ตอนที่ 31 จุดเริ่มต้นของาาปีศาจกับเ้าหญิงสีเงิน
เื่ าาปีศาจกลับมาจากต่างโลก
“อะไรทำให้อาจารย์เปลี่ยนใจงั้นเหรอคะ” เ้าหญิงคุยกับโคเลสผู้เป็อาจารย์
“เราเลี้ยงและฝึกเ้าหญิงมาั้แ่เด็ก พอเห็นน้ำตาของท่านเมื่อวานก่อน
มันก็ทำให้เราเปลี่ยนใจ สิ่งนี้เราได้มาจากเด็กหนุ่มคนนั้น รับมันไปเ้าหญิง
เขาบอกว่าสิ่งนี้จะช่วยท่านสมปรารถนา แต่ก็ต้องมีสิ่งแรกเปลี่ยนเหมือนกัน”
โคเลสบอกเหตุผลที่เขายอมเปลี่ยนใจมาช่วยเ้าหญิงและส่งม้วนกระดาษที่ได้
จากแม็กม่าให้เ้าหญิงและโคเลสก็เดินจากไป ปล่อยให้เ้าหญิงจัดการด้วยตัวเอง
“จากเ้านั้นสินะ อะไรเนี่ยมีเขียนอธิบายไว้ด้วย” เ้าหญิงเปิดมันออกดู
เธอเห็นตราสัญลักษณ์แปลกประหลาดถูกวาดเอาไว้ พร้อมวิธีที่เธอต้องทำ
“เืหนึ่งหยด ให้มันหยดลงบนตราสัญลักษณ์ของาาปีศาจเป็ค่าเปิดทาง
บอกสิ่งที่้ากับาาปีศาจสิ่งนั้นจะสมปรารถนาและาาปีศาจจะเรียกร้องสิ่งตอบแทน
หมายเหตุ สำหรับปีศาจราคาที่ต้องจ่ายอาจจะไม่สวยหรู “เ้าหญิงอ่านข้อความบนกระดาษ
“าาปีศาจงั้นเหรอ? เ้านั้นไปรู้จักาาปีศาจได้ยังไง แต่เราก็ไม่มีทางเลือกแล้ว”
เ้าหญิงไม่คิดว่าแม็กม่าเป็าาปีศาจ แต่เธอก็มีทางเลือกไม่มากจึงหยดเืลงบนตรานั้น
เพราะพิธีหลักของงานแต่งกำลังจะเริ่มแล้ว เธอต้องรีบไปขึ้นเวทีก่อนจะมีคนสงสัย
“ทำจริงด้วยสินะ แต่ทำไมไม่รีบพูดคำขอออกมาสักที” แม็กม่ารับรู้ได้ว่ามีคนทำสัญญาแล้ว
แต่คนที่ทำสัญญายังไม่ได้พูดคำขอออกมา จึงยังไม่สามารถจะโผล่ออกไปช่วยได้
แม็กม่ากลับเข้ามาประจำที่ตามที่หัวหน้าทหารรับจ้างบอก เขาเห็นหัวหน้าทหารรับจ้างรออยู่
“ได้เฝ้าที่เดียวกันงั้นเหรอครับ” แม็กม่าเดินมาจากทางด้านหลังของหัวหน้าทหารรับจ้าง
“มาได้สักที่นะ ตรงนี้เห็นงานพิธีได้ดีที่สุด ถ้ามีเื่แปลกๆเราจะได้เห็นก่อน
ไอ้หนู นายมีฝีมือดีกว่าคนอื่นๆ ฉันจึงวางแผนให้นายมาอยู่ตรงนี้ยังไงละ”
หัวหน้าทหารรับจ้างบอกเหตุผลที่ให้แม็กม่ามาประจำการตรงนี้
“หัวหน้า ช่วยเล่าเื่อาณาจักรทั้งสองให้ฟังหน่อยดิ” แม็กม่าเดินมานั่งข้างๆ หัวหน้าทหารรับจ้าง
บนยอดตึกไม่มีคนอื่นอยู่ มีเฉพาะคนที่ได้รับอนุญาตเท่านั้นที่จะขึ้นมาได้
“ได้เลย นายนี่มันเด็กบ้านนอกจริงๆ” หัวหน้าทหารรับจ้างเล่าทุกอย่างที่รู้ให้แม็กม่าฟัง
บางเื่ก็ไร้สาระจนแม็กม่ามาสะดุดอยู่เื่หนึ่งที่หัวหน้าทหารรับจ้างพูด
“คำทำนาย?” แม็กม่า สนใจเื่คำทำนายที่หัวหน้าทหารรับจ้างพูด
เขาเล่าให้แม็กม่าฟังต่อโดยละเอียด เป็คำทำนายในยุคที่เ้าหญิงพึ่งเกิด
แม่หมอคนดังได้บอกสิ่งที่ทำให้าาต้องร้อนใจอย่างที่สุด เมื่อเ้าหญิงอายุครบ17ปี
ถ้าเ้าหญิงยังไม่แต่งงานก่อนอายุครบ 17 เธอจะหายตัวไปตลอดกาล
“เ้าหญิงที่ว่า หมายถึงเ้าหญิงคนปัจจุบันใช่ปะ”
แม็กม่าถามหัวหน้าทหารรับจ้าง
“ใช่แล้ว พอมีข่าวเื่นี้แพร่ออกไป มีชายหนุ่มจากทั่วอาณาจักรพยายามมาจีบเ้าหญิง
แต่เธอก็ไม่สนใจใครสักคน ข่าว่ที่ผ่านมาเ้าหญิงคิดจะหนีอยู่บ่อยครั้ง
าาก็โมโหและกังวลเื่คำทำนาย จึงยัดเยียดงานแต่งให้เ้าหญิง”
หัวหน้าทหารรับจ้างอธิบายต่อ
“เ้าหญิงเป็เหมือนกันทุกคนเลยสินะ ตอนอยู่โลกปีศาจเ้าหญิงเอลฟ์ก็โดนแบบนี้เลย
ขนาดอยู่ต่างโลกยังเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก” แม็กม่าคิดในใจ
งานแต่งเริ่มขึ้นแล้ว แม็กม่าก็ยังคำขอจากเ้าหญิงอยู่แต่เธอยังไม่ได้พูดอะไรออกมา
“ไอ้งานแต่งนี้มันอะไรกันแน่ คุณหัวหน้า ทำไมต้องจัดเวทีด้วยละ”
แม็กม่าถามหัวหน้าทหารรับจ้าง เพราะเห็นมีทหารของอาณาจักรกำลังเตรียมเวทีต่อสู้อยู่
“มันเป็พิธีของอาณาจักรนี้ เวลาจะมีราชวงศ์แต่งงานก็จะมีการคัดตัวกันก่อน
ถ้ามีคนคัดค้านเื่งานแต่งและ้าสู้เพื่อแย่งเ้าหญิง คนที่คัดค้านก็จะได้สิทธิ์นั้น
แต่ก็นะ ไม่มีใครจะกล้าเข้าไปคัดค้านงานแต่งหรอก เพราะถ้าพลาดก็คือโดนตัดหัวนั่นแหละ
คงไม่มีไอ้บ้าคนไหนยอมเสี่ยงตายหรอก” หัวหน้าทหารรับจ้างพูด
“รู้สึกแปลกๆ แล้วสิ ยัยเ้าหญิงนั้นคงไม่ได้จะขอแบบนี้หรอกนะ”
แม็กม่ารู้สึกใจคอไม่ดีที่ได้ยินเื่นี้จากปากหัวหน้าทหารรับจ้าง
เขาคิดว่าเ้าหญิงจะสั่งให้เขาลงไปคัดค้านงานแต่งและต้องลงไปสู้
“มีใครจะคัดค้านงานแต่งไหม กรุณายกมือและเดินขึ้นมา” เสียงของคนทำพิธีงานแต่งดังขึ้น
เ้าหญิงพูดคำขอขึ้นมาในใจ “าาปีศาจ ช่วยมาคัดค้านงานแต่งนี้ด้วย”
ทันทีที่เ้าหญิงพูดแม็กม่าก็ได้ยินมันที “ยัยเวรเอ๊ย ฉันว่าแล้วไหมล่ะ” แม็กม่าคิดในใจ
แม้แต่าาปีศาจก็ไม่อาจจะผิดสัญญาได้ แม็กม่าจึงต้องลงไปคัดค้านงานแต่งของเ้าหญิง
แม็กม่าะโลงจากดาดฟ้าของอาคารใกล้และวิ่งเข้าไปหยุดงานแต่ง
“ไอ้หนูทำอะไรวะ” หัวหน้าทหารรับจ้าง หันไปอีกทางก็เห็นแม็กม่าโดดลงไปแล้ว
แม็กม่ายกมือคัดค้านและเดินขึ้นมาบนเวทีประลอง สายตาของผู้เข้าร่วมต่างงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น
ไม่เคยมีใครกล้าคัดค้านงานแต่งของคนในราชวงศ์มาก่อน มันเคยเกิดขึ้นแค่ครั้งเดียว
และจุดจบของคนที่มาคัดค้านก็โดนสังหารคาเวทีประลอง
“ยัยเ้าหญิงเวร ขอแค่ให้พังงานแต่งมันก็จบแล้วไหม”
แม็กม่าเดินขึ้นมาบนเวทีและด่าใส่เ้าหญิงทันที คนในงานต่างสงสัยหนักไปมากกว่าเดิม
และทำให้ราชวงศ์แปลกใจที่คนคัดค้านกลับด่าเ้าหญิง
“แบบนั้นมันไม่สะใจหรอก อุตส่าห์จะพังงานแต่งทั้งที่ ทำให้มันพังให้หมดเลยดีกว่า”
เ้าหญิงลุกขึ้นและฉีกกระโปรงของชุดเ้าสาวออก การกระทำนั้นเป็การแสดงถึง
เ้าสาวไม่ยอมรับคู่แต่งงานของเธอ ทำให้ราชวงศ์ของอีกอาณาจักรไม่พอใจอย่างมาก
เกิดการโต้เถียงขึ้นระหว่างราชวงศ์ แต่เ้าชายอีกอาณาจักรก็เดินลงไปที่สนามประลอง
เขาถือบางอย่างลงมาด้วย เป็หนังสือที่เขียนกฎมลเทียนบาลของอาณาจักร
“คนที่จะคัดค้านได้ ต้องมีเชื้อสายาาหรือเป็คนที่คู่ควรเท่านั้น นายมันก็แค่ทหารรับจ้าง
ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาคัดค้านหรอก” เ้าชายพูดอย่างดูถูกใส่ชายที่ยืนอยู่บนสนามประลอง
“พูดผิดพูดใหม่ก่อนไหม ไอ้เ้าชายเฮงซวย คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นเขาก็เป็าาเหมือนกัน”
เ้าหญิงด่าใส่เ้าชายที่เป็เ้าบ่าวของเธอ เ้าหญิงไม่ชอบเ้าชายคนนี้ั้แ่แรกพบ
เขามีนิสัยเ้าชู้ไม่สนใจคนอื่นนอกจากตัวเองเห็นแก่ผลประโยชน์
“ก็อย่างเธอว่าและนายก็บอกว่าต้องมีเชื้อสายาา ฉันว่าฉันก็มีอยู่นะ จะลองทดสอบหน่อยไหม”
แม็กม่าพูดกับเ้าชายที่อยู่ตรงหน้า
“งั้นแกจะมีอะไรมาพิสูจน์ว่าแกมีเชื้อสายของาา” เ้าชายยังพูดดูถูกใส่แม็กม่า
แม็กม่าที่ได้ยินไม่รอช้า เขากำลังอยากจะพิสูจน์บางอย่างไปด้วย
“ฉันว่าฉันอยากจะลองทำมันตั้งนานแล้วว่าได้ผลไหม ถ้าฉันเรียกปราสาทจอมมารในโลกอื่น
มันจะโผล่ออกมาไหมนะ รู้สึกเครียดนิดหน่อยเลยแฮะ” แม็กม่าอยากจะทดลองแบบนี้นานแล้ว
เขาใช้พลังเรียกปราสาทของตัวเองให้ออกมา พื้นดินทั่วอาณาจักรเริ่มสั่นไหว
ด้านนอกเมืองมีการสั่นไหวมากที่สุด พื้นดินเริ่มนูนขึ้นและบางอย่างก็พุ่งทะลุออกมาจากพื้น
ยอดของปราสาทขนาดใหญ่โผล่ออกมา มันพุ่งขึ้นฟ้าและโผล่ให้เห็นปราสาททั้งหลัง
ธงที่มีตรงสัญลักษณ์ของาาปีศาจกำลังโบกสะบัดอยู่เหนือยอดปราสาท
การมาของปราสาทจอมมารสร้างความใให้ทั่วอาณาจักร
เ้าหญิงดูกระดาษที่ได้รับมาอีกครั้ง “ตรานั้นเหมือนกันเลย” เ้าหญิงดูตราที่อยู่บนกระดาษ
“แค่นี้พอจะพิสูจน์ได้ไหม” แม็กม่าพูดกับเ้าชายที่ยืนอึ้งอยู่ แต่เขายังไม่ยอมรับอยู่ดี
“แค่ปราสาทโผล่มาก็ยังไม่ถือว่านายเป็าาสักหน่อย ปราสาทใครก็มีได้ทั้งนั้น”
เ้าชายพูดด้วยน้ำเสียงสั่นกลัว แต่ก็ยังมั่นใจในตัวเองอยู่ว่าแม็กม่าไม่ใช่สายเืาา
ในขณะนั้นเอง พวกทหารวิ่งมาจากทางประตูเมืองที่ปราสาทจอมมารโผล่ออกมา
พร้อมด้วยกองทัพขนาดใหญ่ที่วิ่งตามมา แม็กม่าััได้เลยว่าสิ่งที่ตามทหารมาคืออะไร
“นึกว่าจะเรียกแค่ปราสาทซะอีก เ้าพวกนี้มันติดมากับปราสาทหรือไง” แม็กม่าคิดในใจ
กองทัพปีศาจของาาปีศาจกำลังวิ่งมาหาแม็กม่า
“ท่านาาปีศาจ ใช่ท่านจริงๆ ด้วย ในที่สุดท่านก็้าพวกเราแล้วสินะครับ”
ทหารปีศาจนับร้อยวิ่งมาคุกเข่าต่อหน้าแม็กม่า
“พวกมึงมาทำอะไรที่นี่ กลับไปที่ปราสาทเลย ชาวเมืองแตกตื่นหมดแล้ว”
แม็กม่าไล่ให้ทหารปีศาจกลับปราสาทจอมมารไป เขาไม่้าให้ชาวเมืองเดือดร้อน
“แค่นี้คงพอแล้วนะ” แม็กม่าหันมาพูดกับเ้าชาย แค่นี้มันก็มากพอที่จะพิสูจน์แล้ว
เ้าชายขี้ขลาดเกินกว่าจะสู้ด้วย ขนาดปีศาจนับร้อยยังเชื่อฟังเขา เ้าชายคงไม่มีทางสู้
เ้าชายวิ่งหนีไปหาพ่อและแม่ของตัวเอง แต่เ้าหญิงเดินมาขว้างทางไว้
เธอต่อยหน้าเขาเต็มๆ จนสลบในหมัดเดียว “ยัยนี้มันแสบจริง” แม็กม่าที่เห็นก็บ่นในใจ
“ทำดีมากเลย นายอยากจะกลับโลกเดิมสินะ เดียวฉันช่วยเอง ตอนนี้หนีกันดีกว่า”
เ้าหญิงเปลี่ยนรองเท้าและรับลากแม็กม่าออกจากอาณาจักรนี้ แม็กม่าบอกให้วิ่งไปที่ปราสาท
“ทางนี้ยัยบ้า วิ่งหนีไปเฉยๆ เดียวก็โดนจับหรอก” แม็กม่าเป็ฝ่ายวิ่งนำไปที่ปราสาทจอมมาร
โคเลสยื่นดูสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างพอใจ “สุดท้ายคำทำนายก็เป็จริงสินะ”
“ท่านาาปีศาจ ท่านกลับมาแล้ว” ทหารยามปีศาจดีใจที่เห็นาาปีศาจกลับมาอีกครั้ง
“ไม่ต้องดีใจเลย เดียวฉันจะส่งพวกนายกลับไป และฉันก็ออกจากการเป็าาปีศาจแล้ว”
แม็กม่าพูดหยุดการดีใจของกองทัพปีศาจที่เห็นเขากลับมา
“ตอนนี้หนีก่อน พวกนายจับแน่นๆ” แม็กม่าสั่งให้ปราสาทเดินหนีไปไกลจากอาณาจักรนี้
เ้าหญิงช็อกที่เห็นปราสาทเดินได้เป็ครั้งแรก เธอถามหาเหตุผลกับแม็กม่าไปตลอดทาง
“เธอนี้ถามมากจริง เงียบๆ ไม่เป็หรือไง” แม็กม่าไม่ชอบเสียงดังเวลาใช่ความคิด
เพราะจะควบคุมปราสาทได้ต้องใช้ความคิดและสมาธิขั้นสุดยอด
แม็กม่าสั่งให้ปราสาทเดินออกมาไกลพอสมควร เขาพาเ้าหญิงออกจากปราสาท
“เอาละพวกแก กลับเข้าไปด้านในปราสาทซะ ฉันจะลองใช้พลังส่งปราสาทกลับไป”
แม็กม่าใช้พลังาาปีศาจส่งปราสาทกลับไปยังโลกเดิมและปราสาทก็หายวับไป
“ทำนายส่งมันกลับไปละ เดินทางด้วยปราสาทของนายไปเลยก็ได้”
เ้าหญิงสนใจปราสาทเดินได้ของแม็กม่าอยู่ไม่น้อย
“หยุดตื่นเต้นเลย เข้าเื่สำคัญก่อนดีกว่า เื่ที่เธอบอกว่าจะพาฉันกลับโลกเดิมนะ”
แม็กม่าหยุดอาการดีใจของเ้าหญิงไว้แต่เพียงเท่านี้
“ได้เลย ฉันค้นประวัติเก่าจากในหนังสือที่ปราสาทแล้ว มีเื่เล่าแปลกๆ ถูกเขียนเอาไว้
มันพูดถึงเื่เอลฟ์ที่อยู่ในป่า พวกเขาทำพิธีบูชาอะไรบางอย่างที่โผล่ออกมาจากแสงสีขาว
ตามที่หนังสือลงรายละเอียดเอาไว้ สิ่งที่โผล่ออกมาจากแสงสีขาว ไม่ใช่อะไรที่มีอยู่ในโลกนี้
และยังเขียนอีกด้วยว่ามีผู้มาเยือนจากต่างโลก มันอยู่ในหนังสือที่ฉันส่งให้นายไง ได้อ่านยัง”
เ้าหญิงอธิบายสิ่งที่ตัวเองได้อ่านมา แม็กม่าที่ได้ยินเื่แสงสีขาวก็คิดว่ามันเป็แสงเดียวกัน
“ฉันอ่านไปแต่หน้าเดียวเอง แต่ไอ้เื่แสงสีขาวนั้นน่าสนใจมาก
เพราะฉันโดดแสงสีขาวส่งไปต่างโลกอยู่ตั้งหลายครั้ง ป่าที่เอลฟ์พวกนั้นอยู่ไปทางไหน”
แม็กม่าถามทางจากเ้าหญิง
“ทางนี้ ไปกันเลย!” เ้าหญิงออกเดินนำไปก่อน
“จริงสิ เธอต้องจ่ายสิ่งที่เธอขอฉันไปด้วยนะ” แม็กม่าพูดกับเ้าหญิง
“ว่าไงนะ!! แล้วเื่ที่ฉันจะพานายไปส่งโลกเดิมละ” เ้าหญิงใที่ได้ยินเื่นี้
“เธอขอให้ฉันพังงานแต่งในฐานะาาปีศาจ ฉันก็ทำให้แล้วไง ค่าตอบแทนเธอก็ต้องจ่าย
ส่วนเื่ที่เธอต้องไปส่งฉันที่โลกเดิมเป็เพราะฉันพาเธอหนีออกจากเมืองไง”
แม็กม่าตอบกลับ ทำให้เ้าหญิงปวดหัวเหมือนที่แม็กม่าเคยโดนตอนไปพังงานแต่ง
*****************************จบตอนที่ 31 **********************