ตอนที่ 3 ขัดคำสั่ง
“เอาละๆ นักศึกษา เอากระเป๋าเข้าไปเก็บในบ้าน และอีก 30 นาทีเรากลับมาเจอกันที่นี่นะ”
“ค่ะ/ครับ อาจารย์”
“พิม พิม พิม!”
“อ้าวโจ” โจเพื่อนต่างห้องเดินเข้ามาหาเธอในขณะที่เธอกำลังยกกระเป๋าเดินไปทางบ้านพักที่ทางค่ายจัดให้
“มาเราช่วย” โจรีบยกมือมาคว้ากระเป๋าจากมือพิม
“ไม่เป็ไรๆ เราไหว” พิมคว้ากระเป๋ากลับ
“ตัวแค่นี้ทำเป็ไหว หลังนี้ใช่ไหมบ้านพิม”
“เอ่อ…ค่ะ”
“มาเราเอง”
พรึบ
โจไม่ได้สนใจคำพูดเธอเลยสักนิด กลับคว้ากระเป๋าจากมือเธอไปถืออย่างเอาแต่ใจ โจเป็เพื่อนที่น่ารักกับเธอแบบนี้มานานแล้ว นิสัยดีมากแม้จะปากไม่ค่อยดี แต่ก็มักจะชอบช่วยเหลือเธอเป็ประจำจนบางครั้งเธอก็แอบเกรงใจ
“พิมๆ”
“หืม”
“มานี้ๆ” ในขณะที่เธอกำลังจะเดินตรงไปยังบ้าน อยู่ๆ ยัยเหมียวเพื่อนสนิทเธอก็ควักมือเรียกเธอไปหา
“ว่าไงเหมียว”
“มีเื่ที่ฉันต้องเตือนแก”
“เื่?”
“แกรู้ไหมที่ที่เราอยู่ตอนนี้ มันมีชื่ออีกชื่อนึงว่าอะไร”
“ไม่” พิมส่ายหน้าให้กับใบหน้าจริงจังของเพื่อนสาว
“ชุมโจร”
“!!!”
“ฉันจะมาบอกให้แกระวังตัวด้วย อย่าไปไหนคนเดียว ฉันอยู่คนละบ้านกับแก อดเป็ห่วงไม่ได้”
“ชุมโจรนี้มันเมื่อก่อนหรือเปล่า ตอนนี้มันก็ดู…น่าปลอดภัยดี” พิมบอกพร้อมกับไล่สายตามองไปยังบริเวณค่าย ที่ดูไม่เหมือนชุมโจรเลย เหมือนเป็แค่หมู่บ้านชนบทเล็กๆ ที่สงบมากกว่า
“พ่อฉันเป็ทหาร เดือนก่อนพึ่งล่อจับมาเกือบ 7 คน”
“!!!!พ…พูดซะน่ากลัวเลย”
“ก็ให้กลัวละซิ…ไปๆๆ เดี๋ยวอาจารย์เรียกแล้ว”
“ขอบใจนะเหมียว”
่กิจกรรมค่ายเวลา18.00น.
“เอาละนักศึกษา ทานข้าวกันอิ่มแล้วนะ”
“ครับ/ค่ะ”
“วันนี้อาจารย์เห็นว่านักศึกษาพึ่งเดินทางมาเหนื่อยๆ กิจกรรมทั้งหมดของวันนี้จะเลื่อนเป็วันพรุ่งนี้แทน”
“แปลว่า…”
“วันนี้ฟรี!!!”
“เย้!!!!!”
“ดีใจอะไรขนาดนั้น หรือเปลี่ยน…”
“ไม่ครับๆ แบบนี้ดีแล้วครับอาจารย์”
“เอาละๆ วันนี้เป็วันฟรี รอบๆ ค่ายที่เราอยู่ใน่ค่ำๆ ชาวบ้านจะล้อมวงทานข้าวกัน ไม่ก็ทำกิจกรรมกับครอบครัว ครูแจ้งผู้ใหญ่บ้านให้แล้ว พวกเราสามารถเข้าไปพูดคุยกับชาวบ้านได้ เพื่อนำไปศึกษาต่อ”
“ครับ/ค่ะ”
“แต่ไม่เกิน 2 ทุ่มนะ อันนี้ผู้ใหญ่บ้านบอกมา ว่าหมู่บ้านนี้หลัง 2 ทุ่มไม่ควรออก”
“ทำไมละครับ”
“เอ่อ…” อาจารย์ชะงักไป
“จะมีโจรสาวมาปล้นใจหรอครับ ฮ่าฮ่าฮ่า”
“แต่ถ้าปล้นใจก็ยอม ยอมทั้งตัวฮิ้ววววว”
“ทำเป็เล่นไปได้ หลังสองทุกสัตว์จะลงจากเขามาหาของกิน นักศึกษาเลยไม่ควรออกมา เข้าใจไหม”
“ครับ/ค่ะ”
“ถ้าครูจับได้ว่าใครออกมา กิจกรรมทั้งหมดจะงดแล้วกลับกรุงเทพทันที”
“โห่วว จารอดเจอโจรปล้นใจเลย”
“นี่ๆ” พิมที่กำลังตั้งใจฟังต้องรีบหันไปด้านหลัง เมื่อเจอแรงสะกิดก่อนจะพบว่าเป็มะนาวเพื่อนสนิทอีกคนที่โดนจับแยกบ้านไป
“ว่าไงมะนาว”
“ตรงท้ายหมู่บ้านอะ ฉันเห็นลูกหมาพึ่งเกิด ไปดูเป็เพื่อนหน่อยสิ”
“แต่อาจารย์แบบว่า…”
“แปบนึงเองไม่เกิน 2 ทุ่มหรอ”
“งั้นไปสิ”
หลังจากที่อาจารย์พูดจบพิมและมะนาวก็แยกออกมาจากกลุ่มเพื่อน แล้วเดินตรงไปยังบ้านหลังสุดท้ายตรงท้ายหมู่บ้านที่มีลูกหมาพึ่งเกิดทันที
หมู่บ้านแห่งนี้บรรยากาศตอนกลางวันกับตอนกลางคืนต่างกันลึกลับอย่างกับคนละที่ เพียงพระอาทิตย์ตกดินความมืดก็ปกคลุมไปทั้งหมู่บ้านราวกับทะเลดำ ทำเธอขนลุกเหมือนกันนะเพราะกว่าจะเดินมาถึงตรงนี้กินเวลาไปชั่วโมงกว่าเลย แต่เมื่อเห็นแสงเทียนด้านหน้าพร้อมกับเสียงลูกหมา ก็ทำให้ใบหน้าหวานเปื้อนยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง
“เสียงลูกหมา”
“ใช่ๆ”
“น่าจะเป็ พรึบ อึก กรี๊ดดดดดดดด”
“พิมๆๆ เกิดอะไร พรึบ อึก การกรี๊ดดดดดดดด”
พิมที่กำลังตั้งใจเดินไปหาลูกหมาอยู่ๆ ก็รู้ถึงแรงกระชากไหล่จากทางด้านหลัง ก่อนที่เธอจะปะทะเขากับเงาดำ เสียงกรีดร้องดังออกมาสุดเสียง ก่อนจะแน่นิ่งไปเมื่อโดนผ้าสีขาวที่ใส่ยาสลบอุดไว้ที่ปาก….
169K
