-BADFRIEND-
12
“รบ” ฉันเรียกมันเมื่อหนังจบแล้วแต่มันก็ยังไม่ยอมตื่นจนตอนนี้คนเดินออกจากโรงหนังจะหมดแล้ว
“นักรบ” ฉันเขย่าตัวมันเบาๆ อะไรจะหลับลึกขนาดนี้นะ
“อืมมม” มันงัวเงียขึ้นมาก่อนจะเอามือขยี้ตา ทำอย่างกับเด็กน้อยแน่ะ
“อย่าขยี้เดี๋ยวตาแดง” ฉันบอกมันก่อนจะจับมือมันไว้ไม่ให้ขยี้ตา
“หนังจบแล้วเหรอ” มันถามพร้อมกับมองไปรอบๆโรงหนังที่เหลือแค่เราสองคน
“เออดิถ้าจะมาหลับแบบนี้ทีหลังก็นอนอยู่ห้องไปเถอะ” ฉันอดที่จะบ่นมันไม่ได้มีอย่างที่ไหนมาดูหนังแต่หลับั้แ่หนังเริ่ม บ้าบอชะมัด
“เออน่า บ่นอยู่ได้จะไม่กลับหรือไงบ้านอ่ะ”
“กลับดิจะให้กูนอนอยู่นี่หรือไง ไม่ใช่มึงนะ” ฉันบ่นอุบอิบขณะที่เดินตามหลังมันออกจากโรงหนัง
“ขี้บ่นจังวะ” มันหันมาผลักหัวฉันทีนึงก่อนจะจูงมือให้เดินไปพร้อมกัน
ฉันมองมือของมันที่จับมือฉันไว้ด้วยหัวใจที่เต้นระรัวก่อนจะแอบยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวทำไมวันนี้มันขยันทำให้ฉันหวั่นไหวจัง ขืนเป็แบบนี้ให้ตัดใจฉันคงทำไม่ได้แน่
คอนโดพีท
หลังจากที่เราดูหนังจบก็เดินเล่นอีกสักพักก็กลับมาที่คอนโดไอ้พีทอีกรอบเพราะวันนี้เป็วันเกิดหลินแฟนมันมันเลยจะจัดปาร์ตี้เล็กๆโดยชวนฉันมาด้วยและเราสองคนก็ไม่ลืมที่จะซื้อของขวัญมาให้เ้าของวันเกิด
“อ้าวมากันแล้วเหรอ” เป็หลินที่ทักขึ้นเมื่อเราเดินเข้าไปหลินเป็ผู้หญิงตัวเล็กน่ารักผมสั้นประบ่า ไม่รู้ว่ามาติดกับไอ้พีทได้ไงเนอะ พวกเราก็สนิทกับหลินเหมือนกันนะเพราะไอ้พีทพามาเจอบ่อยๆ
“มาแล้วๆอ่ะนี่ของขวัญของเรากับรบ” ฉันยื่นของขวัญไปให้หลิน
“ขอบคุณบัวกับนักรบมากนะเดี๋ยวนั่งรอแปปนึงนะ เรากำลังสั่งอาหารกับเครื่องดื่มมา” หลินยิ้มให้ ก่อนจะเดินนำไปนั่งที่โซฟาที่มีไอ้พีทกับไอ้บอลนั่งอยู่
“ไงมึงได้ข่าวว่า่นี้กกสาวเหรอวะ” นักรบทักไอ้บอลที่่นี้ไม่ค่อยได้เห็นหน้ามันสักเท่าไหร่
“กกบ้ากกบออะไรของมึงกูไม่ใช่มึงนะเว้ย” ไอ้บอลปฏิเสธแต่อยากบอกว่าโคตรไม่เนียนอ่ะอย่าให้รู้นะว่าผู้หญิงผู้โชคร้ายคนนั้นเป็ใคร
“เกี่ยวอะไรกับกูวะ” นักรบถามอย่างไม่เข้าใจ
“ก็มึงชอบไปกกสาวไงแล้ววันนี้ไม่ไปเหรอ” หมายความว่าไงสาวที่มันว่าหมายถึงแพรวเหรอ
“กูไม่มีใครทั้งนั้นแหละ” นักรบตอบ
“แล้วน้องเบลล์เด็กนิเทศที่มึงคุยอยู่ล่ะวะ”
น้องเบลล์?
ใครคือน้องเบลล์แล้วมันไปรู้จักได้ยังไงทำไมฉันถึงไม่รู้เื่นี้ล่ะ นี่ฉันตกข่าวอะไรไปเหรอจริงอยู่ว่า่นี้ฉันไม่ค่อยได้คุยกับมันแต่ก็คิดว่ามันกลับไปคุยกับแพรวไงแล้วน้องเบลล์นี่โผล่มาจากไหนอีก
“กูไม่ได้ชอบเขา” นักรบบอก
“แต่น้องทักมึงมาทุกวันเลยไม่ใช่เหรอวะแชทสีชมพูของมึงอ่ะ”
แชทสีชมพูด้วยเหรอ....
“ไอ้บอลมึงก็พูดตรงไปเมียมันนั่งอยู่ตรงนี้นะเว้ย” เสียงไอ้พีทดังขึ้นแต่ฉันไม่ได้สนใจว่ามันพูดว่าอะไรเพราะตอนนี้สมองของฉันมันกำลังสงสัยเื่ของนักรบกับเด็กคนนั้นอยู่
ออดออด ออด
เสียงออดดังขึ้นเรียกสติของฉันให้กลับคืนมาก่อนจะพบว่าทุกสายตากำลังมองมาที่ฉันนี่ฉันเผลอแสดงอาการอะไรออกไปหรือเปล่านะ ยิ่งเป็คนที่ชอบแสดงออกทางสีหน้าด้วยสิ
“อาหารน่าจะมาส่งแล้วเราขอตัวไปจัดอาหารก่อนนะ ส่วนเครื่องดื่มพีทจัดการละกัน” หลินพูดขึ้นทำลายความเงียบก่อนจะลุกไปรับอาหาร
“เดี๋ยวกูไปช่วยหลินนะ” ฉันบอกก่อนจะลุกตามหลินไป
“เมียมึงงอนแล้วว่ะไอ้รบเคลียด้วย”
เสียงหัวเราะของไอ้พีทกับไอ้บอลดังตามหลังมาก่อนที่ฉันจะเลิกสนใจในเมื่อนักรบบอกว่าไม่ได้ชอบก็คือไม่มีวันจะชอบใช่ไหมมันจะไม่หวั่นไหวใช่หรือเปล่า
“บัวโอเคหรือเปล่า” หลินถามขึ้นเมื่อเราอยู่กันสองคนในห้องครัว
“หืมมมทำไมถามแบบนี้ล่ะ” ฉันขมวดคิ้วอย่างแปลกใจที่อยู่ๆหลินก็มาถามอะไรแบบนี้กับฉัน
“ก็เื่นักรบบัวกับนักรบเป็แฟนกันเหรอ” หลินถาม
“จะบ้าเหรอหลินเราเป็เพื่อนกัน” ถึงฉันอยากจะเป็มากกว่าเพื่อนก็เถอะ
“เหรอแล้วทำไมพีทชอบพูดว่าบัวเป็เมียนักรบล่ะ”
“มันก็พูดไปเรื่อยแหละอย่าไปสนใจมันเลย” มันก็เป็แบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว
“อ่อแต่ว่าบัวกับนักรบเหมาะกันมากเลยนะ” หลินพูดยิ้มๆ
“เราว่ารีบจัดอาหารเถอะอย่าพูดเื่ไร้สาระเลย” ฉันพยายามเปลี่ยนเื่เพราะไม่อยากพูดเื่นี้อีกกลัวว่าฉันจะพลั้งปากบอกคนอื่นไปว่าตัวเองชอบนักรบเพราะคนแรกที่ฉันอยากจะให้รู้ก็คือเ้าตัวนั่นเอง
เมื่อทานอาหารเสร็จเราก็มาสังสรรค์กันต่อโดยมีเพื่อนของหลินมาเพิ่มอีกสองสามคนและไม่รู้ว่าความบังเอิญหรือความตั้งใจของไอ้เพื่อนเลวสองคนที่ทำให้ฉันมานั่งข้างนักรบแบบนี้แต่ฉันว่าเป็อย่างหลังมากกว่า ไอ้พวกนี้นี่มันจริงๆเลย
หมับ
“มีอะไร” ฉันถามนักรบที่อยู่ๆก็มาจับมือฉันที่กำลังจะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม
“เดี๋ยวก็เมาหรอก” มันบอก
“กินเหล้าก็ต้องเมาป่ะ” ทุกทีฉันก็กินไม่เห็นจะว่าอะไรเลย
“เออ เื่ของมึง” มันบอกพร้อมกับปล่อยมือออก อะไรของมันวะฉันเลิกสนใจมันก่อนจะหันมาดื่มต่อแต่ก็เจอสายตาของไอ้พีทกับไอ้บอลที่มองมายิ้มๆ
“ยิ้มอะไรของพวกมึง” ฉันถาม พวกมันไม่ตอบได้แต่ยักไหล่ส่งมาให้อย่างหมั่นไส้ท่าจะประสาทกันหมดนี่แหละเพื่อนฉัน มีใครสติดีๆบ้างเนี่ย
01:32 น.
พอเริ่มดึกทุกคนก็เริ่มเมาตอนนี้เหลือแค่ฉันไอ้บอล และนักรบที่ยังนั่งกินกันอยู่ เพื่อนของหลินกลับกันหมดแล้วส่วนไอ้พีทก็พาหลินไปนอน ไม่รู้นอนหรือทำอะไรหลินเมาขนาดนั้นหวังว่ามันคงไม่รังแกคนเมาหรอกมั้ง
“กูไปเข้าห้องน้ำก่อน” นักรบบอกก่อนจะลุกออกไป
“งั้นกูกลับเลยแล้วกันมึงจะให้กูไปส่งไหม” ไอ้บอลถามขึ้น
“ทำไมมึงรีบอ่ะเหล้าเหลือเกือบกรมเลยนะ” ฉันถามมันอย่างสงสัยเพราะทุกทีนี่ไม่เช้าไม่เลิกอ่ะ
“ก็กูง่วงแล้วไง” มันหลบตาฉันฉันว่ามันต้องกลับไปหาสาวแน่เลยเห็นวันนี้มันเฝ้าแต่โทรศัพท์ทั้งคืนพอมีคนส่งอะไรมาก็รีบตอบทันที
“เหรอไม่ใช่จะรีบกลับไปหาใครนะ” ฉันมองมันอย่างจับผิด
“ไม่มีใครทั้งนั้นแหละกูกลับละ มึงกลับเองละกันกวนตีนกูดีนัก” พูดจบมันก็ลุกเดินออกไปเลย
“ไอ้เพื่อนเวร” ฉันอดที่จะด่ามันตามหลังไปไม่ได้
“ชิเห็นหญิงดีกว่าเพื่อน”
“บ่นอะไรของมึงแล้วไอ้บอลไปไหน” นักรบที่เดินมาจากห้องน้ำถามขึ้นก่อนจะนั่งลงข้างๆฉันเหมือนเดิม
“มันกลับไปหาสาวมันมั้ง” ฉันตอบ
“อ่อ แล้วเราเอาไงจะกินต่อหรือจะนอน” มันถาม
“กินต่อดิเหล้ายังไม่หมดเลย” อีนี่ไม่ได้ขี้เมานะแค่เสียดายเหล้า
“อีลำยอง” มันด่าพร้อมกับผลักหัวฉันเบาๆ เป็บ้าอะไรไม่รู้ชอบเล่นหัวฉันกันจังเลยพวกเชี่ย
“เป็เพราะพวกมึงแหละ”
“เกี่ยวอะไรกับพวกกูอ่ะ”
“พวกมึงพากูเสียคนอ่ะไม่น่าเกิดมาเจอพวกมึงเลย” ฉันพูดไปงั้นแหละถึงพวกมันจะดูพึ่งไม่ค่อยได้แต่ก็ได้พวกมันเป็ที่พึ่งตลอดเนี่ยแหละ
“เกิดมาเจอกับกูนี่โชคดีที่สุดแล้ว” ประโยคนี้ทำให้ฉันหันไปมองมันซึ่งพบว่ามันมองฉันอยู่ก่อนแล้วไม่รู้ว่าเป็เพราะว่าเมาหรืออะไรที่ทำให้ฉันสบตากับมันได้นานขนาดนี้
ครืดครืด ครืด
เสียงโทรศัพท์สั่นทำให้ฉันรีบละสายตามาจากมันเมื่อรู้ตัวว่าเราสบตากันนานเกินไปแล้วโทรศัพท์ยังสั่นอย่างต่อเนื่องเหมือนตั้งใจจะส่งมาอย่างรัวๆ
“เด็กมึงส่งมาเหรอ” ฉันอดที่จะถามมันไม่ได้ เพราะมันเป็โทรศัพท์ของมันที่สั่นอยู่ๆชื่อของคนที่ชื่อเบลล์ก็ลอยเข้ามาในหัวนักรบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแต่ไม่ได้ตอบอะไรกับไป
“ไม่ตอบเหรอ”
“ไม่อ่ะ ี้เี” มันตอบพร้อมกับวางโทรศัพท์ลงแล้วไม่คิดจะสนใจมันอีก
“น้องเขาเสียใจแย่” ถึงจะพูดออกไปแบบนั้นแต่ในใจฉันกลับดีใจจนเนื้อเต้นที่มันไม่ได้สนใจอะไรเด็กคนนั้น
“ช่างสิ กูไม่ได้ชอบน้องเขานี่”
“แล้วมึงไปคุยกับเขาทำไม” ไม่ชอบแล้วจะไปคุยด้วยทำไมก็ไมรู้ เดี๋ยวเด็กนั่นก็คิดไปไกลหรอก
“ก็แค่คุยเฉยๆ”
“แล้วแพรวล่ะมึงยังรักเค้าอยู่ไม่ใช่เหรอ” ถามเองก็เจ็บเองแต่ก็ยังอยากรู้ให้มั่นใจว่ามันกับแพรวไม่ได้กลับไปคบกันจริงๆ
“กูไม่ได้รักแล้วก็แค่คิดถึงบางครั้ง”
“แล้วทำไม...” ทำไมไม่กลับไปคบกัน อยากจะถามต่อแต่ปากมันไม่ขยับมันรู้สึกชาไปมันทั้งตัวและหัวใจที่ได้ยินว่ามันยังคิดถึงแฟนเก่าอยู่ทั้งที่ตัวเองเป็คนเริ่มเื่นี้ขึ้นมาเองสุดท้ายคนที่ต้องมานั่งเจ็บก็คือตัวฉันเอง
“แค่คิดถึงไม่ได้คิดจะกลับไป”
"!"
-TBC-
11K
