‘ฮ่าๆๆ ไอ้พวกกลัวเมีย’
พี่พอร์ชหัวเราะเยาะให้เพื่อนก่อนที่ในเสี้ยววินาทีเดียวกันเสียงโทรศัพท์ของพี่เขาจะดังขึ้นมา
‘คร้าบบบ...คร้าบบบบ...คร้าบบบบ...จะกลับแล้วคร้าบบบ...เดี๋ยวนี้แหละคร้าบบบ...น้ำส้มเ้าประจำนะหรอคร้าบบบ...แต่ว่ามันไกลนะที่รัก...อะ...อ๋อ ดะ...ได้คร้าบบบ...เดี๋ยวเฮียซื้อให้สิบขวดเลยคร้าบบบ...เปล่าคร้าบบบไม่ได้ประชดคร้าบบบบ...’
กระทั่งเมื่อเสียงคร้าบสุดท้ายของพี่พอร์ชจบลงพวกเราก็เห็นคนที่เพิ่งหัวเราะเยาะเพื่อนเื่กลัวเมียค่อย ๆ เดินออกจากห้องไปเงียบ ๆ เสมือนว่าตัวเองนั้นเป็เพียงธาตุอากาศที่ออกมาจากช่องแอร์
เสียงหัวเราะครืนดังขึ้นมาอีกหนให้กับรุ่นพี่ที่เข้าสมาคมพ่อบ้านใจกล้าไปอีกหนึ่งราย ก่อนที่สุดท้ายพี่กัสจะเปิดประเด็นขึ้นมาอีกครั้ง
‘เอ้าที่เหลือใครที่มั่นใจว่าโสดก็อยู่ต่อส่วนไอ้พวกที่หนีเมียมาหวังแซ่บถ้าไม่อัปเปหิตัวเองไปนั่งแดกเหล้าเฉย ๆ ก็ได้โปรดกลับบ้านไปนะคร้าบบบกูขอร้องล่ะอย่าให้กูต้องหอนเลย’
พี่กัสพูดด้วยท่าทางเหนื่อยใจก่อนที่จะมีอีกสองสามคนเดินออกไปจากจุดที่มองสาว ๆ แล้วเลือกที่จะไปนั่งสังสรรค์อีกมุมนึงแทน
‘หึ...กูว่าแล้วไอ้พวกเสือซุ้มแอบมีเมียแล้วทำเนียนนะพวกมึง สรุปสุดท้ายก็เหลือแต่พวกมึงแล้วนะไอ้ฮันนี่ ไอ้รันเวย์ ไอ้ไทเกอร์ ไอ้นาวิน ไอ้โนอาร์ ไอ้เปเปอร์ อ้าวแล้วนี่มึงไอ้เปอร์มึงจะลุกไปไหนอีกว่ะมานั่งเลือกสาว ๆ ให้เสร็จก่อนกูจะได้เคลียร์คนที่เหลือ’
พี่กัสทักขึ้นหลังเห็นรุ่นน้องที่ชอบต่อปากต่อคำกับแกลุกขึ้นเดินออกจากวงไป
‘ผมผ่านก่อนแล้วกันครับงานนี้ี้เีฟังพ่อบ่น’
ไอ้เปอร์พูดก่อนจะเดินไปร่วมวงกับพวกรุ่นพี่ที่เดินออกไปก่อนหน้านี้
‘กูว่านะมึงกลัวลูกสาวของบริษัทคู่ค้าที่พ่อมึงเตรียมใส่พานไว้ให้รู้มากกว่าเห็นว่าไปเจอหน้ากันมาแล้วด้วย’
‘มิน่า...่นี้ถึงไม่ออกฤทธิ์ออกเดชสงสัยจะตรงสเปค ฮ่าๆๆ’
ไอ้ไทเกอร์พูดโดยมีไอ้โนอาร์สำทับ และด้วยคำพูดของสองคนนี้ที่น่าจะไปจี้ใจดำของไอ้เปอร์เข้าพอดีมันถึงกับแว้ดใส่เสียงดังลั่น
‘ไอ้เกอร์ไอ้เวรสู่รู้นักนะมึง แล้วก็มึงด้วยไอ้โนอาร์หัดสงบปากสงบคำเหมือนแฝดพี่มึงหน่อย’
เปเปอร์ที่รู้สึกเสียหน้าเพราะเหล่าเพื่อนรักรู้ทันได้แต่โมโหกลบเกลื่อน ก่อนคนที่ตนเองเพิ่งบอกว่าดูสงบเสงี่ยมจะพูดสวนขึ้นมาจนไปไม่เป็
‘ใจเย็น ๆ ซิวะเปอร์กูว่ามึงดูร้อนตัวนะ’
‘อ้าวนี่พวกมึงรุมกูหรอ...ฮันนี่ช่วยกูด้วย’
ไอ้เปอร์ที่จนปัญญาจะต่อกรเมื่อตนเองโดนสามรุมหนึ่งก็รีบหันมาขอความช่วยเหลือจากผมทันที...เพียงแต่เพราะปากมันนี่แหละที่ผมจะไม่ช่วย...
‘กูจะไม่ช่วยมึงก็ตรงที่มึงเรียกกูแบบนี้แหละ...ไอ้เวร...แล้วอีกอย่างกูไม่เห็นจะรู้เื่ที่มึงดอดแอบไปเจอกับคู่หมั้นมึงมาก่อนเลย เพราะฉะนั้นเื่นี้...กู...จะ...ไม่...ยุ่ง’
ผมพูดด้วยความหมั่นไส้ให้กับไอ้เพื่อนรักของผมที่ตอนนี้มันทำหน้ายุ่งเป็ยุงตีกัน ก่อนที่มันจะบ่นใส่พวกผมเล็กน้อยแล้วกลับไปซบอกพวกรุ่นพี่ที่นั่งมองพวกเราทะเลาะกันอย่างอารมณ์ดี
‘เชี้ยยยย...พวกมึงนี่นะ...’
สิ้นเสียงเฮฮาไม่นานนักก็ถึงเวลาที่สำคัญเสียที...มันเป็เวลาที่ผมจะได้รู้แล้วว่าไอ้อาถรรพ์คำสาปบ้าบอนี้มันจะเป็เื่จริงหรือมันแค่คำโป้ปดไว้เพื่อกันไม่ให้ลูกหลานออกนอกลู่นอกทางเท่านั้นกันแน่...!!
‘ตกลงอยากได้ใครบอกพี่มาเดี๋ยวจัดการให้’
พี่กัสพูดขึ้นเพื่อทำลายความเงียบหลังจากเห็นพวกเราเด็กหนุ่มมองภาพเบื้องหน้านิ่งไม่มีใครออกอาการ
‘ผมขอผ่านนะครับพี่กัส พ่อให้มาคุมไอ้โนอาร์มัน’
ไอ้นาวินแฝดผู้พี่ของไอ้โนอาร์พูดขึ้นก่อนที่มันจะก้มลงไปมองแท็บเล็ตในมือเพื่อเช็กการเทรดหุ้นที่มันเพิ่งเริ่มเล่นได้ไม่นานแต่ที่ได้ข่าวมาเห็นว่าฟันกำไรไปเหนาะ ๆ เกือบสิบล้าน
‘อ้าวเวรล่ะ แล้วทำไมมึงไม่บอกกูก่อนว่ะค่าตัวแต่ละคนไม่ใช่ถูก ๆ นะมึง’
พี่กัสอดบ่นใส่ไม่ได้อีกทั้งที่พี่แกพูดมาก็ไม่เกินจริงสักเท่าไรอย่างปีที่แล้วที่พวกรุ่นพี่รุ่นก่อนพามาก็ระดับตัวท็อปของวงการหลาย ๆ วงการทั้งนั้นไม่ว่าจะเป็ดารา นางแบบ อินฟูลฯ ที่ค่าตัวแค่เริ่มต้นก็ไม่ต่ำกว่าล้านแล้ว
‘บิงโก...อ่อ...ส่วนเื่นั้นไม่ซีพี่พอดีเพิ่งได้เงินเทรดหุ้นตัวใหม่มาเดี๋ยวผมโอนให้สักห้าล้านพอไหม’
ไอ้นาวินพูดในขณะที่สายตายังจ้องอยู่ที่แท็บเล็ตในมือไม่ได้หันมามองคู่สนทนาของตนที่ตอนนี้ได้แต่อ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออก
‘เอ้า...งั้นเหลือพวกมึงสี่ตัวล่ะ เลือกกันมากูจะได้เก็บที่เหลือ เอ๊ย! เคลียร์ที่เหลือ แต่ว่า...มิกิคงไม่ได้นะของไอ้ฮันมัน’
พี่กัสพูดเร่งเร้าพวกเราก่อนจะเปิดประเด็นสำคัญออกมาจนทำให้ไอ้สามตัวที่เหลือโวยวายทันที
‘ได้ไงอ่ะพี่...โห้มิกิของเกอร์’
ไอ้ไทเกอร์ครวญครางออกมาคนแรก ก่อนที่ไอ้โนอาร์จะพูดสำทับพร้อมกับหันไปหาพรรคพวกอย่างไอ้เวย์ที่นั่งเงียบอยู่ด้านข้าง
‘นั่นดิ...แบบนี้ต้องจับไม้สั้นไม้ยาวว่าไหมไอ้เวย์’
‘...............’
‘ไอ้เวย์...ว่าไหมเพื่อน’
โนอาร์ถามอีกครั้งในขณะที่จ้องเพื่อนที่เงียบเป็เป่าสากมองตรงไปไม่วางตา
‘ไอ้เวย์...!!’
‘...............’
‘ไอ้เวร...!! / ไอ้เวร...!!’
และด้วยเสียงเรียกอันดังที่มาจากคนสองคนคือไอ้ไทเกอร์กับไอ้โนอาร์ก็ทำให้ไอ้เวย์หรือไอ้เวรที่เพื่อน ๆ ชอบเรียกกันถึงกับสะดุ้งโหยงหลุดออกจากภวังค์แล้วหันมาทำหน้าบอกบุญไม่รับใส่พวกเราทันที
‘เชี้ยยยย...แหกปากกันทำไมว่ะ...หูหนวกหมดแล้วไหมกูเนี่ย’
ไอ้เวย์ขยี้หูพร้อมกับตบบ้องหูตัวเองเบา ๆ
‘กูก็นึกว่ามองเหยื่อจนช็อกตาตั้งตายไปล่ะ ใจเย็นดิเพื่อนได้กินอยู่แล้วล่ะเหล่ากวางน้อยที่อยู่ในตู้นั้น’
ไอ้โนอาร์เย้าเพื่อนที่กำลังทำหน้าบูด
‘แล้วที่แหกปากใส่รูหูกูเนี่ย้าอะไร ถ้าเหตุผลปัญญาอ่อนเกินไปกูจะให้มึงแดกกำปั้นก่อนหอยแน่นอน’
ไอ้เวย์หรือไอ้เวรของเพื่อนที่ขึ้นชื่อว่าปากหมาที่สุดดิบเถื่อนที่สุดในกลุ่มพูดด้วยอารมณ์ที่ยังคุกรุ่นอยู่
‘โอ๊ยยยย...กลัวแล้วครับคุณรันเวร กูแค่จะบอกว่าเราจะโหวตให้จับไม้สั้นไม้ยาวกันเพื่อที่ว่าในค่ำคืนนี้ใครจะได้น้องมิกิไป มึงก็เอาแต่มัวเหม่อมองห่าอะไรอยู่ได้...ก็แค่นั้นแหละคร้าบบบบ...’
ไอ้โนอาร์พูดด้วยสีหน้าทะเล้น ก่อนจะเอ่ยถึงประเด็นประชาธิปไตยเมื่อครู่นี้
‘พวกมึงจับกันเลยสามคน กูมีคนที่้าแล้ว’
ไอ้เวย์ตอบโดยที่สายตากลับจ้องไปยังบานกระจกใสบานเดิม
‘เอ้าแล้วก็ไม่บอก...ดีจะได้ตัดไปอีกหนึ่ง...หุหุ’
และในขณะที่ทุกอย่างดูจะลงตัวตกลงกันได้แล้ว พี่กัสที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดมาั้แ่ต้นก็ได้เอ่ยพูดถึงเหตุผลของตัวเองบ้าง...