สาวน้อยกับสถานที่ อดีต ปัจจุบัน อนาคต

     แน่นอนว่าพวกผู้ใหญ่เองก็พากันงงๆ และสงสัยว่าทำไมแม่สามสาวน้อยตัวแสบ ตัวปั่นป่วน ถึงได้มาวุ่นวายเอาข้าวของเครื่องใช้ในครัวออกไปกันโดยไม่ได้บอกอะไรเพิ่มเติมมากไปกว่านี้ว่าเอาของพวกนี้ไปทำอะไรบ้าง แต่สุดท้ายก็ได้คำตอบแล้วว่าเพราะอะไร 

     “ที่แท้ก็ของกินอีกจนได้นะคะเนี่ย”แม่

     “ถ้าให้พูดตามความเป็นจริงแล้ว พวกลูกๆหลานๆของพวกเราทำอะไรก็ไม่พ้นเรื่องกินเป็นหลักสำคัญอยู่แล้วนี่เนอะ จริงไหม??!!”ป้าเทียนหลันเซ่อ

    “จริง..!!”ป้าถัวผัน และแม่

    ส่วนทางด้านคนตระกูลใหญ่มองลูกๆหลานของตัวเองกลมกลืนเข้ากับพวกเด็กๆชาวบ้านได้เป็นอย่างดีและทำในสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อนอีกด้วย อย่างว่านั่นแหละเป็นลูกเป็นหลานตระกูลใหญ่โตย่อมไม่เคยลำบากหรือหยิบจับทำอะไรด้วยตนเอง แต่ผิดกับตอนนี้จริงๆ 

     “ไม่น่าเชื่อเลยนะว่า เจ้าตัวเล็กของพวกเราสามารถทำอะไรแบบนี้ก็ได้ด้วยนะ”ย่าพี่สาวลี่หลิน

     “นั่นน่ะสิคะคุณแม่ เห็นแบบนี้แล้วค่อยคลายกังวลใจไปได้เยอะเลยนะคะว่าพวกเด็กๆ ไม่ทำตัวไม่ดีกับเด็กๆในหมู่บ้านเป่าเฉิง แถมยังเข้ากันได้ดีเกินคาดหมายจริงๆค่ะ”แม่พี่สาวลี่หลิน

     “จริงด้วยค่ะ”อาสะใภ้พี่สาวลี่หลิน

     “ถือว่าพาเด็กๆมาคราวนี้ไม่เสียเที่ยวเลยนะคะ พวกเด็กๆดูเปลี่ยนไปรวดเร็วมากจริงๆ นี่มาถึงเพียงไม่ถึงสองชั่วโมงยังทำได้ขนาดนี้เลย”ภรรยาไฉหรงซิ่ง

    “ใช่ๆ…”คนสงศักดิ์สองตระกูลพูดคุยเกี่ยวกับลูกๆหลานๆของพวกเขากัน

     บรรดาย่าๆ ยายๆ แม่ๆ ป้าน้าอา ต่างพากันมองพวกเด็กๆที่รวมกลุ่มกันคั่วเม็ดแปะก๊วยอยู่ห่างๆ ด้วยรอยยิ้มที่มุมปากกันอีกครั้งหนึ่ง

     “พี่ชาย พี่ชาย สุกแล้วล่ะสุกแล้วเทใส่หม้อ กะละมังก็ได้เร็วเข้า!!”เสี่ยวจื่อน้อย ที่เห็นว่าสีของเม็ดแปะก๊วยน่าจะสุกแล้วเลยเร่งรีบให้พวกพี่ชายยกกระทะลงทันที

     “ได้ น้องเล็ก!!!”พี่หวงเซ่อ

     “น้องๆ หลบก่อนนะเร็วเข้าเอาหัวออกมาจากหม้อก่อน!!!”พี่หงเซ่อ

     “อ้อ….ได้ๆพี่ชาย พวกเราถอยออกไปหน่อยละกัน”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ได้เลยน้องเล็ก…”พี่สาวทั้งสอง และพวกเพื่อนๆ

     “เอ่อ….เขยิบออกอีกนิดนะน้องๆ”พี่สุ่ยหู

     “ได้พี่ชาย…”พวกน้องสาวก็เขยิบหน่อยเดียวจริงๆ

     “อีกนิดนะน้องๆ!!”พี่ไคว่จื่อ

     “โธ่…พี่ชายก็ให้ไปแค่ไหนล่ะถึงจะพอน่ะบอกมาเลย ชี้มาเลยก็ได้นะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ใช่ๆ พวกเราเขยิบมาหลายรอบแล้วนะพี่ชาย”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ

     “...........!!”พวกพี่ชาย

     “ตรงนี้น้องสาว ตรงนี้!!!”พวกพี่ชาย รีบชี้นิ้วพร้อมๆกันว่าอยากให้พวกน้องๆเขยิบออกมากหม้อ จาน ถาด ที่เตรียมเอาไว้

     “ก็แค่นี้แหละ..พวกพี่ชายก็นะบอกขยับนิดๆอยู่ได้นี่เรียกว่าออกมาเยอะเลยไม่ใช่นิดหน่อย”เสี่ยวจื่อน้อย

     “จริง พวกพี่ๆใช้คำพูดไม่ถูกต้องเลยจริงๆ”จ้านลี่หลิน

     “...........!!!”พวกพี่ๆ

     “พี่ชายเร็วเข้าเทเลยเทเม็ดแปะก๊วยลงเร็วๆเข้า เสียเวลามานานแล้วนะ”เสี่ยวจื่อน้อย เร่งเร้าพวกพี่ๆทันทีเลย

     “ได้จ้ะน้องเล็ก!!!”พวกพี่ชาย 

     กว่าจะเทเม็ดแปะก๊วยลงหม้อลงภาชนะที่เตรียมไว้พร้อมได้ก็เล่นเอาพวกพี่ชายต้องพากันเหงื่อตกกันอีกรอบ กับพวกเจ้าตัวเล็กๆหัวน้อยๆกลุ่มนี้นี่แหละ

     “ว้าว…..หอมจังเลย”พวกน้องๆ ที่ได้กลิ่นเม็ดแปะก๊วยคั่วใกล้ๆอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาอีก

     “พวกเราต้องแบ่งไปให้พวกปู่ตา พ่อๆ ลุงๆด้วยนะ และอีกส่วนของย่ายาย แม่ๆป้าน้าๆด้วย ที่เหลือก็ของพวกเราล่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ตกลง..!!!”พวกเด็กๆ 

     พวกเด็กๆต่างช่วยกันแบ่งเม็ดแปะก๊วยคั่วออกมาเป็นส่วนๆ ให้กับคนสามกลุ่ม กลุ่มพ่อๆ กลุ่มแม่ๆ และของตัวพวกเขาเอง

     ถึงแม้ว่าจะมีไม่มากนักที่ทุกๆคนพอจะกินแบบหายอยากกัน แต่ก็ได้ชิมกันถ้วนหน้าถึงรสชาติของมันนั่นเอง 

     “เด็กๆ มานั่งโต๊ะกันได้เลยลูกอาหารพร้อมแล้วนะ”แม่

     “อาหารเสร็จแล้ว!!”เสี่ยวจื่อน้อย หูผึ่งทันทีเลยและรีบซอยขาสั้นๆของเธอวิ่งตรงไปที่โต๊ะอาหารทันทีเลยไม่รอช้า

     “ตึก….ตัก….”พวกเด็กๆ เร่งรีบพากันไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารที่ได้จัดแยกเอาไว้สำหรับพวกเด็กๆ อย่างรวดเร็วไม่ต้องเรียกซ้ำแต่อย่างใด

     “แหม….เจ้าลิงทะโมนพวกนี้เร็วนักเชียวนะเรื่องกินเนี่ยดูสิ ไม่ต้องเรียกครั้งที่สองเลย”ป้าเทียนหลันเซ่อ

     “ใช่ๆ รวดเร็วจริงๆเรื่องแบบนี้น่ะ”ป้าถัวผัน

     “ถ้าเรื่องอื่นเชื่อฟังและทำตามแบบนี้บ้างก็ดีเหมือนกันนะคะ แต่ว่าไม่มีทางเลยจริงๆ”แม่

     “ก็นั่นน่ะสินะ…”ป้าสะใภ้ทั้งสอง

     “เฮ้อ………”แม่ ป้าสะใภ้ทั้งสองพากันส่ายหน้าและยิ้มออกมาอยู่ดีนั่นแหละถึงจะนึกหมั่นไส้เจ้าพวกตัวน้อยทั้งหลายก็ตามที

     มื้ออาหารชุดใหญ่ในวันนี้ถือว่าเป็นมื้อพิเศษสุดเลยก็ว่าได้สำหรับทุกๆคน ไม่ว่าจะเป็นผัด ต้ม นึ่ง ตุ๋น ย่าง มีอาหารทั้งแบบจืด แบบเผ็ด เต็มไปหมดเลยเป็นที่ชื่นชอบสำหรับทุกๆคน ช่วงเวลานี้เป็นการกินอาหารที่ค่อนข้างยาวนานมากเลยทีเดียว 

     เพราะแต่ละคนพยายามอย่างที่สุดที่จะลองกินอาหารให้ครบทุกจานบนโต๊ะอาหารนี้ให้ได้มากที่สุดรองลงมา แต่ก็แน่นอนว่าคงจะเป็นไปไม่ได้ที่จะกินอาหารเยอะๆ แต่ก็ไม่มีใครยอมลุกไปไหนเลยแม้แต่คนเดียว ยิ่งพวกเด็กๆเรียกได้ว่านั่งรอย่อยอาหารและกินกันต่อเลยก็ว่าได้ 

     “เอิ๊ก……เออออ……”เสียงเรอดังออกมาจากพวกเด็กๆอย่างต่อเนื่อง

     “โอย….อิ่มจังเลย”เสี่ยวจื่อน้อย ที่พิงเอนไปด้านหลังเพื่อไม่ให้ค้ำพุงของตัวเองที่ตอนนี้ยื่นออกมาเห็นอย่างชัดเจน พร้อมกับลูบพุงน้อยๆของตัวเองไปด้วย 

     “อิ่มมากจริงๆเลยเนอะน้องเล็ก อาหารมื้อนี้สุดยอดจริงๆเลย”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ

     “ใช่ๆ ไม่เคยกินอาหารมากมายขนาดนี้มาก่อนเลย มื้อนี้เป็นมื้อที่กินมากที่สุดจริงๆ”จ้านลี่หลิน

     “แต่เสี่ยวจื่ออยากรอย่อยอาหารอีกรอบจังเลย ยังรู้สึกว่าอยากกินอีกน่ะพี่สาว”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ใช่ๆ พี่สาวก็อยากกินอีกรอบล่ะ”พี่สาวทั้งสองคน

     “แต่ติดปัญหาตรงที่พวกแม่ๆจะไม่ตักอาหารให้เรารอบสามแล้วนี่น่ะสิพี่สาว พวกท่านบอกว่าให้พอได้แล้วพวกเรากินเยอะเกินไป แต่ว่าเยอะตรงไหนเนอะพี่สาวพวกเรากินไปนิดเดียวเองเนอะๆ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “...............!!!”บรรดาแม่ๆที่ได้ยินแทบอยากจะยกหม้อ ยกชามที่ใส่อาหารเอาไว้ให้พวกเด็กๆได้ดูจริงๆว่ามันหมดเกลี้ยงเพราะใครกัน???!

     “นี่ขนาดบอกว่ากินนิดเดียวนะคะเนี่ย เล่นเอาหม้อใส่อาหารเกลี้ยงแทบไม่เหลืออะไรแล้ว”แม่

     “หม้อไหนที่ทำมาพอดีบอกได้เลยว่าแทบไม่ต้องล้างหม้อกันเลย เกลี้ยงจริงๆ!!”ป้าถัวผัน

     “ถ้ายกหม้อมาให้แทนก็จะทำเลยล่ะนะพวกเรา”ป้าเทียนหลันเซ่อ

     พวกท่านได้แต่พากันมองพวกเด็กๆที่ตอนนี้แต่ละคนแทบจะพากันนั่งตัวตรงๆกันไม่ได้เลยเพราะจะทำให้แน่นพุงกันไปหมด แทบจะพากันนอนตรงนั้นกันเลยหลังจากกินกันอิ่มแล้ว

     “เดี๋ยวพวกเรานั่งย่อยอาหารกันสักพักหนึ่ง แล้วก็ไปนอนแช่ถังน้ำพุร้อนกันดีกว่าไหมพี่สาว???”เสี่ยวจื่อน้อยที่เห็นว่าเย็นแล้วเลยรีบชวนพวกพี่สาวไปล้างเนื้อล้างตัวกันดีกว่าจะได้รู้สึกสบายตัวมากกว่านี้

     “ได้น้องเล็ก”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ

     “เอาสิน้องเล็ก พี่ลี่หลินเองก็อยากนอนแช่ถังน้ำพุร้อนอะไรนี่เหมือนกันนะ”จ้านลี่หลิน

     “เอาไว้ให้บ่อน้ำพุร้อนเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเราคงจะไม่ต้องรอให้พวกพี่ชายตักน้ำพุร้อนใส่ถังไม้ให้พวกเรา อยากจะนอนแช่ นั่งแช่น้ำพุร้อนตอนไหนก็ย่อมได้”เสี่ยวจื่อน้อย

     “จริงด้วยสินะ ถ้ามีบ่อน้ำพุร้อนพวกเราไม่จำเป็นต้องรอพวกพี่ชายเอาน้ำพุร้อนให้เลยล่ะ”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ

     “แล้วเมื่อไหร่บ่อน้ำพุร้อนจะเสร็จล่ะเนี่ยเนอะ”จ้านลี่หลิน

     “ก็คงจะไม่นานเท่าไหร่หรอกนะพี่สาว เพราะว่าคุณปู่ท่านนายพลของพี่สาวลี่หลิน ให้คนมาช่วยเยอะเลยน่าจะเสร็จเร็วนั่นล่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “งันก็ดีเลยล่ะ แบบนี้จะต้องเข้าไปอ้อนคุณปู่บ่อยๆแล้วล่ะจะได้เร่งมือทำบ่อน้ำพุร้อนให้เสร็จเร็วๆขึ้นอีก”จ้านลี่หลิน

     “ดีเลย”เสี่ยวจื่อน้อย

     พอนั่งพักย่อยอาหารได้ที่ดีแล้วพวกเด็กๆ ก็พากันย้ายไปมุมนั่งแช่นอนแช่ในถังไม้ส่วนตัวของแต่ละคนที่มีเอาไว้แล้วสำหรับใส่น้ำพุร้อน

     วันนี้ก็เป็นวันที่ผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วเช่นเคย แต่อาจจะนานไปหน่อยสำหรับพวกผู้ใหญ่ที่คอยดูแลเจ้าพวกตัวซนทั้งหลายเหล่านี้

     “เด็กๆพากันนอนได้แล้วนะ แม่จะกลับบ้านแล้วนะ”แม่ 

     “แม่ไม่ต้องห่วงค่ะกลับบ้านได้เลยค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “จ้าๆ”แม่

     ย่า ยาย แม่ ป้าสะใภ้ พากันกลับไปที่บ้านกันเลยเมื่อมาส่งพวกเด็กๆเข้าเต็นท์นอนกันเรียบร้อยแล้ว และพูดจากำชับพวกพี่ชายอีกเหมือนเดิมให้คอยดูแลกันและกันเป็นอย่างดี

     “น้องเล็ก อู๋หมิงจื่อ ขอนอนด้วยสิ”จ้านลี่หลิน

    “อ้าวพี่สาวลี่หลินนั่นเอง มาสิพี่สาวมานอนด้วยกันนะสนุกดีนอนหลายๆคนน่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย

    “พวกเราก็มานอนกับพวกนายเช่นกันนะ”จ้านลี่จู

    “ใช่ๆ”เด็กๆในเมืองใหญ่

    “ได้ๆมาที่เต็นท์นี้กันเลย ทางนั้นสำหรับพวกน้องสาวล่ะ”พี่หวงเซ่อ

    “ได้ๆ…”กลุ่มเด็กในเมือง

    ค่ำคืนนี้เด็กชนบทกับเด็กในเมืองหลวงใหญ่ ก็รวมตัวกันนอนเต็นท์ด้านนอกกันอย่างคึกคักกันอีกครั้งแล้ว ความเงียบสงบเริ่มกลับมาอีกครั้งเมื่อเหล่าพวกเด็กๆพากันนอนหลับเสียที

     ณ เช้าวันใหม่ที่หมู่บ้านเป่าเฉิง

     วันใหม่อีกครั้งและแน่นอนว่าภายในหมู่บ้านเป่าเฉิงเองก็ยังครึกครื้นเหมือนเดิม ไม่ว่าจะเป็นที่บริเวณสุสานที่กำลังขุดหาสมบัติกันต่อ บริเวณหน้าหมู่บ้านเป่าเฉิงที่มีผู้คนมาแวะเวียนไม่ขาดสายเลยโดยเฉพาะมารออาบน้ำพุร้อนที่ทางหมู่บ้านเป่าเฉิงออกมาแจกฟรีในช่วงเวลานี้

     ส่วนบริเวณก่อสร้างบ่อน้ำพุร้อนเองก็ไม่แพ้กันแต่ละคนก็ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่ พวกเด็กๆเองก็เริ่มตื่นนอนและมารวมตัวกันอีกครั้งหนึ่ง และแน่นอนว่าพอเริ่มวันใหม่ก็มีแผนการที่จะเริ่มพากันซุกซนและปั่นป่วนกันแล้ว!!

     “พวกเราพร้อมไหม???”เสี่ยวจื่อน้อย

     “พร้อม..”พวกเด็กๆเล็กๆ

     “เอ่อ…พร้อมก็ได้..???!!”พวกพี่ๆทีมารวมตัวสมทบกับพวกน้องตัวเล็กๆทีหลังก็ยังพากันงุนงงว่าพวกน้องๆพร้อมจะทำอะไรกันอีกแล้ว??

     “เตรียมอุปกรณ์กันให้พร้อมนะพวกเราแยกย้ายกันเลย”เสี่ยวจื่อน้อย

     “น้องเล็กเดี๋ยวก่อน!!!”พวกพี่ชายเลยรีบบอกห้ามไว้ก่อนเลยเพราะไม่รู้เรื่องอะไรกันเลยจริงๆว่าพวกเขาจะต้องทำอะไรกันหลังจากนี้

     “เอ๋…???”พวกน้องๆ พากันหยุดและหันมามองพวกพี่ๆ

     “มีอะไรเหรอพี่ชาย???”เสี่ยวจื่อน้อย

     “เอ่อ…คือว่าพวกพี่ไม่รู้เลยว่าพวกน้องๆจะทำอะไรกันน่ะ พวกพี่มาช้าเกินไป บอกพวกพี่หน่อยได้ไหม??”พี่หงเซ่อ

     “อ้อ….”พวกน้องๆ

     “พวกเราจะเป็นเกษตรกรล่ะวันนี้น่ะพี่ชาย เลยจะต้องพากันเตรียมอุปกรณ์ให้พร้อม และตระเตรียมเมล็ดพันธุ์ของต้นแปะก๊วยด้วยนี่สำคัญที่สุดสำหรับภาระกิจของวันนี้ของพวกเรานะพี่ชาย พวกเราจะปลูกต้นแปะก๊วยกันล่ะ”เสี่ยวจือน้อย

     “เกษตรกร??”

      “ปลูกต้นแปะก๊วย??”พวกพี่ๆ

      “ใช่แล้ว..”พวกน้องตัวเล็กพากันประสานเสียงตอบอย่างดัง

      “พวกเราจะทำตัวให้เป็นประโยชน์ โดยช่วยกันปลูกต้นแปะก๊วยกันก่อนเลย เดี๋ยวปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ ลุงๆ ป้าน้าอา คงจะมาช่วยพวกเราทีหลังนั่นแหละ เพราะตอนนี้พวกท่านกำลังยุ่งกันอยู่นี่หน่า พวกเรากำลังว่างเลยหาเรื่องไปซน โอ๊ยไม่ใช่!!! เสี่ยวจื่อหมายถึงหาอะไรทำกันดีกว่าน่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     พวกพี่ๆต่างคิดในใจเลยว่าพูดครั้งแรกน่ะถูกต้องแล้ว น้องเล็กไม่น่าแก้ตัวเลยเพราะจริงๆหาเรื่องซนเสียมากกว่า แต่ความซนของน้องเล็กในรอบนี้ก็ถือว่าเป็นประโยชน์มากกว่าเท่านั้นเอง

*********

     เหมือนจะทำตัวให้เป็นเด็กดีกันอีกแล้วสำหรับวันที่เริ่มต้นขึ้นใหม่??? แต่จะเป็นไปอย่างราบรื่นหรือไม่นั้นอย่าได้คาดหวังจริงๆจากเจ้าพวกลิงทะโมนตัวน้อยๆกลุ่มนี้กัน!!!