ผู้ร่วงหล่น

แจ๊คได้ยินคำเตือนของหู่เสวียจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ หู่เสวียเห็นทุกอย่างเตรียมพร้อมจึงร่ายเวทและวาดอักษรไปพร้อมกัน

พลังเวทมนตร์ภายในตัวหู่เสวียระเบิดขึ้นอย่างมหาศาลทำให้แจ๊คกับริเทาพีที่ได้รับรู้ถึงกับมีอาการตกใจกับปริมาณพลังในร่างกายของหู่เสวีย

ปริมาณพลังเวทมนตร์ภายในร่างกายของหู่เสวียระเบิดขึ้นราวกับมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ที่ไม่มีวันสิ้นสุด ทั่วทั้งดวงดาวเคอเซอร์เกิดการสั่นสะเทือน

ภูเขาไฟจำนวนมากระเบิดออกพร้อมกัน คลื่นทะเลหรือมหาสมุทรเกิดการบ้าคลั่งพร้อมกับกลายเป็นคลื่นสึนามิขนาดใหญ่โต พื้นดินแยกตัวออกจากกัน สัตว์ป่าหรือสัตว์อสูรเกิดการบ้าคลั่งทำลายบ้านเมือง

ผู้คนที่อาศัยอยู่ในดวงดาวเคอเซอร์หวาดกลัวกับพลังอันมหาศาลของหู่เสวีย ทุกอย่างสัมผัสได้ถึงพลังของหู่เสวีย ไม่ว่าจะเป็นผู้คน สัตว์ แมลง ต้นไม้ หญ้า สมุนไพร จิตวิญญาณอาวุธหรือแก่นโลก

ในตอนที่หู่เสวียได้แสดงพลังของหู่เสวียทั้งหมด ด้านบนท้องฟ้าภายในดวงดาวเคอเซอร์มีก้อนหินขนาดใหญ่ลอยอยู่แห่งนี้ มีบ้านสีแดงเลือดและต้นไม้มีออกผลเป็นทารก

ด้านหน้าของบ้านแดงเลือดได้ชายคนหนึ่งกำลังตกตะลึงกับพลังอันมหาศาลจากด้านล่าง ชายคนนั้นตัวสั่นเทาไปด้วยความกลัว

“ทำไมถึงมีตัวตนระดับนั้นภายในดวงดาวขนาดเล็ก”

ชายคนนั้นไม่รู้เหตุผลทำไมดวงดาวขนาดเล็กถึงมีตัวตนระดับนั้นได้ ชายคนนั้นยากจะใช้สัมผัสจิตทว่าไม่กล้าพอ ถ้าตัวตนด้านล่างรับรู้ถึงสัมผัสของเขาได้

เมื่อถึงเวลาแบบนั้นต่อให้เขามีอีกหลายพันชีวิตก็ไม่พอจะรอดออกไปจากดวงดาวขนาดเล็กนี้ได้ ชายคนนั้นวิ่งเข้าบ้านพร้อมกับเปิดค่ายกลจำนวนมากภายในก้อนหินทั้งหมด

หลังจากชายคนนั้นเปิดค่ายกลทั้งหมดมีหมอกสีแดงจำนวนมากไหลออกมาจากตัวบ้านพร้อมกับปกคลุมก้อนหินทั้งหมดในหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ราวกับก้อนหินนั้นไม่เคยมีตัวตนอยู่มาก่อน ชายคนนั้นไม่ได้หลบหนีเข้าไปในตัวบ้านแต่กลับมายืนตรงหน้าต่างเพื่อดูว่าจะมีสิ่งใดออกมา

.......

ภายในภูเขาแห่งนี้ ที่มีแสงสว่างส่องมาตลอดเวลา ได้มีรูปปั้นเทวดา 6 ปีกในมือถือดาบเล่มหนึ่งและบนหัวเทวดามีวงแหวนหนึ่งปรากฏขึ้น ภูเขานี้คือศูนย์กลางศาสนาแห่งแสง

สาวกทั้งหมดตกใจกับพลังของหู่เสวียจึงได้ร้องเรียกให้เทพแห่งแสงปรากฏตัวขึ้นเพื่อกำจัดตัวตนที่มีพลังอันมากมายขนาดนี้ แม้แต่ในห้องปราสาทอันใหญ่โต พระสันตะปาปากำลังสั่นเทาไปพร้อมกับความหวาดกลัว

แม้ว่าตอนนั้นจะได้มีปีศาจบุกเข้ามาภายในดวงดาวแห่งนี้พระสันตะปาปายังไม่แสดงอาการหวาดกลัวเท่านี้

นี้มันเกินกำลังของเขาไปมากนัก พระสันตะปาปาไม่รู้ว่าพลังนี้เป็นของใคร ในตอนนี้เจตนารมณ์แห่งสวรรค์ไม่รู้ว่าทำอะไรอยู่ได้เงียบหายไปหลังจากที่ประกาศคัดเลือกคนไปฆ่าผู้นำพาแห่งความมืด

พระสันตะปาปาเริ่มจะคิดถึงอย่างหนึ่งจากคำพูดของเพื่อนสนิทของเขา อูหลินว่าผู้นำพาแห่งความมืดจะฆ่าทุกคนที่เข้าไปกำจัดเขา

ตอนแรกพระสันตะปาปาไม่เชื่อในสิ่งที่อูหลินพูดมาเพราะยังไงเรื่องแบบนี้ได้รับการยืนยันจากเจตนารมณ์แห่งสวรรค์ว่าผู้นำพาแห่งความมืดอยู่ในสภาพที่ไม่สามารถต่อสู้ได้

แต่พอเห็นพลังในตอนนี้เริ่มที่จะทำให้พระสันตาปะปะเชื่อในสิ่งที่อูหลินพูดและกังวลเป็นอย่างมาก ดวงดาวแห่งนี้จะถึงจุดจบจริง ๆ หรือไง

พระสันตะปาปาเคยเจอเทพในตอนที่ตนได้รับตำแหน่งพระสันตะปาปา ในตอนนั้นเทพที่ปรากฏตัวไม่ได้มองหน้าเขาด้วยซ้ำไป แค่บอกถึงคำสอนของศาสนาแห่งแสงก่อนจะจากไป

พระสันตะปาปาจึงรับรู้ถึงพลังของเทพนั้นเป็นครั้งแรกที่ทำให้พระสันตะปาปารับรู้ถึงตัวตนที่สูงกว่าระดับของเขา จึงตามหน้าทางขึ้นไปสูงกว่าระดับในปัจจุบันมาทั้งชีวิต

ทว่าความจริงมันโหดร้ายแม้แต่ในช่วงชีวิตนี้เขาอาจจะไม่สามารถขึ้นไปสูงจุดที่สูงกว่านี้ได้อีก พระสันตะปาปาถอนหายใจพร้อมกับเรียกคาร์ดินัลทั้ง 11 คนเข้าประชุมด่วน

........

ห้องแห่งหนึ่งที่ทำมาจากทองคำขาวทั้งหมด มีผลึกระดับ 6 จำนวนมากกำลังปกปล่อยพลังภายในผลึกนั้นอย่างต่อเนื่อง ภายในห้องมีสัตว์อสูรตัวใหญ่กำลังนอนอยู่ในห้องนี้

ทันทีที่หู่เสวียระเบิดพลังสัตว์อสูรตัวนั้นได้ลุกขึ้นทันทีแสดงท่าทางตกใจออกมา ระหว่างที่สัตว์อสูรตัวใหญ่นั้นตกใจได้มีเสียงวิ่งจากมาหลังประตูขนาดใหญ่ตรงหน้าเขา

“ท่านบรรพบุรุษพวกเราชาวครึ่งสัตว์อสูรจะทำยังไงดีครับ”

สัตว์อสูรตรงหน้าได้ตะโกนขึ้น คลื่นเสียงอันรุนแรงได้กระแทกผนังห้องไม่ว่าจะด้านบน ล่าง ซ้าย ขวา หน้าหรือหลังจนเกิดรอยร้าวเป็นจำนวนมาก

“เรียกประชุมและหาดูว่าพลังนั้นมาจากไหน-----!!!”

สัตว์อสูรนี้คือบรรพบุรุษของอาณาจักรพูยอนและคนที่กำลังพูดคือราชาของอาณาจักพูยอน สัตว์อสูรตัวใหญ่ได้ถอนหายใจก่อนจะกังวลถึงอนาคตของลูกหลานตนเอง

ทุกอาณาจักรได้เคลื่อนไหวทั้งหมดแม้แต่อาณาจักรที่ไม่เคยเคลื่อนไหวอะไรยังเคลื่อนไหวนั้นคืออาณาจักรอาบูโน เรียกประชุมคนระดับสูงทั้งหมด

และบอกคำสั่งเดียวกันว่าให้ค้นหาว่าพลังนั้นมาจากไหน ทั่วทั้งดวงดาวเคอเซอร์ได้วุ่นวายไปทั่วทุกหย่อมหญ้า ไม่ว่าจะคน ต้นไม้ พื้นดิน ท้องฟ้าหรืออากาศ

............

หลังหู่เสวียได้ระเบิดพลังเธอได้ร่ายเวทและวาดอักษรอย่างต่อเนื่องไม่มีหยุดพัก คำร่ายของหู่เสวียแจ๊คฟังออกแค่ว่า ขออัญเชิญและรับเครื่องสังเวย หู่เสวียท่องเร็วมาก ส่วนอักษรโบราณเธอได้วาดไปถึง 9999 ตัว

วงแหวนเวทมนตร์ขนาดใหญ่ ที่สูงราวกับยักษ์ได้ปกคลุมท้องฟ้าทั้งหมดในบริเวณนั้น ภายในวงแหวนของหู่เสวียมีลวดลายจำนวนมากราวกับเป็นงานศิลปะมากมายในวงแหวนเวทมนตร์ของเธอ

หู่เสวียหยิบต้นไม้กลืนกินสายฟ้าขึ้นและหักครึ่งหนึ่งของต้นไม้กลืนกินสายฟ้า เก็บจิตวิญญาณสายฟ้าและต้นไม้กลืนกินสายฟ้าอีกครึ่งหนึ่งเอาไว้

ในมือของหู่เสวียหลงเหลือแต่ต้นไม้กลืนกินสายฟ้าครึ่งหนึ่งพร้อมกับโยนต้นไม้กลืนกินสายฟ้าเข้าไปในวงแหวนเวทมนตร์ทันที

เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง ปัง

วงแหวนเวทมนตร์ได้กลืนกินต้นไม้กลืนกินสายฟ้าอย่างบ้าคลั่งก่อนจะขยายตัวอีก 200 เท่า ทั่วทั้งดวงดาวเคอเซอร์สามารถเห็นวงแหวนเวทมนตร์ของหู่เสวียได้

ไม่รอช้าหู่เสวียทำสัญลักษณ์มืออย่างรวดเร็วหลังจากทำสัญลักษณ์มือไปสักพักหนึ่งหู่เสวียได้ชี้ไปทางวงแหวนและพูดขึ้น

“จงเปิด ประตูสู่สวรรค์ สวรรค์ 1 ชั้นฟ้า”

ตูม ตูม ตูม

สิ้นสุดเสียงของหู่เสวียได้มีระเบิดดังขึ้นจากท้องฟ้า เสียงระเบิดนั้นดังมากทำให้แก้วหูแต่ละคนระเบิดออกมาทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นใครในวินาทีนี้ถ้าแก้วหูไม่แตกก็หูดับ

มีเลือดจำนวนหนึ่งไหลออกจากหูของแจ๊ค ก่อนเลือดนั้นจะไหลกลับสู่ร่างกาย สิ่งต่อมาที่ทำให้แจ๊คตกตะลึงคือท้องฟ้าได้แยกตัวออกจากกัน

ภายในรอยแยกนั้นมีแต่ความมืดสนิท แจ๊คมองหู่เสวียด้วยความเป็นห่วงร่างกายของหู่เสวียซีดมาก หน้าผากมีเหงื่อไหลจำนวนมาก แจ๊คไม่อยากจะคิดว่าเธอใช้พลังไปเท่าไรกัน

เพราะนี้เป็นครั้งแรกที่แจ๊คเห็นหู่เสวียในสภาพแบบนี้ หู่เสวียรับรู้ถึงสายตาของแจ๊คจึงหันกลับมาจ้องมองแจ๊คสักพักหนึ่งก่อนจะพูดขึ้นด้วยเสียงที่ฟังดูอ่อนแอราวกับคนไม่มีแรง

“ห่วงเรื่องตัวเองก่อน”

ก่อนที่แจ๊คจะได้พูดอะไร ในรอยแยกของท้องฟ้าไม่ได้มืดอีกต่อไป ทันใดนั้นแจ๊คเห็นขีดสี่เหลี่ยมขีดหนึ่งปรากฏขึ้นตอนแรกยังไม่รู้ว่าคืออะไร ทว่าขีดสี่เหลี่ยมนั้นเคลื่อนไหวเร็วมากทำให้แจ๊คขนลุกไปถึงกระดูกสันหลัง เพราะขีดนั้นคือเกล็ดของสัตว์ชนิดหนึ่งเท่านั้น เขาไม่รู้ว่ามันคือตัวอะไรทำไมถึงได้ใหญ่ขนาดนี้

ในเวลาต่อมาดวงตาของแจ๊คมีเลือดไหลออกมาเป็นจำนวนมากคราวนี้เลือดมีชีวิตได้ตายลงอย่างรวดเร็วทำให้แจ๊คเจ็บปวดแสบตาเป็นอย่างมาก

ไม่ได้มีแค่แจ๊คเท่านั้นมีเจ็บปวดต่อ แจ๊คยังมีจิตใจที่เข้มแข็งพอไม่อย่างนั้นคงตาย ชาวบ้านธรรมดาบางคนได้เงยหน้ามองท้องฟ้าทันใดนั้น

ตูม ตูม ตูม

หัวสมองของชาวบ้านได้ระดับทั้งหมด เสียงกรีดร้องอันทรมาน โหยหวน สิ้นหวัง ร้องไห้ เสียใจดังขึ้นเป็นจำนวนมาก นักรบหรือนักเวทที่ฝึกฝนระดับจอมนักรบหรือจอมเวทได้ หัวระเบิดหรือวิญญาณได้รับบาดเจ็บ

บางคนอาจจะโชคดีที่ดวงตาบอดไม่สามารถมองเห็นได้ตลอดชีวิต มีบางคนรู้สึกตัวได้ทันจึงก้มหัวลงทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นใครได้

หู่เสวียได้พูดขึ้นมาถึงแม้แจ๊คจะตาบอดมองไม่เห็นยังสามารถได้ยินเสียงหู่เสวียได้

“สิ่งที่นายเห็นมันแค่สายฟ้าเท่านั้น มันคือสายฟ้าจากสวรรค์ 1ชั้นฟ้า ฉันแค่อัญเชิญสายฟ้าที่อ่อนแอที่สุดมาผ่านาย มันมี 10 เส้น 1วินาที นายจะถูกผ่า 2 เส้นเตรียมใจเอาไว้ให้ดี”

หู่เสวียไม่รอให้แจ๊คพูดอะไร เธอได้ยกมือขึ้นและทำท่าจะดึงสายฟ้าเส้นเล็ก ๆ ออกมาจากรอยแยก

เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง

สายฟ้าหนาเท่ากับมดตัวหนึ่งถูกหู่เสวียดึงออกมารอยแยกนั้น แม้แจ๊คจะมองไม่เห็นแต่สัมผัสได้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่กำลังจะตกลงมาในหัวของตน

หู่เสวียขว้างสายฟ้าที่ดึงออกมาไปหาแจ๊คทันที สายฟ้าได้แยกอากาศและเสียงของสายฟ้าดังมาก

เปรี้ยง

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

แจ๊คถูกสายฟ้าจากสวรรค์ 1 ชั้นฟ้าผ่าลงมาทำให้เขาลงไปดิ้นทุรนทุรายกับพื้นดิน ก่อนที่สายฟ้านั้นจะมาถึงตัวแจ๊ควงแหวนเวทมนตร์ที่หู่เสวียวาดเอาไว้ด้านล่างได้ลดความรุนแรงของสายฟ้าลง

ริเทาพีตัวสั่นไม่หยุดเพราะความเสียหายที่ลดลงนั้นส่วนมากถูกวงแหวนเวทมนตร์ของหู่เสวียทำลาย แต่อีก ส่วนน้อย ๆ ได้พุ่งมาหาเธอทำให้เธอกระอักเลือดออกมาเป็นจำนวนมาก

ร่างกายของแจ๊คไหม้เกรียม ผิวหนังและกระดูกหลุดออกจากกัน แจ๊ครีบกดจุดบนร่างกายและเร่งพลังในร่างกายทั้งหมดเพื่อรักษาตัว

มันแค่สายฟ้าแค่เส้นเดียวเท่านั้น ความเจ็บปวดที่ได้รับมันมากกว่าการถูกเผาทั้งเป็นเสียอีก การลงไปแช่ในลาวาแจ๊คคิดว่ามันเป็นความเจ็บปวดที่สุดจะบรรยาย

แต่คราวนี้แค่สายฟ้าเส้นเดียวทำให้แจ๊คกรีดร้องอย่างโหยหวนออกมาจากปาก ระหว่างที่แจ๊คกำลังรักษาตัวเองรอยแยกได้มีเส้นฟ้าอีกเส้นหนึ่งปรากฏขึ้น

รอบนี้หู่เสวียไม่ได้เป็นคนบังคับจึงไม่สามารถทำอะไรนอกจากนี้ได้อีก สิ่งที่เธอทำได้ในตอนนี้คือห่วงใยแจ๊คอย่างเดียว

............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................