บทที่ 23 ปลูกถ่ายกระดูกจักรพรรดิ
วันรุ่งขึ้น
แสงอาทิตย์ส่องผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งไม้ ตกกระทบใบหน้าขาวนวลของจื่อเยียน
"อื้อ..."
จื่อเยียนเผยอปากเล็กน้อยพลางขยี้ตาตื่นขึ้นมา
แต่วินาทีถัดมานางก็ชะงักงัน สงสัยอย่างหนักว่าตัวเองกำลังเห็นภาพหลอนหรือไม่ เพราะตัวนางกำลังนอนอยู่ในอ้อมกอดของฉินเฟิง ท่าทางดูหวานซึ้งยิ่งนัก และมือของเขายังวางอยู่ในที่ที่ไม่ควรวางอีกด้วย
หากนางจำไม่ผิด นางไม่ได้ใส่เสื้อรัดอกอยู่
"กรี๊ดดด..."
เสียงกรีดร้องดังขึ้น ทำลายความเงียบสงบยามเช้า และปลุกฝูงนกสัตว์ในป่าให้ตื่นใ
"ะโเสียงดังขนาดนั้นทำไม !?"
ฉินเฟิงตื่นขึ้นมาจากความฝันอันแสนหวาน ด้วยสีหน้ามึนงง
เด็กน้อยอย่างเขาจะเข้าใจอะไร จะมีความคิดชั่วร้ายได้ยังไงกัน !?
"เ้า เ้า..."
จื่อเยียนอึดอัดจนพูดไม่ออกเป็ครู่ใหญ่ ก็จริงอยู่ที่นางไม่มีทางสู้เด็กน้อยอย่างฉินเฟิงได้
[ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับเ้าของที่ได้เอาเปรียบเทพธิดา ได้รับ 200 แต้มวายร้าย !]
"หืม !!"
ฉินเฟิงขมวดคิ้ว รับรู้ได้ว่ามีคนมา
เขารีบเข้าไปปิดปากจื่อเยียน แล้วลากนางวิ่งไปซ่อนในพงหญ้าอย่างรวดเร็ว
เมื่อนึกถึงปราณกระบี่ที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันเมื่อคืนนี้ เขายังคงรู้สึกหวาดกลัวอยู่ในใจ ราวกับมันไม่ได้เป็ของโลกมนุษย์
"นั่นเป็ไม้ตายของหลินซานหรือ !?"
ฉินเฟิงครุ่นคิดในใจ รู้สึกอย่างประหลาดว่าต้องเป็หลินซานแน่ ๆ
ทุกคนรู้ดีว่าหลินซานได้รับการสืบทอดจากเทพกระบี่เทียม์ เพื่อให้แน่ใจว่าผู้สืบทอดของเขาจะปลอดภัย การทิ้งวิธีป้องกันชีวิตไว้บ้างก็เป็เื่สมเหตุสมผล
ตุบ ! ตุบ ! ตุบ !
เสียงฝีเท้าดังขึ้นอย่างเร่งรีบ
ลูกน้องห้าคนของกลุ่มเวยหู่ได้ยินเสียงแล้วรีบวิ่งมา ต่างจากเมื่อคืนนี้ วันนี้พวกเขามีาแมากน้อยแตกต่างกัน แสดงให้เห็นว่าเมื่อคืนนี้พวกเขาก็ถูกพายุกระบี่โจมตีเช่นกัน
ลูกน้องที่เป็หัวหน้าเอ่ยขึ้น "น่าจะเป็สาวน้อยเมื่อคืนนี้ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะยังไปไม่ได้ไกล รีบกลับไปตามคนมา..."
แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ ฉินเฟิงก็พุ่งออกมาจากพงหญ้า หลังจากฟื้นตัวทั้งคืน ในที่สุดแถบสีฟ้าของเขาก็เต็ม และสามารถเริ่มต้นการผจญภัยได้อีกครั้ง
เขาพยักหน้า พลันชักกระบี่ !
เสียงกระบี่ที่ชัดเจนและกังวานดังขึ้น ความหนาวเย็นแผ่กระจายไปทั่วป่า
ฟู่ ฟู่ !
ปราณกระบี่สลัวลึกลับวาบมาจากด้านหน้า พลังกระบี่คมกริบปะทะผ่านไปในพริบตา
พรวด !
เืสดห้าสายพุ่งทะลัก ร่างของห้าคนร่วงกระแทกพื้นอย่างแรงราวกับว่าวสายขาด ั์ตาหดเกร็งเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ขาวโพลน และไร้ลมหายใจ
[ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับเ้าของที่สังหารห้าคน ได้รับ 500 แต้มวายร้าย !"
"เขาเป็เด็กจริง ๆ หรือ !?"
จื่อเยียนใจนหัวใจสั่น
ฟันฉับเดียวสังหารห้าคน แม้แต่ตาก็ไม่กะพริบสักครั้ง
"พวกเราต้องรีบไป !"
ฉินเฟิงจูงมือเล็ก ๆ ของจื่อเยียนจากไปอย่างรวดเร็ว รู้ว่าต่อไปกลุ่มเวยหู่จะต้องตามล่าพวกเขาอย่างเต็มที่แน่นอน
ตอนนี้——
บนเนินเขาไม่ไกลนัก
หัวหน้ากลุ่มเวยหู่ นั่นก็คือชายหน้าแผลเป็ สีหน้าหม่นหมองอย่างที่สุด แขนเสื้อด้านขวาปลิวไสวตามสายลม เห็นได้ชัดว่าข้างในว่างเปล่า เขาสูญเสียมือขวาอันเป็ที่รักยิ่งไป
เมื่อหลินซานฟาดฟันกระบี่ลงมานั้น เขาก็เข้าใจในที่สุดว่าอัจฉริยะคืออะไร
หากเขาไม่ตัดใจทิ้งมือขวาไปอย่างเด็ดขาด กลัวว่าคงต้องลงไปนอนในโลงแล้ว
"พวกอัจฉริยะเหล่านี้ช่างน่ากลัวเหลือเกิน !"
ชายหน้าแผลเป็รู้สึกหวาดหวั่น แต่ในใจก็พลุ่งพล่านอย่างประหลาด
คุณค่าของฉินเฟิงนั้นไม่ต้องสงสัยเลย และหลินซานเองก็มีสิ่งที่สืบทอดมาอันน่าทึ่ง หากได้ก็จะสามารถยึดครองที่แห่งหนึ่งในดินแดนาแห่งนี้ได้
ส่วนจื่อเยียนนั้น...
เมื่อมีเงิน มีพลัง ก็แน่นอนว่าต้องมีสาวงามอยู่เคียงข้างด้วย !
"การพนันไม่จำเป็ต้องแพ้เสมอไป !"
ชายหน้าแผลเป็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจลองเสี่ยงดูสักตา
ถ้าชนะ สาวงามก็จะอยู่ในอ้อมกอด ใช้ชีวิตอย่างสบายใจ
แต่ถ้าแพ้ ก็คงต้องเอาชีวิตรอดและปล่อยให้อีกฝ่ายเลือก
ระหว่างนั้น ลูกน้องของเขาก็เข้ามารายงาน "หัวหน้า พบเด็กหนุ่มที่ชื่อหลินซานแล้ว มีพี่น้องเห็นเขาเปิดซากปรักหักพังโบราณแห่งหนึ่ง ตอนนี้เขาได้เข้าไปข้างในแล้ว"
"ที่นี่ยังมีซากปรักหักพังโบราณอยู่ด้วยเหรอ !?"
ชายหน้าแผลเป็ใจนงงงวยไปหมด
เขาเป็หัวหน้าโจรบนูเามาหลายสิบปี แต่ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่ามีซากปรักหักพังโบราณ ทำไมหลินซานที่เพิ่งมาถึงสามารถพบซากปรักหักพังโบราณได้ ?
เขาไม่คู่ควรจะมันหรือไร !?
ไม่นาน——
ชายหน้าแผลเป็ก็เรียกลูกน้องหลายหมื่นคนของกลุ่มเวยหู่มารวมตัวกัน ตัวเขาเองพาลูกน้องส่วนหนึ่งไปสำรวจซากปรักหักพังโบราณ ส่วนที่เหลือก็ให้ไปค้นหาฉินเฟิงและจื่อเยียนในป่า
"ข้าทำไมถึงรู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังดูถูกข้าอยู่กันนะ !?"
ฉินเฟิงพาจื่อเยียนเดินมาตลอดทาง ที่พบเจอล้วนแต่เป็พวกกุ้งน้อยปลาเล็ก
ผู้ที่มีระดับการฝึกตนสูงสุดก็ไม่เกินขั้นเหนือสามัญระดับเจ็ดระดับแปด ทั้งยังไม่มีคุณสมบัติของผู้มีพร์เสริม แม้แต่กระบวนท่ากระบี่ฟันฟ้าผ่าดินยังไม่จำเป็ต้องใช้ เพียงแค่ใช้วิชาลับใบไม้ร่วงกระจายของบรรพชนรุ่นที่สิบก็สามารถจัดการได้อย่างง่ายดาย
จื่อเยียนเอ่ยตอบ "คงเป็เพราะกระบี่เมื่อคืนของหลินซาน ทำให้พวกเขาส่งกำลังหลักไปจัดการ"
"หลินซาน !?"
ฉินเฟิงขมวดคิ้ว เมื่อพบจุดบอด
ตามหลักแล้วชายหน้าแผลเป็ควรจะใช้กำลังทั้งหมดมาล้อมจับเขาเพื่อเงินรางวัลของตระกูลฉิน แต่ตอนนี้กลับแบ่งกำลังหลักไปจัดการกับหลินซาน ในเชิงตรรกะแล้วมันไม่ค่อยสมเหตุสมผล
นอกเสียจากตอนนี้หลินซานจะมีค่ามากกว่าเขา !
ฉินเฟิงยิ้มเ้าเล่ห์ พลางพึมพำ "ถ้าเดาไม่ผิด รัศมีของหลินซานน่าจะเปิดใช้แล้ว ที่หมอนี่ไม่ตามหลินซินเอ๋อร์กลับเมืองเทียนซินไป คงจะเป็เพราะของล้ำค่าพวกนี้"
"เ้ากำลังพึมพำอะไรอยู่น่ะ !?" จื่อเยียนถามอย่างสงสัย
"ไม่มีอะไร พวกเรารีบไปกันเถอะ !"
ฉินเฟิงเพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐานของตัวเอง จึงจูงมือจื่อเยียนเริ่มเดินย้อนกลับ ตอนนี้เขาต้องรีบไปหาหลินซานให้เร็วที่สุด ก่อนที่รัศมีของอีกฝ่ายจะเปิดใช้อย่างเต็มที่แล้วแย่งชิงมาให้ได้
"นี่ เ้าบ้าไปแล้วหรือ รู้ ๆ อยู่ว่าพวกมันกำลังตามล่าพวกเรา ยังจะย้อนกลับไปอีก !?"
จื่อเยียนรีบเตือน แต่ฉินเฟิงกลับไม่ฟัง เขาโอบเอวบางของนางไว้ ใช้วิชาฝีเท้าปีศาจลอยละล่องไปในป่า
"อื้อ อื้อ..."
จื่อเยียนไร้ซึ่งพลังที่จะต่อต้าน ได้แต่ปล่อยให้เด็กตัวแสบนี้ทำตามใจชอบ
ไม่นานนัก——
ฉินเฟิงก็มาถึงสถานที่ที่เขาพบกับชายหน้าแผลเป็เมื่อคืนก่อน ต้นไม้ในรัศมีสองลี้ถูกฟันขาดเป็ท่อน ๆ บนพื้นยังมีรอยแผลลึกหลายสิบหมี่จากกระบี่ แสดงให้เห็นว่าไม้ตายของหลินซานนั้นน่ากลัวเพียงใด
"นี่เป็ฝีมือของหลินซานจริง ๆ หรือ !?"
จื่อเยียนอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย ไม่อาจจินตนาการได้ว่าเป็พลังแบบใด
"บุตรแห่ง์น่ากลัวยิ่งกว่าที่ข้าคิดไว้มากนัก !"
ฉินเฟิงลอบดีใจที่ไม่ได้ปะทะกับหลินซานโดยตรง
มิเช่นนั้นต่อให้เขามีทวิเนตรเป็ไม้ตาย ก็ยังไม่แน่ว่าจะเป็คู่ต่อสู้ของอีกฝ่ายได้ เว้นเสียแต่จะใช้ตั๋วทดลองใช้ปีศาจชราผมแดงระดับสูงสุด
"ไม่ได้ ข้าต้องหาวิธีเสริมกำลังตัวเองให้ได้ !"
ฉินเฟิงหยิบกระดูกจักรพรรดิของน้องชายออกมาจากพื้นที่พกพา ลายอักขระลึกลับสลักอยู่บนนั้น สามารถรู้สึกได้ราง ๆ ว่ามีพลังของ์และโลกแฝงอยู่ภายใน
เพียงแค่ปลูกถ่ายมันเข้าไปในร่างกายตัวเอง ก็จะสามารถควบคุมพลังของ์และโลกนี้ได้
"นั่นคือ..."
จื่อเยียนจ้องมองกระดูกจักรพรรดิด้วยความสงสัย อยากจะถามฉินเฟิงว่านั่นคืออะไร
แต่ยังไม่ทันที่นางจะเอ่ยถาม แววตาของฉินเฟิงก็คมกริบดุจใบมีด ชักกระบี่เทียม์แทงเข้าไปในอกตัวเอง ผ่าเอากระดูกเดิมของตนออก แล้วปลูกถ่ายกระดูกจักรพรรดิเข้าไปแทน
ถึงแม้เืจะไหลไม่หยุด แต่เขาก็ขบฟันอดทนโดยไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย
"เ้า เ้า..."
จื่อเยียนตกตะลึงกับภาพที่ปรากฏต่อหน้า นางไม่อาจจินตนาการได้ว่าเด็กน้อยตรงหน้าจะโหดร้ายกับตัวเองได้ถึงเพียงนี้...
204
