ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

“ตูม!” ถังฮวนกระเด็นไปด้านหลังตามช่องว่างของหินไกลเกือบสิบเมตร
“มือหนักเป็นบ้า!”ถังฮวนเจ็บแปลบที่หน้าอก ดวงตาของเขาดำคล้ำ สติเกือบจะขาดหาย
ถังฮวนพยายามทำให้ตัวเองตื่นตัวด้วยการส่ายศรีษะสองสามครั้ง จากนั้นจึงรีบพลิกตัวและปีนขึ้นไป เขามุ่งไปข้างหน้าหลายเมตร และเลี้ยวเข้าทางแยกถัดไปทันที
มนุษย์หมาป่าเริ่มหยุดลงหลังจากเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ด้วยความโกรธมันจึงทุบกำแพงหินทั้งสองข้าง
"ออกมานะ!"
หลังจากที่วิ่งไปหลายสิบเมตร ถังฮวนก็กุมมือที่หน้าอกตนเองแล้วนั่งลง ถอนหายใจยาวๆ
ถังฮวนฟังเสียงคำรามจากระยะไกล ถ้าตอนนั้นเขาไม่มีการตอบสนองที่เร็วพอ จนปล่อยมือจากกระบี่แล้วถอยออกมาล่ะก็... อุ้งเท้าของมนุษย์หมาป่าแม้จะไม่แข็งแรงเท่าส่วนอื่นนัก หากแต่กระดูกหน้าอกของเขาอาจถูกกระแทก โดยที่ไม่สามารพต้านทานได้อย่างสิ้นเชิง
ในกรณีเช่นนี้ ความเจ็บปวดของมนุษย์หมาป่าที่กำลังจะตายก็สามารถกระแทกเขาให้ตกตายได้เช่นเดียวกัน!
เขาไม่ได้ตายมานานแล้ว ถ้าเขาถูกมนุษย์หมาป่าดึงตัวไปตอนที่กำลังลิงโลดกับชัยชนะ เขาคงตายไปอย่างไร้ค่าแล้ว
“อิ๋งงงๆ” เมื่อเจ้าตัวน้อยขุดตัวออกมาจากช่องว่างที่แคบผิดปกติด้านหน้า (กางเกง) มันคลานไปที่ขาของถังฮวนและร้องเรียกหาด้วยความกังวล
“ไม่เป็นไรแล้วล่ะ...อืม...”ถังฮวนบีบปีกและมือเล็กๆ ในมือ พอเขาหัวเราะถึงรู้สึกว่าตนมีอาการเจ็บ และเสียงหายใจครืดคราดในลำคอ เสี่ยวเป่าอดไม่ได้ที่จะยื่นมือเล็กๆ ของมันลูบที่หน้าอกของถังฮวนสองสามครั้ง มันและยิ้มแล้วแลบลิ้นสีแดงออกมา
“ไม่ต้อง ไม่ต้องเลย”แวบแรกที่เห็น ถังฮวนรู้แล้วว่าเสี่ยวเป่าคิดจะทำอะไร
เขาเม้มปากอย่างรวดเร็ว ไม่ต้องการกลืนของเหลวสีทองหยดเล็กที่เขาแหลมนั่น เพราะคาดว่าสิ่งนี้น่าจะใช้อัญมณีระดับต่ำสุดหลายสิบหรือหลายร้อยก้อนเพื่อผลิตขึ้นมาเลยทีเดียว ถังฮวนคิดแล้วก็ค่อนข้างเจ็บปวดใจนัก อัญมณีมากมายพวกนั้นเอาไปหลอมอาวุธจะดีกว่ามั๊ย
ในระยะไกลๆ เสียงของมนุษย์หมาป่าค่อยๆ แผ่วเบาลง ถังฮวนวางเสี่ยวเป่าไว้บนบ่า เขาหายใจลึกๆ แล้วค่อยๆ ยืนขึ้นด้วยความเจ็บปวด พยายามขยับไปอีกด้าน
ไม่ช้าถังฮวนก็พบกระบี่เพลิงเมฆาที่ถูกทิ้งไว้ ห่างจากกระบี่ประมาณยี่สิบเมตร ร่างของมนุษย์หมาป่านอนอยู่บนพื้น ร่างนั้นยังสั่นไหวเล็กน้อย และกระตุกอย่างต่อเนื่อง ลมหายใจหนักหน่วงทำให้เลือดในร่างทะลักเจิ่งนองทั่วพื้นดิน
ถังฮวนยังไม่กล้าเข้าไปใกล้นัก เขาค่อยๆ หยิบกระบี่เพลิงเมฆาขึ้นมากระชับไว้มั่นแล้วปีนออกมาทางรอยแยกของช่องหิน
เมื่อขึ้นไปถังฮวนก็เห็นร่างของชายหนุ่ม หมาป่าสีเงินสามตัวและหมาป่าสีดำหลายสิบตัวหายไปแล้ว ไม่ทราบว่าทั้งหมดถูกฆ่าหรือหนีไป ที่เหลืออยู่มีเพียงชายหนุ่มสองคนจากห้าคนเท่านั้น สภาพของพวกเขาดูโทรม ยืนโซซัดโซเซ มีคราบเลือดเปรอะเปื้อนอยู่ทั่วร่างกาย
เห็นได้ชัดว่าพวกเขามาเพื่อลอบสังเกตุการณ์ ขณะนี้ถังฮวนอยู่ห่างออกไปเพียงสิบเมตร
“สหายผู้นั้นนี่เอง มนุษย์หมาป่าที่ทรงพลังขนาดนั้นเจ้าก็สามารถสังหารได้รึเนี่ย” พวกเขาที่พบว่าถังฮวนภายนอกดูไม่ได้รับบาดเจ็บอันใดเลย ทำเอาทั้งคู่ถึงกับตกตะลึง และเมื่อเห็นก้อนขนกลมๆ ที่อยู่บนไหล่ของถังฮวน ก็แอบมีแววตาเปลี่ยนแปลงลึกๆ ในใจบังเกิดละโมบขึ้นมา
“พวกเจ้าไม่เป็นไรใช่มั้ย จัดการหมาป่าไปได้หลายสิบตัวเลยนี่นา” ถังฮวนยิ้มเล็กน้อย
“พวกเราห้าคนมากันยังป่าที่สาบสูญนี้ แต่คงเหลือกลับไปกันแค่สองคน” ชายชุดดำยิ้มอย่างขมขื่น หากยังติดใจสงสัยเจ้าตัวเล็กนั่น เขาเริ่มมีทีท่าทีอยากรู้อยากเห็น “นี่สหาย บนไหล่เจ้ามันคืออะไรกัน ดูน่ารักดี ให้ข้าจับมันหน่อยได้ไหม?”
“ไม่ได้!” ถังฮวนขยับเล็กน้อย
“นี่เจ้า...เอ่อ...”ชายชุดดำยังพูดไม่จบ ก็ร้องครวญครางอย่างเจ็บปวด เขามองไปที่กระบี่กว้างระหว่างอกและหน้าท้องด้วยความไม่อยากเชื่อ ร่างของเขาถูกกระบี่ทะลวงโดยตรงทะลุหลัง จากนั้นก็ค่อยๆ ทรุดลง กระบี่กว้างนั้นถูกถอนออกมา
“ขอโทษนะ ข้าต้องชิงลงมือก่อน!” ถังฮวนถอนกระบี่จากอกของชายชุดดำ
ขณะกำลังจะตัดคอของเขาใบหน้าปรากฎรอยยิ้มหยันตรงมุมปาก!

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 37 ชิงลงมือ! (2)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 37 ชิงลงมือ! (2)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้