ดอกหญ้าใต้เงาจันทร์

และนี่ก็เป็๲วันที่ 2แล้ว วันที่แพรใสต้องไปทำงานโดยการนั่งรถเมล์ เพราะอะไรนะหรอ เพราะอรวรานั้นยืมรถของแพรใสไป แล้วก็ยังไม่กลับมาเลย 2วัน ย้ำ! 2วันเชียวนะ แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงนั้นหรอก ประเด็นก็คือ อรวรายังไม่กลับบ้านเลย๻ั้๹แ๻่วันนั้น แถมติดต่อก็ไม่ได้ ตอนนี้ทุกคนในบ้านเป็๲ห่วงกันไปหมดโดยเฉพาะจันฤดี ซึ่งได้ไปแจ้งความคนหายแล้ว ตอนนี้ได้แต่หวังว่าคุณอรวราคจะไม่เป็๲ไร แพรใสเดินไปคิดไปถึงสาเหตุที่อรวราไม่กลับบ้านจนถึงตอนนี้เดินมาถึงป้ายรถเมล์เป็๲ที่เรียบร้อยแล้ว วันนี้เธอตื่นเช้ากว่าปกติเพื่อที่จะมารอรถเมล์เนี่ยแหละเพราะถ้าเกิดเธอตื่นเวลาเดิมเธอคงได้เจอกับภาคินแน่นอน และสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นก็คือ การที่ภาคินไปส่งแพรใสถึงที่ทำงาน แพรใสไม่อยากให้เป็๲แบบนั้นด้วยความเกรงใจเธอจึงตื่นเช้ามากๆเพื่อที่จะได้ไม่เจอกับภาคินและไปทำงานเอง (แกจะเกรงใจไปไหนว่ะแพรใส!!! เกรงใจมัน๻ั้๹แ๻่ต้นเ๱ื่๵๹ล่ะ) ส่วนเ๱ื่๵๹ที่อรวรายังไม่กลับบ้านนั้นตัวของภาคินยังไม่รู้เ๱ื่๵๹แพรใสตั้งใจว่ากลับบ้านเย็นนี้ถึงจะบอกภาคิน

อะไรนะ!! เสียงของมะเฟืองและข้าวหอมนั้นตอนนี้กำลังทำให้ทุกคนในบริษัทต่างหันมามองที่กลุ่มพวกเธอกันหมด

อรไม่กลับบ้านเลย 2 วันหรอแพร แล้วให้น้าจันแจ้งความหรือยัง

คุณจันแจ้งแล้วล่ะ ถ้าเจอคุณตำรวจก็คงจะติดต่อมา

เห้อ แต่จะว่าไปยัยอรอะไรนั่นไม่อยู่ก็ดีเหมือนกันนะ น้าแก้วกับแพรก็จะได้อยู่โดยไม่ต้องรู้สึกเหมือนถูกกดขี่ 

ไม่เอาน่ามะเฟือง คนหายทั้งคนเชียวนะ อีกอย่างเราว่าน้าแก้วกับแพรเองก็คงไม่สบายใจหรอก ข้าวหอมพูดเตือนมะเฟืองว่าไม่ควรพูดแบบนั้น ในระหว่างที่ข้าวหอมพูดมะเฟืองก็สังเกตุได้ว่าสีหน้าของแพรใสนั้นไม่ได้รู้สึกยินดีกับเ๱ื่๵๹ครั้งนี้เลย

ก็จริง แต่...ฮึ้ย มะเฟืองเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่สุดท้ายก็พูดออกมาไม่ได้เพราะสิ่งที่ข้าวหอมพูดคือความจริง ถ้าเธอแค่จะพูดเพราะไม่ชอบในตัวอรวราล่ะก็เธอคงดูเหมือนคนที่นิสัยไม่ดีมากๆ

แล้วพี่ภาคินรู้เ๱ื่๵๹นี้หรือยังแพรใส ข้าวหอมถามแพรใสเพราะเห็นภาคินอยู่ใกล้กับบ้านของแพรใสที่สุดคิดว่าคงจะรู้แล้ว

เรายังไม่ได้บอกพี่ภาคินเลย คิดว่าเย็นนี้กลับไปจะบอกนะ ถ้าพี่ภาคินรู้ล่ะก็ต้องไม่ปล่อยผ่านแน่ ต้องรีบตามหาคุณอรอย่างแน่นอนเรามั่นใจเพราะ... .

แพรใสพูดแล้วก็เงียบไปเหมือนเธออยากจะพูดแต่อีกใจหนึ่งก็ไม่อยากพูดออกมา

เพราะอะไรหรอแพร ข้าวหอมที่เห็นแพรใสเงียบไปก็ถามขึ้นมา

เพราะ พี่ภาคินชอบคุณอรยังไงล่ะดังนั้นเขาต้องรีบตามหาเธอแน่นอนเลยล่ะ ถ้าพี่ภาคินโทรไปคุณอรอาจจะรับก็ได้ 

แพรใสพูดออกมาโดยที่ไม่รู้ว่าเลยตอนที่พูดนั้นสีหน้าของเธอดูเศร้ามากจนข้าวหอมกับมะเฟืองสังเกตุได้

แล้วแกมั่นใจได้ยังไงว่าพี่ภาคินชอบยัยคุณอร แกถามเขาแล้วหรอ มะเฟืองที่ไม่ชอบเห็นเพื่อนตัวเองแสดงสีหน้าแบบนั้นออกมาจึงพูดแบบนั้นออกไป

แพรใสที่ได้ยินคำถาม ก็ส่ายหน้าให้อีกฝ่ายเป็๲คำตอบว่าเธอนั้นไม่เคยถามคำถามนี้กับภาคินเลย

แล้วแกมั่นใจได้ยังไงว่าคนที่พี่ภาคินชอบคือยัยคุณอร ดีไม่ดีอาจจะเป็๲แกก็ได้ มะเฟืองพูดแบบนั้นก็เพื่อให้กำลังใจแพรใส มะเฟืองแค่อยากให้แพรใสรู้ว่าตัวเองยังมีหวัง ๻ั้๹แ๻่ที่เธอเป็๲เพื่อนกับแพรใสและได้รู้จักกับภาคิน เธอรู้สึกได้ว่าภาคินนั้นปฏิบัติกับเพื่อนของเธอต่างจากอรวราแต่ก็ไม่ได้ต่างมากขนาดนั้น เธอแค่รู้สึกว่ามันมีเส้นบางๆอยู่ระหว่าง ภาคิน แพรใส และอรวราแต่ที่เหลือคงอยู่ที่ตัวของภาคินเอง มีเเค่เขาคนเดียวที่จะสามารถบอกได้ว่าเขารู้สึกกับทั้งสองคนอย่างไง

ส่วนแพรใสได้แต่ยิ้มอย่างฝืนๆไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

เวลาล่วงเลยไปจนถึงเวลาเลิกงานของแพรใส ทั้งเธอ ข้าวหอมและมะเฟืองต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันกลับบ้านเหมือนทุกๆวัน แพรใสที่กำลังจะรอขึ้นรถเมล์ ในขณะที่รถเมล์กำลังจอดให้เธอขึ้นนั้น สายตาของเธอกลับไปสะดุดเข้ากับใครคนหนึ่งเข้า เขาคนนั้นมีออร่าชัดเจนมาก ชัดเจนจนคนที่เดินไปมาไม่สามารถกลบออร่าของเขาได้เลย

พี่ภาคิน

ภาคินที่ยืนพิงรถอยู่ก็ได้หันมาหาแพรใสแล้วส่งยิ้มให้เธอ

แพรใสจึงเดินเข้าไปหาภาคินแล้วเขาทันทีว่า

พี่ภาคินมาทำอะไรที่นี้คะ

หึ ยัยดื้อเอ้ย พี่จะมาทำอะไรล่ะพี่ก็มารับเรานะสิ ตอนเช้าเราก็แอบหนีพี่ขึ้นรถเมล์เพราะฉะนั้นพี่ก็เลยมารับเราก่อนเวลางัย เราจะได้หนีพี่ไม่ได้อีก

งั้นก็แสดงว่าพี่ภาคินรู้เ๱ื่๵๹คุณอรแล้วหรอคะ แพรใสที่รู้แบบนั้นก็๻๠ใ๽อย่างมากเพราะการที่ภาคินมารับเธอในตอนนี้ก็แสดงว่าเขารู้แล้วว่าอรวราหายไป

อืม พี่รู้แล้วล่ะ วันนี้พี่เจอกับน้าแก้วเข้านะ น้าแก้วก็เลยเล่าให้ฟังว่าอรไม่ได้กลับบ้าน 2 วันแล้ว แล้วพี่ก็ยังรู้อีกว่ามีเด็กดื้อแถวนี้ขึ้นรถเมล์ไปทำงานเอง

แพรใสถึงกับเงียบ ภาคินจึงพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ต่างออกไป

แพร ไม่ต้องรู้สึกเกรงใจพี่ ที่พี่ไปรับไปส่งเราเพราะพี่เต็มใจทำเพราะงั้นหลังจากนี้ให้พี่ไปส่งเรานะ จากตอนแรกที่พูดเล่นๆนั้น ตอนนี้ภาคินกลับพูดด้วยน้ำเสียงและแววตาที่บ่งบอกให้รู้ว่าสิ่งที่เขาพูดออกมา เขาพูดออกมาใจจริงของเขา

แพรใสที่ที่รับรู้ได้ถึงแววตานั้นก็พยักหน้ายอมแต่โดยดี ก่อนจะขึ้นรถไปพร้อมกับภาคิน

พี่ภาคินถ้าอย่างนั้นเ๱ื่๵๹ของคุณอร แพรใสที่รู้ว่าภาคินรู้เ๱ื่๵๹

ของอรวราแล้วก็ได้ถามว่าเขาจะทำอย่างไรหลังจากนี้

คงต้องรอให้ตำรวจโทรมาก่อนแล้วล่ะ เพราะตอนนี้พี่ไม่รู้เลยว่าอรเขาไปที่ไหนบ้าง

แพรใสไม่คาดคิดว่าภาคินจะตอบแบบนี้ เธอคิดว่าเขาจะพยายามหาตัวอรวราซะอีก 

แล้วพี่ลองโทรหาเธอหรือยังคะ ถ้าเป็๲พี่คุณอรอาจจะ

เขาไม่รับสายพี่หรอก แพรใสยังพูดไม่ทันจบภาคินก็พูดขึ้นมาทันที

แพรใสไม่เข้าใจว่าทำไมภาคินถึงพูดแบบนั้น

พี่ว่าอรคงยังโกรธพี่อยู่นะ วันนั้นเขาเจอพี่ที่ห้างแล้ว เขาคงโกรธที่พี่หายไปไม่ยอมติดต่อ

เป็๲แพร แพรก็โกรธค่ะ แพรใสพูดติดเล่นเพื่อให้ภาคินรู้สึกดีขึ้น จุ่ๆเสียงโทรศัพท์ของแพรใสก็ดังขึ้นเธอจึงหยิบขึ้นมาดู ชื่อที่ปรากฎบนหน้าจอ คือแม่ของเธอ การที่แม่ของเธอโทรมาต้องมีเ๱ื่๵๹อะไรแน่ๆ เธอจึงรีบรับสายทันที

ฮัลโหลค่ะแม่ ตอนนี้หนูกำลังกลับค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ แพรใสกรอกเสียงลงไปทันทีที่กดรับสายโดยมีสายตาของภาคินมองอยู่เป็๲ระยะๆ 

จริงหรอค่ะแม่ แพรใสพูดออกมาด้วยความดีใจอย่างมาก แพรจะรีบกลับเดี๋ยวนี้แหละค่ะ

หลังจากที่วางสายปุ๊ป ภาคินก็ถามว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมแพรใสถึงดีใจมากขนาดนั้น

น้าแก้วโทรมามีอะไรหรอแพร 

คุณอรค่ะ พี่ภาคิน แม่โทรมาบอกว่าคุณอรกลับมาแล้ว

นี่เป็๲เ๱ื่๵๹ที่น่าดีใจสำหรับแพรใสอย่างมาก เธอดีใจที่คุณอรกลับมาเพราะการหายไปของอรวราทำให้คนที่บ้านต่างเป็๲กังวลกันมาก โดยเฉพาะคุณจัน แพรใสไม่อยากเห็นจันฤดีต้องล้มป่วยเพราะการหายไปของอรวรา

จริงหรอ ดีเลย งั้นเรารีบไปที่บ้านกันเถอะ

ภาคินที่รู้ก็รีบเร่งสปีดรถให้เร็วที่สุดเพื่อที่จะแพรใสจะได้ถึงบ้านเร็วขึ้นเพราะเขารู้ถึงความกังวลของแพรใสดี เขาจึงอยากรีบพาแพรใสไปถึงบ้านให้ไวที่สุด

เมื่อทั้งสองคนมาถึงบ้านของจันฤดีแล้วทั้งภาคินกับแพรใสจึงรีบเดินเข้ามาในตัวบ้าน สิ่งที่แพรใสเห็นนั้นทำให้เธอถึงกับต้องเรียกชื่อของใครคนหนึ่งเอาไว้เพื่อให้เขาหยุดการกระทำที่จะในตอนนั้น

คุณจัน อย่านะคะ!!!