งั้นก็อีกครั้ง หลี่ช่วยบอกฉันหน่อย ว่าจะช่วยให้เบบี้กลับไปได้ยังไง?”

“พลังของข้าไม่พอ” หลี่ยกมือยอมแพ้ “เจ้าต้องไปหาท่านตุลาการลู่”

“แล้วตุลาการลู่อยู่ไหน?”

“ที่สุดทางของยมโลก” หลี่พูด “ถ้าเจ้าหาเด็กสาวตระกูลเหลียวไม่เจอ ก็ไปหาเขากัน”

“ดี งั้นไปกัน!” ฉินเฉาพยักหน้า “ต่อให้ฉันเจอเหลียวชาชาแล้ว เราก็ยังต้องไป ฉันต้องการช่วยเบบี้”

“ถ้าเจ้าตัดสินใจอย่างนั้น งั้นก็มา” หลี่หมดหนทาง ส่ายหัว และนำทางต่อ

ถนนที่เงียบสงบในยมโลก ทันใดนั้นก็กลายเป็นมีชีวิตชีวาขึ้น ตามทาง ฉินเฉาก็คิดหาทางทำให้เบบี้หัวเราะ เมื่อเห็นว่าเบบี้หัวเราะ หัวใจของฉินเฉาก็อบอุ่นขึ้นมาก

จบตอน