สองสามีภรรยากู้ขึ้นชื่อในหมู่บ้านว่าเป็ผู้ที่มีนิสัยดีมีมารยาทและมีเมตตาเปิดสำนักศึกษาสอนหนังสือโดยเก็บค่าเล่าเรียนในราคาที่ไม่แพง หากคนในหมู่บ้านมีเงินทองไม่เพียงพอก็สามารถใช้ของทดแทนค่าเล่าเรียนได้
สองสามีภรรยากู้ย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้ได้หลายปีแล้วระหว่างนี้ไม่เคยมีใครในหมู่บ้านเห็นพวกเขาหน้าแดงด้วยความโกรธเกรี้ยวเลยสักครา ทว่าครั้งนี้ประหนึ่งพระอาทิตย์ตกทางทิศตะวันออกอย่างไรอย่างนั้นไม่เพียงหน้าแดงเพราะความโมโห ยังถึงกับขับไล่คนผู้นั้นออกจากบ้านด้วย!
นอกจากนี้คนทั้งสองยังหอบเอาร่างกายที่ป่วยกระเสาะกระแสะมาที่หน้าบ้านชี้หน้าผู้เฒ่าหยวนและหยวนเหล่าต้าพร้อมกับเล่าพฤติกรรมอันเลวร้ายของทั้งคู่ให้ชาวบ้านที่มามุงดูฟังยามนี้นอกจากคนในหมู่บ้านจะทราบว่าบ้านใหญ่สกุลหยวนไม่เพียงไม่ยินดีให้บุตรสาวแต่งเข้าสกุลกู้แต่ยังคิดจะฮุบสมบัติของสกุลกู้อีกต่างหาก!
ช่างหน้าไม่อายเหลือเกิน!
“ข้าขอบคุณทุกท่านมากที่เป็ห่วงอวี้เอ๋อร์ของข้าตอนนี้อวี้เอ๋อร์ไม่เป็อันใดแล้ว ท่านหมอกล่าวว่าเขายังมีหนทางรักษารอให้หายดีเมื่อใดข้าจะเชิญทุกท่านมาดื่มสุรากินเนื้อให้เต็มที่”
ชาวบ้านต่างเข้าไปแสดงความยินดีกับครอบครัวสกุลกู้ทั้งยังชื่นชมว่าเ้าหกเป็เด็กที่เกิดมาพร้อมกับโชคลาภ ไม่ว่าจะหมั้นหมายหรือแต่งงานเพื่อขจัดอัปมงคลแก่ผู้ใดผู้นั้นก็มีโชคตามไปด้วย
ผู้เฒ่าหยวนและหยวนเหล่าต้าได้ยินเช่นนี้ต่างกระทืบเท้าด้วยความเจ็บใจ หากแต่สิ่งที่ได้กลับมาเป็เสียงหัวเราะขบขันของทุกคนทำเอาทั้งคู่แทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีเสียเดี่ยวนี้
นี่ช่างน่าอายโดยแท้!
ไหนบอกว่ามีคนตายหนึ่งคนเป็ลมหมดสติสองคนมิใช่หรือและทั้งที่กู้อวี้ก้าวเท้าเหยียบเข้าไปในประตูผีแล้วหนึ่งก้าวแท้ๆไฉนถึงยังฟื้นขึ้นมาได้ กู้ซิ่วไฉผู้นั้นอีกเล่า ดูจากตอนด่าเมื่อครู่เขาเหมือนคนใกล้ตายที่ใดกัน!
ผู้เฒ่าหยวนและหยวนเหล่าต้าตรงกลับบ้านด้วยสีหน้าคร่ำเครียดครั้นหวางซื่อและเจียงซื่อเห็นทั้งคู่กลับมาแล้วจึงปรี่เข้าไปถามอย่างร้อนใจ“เป็อย่างไรบ้าง”
“สองสามีภรรยากู้ก็ไม่รอดเหมือนกันใช่หรือไม่”
“หรือต้องให้พวกเราไปที่นั่นด้วย”หวางซื่อกล่าวขณะที่แววตาเปล่งประกาย บ้านของสกุลกู้งดงามหรูหราสร้างจากอิฐและกระเบื้อง ไม่เหมือนของพวกนางซึ่งมีแค่สองห้องเท่านั้นที่สร้างจากกระเบื้องส่วนที่เหลือสร้างจากอิฐโคลน
ห้องที่สร้างจากกระเบื้องนี้ผู้เฒ่าหยวนและหยวนไท่ไท่พักอยู่ห้องหนึ่งอีกห้องเป็ของเ้าใหญ่ ส่วนหยวนเหล่าต้ากับภรรยา และเสียวเป่าสกุลหยวนพักอยู่ในห้องซึ่งสร้างจากอิฐโคลนนอกจากนี้ยังมีที่นาอีกยี่สิบหมู่ หากพวกเขาได้ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของสกุลกู้ก็จะกลายเป็เศรษฐีในทันทีเพียงแค่คิดว่าจะได้สิ่งของเ่าั้ นางก็แทบจะทนรอต่อไปไม่ไหวแล้ว
“เหตุใดถึงไม่พูดเล่าหรือพวกท่านพูดเถียงเ้ารองไม่ทัน” หวางซื่อกล่าวอย่างร้อนใจขณะผลักไหล่ผู้เฒ่าหยวนผู้เป็สามี“ท่านเป็ถึงบิดาของเขา เหตุใดถึงยังพูดไม่ทันเขาอีก ท่านเป็บิดาประสาอะไรหรือว่าต่อหน้าท่านเ้ารองก็ยังกล้าลงไม้ลงมือ?”
“พูดทันไม่ทันอันใดกู้อวี้หายดีแล้วต่างหาก!” ผู้เฒ่าหยวนกล่าวด้วยสีหน้าแค้นเคืองก่อนจะเปิดประตูเดินเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูตามหลังเสียงดัง ปัง
ช่างน่าตายนักเื่ในวันนี้ทำให้เสียหน้าไปถึงบรรพบุรุษเลยทีเดียวเชียว!
หวางซื่อกับเจียงซื่อซึ่งยืนอยู่หน้าบ้านได้ยินคำนั้นก็พลันนิ่งงันก่อนที่เจียงซื่อจะหันไปเอ่ยถามผู้เป็สามี “ท่านพี่ เกิดเื่อันใดขึ้นกันแน่”
หยวนเหล่าต้าเค้นเสียง ฮึก่อนจะกล่าวคำ “จะเกิดเื่อันใดขึ้นได้ กู้อวี้หายดีแล้วน่ะสิสองสามีภรรยาผู้นั้นก็หายดีแล้วเช่นกัน” พูดจบะเิโทสะใส่เจียงซื่อต่อ“ทั้งหมดเป็เพราะเ้าตามใจเ้าใหญ่จนเคยตัวนางถึงได้กล้าทำให้ข้าเสียชื่อเสียงเช่นนี้ เ้าก็รู้ดีว่าบุรุษจะเสียคำพูดมิได้แต่ก็ยังอยากจะสลับการแต่งงาน พอเ้าหกแต่งเข้าสกุลกู้ไม่ทันไรกู้อวี้ก็อาการดีขึ้น ตอนนี้ผู้คนในหมู่บ้านต่างพากันพูดว่าเ้าหกเป็คนโชคดีมีบุญวาสนากันหมด!”
เขาไม่เชื่อเป็อันขาดว่าเ้าหกจะเป็คนโชคดีทั้งหมดน่าจะเป็แค่เื่บังเอิญมากกว่า คิดแล้วก็ให้ปวดใจนัก!หากตอนนั้นเ้าใหญ่ไม่ดึงดันสลับการแต่งงาน เช่นนั้นในเวลานี้บุตรสาวก็อาจกลายเป็บุคคลที่ผู้คนในหมู่บ้านต่างกล่าวขานว่าโชคดีมีบุญมีวาสนาไปแล้ว
เ้าใหญ่ที่ยืนอยู่หน้าเตียงได้ยินดังนั้นร่างกายถึงกับซวนเซไฉนเื่ถึงได้กลายเป็เช่นนี้ไปได้ เหตุใดกู้อวี้ถึงยังไม่ตายหรือเป็เพราะนางกลับชาติมาเกิดใหม่เื่ถึงได้เปลี่ยนแปลงไป?
ชาติก่อนหลังจากเ้าใหญ่แต่งให้กู้อวี้ไม่นานต่อมาเขาก็เสียชีวิตให้นางกลายเป็หญิงม่าย ในขณะที่สิบปีให้หลังหลังจากหลิ่วซิ่วไฉสอบได้เป็จ้วงหยวน[1] ก็รับเ้าหกเป็ภรรยาเนื่องจากเป็คนหนุ่มที่มีความสามารถต่อมาจึงได้ดำรงตำแหน่งเป็ราชเลขาธิการ
ส่วนนางได้ยืนอยู่หน้าประตูจวนของพวกเขาในสภาพน่าอนาถ
ปีที่นางเสียชีวิตในปีนั้นในเมืองหลวงหิมะกำลังตก นางเห็นราชเลขาธิการผู้ซึ่งมีอำนาจล้นฟ้าจูงมือเ้าหกออกจากจวนขึ้นไปบนรถม้าอย่างทะนุถนอมท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บ ใบหน้าหล่อเหลาของราชเลขาธิการหันมามองนางปราดหนึ่งเวลานั้นหญิงสาวเดินเข้าไปหาเขาด้วยความดีใจแต่กลับถูกบ่าวรับใช้สองคนเข้ามาขวางหน้าไว้
ม่านรถม้าขยับเปิดเ้าหกซึ่งแต่งกายด้วยอาภรณ์หรูหราชะโงกหน้าออกมาถาม “เกิดอันใดขึ้น”
“ไม่มีอะไรก็แค่ขอทานผู้หนึ่งเท่านั้น” หลิ่วเหวินไฉยิ้มพร้อมกับตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เ้าใหญ่ดึงความคิดกลับมาเปิดประตูก่อนจะเอ่ยกับผู้เป็บิดา “ท่านพ่อ ทั้งหมดเป็ความผิดของลูกเองลูกหลงเชื่อคำคนอีกทั้งกลัวว่าท่านพ่อจะเสียเปรียบท่านอารองถึงได้ตัดสินใจเช่นนี้
“อย่างไรเสียอาการของกู้อวี้ดีขึ้นนับว่าเป็เื่ดีเ้าหกจะได้ไม่ต้องเป็ม่ายท่านอารองกับท่านอาสะใภ้รองจะได้ไม่มาต่อว่าท่านพ่อและท่านปู่ท่านย่า
“กระนั้นขาที่หักไปแล้วต่อให้ได้ท่านหมอที่วิเศษเพียงใดมารักษาให้ก็ไม่มีทางหายนับว่าเขาหมดวาสนากับการสอบรับราชการโดยสิ้นเชิง ทว่าท่านพี่เหวินไฉไม่เหมือนกัน ด้วยเขาเพิ่งจะอายุเพียงเท่านี้ก็สามารถสอบได้ซิ่วไฉอนาคตต้องไร้ขีดจำกัดอย่างแน่นอน”
ประโยคนี้ของเ้าใหญ่ทำให้สีหน้าของหยวนเหล่าต้าดูดีขึ้นไม่น้อยเจียงซื่อรีบใช้โอกาสนี้กล่าวอย่างเห็นด้วย “ใช่เ้าค่ะท่านพี่ในอนาคตเ้าใหญ่ต้องได้เป็ภรรยาขุนนางอย่างแน่นอนตอนนี้เ้าหกได้ชื่อว่าเป็คนมีโชคมีวาสนาแล้วอย่างไรอย่างไรเสียสามีของนางก็เป็แค่คนพิการคนหนึ่งชีวิตนี้ได้แต่ใช้ชีวิตอยู่ในชนบทเช่นนี้เท่านั้น แต่ว่าเ้าใหญ่ของเรานั้นไม่ใช่ต่อไปสามีของนางต้องได้เป็ขุนนาง และพวกเราก็จะต้องได้ย้ายตามเข้าไปอยู่ในเมืองหลวงกลายเป็คนเมืองหลวงเป็แน่”
ถึงแม้ในใจจะรู้สึกไม่ยินยอมอยู่บ้างแต่หวางซื่อก็ยังเข้าไปตบไหล่หยวนเหล่าต้าพร้อมกับพูดปลอบ“ที่ภรรยาเ้าพูดมานั้นถูกต้อง เ้าหกหรือจะมีบุญวาสนาสู้เ้าใหญ่ของพวกเราได้หากเ้าไม่พอใจเ้ารองก็ไปเอาเื่กับเขาสิ เหตุใดต้องมาพาลใส่เ้าใหญ่ปีนั้นนักพรตผู้นั้นกล่าวเอาไว้ไม่ใช่หรือว่าเ้าใหญ่ของเราเป็คนมีบุญวาสนาสูงส่งวันคืนแห่งความสุขกำลังรอพวกเราอยู่ในภายภาคหน้า”
ในเมื่อภรรยากับมารดาพูดถึงขนาดนี้แล้ว หยวนเหล่าต้ายังจะพูดอะไรได้อีก เขากัดฟันแน่นพร้อมกล่าวว่า“เช่นนั้นข้าก็จะปล่อยให้พวกนั้นได้ใจไปก่อน”หากแต่อย่างไรเสียโทสะในครั้งนี้เขาไม่มีทางยอมกล้ำกลืนมันลงไปแน่สักวันเขาต้องทวงคืนของที่มุ่งมาดเ่าั้กลับคืนมาให้จงได้!
[1]จ้วงหยวนคือชื่อตำแหน่งของผู้ที่สอบได้อันดับหนึ่งในการสอบคัดเลือกเข้ารับราชการของจีนในสมัยก่อน
519
