ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 162 : เจตจำนงของผู้พิทักษ์ : ความจริงที่ถูกปิดตาย

บรรยากาศภายในโถงถ้ำใต้ดินหนาวเหน็บจนเสียดกระดูก ไม่ใช่ความหนาวจากอุณหภูมิ แต่เป็นความหนาวสะท้านจาก "จิตวิญญาณ" ที่ตกค้างอยู่นับร้อยปี

อาเจียค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปหาโครงกระดูกปริศนาที่นั่งขัดสมาธิขวางประตูหยกดำทมิฬอยู่ ทุกย่างก้าวที่เขาย่ำลงบนพื้นหิน เสียงฝีเท้าดังก้องสะท้อนไปมาเหมือนมีคนนับร้อยเดินตามหลัง

"ท่านมู่..." อาเจียกระซิบเสียงเครียด เหงื่อเม็ดโป้งผุดซึมตามไรผม "ข้ารู้สึกไม่ดีเลย... เหมือนตาแก่กระดูกนี่กำลังจ้องข้าอยู่"

"ระวังตัวไว้" เสียงมู่เฉินในจิตวิญญาณเคร่งขรึมกว่าปกติ "นี่ไม่ใช่โครงกระดูกธรรมดา... กระดูกทุกชิ้นของเขาเปลี่ยนสภาพเป็น 'ผลึกวิญญาณ' ไปแล้ว นี่คือระดับของผู้ที่ก้าวข้ามขอบเขตมนุษย์ไปครึ่งก้าว... แต่กลับต้องมาตายอย่างโดดเดี่ยวที่นี่"

อาเจียกลืนน้ำลายลงคอ เขาหยุดยืนห่างจากโครงกระดูกสามก้าว แล้วประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม (ตามสัญชาตญาณเอาตัวรอด)

"ข้าน้อย อาเจีย... ศิษย์รุ่นหลานแห่งหมึกวารี ขอคารวะท่านบรรพชน... ข้าไม่ได้มารบกวนท่านเล่นๆ นะขอรับ แต่ข้างบนบ้านกำลังจะแตก ข้าเลยต้องมาขอของดีไปช่วยกู้สถานการณ์"

เงียบ... ไร้เสียงตอบรับ

อาเจียเหลือบตามอง "กล่องไม้" เก่าคร่ำคร่าในอ้อมแขนของโครงกระดูก

มันเป็นกล่องไม้สีดำสนิท ไร้ลวดลาย แต่แผ่กลิ่นอายโบราณที่ทำให้ พู่กันนิรันดร์ ที่เอวของเขาสั่นระริก

"เอาล่ะนะ..."

อาเจียค่อยๆ เอื้อมมือออกไป

ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาแตะถูกกล่องไม้...

วูบ!

เปลวเพลิงสีน้ำเงินลุกพรึ่บขึ้นจากเบ้าตาที่ว่างเปล่าของโครงกระดูก!

แรงกดดันมหาศาลระเบิดออกมาจนอาเจียเข่าทรุดลงกระแทกพื้นดัง ตึง! ราวกับมีภูเขาทั้งลูกกดทับลงมาบนบ่า

"ผู้ถือครอง... พู่กัน..."

เสียงที่ไม่ได้ผ่านแก้วหู แต่ดังสนั่นในจิตวิญญาณ! มันเป็นเสียงที่แหบแห้ง เย็นชา และเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

"เจ้า... เตรียมใจที่จะถูก 'ความว่างเปล่า' กัดกินแล้วหรือยัง?"

"อึก..." อาเจียกัดฟันกรอด พยายามเงยหน้าสู้แรงกดดัน "ข้า... ข้าไม่ได้อยากถูกกัดกิน... ข้าแค่อยากได้ของ!"

"โลภ..." เสียงนั้นแค่นหัวเราะ "ความโลภคือกิเลส... กิเลสคือตัวตน... แต่อักขระสูญตานั้นปฏิเสธตัวตน... หากเจ้ายังยึดติด เจ้าจะกลายเป็นเหมือนข้า..."

ภาพนิมิตไหลทะลักเข้ามาในหัวของอาเจีย!

ภาพของชายชราผู้ทรงพลัง ที่พยายามควบคุม "อักขระสีดำ" ตัวหนึ่ง... แต่มันกลับขยายตัวออก ดูดกลืนพลังตบะ เลือดเนื้อ และวิญญาณของเขาไปจนหมดสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงโครงกระดูกที่เฝ้าหน้าประตูอย่างนิรันดร์

"กลับไปซะ!" จิตสังหารของโครงกระดูกพุ่งเข้าใส่อาเจีย "ทิ้งพู่กันไว้... แล้วหนีไป... อย่าเปิดประตูนี้!"

อาเจียตัวสั่นเทิ้ม เลือดกำเดาไหลออกมา

ความกลัวตายแล่นพล่านไปทั่วร่าง... ถ้าเขาเปิดประตู เขาอาจจะตายเหมือนตาแก่นี่?

แต่ในวินาทีนั้น... ภาพของเพื่อนๆ ด้านบนก็แวบเข้ามา

ภาพ หลี่มู่กู่ ที่เอาตัวเข้าแลกใช้ค้อนทุบศัตรู... ภาพ เฟิงอี้หราน ที่เผาเงินตัวเองเพื่อกางม่านพลัง...

และภาพของ เจ้าสัว ที่ยืนคุ้มกันอยู่ข้างหลังเขาในตอนนี้

"เจ้าสัว..." อาเจียหันไปมอง

หุ่นศิลายักษ์ยืนนิ่ง ไม่ขยับแม้แต่จะโดนแรงกดดันวิญญาณเล่นงาน เพราะมัน ไม่มีความรู้สึก แบบมนุษย์ แต่มัน"รู้นึกคิด" แม้ไม่มีจิตใจจริง" 

[ นายท่าน... อัตราการเต้นของหัวใจสูงเกินพิกัด... ต้องการยากระตุ้นหรือไม่? ]

อาเจียหัวเราะหึๆ ปาดเลือดที่จมูก

"ไม่ต้อง..."

เขาหันกลับไปจ้องตาเปลวเพลิงสีน้ำเงินนั้น

"ท่านบรรพชน... ท่านบอกว่าความโลภคือจุดอ่อนงั้นรึ?"

อาเจียค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนด้วยขาสั่นๆ

"ผิดแล้ว... สำหรับข้า ความโลภคือ พลังงานขับเคลื่อน!"

"ข้าโลภที่จะมีชีวิตรอด! ข้าโลภที่จะรวย! ข้าโลภที่จะให้เพื่อนข้ารอดตาย!"

"ถ้าอักขระบ้านั่นมันจะดูดกลืน 'ตัวตน'... ก็ให้มันดูดไปสิ! เพราะตัวข้ามัน ว่างเปล่า มาตั้งแต่ต้นแล้ว!" (หมายถึงถังแตก)

"ข้าไม่มีเกียรติยศให้ยึดติด! ข้าไม่มีศักดิ์ศรีให้แบกรับ! ข้ามันก็แค่ศิษย์จนๆ คนหนึ่ง!"

อาเจียตะโกนลั่น พร้อมกับชูพู่กันนิรันดร์ขึ้น

"ท่านมู่! ช่วยข้าหน่อย!"

"จัดไป!" มู่เฉินตอบรับ

อาเจียตวัดพู่กันวาดอักขระกลางอากาศ... ไม่ใช่อักขระโจมตี แต่เป็นอักขระ "หลิง (ศูนย์/สูญตา)"

วงกลมสีดำสนิทปรากฏขึ้น ดูดกลืนแรงกดดันวิญญาณของโครงกระดูกเข้าไปจนหมดสิ้น!

วูบ...

เปลวเพลิงสีน้ำเงินในเบ้าตาโครงกระดูกกระพริบถี่ๆ ก่อนจะค่อยๆ มอดลง

เสียงในจิตวิญญาณเปลี่ยนไป... จากเกรี้ยวกราด กลายเป็นทอดถอนใจ

"ว่างเปล่า... เพราะไม่ยึดติดในกรอบ... โลภ... แต่ซื่อตรงต่อความปรารถนา..."

โครงกระดูกขยับปากที่แข็งค้างเป็นรอยยิ้มสยองขวัญ

"เจ้านี่มัน... ประหลาดแท้"

กริ๊ก!

มือกระดูกที่กอดกล่องไม้คลายออก

"เอาไป... สิ่งที่อยู่ในกล่อง ไม่ใช่ศิลา... แต่มันคือ 'คำตอบ' ที่ข้าค้นหามาทั้งชีวิตแต่ไม่พบ"

อาเจียรีบฉวยโอกาสคว้ากล่องไม้มาทันที (ก่อนที่บรรพชนจะเปลี่ยนใจ)

"ขอบพระคุณขอรับ! ท่านปู่ใจดีที่สุด! เดี๋ยวปีหน้าข้าจะเผากระดาษเงินกระดาษทองมาให้เยอะๆ!"

เขาเปิดกล่องออก...

ภายในไม่มีเพชรนิลจินดา

มีเพียง "แผ่นหยกสีขาวเกลี้ยงเกลา" หนึ่งแผ่น... ที่ไม่มีตัวอักษรใดๆ จารึกอยู่เลย

"หยกเปล่า?" อาเจียหน้าเหวอ "นี่ข้าเสี่ยงตายลงมาเอาสมุดฉีกเปล่าๆ เนี่ยนะ?"

"โง่เขลา!" มู่เฉินดุ "นั่นคือ 'หยกบันทึกจิตแห่งความว่างเปล่า' ...มันคือคู่มือการใช้อักขระสูญตาที่แท้จริง! ...รีบเก็บมัน แล้วใช้พู่กันไขประตูซะ!"

อาเจียยัดหยกใส่ถุงมิติ แล้ววิ่งไปที่ประตูหยกดำทมิฬ

เขาทาบพู่กันลงไปกลางบานประตู

ครืนนนนน!

ประตูบานยักษ์ที่ปิดตายมานับร้อยปีค่อยๆ เลื่อนเปิดออก

กลิ่นอายที่พวยพุ่งออกมา ไม่ใช่กลิ่นเหม็นอับ... แต่มันคือกลิ่นของ "จักรวาล"

เบื้องหลังประตู... ไม่ใช่ห้องสมบัติทองคำ

แต่เป็น "ห้องโถงที่ผนังทุกด้านจารึกด้วยดวงดาวนับล้าน" และตรงกลางห้อง... มีแท่นหินเล็กๆ ที่วาง "ศิลาสีดำสนิท" ก้อนหนึ่งเอาไว้

ศิลานั้นดำมืดจนแสงไฟจากตาเจ้าสัวส่องไปไม่ถึง... ราวกับมันเป็นหลุมดำขนาดย่อม

...

ตัดกลับมาที่ด้านบน : หน้าหอคัมภีร์

สถานการณ์เข้าขั้นวิกฤต!

ตูม! เปรี้ยง!

ร่างของ หลี่มู่กู่ ปลิวกระเด็นไปกระแทกกำแพงหอคัมภีร์จนยุบเป็นหลุม

"อั๊ก!"

เลือดสดๆ พุ่งออกจากปาก ช่างวิปลาสพยายามยันกายลุกขึ้นโดยใช้ด้ามค้อนยันพื้น สภาพของเขาดูไม่ได้ เกราะเหล็กที่หน้าอกยุบลงไปจนเกือบถึงซี่โครง

"ยัง... ยังไม่ตายโว้ย!" หลี่มู่กู่คำราม ถ่มเลือดทิ้ง "ไอ้หน้ากากแดง... แรงเจ้ามีแค่นี้เรอะ!"

เบื้องหน้าของเขา... แม่ทัพโลหิต ในชุดเกราะแดงฉาน ยืนตระหง่านพร้อมดาบยักษ์ที่มีไอความตายลอยคลุ้ง

"เจ้าอ้วนหนังเหนียว..." แม่ทัพโลหิตแสยะยิ้มใต้หน้ากาก "รับดาบผ่าภูผาของข้าได้ถึงสามครั้ง... น่านับถือ แต่จบแค่นี้ล่ะ"

ฟิ้ว! ฉึก! ฉึก!

ทางด้านปีกซ้าย ฉินมู่หลาง กำลังถูกรุมล้อมด้วยมือสังหารหน้ากากผีนับสิบ

กระบี่สีฟ้าครามในมือเขากลายเป็นแสงสีเงินวูบวาบ ตัดแขนตัดขาพวกมารจนกองเป็นภูเขา แต่พวกมันก็ดาหน้าเข้ามาไม่หยุดหย่อนราวกับแมลงเม่า

"คุณชายฉิน! ระวังหลัง!"

เสียง เฟิงอี้หราน ตะโกนลั่น พร้อมกับปายันต์ระเบิดเพลิงข้ามหัวฉินมู่หลางไป

ตูม!

มือสังหารที่ลอบเข้ามาด้านหลังโดนระเบิดจนตัวฉีก

เฟิงอี้หรานยืนหอบอยู่หลังม่านพลัง มือล้วงหากระดาษยันต์ในถุงมิติ...

"บ้าเอ๊ย! ยันต์หมดสต็อกแล้ว! ...นี่ข้าใช้เงินไปเท่าไหร่แล้วเนี่ย!" นายน้อยตระกูลเฟิงหน้าซีดเผือด ไม่ใช่เพราะกลัวตาย แต่เพราะเสียดายเงิน

"กรี๊ดดด!"

เสียงร้องของ เย่ปิงอวิ๋น ดังขึ้น

ทางปีกขวา ม่านน้ำแข็งของนางถูกทำลายลงแล้ว!

ศัตรูร่างเงาพุ่งเข้าประชิดตัวนาง หมายจะปลิดชีพ!

"ศิษย์พี่หญิง!" หลินชิงเสวี่ย พยายามจะใช้อักขระเสียงช่วย แต่ระยะไกลเกินไป

ในวินาทีแห่งความเป็นความตาย...

พื้นดินทั้งหอคัมภีร์ก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น!

ครืนนนนนนน!

ไม่ใช่แรงสั่นจากการโจมตี... แต่เป็นแรงสั่นจาก "แกนกลาง" ของหอคัมภีร์

เสาแสงสีดำทมิฬพุ่งทะลุหลังคาหอคัมภีร์ขึ้นสู่ท้องฟ้า! แหวกเมฆหมอกสีเลือดจนกระจายหายไป!

แม่ทัพโลหิตชะงักกึก เงยหน้ามองลำแสงนั้นด้วยความตกตะลึง

"กลิ่นอายนี้มัน... บรรพชน?"

จากนั้น... เสียงตะโกนที่คุ้นเคยก็ดังก้องออกมาจากปากทางลับใต้ดิน

เสียงที่เต็มไปด้วยความดีใจ (ระคนความงก)

"ได้มาแล้วโว้ยยยย! ...เจ้าสัว! วิ่งดิวิ่ง! อย่าให้มันจับได้!"

ร่างของ อาเจีย วิ่งหน้าตั้งออกมาจากประตูทางลับ ในมือชู "ศิลาสีดำ" ขึ้นฟ้า

ทันทีที่ศิลานั้นสัมผัสอากาศภายนอก...

ทุกสรรพสิ่งในสนามรบ... ทั้งอาวุธ ปราณพลัง หรือแม้แต่ดาบยักษ์ของแม่ทัพโลหิต... ต่างสั่นสะท้าน!

อักขระบนตัวเจ้าสัวส่องแสงสีม่วงเข้มขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

[ ตรวจพบแหล่งพลังงานอนันต์... ทำการซิงโครไนซ์... เริ่มต้นโหมด: ราชันย์ทรราช ]

ดวงตาหินของเจ้าสัวเปลี่ยนจากสีทอง... เป็นสีดำสนิทที่มีจุดแสงดาราหมุนวน!

บรรยากาศรอบตัวหุ่นศิลาเปลี่ยนไป... มันไม่ใช่หุ่นกระป๋องอีกแล้ว แต่มันดูเหมือน "เทพมาร" ที่จุติลงมา

อาเจียแสยะยิ้ม ทั้งที่เหงื่อท่วมตัว

"พวกแกอยากได้หินนี่นักใช่ไหม? ...งั้นมาลองชิมรสชาติของ 'ความว่างเปล่า' หน่อยเป็นไง!"