ใจของนางเต้นรัวจนเจ็บอกไปหมดนางไม่ได้เจอเขามานานหลายปีแล้วมีเพียงภาพเหมือนของเขาที่ได้เอาไว้ดูต่างหน้าเท่านั้นตัวจริงของเขาหล่อเหลาและดูดีมากกว่าในรูปเสียอีก ดูนั้นสิคิ้วคมเข้มดวงตายาวเรียว ั์ตาดำขลับ จมูกโด่งเป็สันภายในใจของไป่หลินะโวนอยู่คำเดียวว่า หล่อยิ่งนัก หล่อยิ่งนัก หล่อยิ่งนัก!
ไป่หลินไม่รู้ว่าจ้องหน้าของฉู่ซิวินานเท่าไหร่แต่เมื่อได้สติกลับมาครบถ้วนนางก็ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อเป็สัญญาณบ่งบอกว่านางยังปลอดภัยดี ทำให้ร่างสูงค่อย ๆปล่อยนางลงจากอ้อมแขน
“ข ขาข้าต้องขอบคุณท่านอย่างมากที่ช่วยข้าไว้เ้าค่ะ”นางพูดอย่างตะกุกตะกักพร้อมกับจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่นางไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยซ้ำนางรู้สึกเขินอายอย่างนั้นหรือ?!!
“ล่วงเกินคุณหนูแล้ว”เขาก้มเบา ๆ รับคำขอบคุณ
“หะ หะหากไม่รบกวน ข้าอยากเชิญ ท ท่าน ไปจิบ”
“ข้าเพียงเดินทางผ่านมาเส้นทางนี้เท่านั้นต้องขอตัวก่อน” ยังไม่ทันที่นางจะพูดจบเขาก็พูดตัดบทขึ้นมาก่อน
“งั้นคราวหน้าได้หรือไม่”ไป่หลินโพล่งถามออกไปทันที
เขาไม่ตอบอะไรกลับมา มีเพียงเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ ออกห่างจากไป่หลินเท่านั้น เสียงก้าวของเขาเป็จังหวะและฟังดูมั่นคงยิ่งนัก
นางยืนดูแผ่นหลังของฉู่ซิวิหายลับไปกับตาก่อนจะตัดใจและปีนรั้วกลับเข้าไปในจวนอีกครั้งนางวิ่งและปีนหน้าต่างเข้าเรือนนอนอย่างคล่องแคล่วเมื่อเข้ามาได้แล้วก็รีบล้มต้วลงบนเตียงเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน
“คุณหนูท่านไปไหนมาหรือเ้าคะ” ซูซู่ขยับตัวและถามด้วยน้ำเสียงงัวเงีย
“ข้าไม่ได้ไปไหนเลยแค่หนาวเลยจะขยับผ้าห่มเท่านั้น” นางตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เป็ธรรมชาติและนางเบิกตากว้างตลอดเพราะกลัวคิดว่าเป็แค่ฝันไป
ใน่สายของวันร่างบางอยู่ในชุดสีชมมพูอ่อนหวาน ผมถูกเกลาครึ่งหัวอย่างเรียบ ๆบนใบหน้าถูกเติมแต่งเล็กน้อยเหมือนเฉกเช่นทุกวันสายของวันนี้ไป่หลินเรียนพิณอยู่ที่ศาลาริมน้ำเสียงพิณอันไพเราะคลุกเคล้าไปกับแสงแดดอุ่น ๆภาพดอกไม้หลากหลายสีสันและผีเสื้อบินดูดน้ำหวาน ช่างเป็วิวทิวทัศน์ที่น่ารื่นรมย์ของฮูหยินไป่ยิ่งนักฝีมือการเล่นพิณของลูกสาวพัฒนารวดเร็วจนเป็ที่น่าพอใจ
“คารวะอาจารย์กู่เ้าค่ะ”นางเข้าไปทักทายอาจารย์กู่และเข้าไปกอดลูกสาวอย่างภูมิใจ“เป็เพราะอาจารย์กู่ที่ช่วยสั่งสอนหลินเอ๋อร์ ถึงได้เล่นพิณได้ไพเราะขนาดนี้”
“ฮูหยินไป่กล่าวเกินไปเป็เพราะไป่หลินมีพร์ ฝีมือถึงพัฒนาได้รวดเร็วขนาดนี้” อาจารย์กู่โค้งรับกับคำชมเล็กน้อย
“ดูท่าไป่หลินของเราคงพร้อมสำหรับการปักปิ่นเร็วๆ นี้แล้ว” ฮูหยินไป่พูดแล้วก็หยิบพัดขึ้นมาโบกด้วยหน้าตาที่พออกพอใจ“อยากรู้ยิ่งนักว่าลูกชายตระกูลใด จะได้หลินเอ๋อร์ของเราไปเป็ฮูหยิน”
ประโยคนั้นพลันทำให้ไป่หลินคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนขึ้นมานางยังจำััในอ้อมแขนของฉู่ซิวิได้เป็อย่างดี พอนึกขึ้นแล้วก็ทำให้นางอมยิ้มเล็กๆ ขึ้นมา
“เอ๊ะ!หรือว่าลูกสาวของแม่มีชายในใจแล้ว” ฮูหยินไป่จับสังเกตสีหน้าของลูกได้ก็พลันนึกสงสัยในท่าทีขวยเขินกับแก้มที่แดงอย่างกับลูกตำลึงของไป่หลิน“ลูกไม่เห็นบอกแม่ว่าเป็ลูกชายตระกูลใด”
“โธ่! ท่านแม่กุลสตรีที่ไหนเขาจะบอกกันเล่าเ้าคะ” ไป่หลินตอบอย่างปัด ๆแล้วทำท่าทีจะบรรเลงพิณต่อ
“ยามนี้ลูกของแม่เป็กุลสตรีแล้วหรือเมื่อวานแม่ยังเห็นเ้านอนกลิ้งบนพื้นอย่างกับเด็ก”ฮูหยินไป่พูดแล้วก็หันไปหัวเราะคิกคักกับอาจารย์กู่ทั้งคู่ต่างรู้จักไป่หลินดีว่ามีนิสัยเป็อย่างไร
“ท่านแม่เ้าขาก็ใช่ว่าลูกไม่เคยบอกท่านแม่” ไป่หลินทำหน้าเง้างอนอย่างกับเด็ก ๆ “ไปกันเถอะซูซู่เราไปเดินเล่นที่สวนสักหน่อย ให้ผู้ใหญ่ได้คุยกัน”นางหันไปสะกิดซูซู่พร้อมกับลุกคารวะอาจารย์กู่ก่อนเดินออกไปจากศาลาริมน้ำ
สวนดอกจวี๋ฮวาใกล้ๆ กับศาลาริมน้ำแย้มบานสะพรั่งรับแสงแดดในฤดูร้อน ดูแล้วแสนสบายตาและสดชื่นในคราวเดียวกัน
*ดอกจวี๋ฮวา คือดอกเก๊กฮวย เป็ดอกไม้ที่มีสันสดใสและมีกลีบหนาเป็พุ่มสวยงามตรงเกสรมีกลิ่นหอมในสมัยโบราณคนจีนนิยมปลูกเป็อย่างมากจนถึงกับมีเทศกาลชมดอกจวี๋ฮวา
“คุณหนูเ้าขาเดินช้าๆ หน่อยเถิดเ้าค่ะ บ่าวตามไม่ทัน” ซูซู่กึ่งเดินกึ่งวิ่งและร้องเรียกไป่หลินตามหลังมาติดๆ
“ซูซู่ !ข้าชอบท่านพี่ฉู่ซิวิยิ่งนัก”เมื่อไป่หลินมั่นใจว่าเดินมาไกลจากศาลาริมน้ำแล้วก็เผยรอยยิ้มกว้างและโดดไปมาราวกับเด็กๆ ที่กำลังมีความสุขไม่มีผิด
“คุณหนูจะบอกบ่าวว่าคุณหนูยังแอบชอบท่านแม่ทัพฉู่ซิวิอยู่งั้นหรือเ้าคะ”ซูซู่ทวนพร้อมกับหอบเหนื่อยอยู่สักพัก “คุณหนูเ้าขา บ่าวว่าไม่ดีหรอกเ้าค่ะหากแต่งเข้าจวนแม่ทัพไป คุณหนูจะไม่เหงาหรือเ้าคะยังไงท่านแม่ทัพต้องไปประจำการที่ชายแดนทางใต้ตลอดอยู่แล้ว”
“โธ่ซูซู่เ้ามันไม่ฉลาดเลย หากข้าแต่งเข้าจวนแม่ทัพ ข้าก็ต้องไปอยู่ที่ชายแดนพร้อมกับแม่ทัพสิ!”
“คุณหนูเ้าขามันลำบากนะเ้าคะ คุณหนูของบ่าวผิวพรรณดีขนาดนี้ ไปเจอแดดที่ชายแดน ผิวขาว ๆของคุณหนูเสียจะทำอย่างไรล่ะเ้าคะ” ซูซู่พูดแล้วจับแขนของไป่หลินและลูบไปมาอย่างหวงแหน“คุณหนูไปชอบลูกชายตระกูลอื่นเถิดเ้าค่ะ แซ่เจียงเป็ไงเ้าคะลูกชายของอาจารย์เจียง ทั้งฉลาดหลักแหลมแถมสอบเป็ขุนนางได้ั้แ่อายุยังน้อย ๆ ”
“ไม่เอาหรอกซูซู่หากไม่ใช่ฉู่ซิวิ จะหล่อเหลาหรือจะฉลาดเพียงใด ข้าก็ไม่แต่ง!”นางพูดพร้อมกอดอกและยืดคออย่างเอาแต่ใจ
8K
