นางถูกบิดาแท้ๆ ทอดทิ้ง ถูกน้องสาวต่างมารดากรอกยาพิษและผลัดตกหน้าผา เพียงเพื่อแย่งชิงสิทธิ์ราชโองการสมรส ไปแต่งให้แม่ทัพผู้เกรียงไกร

สองปีในก้นเหว 'เม่ยหลิน' ไม่ได้ตาย แต่นางทนทุกข์ทรมานลอกหนังทุบกระดูกในมิติโอสถบรรพกาล เพื่อขัดเกลาตนเองให้กลายเป็นมัจจุราช

เมื่อนางหวนคืนสู่เมืองหลวงในฐานะ 'เถ้าแก่หลิน' ผู้ครอบครองโอสถระดับนภา นางไม่ได้กลับมาเพื่อทวงถามความรักอันไร้ค่า หรือทวงคืนตำแหน่งฮูหยินจากสวามีที่หลับหูหลับตารับสวะเข้าจวน...

แต่นางกลับมาเพื่อ สูบเลือด และฉีกกระชาก เกียรติยศของพวกมันให้แหลกละเอียด

ทว่า... เมื่อ 'เถียนเฟิง' แม่ทัพผู้กระหายอำนาจ ล่วงรู้ว่าสตรีที่เขากำลังลุ่มหลงในความอำมหิต คืออดีตคู่หมั้นอัจฉริยะที่ทุกคนคิดว่าตายไปแล้ว!

บุรุษผู้เห็นแก่ผลประโยชน์แสยะยิ้ม และยื่นข้อเสนออย่างหน้าไม่อาย

"ราชโองการนั้นแต่เดิมเป็นของเจ้า เม่ยหลิน... สวะที่สวมสิทธิ์นั้นหมดประโยชน์แล้ว ข้าจะหย่าทิ้งและคืนตำแหน่งฮูหยินให้เจ้า... ด้วยโอสถของเจ้าและกองทัพของข้า เราจะครอบครองแผ่นดินนี้ด้วยกัน!"

เม่ยหลินเหยียดยิ้มเย็นชา ปัดมือบุรุษที่หลงตัวเองทิ้งอย่างไม่ไยดี

"คืนตำแหน่งให้ข้า? แม่ทัพเถียน... ท่านคิดว่าข้าตะเกียกตะกายจากนรก เพียงเพื่อกลับไปเป็นเครื่องมือปรุงยาให้กองทัพของท่านงั้นหรือ!"

นางก้าวเหยียบหน้ากากที่ร่วงหล่นบนพื้น นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยจิตสังหาร

"ข้าไม่ได้มาเรียกร้องสิทธิ์อันใดจากบุรุษที่ก้มหัวให้ราชโองการแล้วรับสวะเข้าจวน! ข้ามาเพื่อทวงหนี้เลือด! ข้าจะบดขยี้ตระกูลเม่ย และหากท่านกล้าขวางทาง... ข้าก็จะส่งจวนแม่ทัพของท่าน ลงไปเป็นเพื่อนพวกมันด้วยเช่นกัน!"