Amara จากคนสู่ราชัน

ร่างชายขอทานพระอักเลือดออกมาคำโตก่อนจะทรุดตัวลงกับพื้น โดยมีเลือดจำนวนมากของผู้เล่นและขอทานบนพื้น นักสู้ดังกล่าวเห็นอาการโซเซของแทงก์เพื่อนสนิทก็รีบเข้าไปพยุงอย่างรวดเร็ว และแสระยิ้มคลายกังวล

"เราชนะแล้ว มึงเห็นไหมเราชนะแล้ว" นักสู้กล่าวอย่างยินดีตีหน้าเพื่อนเลิฟอย่างถี่ๆ แต่ก็ต้องหน้าซีดเมื่อเห็นข้อความบางอย่าง

[ผู้เล่นในสมาชิกของท่าน <ณาโยฉา> เสียชีวิต]

"เป็นไปได้อย่างไง?!!"

นักสู้ตื่นตระหนกเมื่อเห็นร่างของเพื่อนตนเองแน่นิ่ง แต่ไม่ได้สลายไป กลับปรากฏข้อความกล่าวว่าเพื่อนของเขาตายแล้ว มันชั่งขัดแย้งยิ่งนัก

ฟูม!! เปรี๊ยง! เปรี๊ยงๆๆ...!

นักสู้ดังกล่าวสะดุ้งด้วยใบหน้าสับสน เขาพบว่าตอนนี้บนฟ้าปรากฏเมฆหมอกสีดำน่ากลัวและสายฟ้าสีดำแล่นทั่วท้องฟ้า เมื่อมองไปยังขอทานพบว่าอีกฝ่ายนั้นหายไปแล้ว เสมือนกับไม่มีตัวตน ทิ้งเพียงรอยเลือด

"บัดซบ!! อ๊าก~~" ชายคนนั้นตะโกนลั่นฟ้า

ทันใดนั้นเอง

เปรี๊ยง! เปรี๊ยง! เปรี๊ยง! เปรี๊ยง

[ท่านได้รับความเสียหาย 10,400 หน่วย]

[ท่านสูญเสียพลังชีวิตมากเกินไป]

[ท่านเสียชีวิต]

ทุกคนต่างอ้าปากค้างเมื่อเห็นสายฟ้า 4 เส้นกระแทกร่างนักสู้จนตายในพริบตา พร้อมกับศพ และเลือดจำนวนมากที่หายไป ในเวลาเดียวกันจอมเวทย์คนสุดท้ายที่เน้นไปทางการสร้างความผิดปกติของร่างกายก็ตื่นตัวทันที

"บาเรีย-"

ฉัวะ! กรี๊ด~~!!

หญิงเจ็บปวดที่หน้าท้อง เมื่อก้มลงก็พบกับเลือดที่แข็งตัวแหลมเป็นหนามแทงทะลุท้องของเธออยู่ ในขณะนั้นก็ปรากฏหนามสีแดงกว่า 10 เส้นพุ่งมาจุดที่เธออยู่

"กรี๊ด!! ช่วยด้วย"

ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ...! ตูม~~!

[ท่านสูญเสียพลังชีวิตมากเกินไป]

[ท่านเสียชีวิต]

ทุกคนต่างตกตะลึงและตามไม่ทัน แต่เมื่อได้สติก็พบว่าศพ และเลือดจำนวนมากได้หายไปอย่างไร้วี่แววแล้ว ทำให้ผู้เล่นและเอ็นพีซีต่างคุยปากต่อปากอย่างรวดเร็ว ไม่นานข่าวเกี่ยวกับการต่อสู้ของขอทานและปรากฏการณ์สายฟ้าสีดำก็แพร่ขยายไปทั่วอินเตอร์เน็ต

***

"ดีนะที่พวกมันโจมตีเราก่อน ไม่งั้นเราคงหัวแดงไปนานแล้ว" ในซอยแห่งหนึ่งในเมืองรูซิต เวลานี้นิรนามได้มาแอบอยู่ แน่นอนเขาได้เก็บปีศาจทารก 4 เศียรแล้ว เพราะฉะนั้นทุกอย่างหายห่วง

"ทีหลังต้องหัดรอบคอบมากกว่านี้ซะแล้ว" นิรนามกล่าวกับตนเองเบาๆ เพราะกลุ่มผู้เล่นพวกนั้นแข็งแกร่งมาก สามารถทำให้เขาเลือดลงไปกว่า 29,000 หน่วย เกือบๆ 3 หมื่น ซึ่งนั้นเป็นการโจมตีที่กิน % พลังชีวิตเขาไปมากมายจนยากจะคาดเดา

"นี้คงเป็นทีมผู้เล่นปกติสินะ เฮ้อ!" เมื่อคิดได้ว่าอีกฝ่ายเกือบฆ่าเขาได้ ชายหนุ่มก็รู้ได้ทันทีเลยว่าตนเองยังอ่อนแอเกินไปที่จะสู้กับคนที่เล่นทีมเวิร์คได้มากกว่านี้

แต่เขาหาได้รู้ไม่ว่าผู้เล่นกลุ่มนั้นเป็นแนวหน้ารุ่นใหม่ของกิลราชาแห่งราชันที่ถูกหมายตาอยู่ แม้จะเล่นทีมไม่เวิร์ค แต่หากเข้ากันได้ ต่อให้นิรนามเองก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้หากใช้ฝีมือและทักษะนิดหน่อยเพียวๆ

"ขอทานน้อย~ เจ้ากำลังหาใครอยู่เหรอ?" เสียงของใครบางคนดังขึ้น ทำให้เขาหันกลับไปก็พบกับชายคนหนึ่งกำลังถือไม้เท้เดินเข้ามา ชายชราคนนี้มีบรรยากาศเสมือนกับแม่ทัพที่ 1 อย่างมาก

'บอสลับงั้นเหรอ?'

นิรนามพลันระมัดระวังตัวมากขึ้น อีกฝ่ายเป็นชายชราภาพที่สวมชุดสีดำ ผ้าคุลมนอกเป็นสีแดงมีลายสีทองเป็นดอกไม้ และแววตาที่เรียบเฉยและน่ากลัว ไม่หวาดหวั่นต่อสรรพสิ่ง นั้นทำให้นิรนามรู้เลยว่าอีกฝ่ายย่อมแข็งแกร่งกว่าแม่ทัพที่ 1 แน่นอน หรืออาจจะแกร่งกว่าทั้ง 6 แม่ทัพก็ได้

"ข้าถามเจ้า เจ้าหูไม่ดีเหรอ?" ชายชราภาพกล่าวเดินเข้าหา

"ผมได้ยิน" นิรนามดีดตัวถอยห่าง

"อืม! ข้าถามว่าเจ้ากำลังตามหาใคร" ชายชราภาพกล่าวเคาะไม้เท้าเล่นไปมาเสมือนกับอารมณ์ดี ทั้งๆ ที่ใบหน้ากลับนิ่งเฉยจนน่าหมั่นไส้

"หากไม่เป็นการเสียมารยาท ผมขอกล่าวถาม" ชายชราพยักหน้า

"มีคนมากมายที่ค้นหา และต้องการสิ่งต่างๆ หรือคำแนะนำ ไม่ก็ตามหาคน ทำไมท่านไม่เอ่ยถามพวกเขากัน?" นิรนามกล่าวสงสัย ชายชราพยักหน้าพูด

"ข้าก็ถามทุกคนอะนะ มีปัญหารึเปล่า?" ชายหนุ่มส่ายหน้า เขาไม่คิดเลยว่าจะมีคนแบบนี้ แต่ข่าวสารในอินเตอร์เน็ตนั้นกลับไม่มีชายชราคนนี้แม้แต่นิดเดียว ทำให้เขาได้ข้อสรุปอย่างเร็วไว

"งั้นผมขอเปลี่ยนคำถาม ผมจะถามว่าทำไมท่านถึงออกจากที่อยู่อาศัยในเวลานี้ เหตุผลเพราะอะไร" แววตาชายชราสั่นสะท้านเหมือนถูกใจอะไรบางอย่างก่อนจะแสร้งหน้านิ่งเหมือนเดิม

"เจ้ากำลังพูดอะไร ข้าไม่เห็นรู้เรื่องเลย" นิรนามหรี่ตาลงก่อนจะแสระยิ้ม

"เช่นนั้นกรุณารอสักครู"

พรึบ! ปึง!

สมุดสีดำน่ากลัวพลันปรากฏออกมาจากมือ ชายนิรนามยกยิ้มก่อนจะเขียนอะไรลงไปอย่างรวดเร็ว และคำสาปก็ปรากฏขึ้นลดเลเวลของเขา 1 ระดับ แต่ด้วยค่าประสบการณ์ที่มากมายทำให้มันเป็นเลเวล 100 เหมือนเดิม ขณะเดียวกันคำสาปก็ทำให้ขาขวาของเขาหยุดทำงาน ตามแต่เลเวลสำคัญ

---

[ข้อมูล : ชายชรานิรนามด้านหน้า]

เขาคือตัวตนที่เป็นปริศนา นามของเขาคือ <อัสลัน-เมอร์เซียส> ผู้ซึ่งสืบสายเลือดของอสูรบรรพกาลอย่างบาร์ธาซ่าร์ ผู้ซึ่งเป็นพ่อของเขา แม้เขาจะได้ยินเพียงแค่ชื่อเนื่องจากถูกพ่อส่งตัวไปให้คนอื่นดูแล ทำให้เขาหมั่นศึกษาทุกอย่างเกี่ยวกับพ่อของคน

และรับรู้ถึงความน่าอัศจรรย์ของพ่อได้ ทำให้เขาศึกษาศาสตร์เวทย์มนต์และเพลงดาบจำนวนมาก และรวบรวมจนกลายเป็นเคล็ดวิชาของตนเอง ไม่นานก็พบว่ามีอะไรบางอย่างใต้เมืองของรูซิต

เขาศึกษาและลอบสังเกตุอะไรต่างๆ มากมายจนพบกับศิลาแห่งหนึ่ง ในนั้นเขียนชื่อคนบางคนที่เขามิอาจลืมได้ลง ชายผู้เป็นพ่อของเขา <บาร์ธาซ่าร์-เมอร์เซียส> ทำให้เขาหาวิถีทางในการปลดปล่อยพ่อตนเองออกมา แต่แล้วเวลากว่าเกือบพันปีที่อยู่ที่นี้ มันกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น