ชินวาดดาบที่ยังคงอยู่ในฝัก ด้วยพลังกายของเขาการฝาดแต่ละครั้งนั้นหนักหน่วงจนกระดูขาและแขนของเหล่าซอมบี้แทบแหลกละเอียด
ปึก แกร๊ก ปึก
เสียงของเนื้อกระดูกที่ถูกฝักดาบกระแทกดังออกมา ซอมบี้ตัวหนึงถูกส่งลอยกระเด็นมากระแทกพื้นลงตรงหน้าของทั้งสาม
คนแรกที่ขยับตัวก็คือแม็คนั้นเอง เขาเป็คนที่มีจิตใจเข้มแข็งและกล้าหาญ แม็คยกขวานขึ้นมาเหนือหัวและสับลงบนกระโหลกของซอมบี้ด้วยแรงทั้งหมดที่มี
ย้ากก
แกร๊ก แผละ~~
เืสีดำปนสีขาวเหลืองของสมองกระเด็ดลงบนหน้าของแม็ค มันมีกลิ่นเหม็นที่หน้าสะอิดสะเอียนชวนให้อ้วกได้ทุกครั้ง
ร่างกายของเขาสั่นสะท้านไปทั้งตัว ความรู้สึกของขวานที่สับลงไปบนเนื้อและกระโหลกมันทำให้เขากลัวมาก แต่นี้ไม่ใช่คนอีกต่อไป ถ้าเขาไม่ทำเขาก็จะฝ่ายที่ต้องตายแทน แม็คพยายามระงับหัวใจที่สั่นไหว เขาพูดกับทั้งสามที่อยู่ด้านหลังว่า
"ไม่ต้องกลัว นี้ในใช่คนอีกต่อไปแล้ว เราต้องฆ่ามันเพื่อความอยู่รอด"
"พี่ชิน ผมขอมากกว่านี้อีกครับ" แม็คะโออกมาด้วยความกล้าหาญและมั่นใจ
ชินชำเลืองมองไปทางแม็ค เขายิ้มออกมาด้วยความพอใจ ถ้าหากแม็คเป็คนที่ตัวใหญ่แต่ขี้ขลาดแล้วล่ะก็ เขาจะเลิกช่วยเหลือเขาทันที แต่เขารู้อยู่แล้วว่าความคิดของเขามันผิดตั้งที่ได้เห็นฉากโต้คลื่นซอมบี้ลงมาจากชั้น4แล้ว
ชินเตะซอมบี้ตัวที่เขาหักขาไว้เรียบร้อยแล้วส่งไปทางแม็ค คร่าวนี้เขาจะไม่ชะรอความเร็วอีกต่อไป ชินเริ่มที่จะควบคุมแรงได้ดียิ่งขึ้น การหวดแต่ละครั้งมันเพียงพอแล้วที่จะหักแขนและขาของพวกมันออกเป็สองท่อน
ชินเริ่มสนุกไปกับการเคลื่อนไหวที่เขาปรับแต่งขึ้นมาเอง เพราะเขาไม่มีตาหลังการเคลื่อนไหวทุกครั้งจึงเป็การรุกและรักษาระยะรอบนอกเป็วงกลม มันทำให้เขาไม่ต้องพะวงหลังมากเกินไปและมีสมาธิกับการต่อสู้ด้านหน้า
เขาเริ่มเคลื่อนไหวให้น้อยลงขยับตัวเท่าที่พอให้หลบการโจมตีได้ ชินทิ้งการเคลื่อนไหวที่ดูโอเว่อมากเกินไปเพราะรู้สึกว่าไม่จำเป็ และมันทำให้เขาเหนื่อยเปล่า สิ่งเหล่านี้เป็เทคนิคพื้นฐานของศิลปะการต่อสู้
ถึงจะรู้เื่นั้นดีแต่น้อยคนมากที่จะเข้าใจและนำไปใช้ ส่วนใหญ่มักเน้นที่ท่วงท่าที่สวยงามสะมากกว่า ชินรู้สึกเพลินมากจนไม่ได้สนใจด้านหลังแม้แต่น้อยเลยด้วยซ้ำ
อุ ว๊ากก~
มาร์คร้องะโโหวกแวกขณะที่พยายามดึงไม้เบสบอลออกมาจากมือของซอมบี้ โชคดีที่ชินหักแขนขามันมาให้พวกเขา แต่มันก็ยังคงเหลือแขนอยู่อีก1ข้าง
มาร์คฆ่าซอมบี้ไปแล้วสองตัว กว่าจะทำใจสู้ได้อีกครั้งเขาก็ถูกซอมบี้คลานมาล้อมรอบตัวไว้สะแล้ว "จ๊าก พี่ชาย ช้าลงหน่อย ช้าลงหน่อย เร็วเกินไปแล้ว"
มาร์คะโด้วยเสียงที่เหนื่อยหอบ เขาแทบจะยกไม้เบสบอลไม่ขึ้นแล้ว ด้วยความแข็งแรงที่น้อยบวกกับน้ำหนักที่มากของไม้เบสบอล แถมยังต้องฟาดไปเกือบสิบครั้งกว่าซอมบี้แต่ละตัวจะตาย นี้ยังไม่รวมกับที่เขาต้องค่อยวิ่งไปรอบๆเพื่อหลบหนี้จากซอมบี้ตัวอื่นอีก
ฉัวะ~
หัวสมองของตัวซอมบี้ตัวที่กำลังกำไม้เบสบอลของมาร์คแตกออกด้วยขวานของแม็ค " ฮูวว พี่แม็คขอบคุณครับ"
"ไม่เป็ไรระวังตัวด้วยนะ" พูดเสร็จแม็ครีบไปช่วยทางแอนนี่ต่อ ตอนนี้แผนสนับสนุนของพวกเขาพังแล้วเรียบร้อย ด้วยเหตุเพราะชินนั้นโยนซอมบี้มาอย่างต่อเนื่องแบบไม่มีหยุดพัก
สภาพของแอนนี่ตอนนี้แทบไม่ต่างกับมาร์คเลย เธอเป็ผู้หญิงที่เรียบร้อย และแทบไม่เคยได้ออกกำลังกายเลยด้วยซ้ำเธอฆ่าซอมบี้ได้3ตัว ด้วยความช่วยเหลือของแม็ค ตอนนี้สภาพจิตใจของเธอเริ่มปรับตัวได้แล้ว
แม็คนั้นแข็งแรงและกล้าหาญมาก เขาฆ่าซอมบี้ตรงหน้าได้อย่างง่ายดาย ขณะที่ยังสามารถไปช่วยเหลือทั้งสองคนได้อีกด้วย เขาชำเลืองมองไปด้านหน้าจุดที่ชินกำลังดึงซอมบี้ไว้อยู่
แม็ครู้สึกทึ่งมาก เขาฆ่าซอมบี้15ตัวด้วยความยากลำบากทั้งๆที่ได้รับความช่วยเหลือจากชิน แต่ชินกลับสามารถต้านซอมบี้ทั้งฝูงได้อย่างสบายๆราวกับกำลังเต้นรำอยู่กลางวงภูติผี "สุดยอดอะไรอย่างนี้"
แม็ครู้สึกบูชาชินอยู่ในใจ เขาชื่นชมความสามารถและความกล้าหาญของชินด้วยใจจริง ซอมบี้พวกนี้แข็งแรงมาก มันทั้งเคลื่อนที่ได้รวดเร็ว ถึงแม้จะถูกหักขา ทว่าแขนของมันยังกวัดแกว่งไปมาได้อย่างน่าทึ่ง มันเร็วมากหากไม่ระวังดีๆอาจถูกขวน และถ้าถูกมันจับก็ยากมากที่จะดิ้นหลุดออกมาได้
...
เวลาล่วงเลยผ่านไป ชินได้ทำการหักแขนขาพวกมันจนเสร็จแล้ว เขาทำไปอย่างไม่รีบร้อน เพราะ้าฝึกการเคลื่อนไหว ครั้งนี้จึงใช้เวลาค่อนข้างมาก
ชินมองกลับไปด้านหลังที่ตอนนี้กำลังวุ่นวายได้ที่เลยทีเดียว เขาจะไม่ยืนมือเขาไปช่วยเด็ดขาดนอกจากจะเห็นว่ามันอันตรายถึงชีวิตจริงๆ
เวลาค่อยๆล่วงเลยผ่านไปซอมบี้จำนวน36ตัวค่อยๆ ถูกกำจัดออกไปที่ละตัวสองตัว แต่แล้วก็มีเื่ที่น่าประหลาดใจเกิดขึ้น
โว้ว~
เสียงอุทานของมาร์คดังออกมาให้ได้ยินอย่างชัดเจน ชินที่กำลังเฝ้ามองดูอยู่ทุกเหตุการณ์นั้นกำลังมองไปที่แม็คด้วยดวงตาเบิกกว้าง
....
98
